DROGI PANA SĄ NAJWAŻNIEJSZE!

189.

Po których trzeba stąpać, ponieważ są one najkorzystniejsze dla wszystkich po nich idących, gdyż prowadzą najszybciej ku Światłu, a bruk tej drogi jaśnieje Prawdą.

Jakikolwiek komentarz zbyteczny.

Dla tego, kto z tej drogi zejdzie i podąży inną oznacza same kłopoty, odniesie silne rany, w bólu i rozpaczy zginie, im dalej od jasnego szlaku wyznaczanego Słowem Pana, tym duch ludzki jest bardziej poniewierany z własnego wyboru, aż do chwili, gdy przekroczy granicę, po której już nie ma siły zawrócić ze złej drogi.

Stawką na drodze dobrej, chcianej przez Światło, jest życie wieczne, a na drodze ciemnej, chcianej przez Lucyfera, jest wieczna śmierć!

Drogi jasno od siebie można odróżnić jak się tego chce i słucha się własnego sumienia, głosu wewnętrznego, czy swoich uczuć.

I już samo Słowo Pana na was nie działa, staliście się zbyt otępiali duchowo, więc ból, rozpacz, brak siły, to są wasze strzały przez was wypuszczone, które teraz do was, według praw Bożych, wracają wzmocnione, godząc prosto w serca, tworząc ranę, która się nie goi, a narasta!

I nie pomogą uniki sprytnego waszego rozumowego myślenia, żadna tabletka, czy ziemskie lekarstwo.

Z tą raną będziecie tak długo się wlekli po ziemi, aż z wyczerpania padniecie i oczy swoje już na wieki zamkniecie.

Nawet nie mam dla was żadnych dobrych wieści, wręcz przeciwnie, nowa jaśniejąca Gwiazda, która na ziemi oczy otwiera, swoimi promieniowaniami jeszcze mocniej was przysmaży, aż zostanie tylko popiół!

Szczegóły poznacie, już je na sobie coraz mocniej doświadczacie, choć oczy i uszy zakrywacie.

To, co wokół narasta, brzmi coraz groźniej, to pomruk gniewu Bożego, który was obejmuje coraz mocniej, aż zmiażdży ostatecznie wszelką ciemność wraz z jej poddanymi, chętnymi ciemnymi sługami!

Przypomnijcie sobie dzieje Egiptu, gdy Mojżesz wyprowadzał zniewolony przez Ramzesa lud Izraelitów, tam Egipcjanie odwrócili się od prawdziwego Boga, choć mieli na swoim dworze osobiście wizytę Bożej Woli, posłańca Światła, Abd-ru-shina, Syna Człowieczego, który ze swym narodem ISRA, z Egiptem granicami swego Księstwa sąsiadował.

I tak jak kiedyś, ludzkie duchy nie przyjęły Słowa Pana, tak przez całe tysiąclecia Słowo Pana do was nie odnalazło drogi, wynik dla was negatywny i czas ziemski dla was się zakończył.

Refleksji i wniosków z waszego całego bytu brak, oprócz ziemskiego nic nie chcecie, to wyrok na siebie swym płytkim życiem wydaliście. I sami karę na sobie wykonacie, doświadczając to wszystko w nasilającym ciśnieniu Światła, aż z Księgi Życia zostaniecie wykreśleni i już was nie będzie!

Wasze chcenie pogrążenia się w ziemskim, was przygniecie i już nie powstaniecie, patrzcie codziennie jak żniwo śmierci się do was zbliża, jak natura wam doskwiera, tym razem wszystko się do końca wykona, tego żąda wola Boża!

Kilku się może uratuje, to ci do pomocy są i ich wiara prawdziwa do Stwórcy wskaże drogę do Słowa, muszą Słowo poznać sami i za Nim podążyć!

Od Żywego Słowa dostaną siłę do wykonania właściwej w sobie przebudowy i podążenia drogami Światła, aby uniknąć zagłady siebie samego.

