Minęła godzina ciszy, a teraz jakaś kapela podwórkowa gra. Sokoły i inne takie. Jeszcze kilka takich epizodów i wystąpię o pozwolenie na posiadanie broni, choćby krótkiej. 

A projekty leżą i kwiczą, bo nie idzie się w tych pięknych okolicznościach i tego, zupełnie skupić. Okno zamknięte choć po deszczu powietrze mogło zastąpić kawę. Ale po co...

A dzień się jakoś miło zapowiadał, wczesna pora pobudki, przypadkowe spotkanie z O. i tradycyjna wymiana spostrzeżeń, jeszcze wymiana kliknięć z Lordem V. na temat miasta i jego kondycji kulturalnej (nieco świeżego wglądu).

Zamiast miłego popołudnia, jest wkurw. Czyżby trzeba było zacząć myśleć o samodzielnym budynku z dala od ludzi?

http://www.annedevries.info/

Weekend minął imprezowo, urodzinowo. Martini Bianco z wódeczką, następnego dnia skonfrontowane ze swojską przypalanką. W wyniku czego poniedziałek przekształcił się w ostatni dzień weekendowego lenistwa.

Stukot kobiecych szpilek dochodzący zza okna, koncentruje moją dekoncentrację. Ucho łowi dźwięk. Prosta rejestracja, która niepostrzeżenie przechodzi w emisję. I już nie mogę wyzwolić się od rytmu raz-dwa, raz-dwa. Metronom.

To chyba z duchoty, dychotomii, a może ze snu?

Dokładnie tak jak napisałem - wczorajsze. Na rynku, do kupienia. Nie w knajpie odsmażane z kminkiem etc. Różnica, te wczorajsze były myte wczoraj, dzisiejsze rankiem. Czyścioszki oczywiście droższe. Czego to człowiek nie wymyśli.

170 kotów pracuje w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie łowiąc myszy.

Wiadomość dnia z gazety elektronicznej w autobusie nocnym, czasem jedynej informacji...

A teraz już tylko pokroić serca, nieco surowego mięsa przed snem, nie dla mnie. Też dla kota, z Traktorowej...

I może jeszcze na chwilę zanurzyć się w Myśliwskiego.

Gdzie jesteś? Zadzwoń 44.

On wraca do gry, ja do czytania. Przez chwilę kołaczą się myśli w potylicy, mojej. Godzina 22.34.

Byłem daleko stąd, zawsze zapominam - chociaż obiecałem, pamiętać będę i co roku się pojawię.

Nie dotrzymałem obietnicy. Myślami jestem z nim częściej.

Skansen budownictwa drewnianego na tyłach Centralnego Muzeum Włókiennictwa w sąsiedztwie parku im. Reymonta jest prawie gotowy. Trwają prace porządkowe. Domki rzemieślnicze z drugiej połowy XIX i początku XX wieku przeniesione z ul. Kopernika, Wólczańskiej, Żeromskiego i Mazowieckiej stoją przy wybrukowanej uliczce. Na razie są puste, ale docelowo będą mieściły się w nich warsztaty artystyczne.

W domkach ma się ulokować m.in. muzeum papiernictwa, pracownie rzemieślnicze, w tym produkcja kurdybanu i lalek, warsztat rzeźby i artystycznych witraży, a nawet... piekarnia.

(źródło Gazeta.pl)

Od dawna czytam o realizowanych w moim mieście samych kretyńskich pomysłach. A to prezydent postawi sobie za życia pomnik (albo i dwa), a to gdzieś coś zdemolowano. A to kolejna impreza umiera (Festiwal Muzyki Filmowej). Kuriozalnym jest fakt starania się o bycie Kulturalną (bueheheheh) Stolicą Europy, za pomocą koncertów Budki Sufera.

Powyższa inicjatywa z pewnością nie zostanie zauważona przez 90% mieszkańcow tego miasta, ale jakoś tak ucieszyła. Pomysł dojrzewający od lat 50 XX w. doczekał się realizacji. Zastanawia jedynie, ile budynków od tego czasu rozsypało się...

Codzienne pisanie zmusza  do zastanowienia się nad tym, co się przeżywa, a ja miałem skłonność do przepuszczania życia przez palce. Opowiadam więc jestem.

Tylko jeszcze przepis na samodyscyplinę Panie Danielu poproszę...