Osoby, na których sposób myślenia wywarła wpływ doktryna Świadków Jehowy mają trudności ze zrozumieniem ortodoksyjnej nauki chrześcijańskiej na temat życia po śmierci. Poniższy tekst zawiera odpowiedzi na szereg pytań zadawanych przez ludzi, którzy na skutek kontaktów z poglądami Świadków nie wiedzą, jaka jest prawda biblijna. Materiał ten jest niepełną, roboczą wersją opracowania, o którego wydaniu mamy nadzieję poinformować szanownych czytelników w przyszłości.

Czy w myśl Księgi Kaznodziei (Koheleta) 9:5, 10 umarli są pozbawieni świadomości?

Słowa te brzmią: „Wiedzą bowiem żywi, że muszą umrzeć, lecz umarli nic nie wiedzą i już nie ma dla nich żadnej zapłaty, gdyż ich imię idzie w zapomnienie. (…) Na co natknie się twoja ręka, abyś to zrobił, to zrób według swojej możności, bo w krainie umarłych, do której idziesz, nie ma ani działania, ani zamysłów, ani poznania, ani mądrości” (Biblia Warszawska, dalej BW).

Warto zbadać kontekst tej wypowiedzi: „Wszystko to rozważyłem w swoim sercu” (9:1); znaczy to, że są to osobiste rozważania pisarza. „To jest najgorsze z wszystkich rzeczy, jakie się dzieją pod słońcem” (9:3). Werset ten wskazuje na fakt, że mowa tu o ziemskim życiu. Gdybyśmy mieli omawiany tekst brać w sensie absolutnym, to co zrobić z takimi zdaniami: „Już nie ma dla nich żadnej zapłaty”, „gdyż ich imię idzie w zapomnienie” oraz „nigdy już nie mają udziału w niczym z tego, co się dzieje pod słońcem” (9:5, 6)? Jak mają się one do informacji o tym, że imiona niektórych ludzi zapisane są w księdze żywota Baranka (Objawienie 3:5)? Jak pogodzić je z wypowiedzią skierowaną do Daniela, w myśl której nastąpi powszechne zmartwychwstanie i sam Daniel powróci do życia (Daniela 12:2, 13)? Najprościej jest stwierdzić, że Salomon nie rozpatruje tych zagadnień w sensie spraw ostatecznych, lecz w kontekście udziału w zwykłym, ziemskim życiu. W „Strażnicy” nr 13/1976, tom XCVI, na stronach 23 i 24, przyznano:

„Zapoznanie się z kontekstem pozwala nam stwierdzić, że Salomon, pisząc Księgę Koheleta (Kaznodziei), dał w niej wyraz swemu poglądowi na życie takie, jakim ono jest obecnie tu na ziemi, inaczej mówiąc ››pod słońcem‹‹, widziane - rzec by można - ze ściśle ludzkiego punktu widzenia, z obiektywnego stanowiska obserwatora. Nie bierze w tym miejscu pod uwagę zamierzenia Bożego co do zmartwychwstania…”.

„Salomon, przemawiając z pozycji obserwatora, wskazuje, iż ‘przeciętny’ człowiek na świecie wie, że umrze, gdyż widzi, jak wszyscy inni umierają. Zdaje sobie sprawę z czekającej go śmierci. Z obserwacji wie również, że gdy ktoś umrze, przestaje cokolwiek docierać do jego świadomości. Drudzy ludzie nie mogą już nic dla niego uczynić; pieniądz także nie ma dla niego znaczenia. Życie na świecie toczy się dalej, nawet jego krewni i przyjaciele w szybko płynącym strumieniu powszedniego życia nie mogą już go uwzględniać w swych planach i innych sprawach, toteż siłą rzeczy muszą z czasem o nim zapomnieć. Nie znaczy to, by nie pamiętali, iż kiedyś istniał, ale przestają liczyć się z nim, zanika jego rola czynnika znaczącego coś w ich życiu. Wiele cech jego osobowości idzie w niepamięć, a następne pokolenie wcale go nie zna”.

„Zmarły nie jest już w stanie przejawiać miłości, nienawiści ani zazdrości. Bez względu na to, jaką za życia posiadał władzę, jaki autorytet lub bogactwo, przechodzi to w inne ręce, a on nie ma nic więcej do powiedzenia w tej sprawie (Kohel. 2:21). W tym systemie rzeczy zakończył się jego udział w czymkolwiek i zniknąłby bezwzględnie na zawsze z pola widzenia, gdyby nie postanowienie Boże co do nowego porządku i zmartwychwstania”.

„Tak więc Salomon opisuje po prostu sytuację tak, jak by się przedstawiała, gdyby na obecnym świecie wszystko się kończyło i gdyby tylko tyle można było oczekiwać od życia”.

Autor tego artykułu zmuszony był przyznać, że konsekwentna interpretacja tego rozdziału musiałaby prowadzić do wniosku, że dla zmarłych nie ma żadnej nadziei. Dlaczego organizacja omawiając temat życia po śmierci zawsze odwołuje się do tej księgi, skoro ewidentnie poznanie spraw ostatecznych przez jej pisarza było bardzo cząstkowe? Czyż nie powinniśmy na te sprawy patrzeć przez pryzmat Nowego Testamentu i doskonałego dzieła „Chrystusa Jezusa, który śmierć zniszczył, a żywot i nieśmiertelność na jaśnię wywiódł przez ewangelię” (2 Tymoteusza 1:10)? Czyż nie lepiej jest przyjąć w z pokorą i prostotą prawdę o stanie przejściowym przekazaną w takich fragmentach, jak Łukasza 16:19-31; 2 Koryntian 5:1, 8; Filipian 1:23; Hebrajczyków 12:23; 1 Piotra 4:6; Objawienie (Apokalipsa) 6:9-11? Z wersetów tych wynika, że umarli żyją i zachowują świadomość. Pamiętanie o tym, że w Biblii mamy do czynienia z rozwojem objawienia Bożego i przyznawanie pierwszeństwa pełniejszemu światłu Nowego Testamentu ustrzeże nas przed popadnięciem w błąd.

Czy zgodnie z Księgą Kaznodziei (Koheleta) 3:19-21 człowiek umiera tak, jak zwierzę?
Czytamy tu: „Bo los synów ludzkich jest taki, jak los zwierząt, jednaki jest los obojga. Jak one umierają, tak umierają tamci; i wszyscy mają to samo tchnienie. Człowiek nie ma żadnej przewagi nad zwierzęciem. Bo wszystko jest marnością. Wszystko idzie na jedno miejsce; wszystko powstało z prochu i wszystko znowu w proch się obraca. Bo któż wie, czy dech synów ludzkich wznosi się ku górze, a dech zwierząt schodzi w dół na ziemię?” (BW).

Odnośnie tego fragmentu, w Biblii Poznańskiej czytamy: „1) Ruach to przede wszystkim tchnienie materialne i fizyczne, tchnienie nozdrzy, które daje życie i którego ustanie powoduje śmierć (por. Jb 34, 14-15; Ps 104, 29-30). 2) Nefesz jest określeniem rodzajowym osoby i istoty człowieka. Gdy ludzka istota została ożywiona tchnieniem, staje się ona istotą żyjącą - nefesz (por. Rdz 1,20; 2,7.19), gdy zaś tchnienie ustaje, staje się ona istotą umarłą (por. Lb 6,6; Kpł 21,11). 3) Kohelet mówi zawsze o ruach i nefesz na podstawie wyglądu zewnętrznego (apparentia) i zgodnie z terminologią ludową, a nie filozoficzną czy teologiczną” (kursywa moja - N. Ch.).