[vodpod id=ExternalVideo.584643&w=425&h=350&fv=clip_id%3D1047887%26server%3Dwww.vimeo.com%26autoplay%3D0%26fullscreen%3D1%26md5%3D%26show_portrait%3D0%26show_title%3D0%26show_byline%3D0%26context%3D%26context_id%3D]

To było, teraz herbaty ostatnie łynie. Przejrzane niedobitki RSS, jakieś maile, nawet odpisane. Jeśli ludzie zwracają uwagę na czas nadania. Ja zwracam. I co słoneczko? Znów zaczynasz atakować. Jeszcze chłodek, jeszcze zieleń liści jest zimna, ale to tylko chwila.  

Jeszcze moment i wszystko eksploduje. Tyle tylko że nie świeżością, tyle tylko że to znów będzie kurz i hałas, ale nie jest jeszcze tak źle. Jeszcze kilka dni i upał zacznie nas wszystkich dusić, każdego i każdą. Wówczas wieczorami będziemy myśleli o sobie jak o herosach, bo przetrwaliśmy. Do kolejnego Big Bang.

Zimny, no może letni jednak maj.

Te same obrazy, ta sama temperatura. Premier mówi o pochodach uśmiechów, a mnie się śmiać jakoś nie chce. Zmęczyłem się. Chociaż tak mnie rwie, w całym ciele, by coś zrobić, by rzucić się tu i tam. Ale nie mogę, jakoś... Znów te same czynności, ja wiem że inaczej się nie da.

A dziś trzeba jeszcze chleb upiec...

Piąty dzień zmagań z kawowym uzależnieniem. Apeluje do wszystkich kawoszy by pamiętali o mnie biorąc czarnego łyka (najlepiej czarnego) naszego ulubionego płynu. Pamiętajcie - abyście Wy mogli pić kawę, ktoś jej pić nie może ;)
Ostatnimi czasy słowa się zupełnie nie chcą układać. Myśli jeszcze jako tako, chociaż czasem mogłyby robić to znacznie szybciej i sprawniej.

No cóż. Źle nie jest, jest dobrze - tylko kawy zaczyna mi brakować ;)

Prawdziwie pierwsze wirtualne spotkanie z Profesorem nastąpiło podczas lektury wspomnień z Powstania Warszawskiego. Było to bardzo niedawno.
Nie śledzę każdej wypowiedzi, docierają do mnie tylko te bardziej smakowite. Choć to zabrzmi patetycznie Profesor jest Ikoną naszych czasów. Tylko że samo traktowanie jako ikony moim zdaniem spłyca odbiór, to już nie to samo co wzór, autorytet. To jedynie współczesne prześlizgiwanie się, ocieranie. Brak refleksji.

Kolejny raz jestem pod wrażeniem tamtego czasu, tamtych charakterów. Używam wyrazu „tamtych” widząc jak bardzo stają się odległe dla współczesnych. Ja mimo pewnej fascynacji jestem również daleko od wzoru. Dzisiejsza młodzież jeszcze dalej. Wie m że to my kształtujemy rzeczywistość i nigdy nie będzie ona taka sama, nawet stosując sprawdzone wzorce, ale czasem mi tego brak.

Oglądam stare fotografie i widzę mężczyzn spacerujących w garniturach i płaszczach. Czytam jak rozmowa nie mogła się inaczej toczyć niż stosując zwrot „proszę Pana”. Patrzę na meble stuletnie. Eh.. J

Panie Profesorze - stu lat życzę i kłaniam się nisko.

od tygodnia borykam się z jednym projektem. W zasadzie żadna trudność, a ja utknąłem na 345 wersji projektu.

Codzienność - równie nie opanowana, co rozbita.

Relacje międzyludzkie - podobnie.

Niby wiem jak powinienem, a mimo to nic nie wychodzi.

eunuch

„musiałam najpierw przestrzeń zrobić bo było pełno wszystkiego” 

Nie autoryzowane, ale spodobało mi się bardzo.

[...] - Dorn jest odpowiedzialny za tę porażkę: „Lekarze w kamasze”, „pokaż lekarzu, co masz w garażu”, fotoreporterzy - „ścierwojady’, dziennikarze - „chłystki”, inteligencja - „wykształciuchy”. I ta Saba w Sądzie!

- Ludwik Dorn jest człowiekiem, który - odwołując się do tytułu znanej powieści Edwarda Stachury - z „całą jaskrawością” wypowiada sądy polityczne. To jest efekt głębokiej erudycji.

te słowa zostały wycięte z wywiadu z panem Kazimierzem Michałem Ujazdowskim, przeprowadzonym przez duet Olejnik&Kublik [GW 8-9 grudnia 2008].

Yp, powiedział Konsul, wszystkie chłopaki spotykane pod budką z piwem znaczy się od tego wywiadu to wieszcze narodowe, skarby kultury IV RP. Erudyci, yhh...