Rzecz w tym, że duch w Kaznodziei 3:19-21 różni się znaczeniowo od słowa „duch” występującego w takich tekstach Nowego Testamentu, jak Łukasza 23:46; Dzieje 7:59; Hebrajczyków 12:23, czy 1 Piotra 4:6. Rozważmy także sens słowa „duch” w 1 Koryntian 2:11; Marka 2:8; 14:38; Jana 11:33. Zauważmy, że chodzi tu o coś więcej niż tylko o tchnienie, które mają również zwierzęta. Trzeba również pamiętać o postępach w pojmowaniu istoty człowieka, zaznaczających się w NT.

Ponadto są tacy konserwatywni uczeni, którzy uważają, że w takich wersetach, jak Rodzaju (1 Mojżeszowa) 35:18; 1 Królewska 17:22; Psalm 86:13 już w Starym Testamencie zaznacza się przekonanie o istnieniu czegoś w rodzaju duszy. Niektórzy wskazują na wyrażenie „cienie” odnoszące się do zmarłych w Joba 26:5 oraz Izajasza 14:9. W świetle informacji zawartych w książce „Vine’s Expository Dictionary of Biblical Words” (Słownik objaśniający słowa biblijne Vine’a), hebrajskie słowo „ruach” ma następujące zasadnicze znaczenia:

Tchnienie - Jeremiasza 14:6; Psalm 33:6.
Powietrze, wiatr - Joba 7:7; Jeremiasza 5:13; Rodzaju (1 Mojżeszowa) 3:8; Wyjścia (2 Mojżeszowa) 10:13, 19.
Kierunek - Jeremiasza 49:36.
Pierwiastek życia człowieka i zwierząt - Rodzaju (1 Mojżeszowa) 7:21, 21; Psalm 104:29.
Usposobienie, temperament - Psalm 32:2; Ezechiela 13:3; Ps. 51:12.
Umiejętność - Powtórzonego Prawa (5 Mojżeszowa) 34:9.
Dusza ludzka - Przysłów (Przypowieści) 16:2; Izajasza 26:9 - synonimicznie ze słowem „nefesz”, podobnie Hioba (Joba) 7:11; Kaznodziei (Koheleta) 12:7.
Aniołowie - 1 Królewska 22:21; 1 Samuela 16:14.
Duch Święty - Rodzaju (1 Mojżeszowa) 1:2; Izajasza 63:10, 11; Psalm 51:13.

Natomiast zgodnie z wiadomościami zamieszczonymi w powyższym słowniku oraz w „Wielkim słowniku grecko-polskim Nowego Testamentu”, greckie słowo „pneuma” posiada m.in. takie znaczenia:

Wiatr - Jana 3:8; Hebrajczyków 1:7.
Tchnienie - 2 Tesaloniczan 2:8; Objawienie (Apokalipsa) 11:11; 13:15.
Usposobienie, stan myśli i ducha - 1 Koryntian 4:21; Galacjan (Galatów) 6:1; Efezjan 4:23; 1 Piotra 3:4.
Źródło i siedziba poznania, woli, uczuć5. , miejsce duchowego życia człowieka - Mateusza 5:3; 26:41; Marka 2:8; 8:12; 14:38; Jana 11:33; 1 Koryntian 2:11.
Niematerialny, niewidzialny element człowieka, mogący istnieć, bez ciała - Łukasza 8:55; 23:46; 24:37, 39; Dzieje 7:59; 1 Koryntian 5:5; 14:14; Hebrajczyków 12:9, 23; 1 Piotra 4:6.
Aniołowie - dobrzy i źli - Hebrajczyków 1:14; Mateusza 8:16.
Duch Święty - Jana 14:26; Dzieje 1:8.

Niektórzy autorzy łączą ze sobą definicje występujące w punktach 4 i 5 i odnoszą je do duszy.

Jak zatem się przekonujemy, Księga Kaznodziei 3:19-21 nie jest ostatnim słowem, jakie pada w Biblii na temat naszego stanu po śmierci. Człowiek nie umiera tak, jak zwierzę, choć kierując się zewnętrznymi pozorami można tak myśleć. Pisarz zaś Księgi Kaznodziei wyciągał wnioski na podstawie własnych obserwacji i doświadczeń. Trzeba przyznać rację komentarzowi do tych wersetów zamieszczonemu w dziele „Zondervan NIV Bible Commentary”, tom I, s. 1014: „Nie mówi się tu o duchu lub duszy człowieka, lecz ten duch lub tchnienie stanowią czynnik podtrzymujący życie, pochodzący od Boga (Rdz 6:17; Ps 104:29-30)”.

Czy Księga Ezechiela 18:4, 20 naprawdę naucza, że dusza umiera?

W Przekładzie Nowego Świata (dalej NŚ), w Biblii Gdańskiej i w innych tłumaczeniach, czytamy w Ezechiela 18:4, 20, że „dusza, która grzeszy, ta umrze”. Zdaniem Świadków Jehowy słowa te stanowią bezpośrednie zaprzeczenie nauki o nieśmiertelności duszy. Jednakże w tym samym rozdziale czytamy: „A gdy niegodziwy zawraca od swej niegodziwości, której się dopuszczał, i czyni zadość sprawiedliwości i prawości, to taki zachowa swoją duszę przy życiu. Gdy widzi i odwraca się od wszystkich swych występków, które popełnił, na pewno będzie żył. Nie umrze” (Ezechiela 18:27, 28, NŚ). Czy te wersety dowodzą z kolei nieśmiertelności duszy? Czytamy tu przecież, że nawrócony grzesznik zachowa swoją duszę przy życiu i nie umrze.

Fakty są takie, że Ezechiel nie porusza tu wcale kwestii wiecznego zbawienia. W dziele „Zondervan NIV Bible Commentary”, tom I, czytamy: „Życie i śmierć w tym kontekście nie są wieczne, lecz fizyczne” (s. 1301). Należy też zwrócić uwagę na fakt, że słowo „nefesz” nie występuje tu w znaczeniu niematerialnej duszy, lecz osoby, stąd inne przekłady tak oddają omawiane wersety: „Umrze tylko [ta] osoba, która zgrzeszyła” (Ezechiela 18:4, Biblia Tysiąclecia) „Ta osoba, która grzeszy, umrze” (Ezechiela 18:20, Biblia Poznańska). Co ciekawe, uczony Gerhard von Rad przypisuje słowu „nefesz” znaczenie „to, co żywe” i zaleca: „Ponieważ Hebrajczyk nie oddzielał funkcji duchowych od witalnych funkcji ciała (basar), powinniśmy, kiedy tylko to będzie możliwe, odstąpić od zwyczaju przekładania tego terminu przy użyciu naszego słowa ››dusza‹‹” („Teologia Starego Testamentu”, s. 128).

Warto przeczytać cały 18 rozdział Księgi Ezechiela. Wówczas przekonamy się, że dotyczy on następującej kwestii: Czy człowiek odpowiada przed Bogiem indywidualnie za swe czyny, czy też obejmuje go odpowiedzialność zbiorowa? Ezechiel odpowiada, że każdy odpowiada sam za siebie, bez względu na postępowanie jego przodków. Prorok w ogóle nie omawia tu zagadnienia życia wiecznego ani zmartwychwstania.