Arciv ev noise to projekt z Polski, który wydał właśnie album “maintenant”
(po francusku – teraz) na eksperymentalnym netlabelu Enough Records. Niewiele można się dowiedzieć na temat owego przedsięwzięcia w internecie (albo nie szukałem
w odpowiednich miejscach), poza tym, że ich muzykę określa się jako dark ambient
i experimental drone. Ale zapomnijmy o tych powierzchownych określeniach,
jako że pomijają dużo z ich indywidualności, którą dostrzec można na każdej płaszczyźnie, jak choćby projekt graficzny okładki. Typografia i wyczucie kontrastów są naprawdę
na wysokim poziomie.

Na pierwszy rzut oka, nawet z wysokości 10 tys. metrów: praca ma sens jako całość
w swoim porządku odtwarzania i odznacza się tym, że nie posiada żadnych słabych puntków, pomimo prawie 60 minut trwania. Nie ma sprzeczności w stylu –
przy utrzymaniu pewnych aranżacji wprowadzane są inne, dzięki czemu nie stają się one monotonne ani nawet drażniące. Pomimo mrocznego i tragicznego charakteru,
który dominuje w utworach, wszystko jest odpowiednio wyważone:
Właśnie tyle unoszących się w powietrzu akordów lub zapętlonych dźwięków jest niezbędnych do utrzymania mroczności, a jednocześnie wystarczająca ilość zmian
i kontrastujących elementów, by uniknąć powtarzającej się liturgii. Wielu improwizatorów
z power/mac-booka pt. “to jest sztuka, bo ja tak mówię” mogłoby uczyć się od AEN stosunku do opisywania żywej scenerii bez odwoływania się do frazesów takich
jak np. dziesięciominutowe nagrania odgłosu kroków po holu muzeum.

Patrząc na detale: Można by odnieść kilka porównań do współczesnego polskiego kompozytora, Krzysztofa Pendereckiego, które wręcz same się nasuwają w gęstym zbitku tonów i powolnym rytmie modulacji. Nawet jeśli muzyczna struktura jest czasem rozciągnięta aż do utraty wątku, nadal pozostaje rozpoznawalna. Oczywiście pojawiają się też cechy mogące kojarzyć się ze współczesną elektroakustyką jak nagrania w terenie (field recordings), rysujące się w echu, opóźnione i postrzępione dźwięki i uskok dźwiękowy - obowiązkowy aczkolwiek wyszukany wariant, który odróżnia pierwszy plan od drugiego (zmienny poziom pogłosu). Odbiór muzyki AEN może okazać się niełatwy i dopiero po wielokrotnym przesłuchaniu ukazuje się nam pełny potencjał albumu. Ale za każdym razem odkrywa się coś jeszcze nowego.

Gdybym miał przypisać jakąś scenę filmową tej płycie wyglądałaby ona mniej więcej tak:
Opuszczone ruiny jakiejś dawnej cywilizacji. Ktoś w obdartym ubraniu pełznie
wśród ruin, szukając schronienia przed zimnem i ostrym wiatrem. Szkielet zakopany w śniegu, wypłukana lalka. I zakręcająca, prowadząca w nieznanym kierunku droga pokryta śniegiem.

Innymi słowy - “maintenant” to fantastyczny i inspirujący album, który zdecydowanie polecam do ściągnięcia tym, którzy nie boją się eksperymetów i trudności, i lubią tworzyć w umyśle własne obrazy podczas słuchania muzyki.

Przed chwilą wysłałem maila z wypowiedzeniem do head office'u SAP. Poczekam na wszystkie payslipy, P-45 i wówczas policzę dokładnie na ile mnie oszukali. Potem zaś skieruję sprawę do Labour Court, tutejszego Sądu Pracy.

Moi koledzy z SAP byli w niezłym szoku. Średnio czają związkowe klimaty, większość z nich uważa, że szef ma zawsze rację. I mimo, że wkurza ich niska płaca i pomiatanie, nie są w stanie przełamać swych stereotypowych schematów myślowych nt. pracy, szefostwa i walki...

Ciąg dalszy nastąpi...

Choć raz w roku warto na chwilę oderwać się od internetu. Dlaczego? Aby ogarnąć na biurkach wokół naszych komputerów cały ten bajzel, którego - wzrokiem przykutym do monitorów - na co dzień nie dostrzegamy. 8 stycznia, czyli dziś, figuruje w Kalendarzu Świąt Nietypowych jako Święto Sprzątania Biurka.

- miałem zamiar to uczynić, ale nie mogłem się oderwać od czytnika RSS. Hm...