Świadkowie Jehowy mówią, że „dusza” w Mateusza 10:28 oznacza życie

To prawda, że niektórzy bibliści twierdzą, że grecki wyraz „psyche” w Mateusza 10:28 oznacza życie; inni jednak twierdzą, iż odnosi się on do duszy. Zauważmy, że nawet, jeśli w tym wersecie słowo „dusza” zastąpimy wyrazem „życie”, to i tak naucza on, że coś z człowieka pozostaje nadal; istnieje jakieś życie, którego ludzie nie zdołają zabić. Zatem zmiana znaczenia słowa „psyche” niewiele daje, a nawet czegoś pozbawia ową duszę. Czego? Tożsamości, bowiem staje się ona jedynie bezosobowym życiem. I tu jest sedno sprawy i problem dla Świadków. Co jest jądrem człowieka, jego osnową, na którą zostanie nałożone ciało w dniu powszechnego zmartwychwstania? Osoby wierzące w nieśmiertelność duszy (ściślej, w to, że dusza ludzka nie podlega rozkładowi i śmierci, a podtrzymuje ją przy życiu Stwórca), nie mają z tym problemu. Świadkowie poradzili sobie z tą kwestią w ten sposób, że nauczają, iż pobożni zmarli są w pamięci u Boga. A zatem w pewnym sensie żyją! Porównajmy z tym naukę Mistrza, że „Nie jest On przeto Bogiem umarłych, ale żywych. Dla niego wszyscy żyją” - Łukasza 22:37, 38.

Weźmy też pod uwagę fakt, że w innych miejscach Nowego Testamentu słowo „psyche” bywa używane w innym znaczeniu niż tylko życie, sugerując wewnętrzną, duchową jaźń - 1 Piotra 1:9; 2:11. W Liście do Hebrajczyków jest mowa o „duchach ludzi sprawiedliwych, którzy osiągnęli doskonałość” (12:23). Księga Objawienia wspomina o duszach męczenników znajdujących się w niebie jeszcze przed powszechnym zmartwychwstaniem; są one świadome i wypowiadają się (6:9-11). Apostoł Paweł mówi w sposób obrazowy o tym, że po śmierci nasze ciała się rozpadają, a my mamy dom w niebie (2 Koryntian 5:1-10). Ten sam apostoł pragnął rozstać się z życiem i być z Chrystusem, bo to daleko lepiej (Filipian 1:21-24). Gdyby czekały go nieświadomość i uśpienie, nie powiedziałby, że to daleko lepiej.

Pozostaje nam tylko odpowiedzieć na typowy zarzut Świadków, że w drugiej części Mateusza 10:28 napisano: „Bójcie się raczej tego, który może i duszę i ciało zniszczyć w piekle”. Świadkowie argumentują, że dusza podlega zniszczeniu w Gehennie, co ich zdaniem jest równoznaczne z wymazaniem z istnienia. Czy mają rację? Występujące tu greckie słowo „apollumi” znaczy m.in.: „niszczyć, gubić, zabijać, gładzić, tracić” („Wielki słownik grecko-polski Nowego Testamentu”, s. 64). Nie zawsze jednak jest równoznaczne z niszczeniem czegoś lub kogoś w sensie unicestwienia. Na przykład w Ewangelii według Jana 6:39, NŚ napisano: „A wolą tego, który mnie posłał, jest, żebym nic nie stracił ze wszystkiego, co mi dał, ale żebym to wskrzesił w dniu ostatnim”. Jak widać, słowo „apollumi” występuje tu w sensie utraty lub zgubienia kogoś. Podobny sens ma Ewangelia według Jana 18:9. W innych wersetach jest mowa, że człowiek, który z szacunku dla Chrystusa wyświadczy dobro Jego uczniom, „na pewno nie straci swojej nagrody” (Mateusza 10:42, NŚ; Marka 9:41, NŚ). Słowo „apollumi” występuje również w Jezusowym podobieństwie o zgubionej owcy i zgubionej drachmie (Łukasza 15:4, 8, 9). Zgubiona owca ani zgubiona drachma nie przestały istnieć, lecz po prostu zaginęły. Nasuwa to wniosek, że zgubienie grzesznika w Gehennie lub piekle nie musi oznaczać, że przestanie on istnieć. Dlatego w innych przekładach użyto słowa „zatracić” (Biblia Gdańska, Biblia Poznańska, Nowy Testament w przekładzie z greki ks. Dąbrowskiego) lub „zgubić” (Nowy Testament. Przekład na Wielki Jubileusz Roku 2000).

Pomocne wskazówki znajdujemy w innych wersetach. Księga Objawienia 20:10, NŚ stwierdza, że ci, którzy znajdą się w jeziorze ognia „będą męczeni dzień i noc na wieki wieków”. Ta sama księga informuje nas, że, ten, kto odda cześć bestii „na pewno będzie ogniem i siarką męczony wobec świętych aniołów i wobec Baranka. I dym ich męczarni wznosi się na wieki wieków, a nie mają odpoczynku we dnie i w nocy ci, którzy oddają cześć bestii i jej wizerunkowi, oraz każdy, kto przyjmuje znamię jej imienia” (Objawienie 14:10, 11, NŚ). Występujące w powyższych wersetach greckie słowo „basanizo” znaczy „torturować, męczyć, dręczyć, nękać zadawać katusze, katować” („Wielki słownik grecko-polski Nowego Testamentu”, s. 92). Na pewno zauważyliśmy również, że cierpienia bezbożnych będą trwać „dzień i noc”, czyli stale i nieprzerwanie, oraz „na wieki wieków”, to jest na zawsze. Z tej przyczyny Pan Jezus ostrzegał, że jeśli chodzi o człowieka, który sieje straszne zgorszenie „pożyteczniej byłoby dla niego, żeby mu zawieszono u szyi kamień młyński, jaki bywa obracany przez osła, i utopiono go w szerokim, otwartym morzu” (Mateusza 18:6, NŚ). Znaczy to, że czeka go coś gorszego niż nagła śmierć (utopienie z ciężarem na szyi). Mistrz powiedział też o Judaszu, że „Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie urodził”, co również potwierdza, że kara będzie surowsza niż nieistnienie równoznaczne z tym, że ktoś się nie urodził. Zastanawia też fakt, że w Liście do Rzymian 2:8, 9, NŚ napisano, że bezbożnych czeka „srogie zagniewanie i gniew, ucisk i udręka”. Nie brzmi to jak unicestwienie, lecz kojarzy się z cierpieniami.

Niech za podsumowanie naszych rozważań nad Ewangelią Mateusza 10:28 posłuży inna wersja tej wypowiedzi zamieszczona w Ewangelii według Łukasza 12:4, 5, NŚ: „Ponadto mówię wam, moi przyjaciele: Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, a potem nie są w stanie nic więcej uczynić. Ale wskaże wam, kogo się bać: Bójcie się tego, który gdy zabije, ma władzę wrzucić do Gehenny (w innych przekładach „piekła” - przyp. red.). Tak, mówię wam: Tego się bójcie”. Nie ulega zatem wątpliwości, że Bóg może ukarać człowieka surowszą karą niż tylko zabiciem ciała i może wrzucić go w miejsce wiecznych cierpień lub wtrącić w takie udręki.

W świetle powyższych faktów wbrew zabiegom Świadków Ewangelia według Mateusza 10:28 nadal pozostaje mocnym argumentem na rzecz nieśmiertelności duszy i piekła.

Czy wiara w duszę nieśmiertelną nie kłóci się z prawdą o nieśmiertelności Boga i wiarą w zmartwychwstanie?
Teologia chrześcijańska odróżnia jakość nieśmiertelności duszy ludzkiej od nieśmiertelności Boga. Ks. Wincenty Granat napisał: „Tylko Bóg jest nieśmiertelny z całej istoty swego bytu, tj. nigdy nie może przestać istnieć; wszystko poza Nim jest przygodne, może tedy zniknąć, a więc z tej racji jest śmiertelne. Mówiąc o nieśmiertelności duszy ludzkiej mamy na uwadze jej naturę nie zawierającą w sobie pierwiastków wewnętrznego rozkładu, czyli z tego względu nie podlegającą śmierci. Mimo to dusza ludzka jako byt przygodny mogłaby przestać istnieć, jeśli Bóg nie powstrzymywałby jej stale w bytowaniu i działaniu” („Eschatologia”, s. 79).

Żaden kościół chrześcijański nie głosi, że życie wieczne sprowadza się do tego, że człowiek będzie żył jako bezcielesna dusza. Przeciwnie, ostatecznym celem jest połączenie duszy z chwalebnym zmartwychwstałym ciałem (Filipian 3:20, 21; 1 Koryntian 15:35-58; Rzymian 8:11). Zbawienie chrześcijańskie nie dotyczy tylko duszy, lecz obejmuje też ciało; Paweł wspomina o „odkupieniu ciała naszego” (Rzymian 8:23).

Gdzie poszli Łazarz i łotr?

Problem Łazarza został przez autorów publikacji Towarzystwa Strażnica niesłusznie wyolbrzymiony. Gdzie był? Prawdopodobnie był w Hadesie, w jego błogosławionej części. „Pewne koła żydowskie, współczesne Chrystusowi i apostołom, wierzyły w życie pozagrobowe; wierzyły, iż dusza może istnieć w odłączeniu od ciała, że dusze zmarłych zaraz po śmierci czeka jakiś sąd, od którego zależy ich okres przejściowy - szczęśliwy lub pełen udręki, kończący się ostatecznym sądem, zmartwychwstaniem chwalebnym sprawiedliwych i hańbą bezbożnych” (Ks. Jan Stępień, „Teologia świętego Pawła”, s. 206). Wierzono, że Szeol lub Hades mają dwie części - błogosławioną i przeklętą. Trzeba pamiętać o tym, że po prostu w ogóle nie wiemy, co mówił po swym zmartwychwstaniu Łazarz. Ewangelia według Jana nie zawiera żadnych jego słów, które wypowiedział po powrocie do życia ziemskiego. Zatem Towarzystwo argumentuje w sposób nieuczciwy: „Skoro nic nie powiedział, to znaczy, że po śmierci nic nie ma i był nieświadomy”. Jest to argumentacja oparta na braku dowodów. Skoro Biblia nie zawiera żadnej wypowiedzi Łazarza, to nikt nie ma prawa na tej podstawie wyciągać wniosków o tym, co powiedział albo czego nie powiedział. Poza tym sprawozdania ewangeliczne są bardzo zwięzłe.

Jeśli chodzi o łotra z Łukasza 23:43, to znalazł się podobnie jak Łazarz w błogosławionej części Szeolu lub Hadesu. Na fakt, że już po śmierci można zaznawać rajskiego szczęścia wskazuje fragment podobieństwa o bogaczu i Łazarzu: „teraz on tutaj doznaje pociechy” (Łukasza 16:25). Łotr znalazł się wraz z Jezusem w tej rajskiej części Hadesu.

Czy Księga Jeremiasza 7:31 nie obala nauki o wiecznych mękach?

Werset ten brzmi: „I powznosili wyżyny Tofet w dolinie syna Hinnoma, aby palić swych synów i swe córki w ogniu, czego nie nakazałem i co nie zrodziło się w moim sercu” (NŚ). Świadkowie w oparciu o ten fragment wysuwają następujący argument: „Jeżeli w sercu Boga nigdy nie powstała myśl o paleniu ludzi w ogniu, to czy byłoby rzeczą rozsądną wierzyć, że stworzył ogniste piekło dla tych, którzy nie chcą Mu służyć?” („Będziesz mógł żyć wiecznie w raju na ziemi” s. 81).

Czy jest to uczciwa argumentacja? Czy faktycznie Bóg nigdy nie pomyślał o paleniu ludzi w ogniu, czy też w Księdze Jeremiasza chodzi o składanie ludzi w ofierze całopalnej dla pogańskiego bożka?

W Księdze Kapłańskiej (3 Mojżeszowej) 20:14, NŚ znajdujemy następujący nakaz Boży: „,Jeśli mężczyzna weźmie sobie kobietę oraz jej matkę, jest to rozpasanie. Należy go wraz z nimi spalić w ogniu, żeby rozpasanie nie pozostawało wśród was”. Z kolei w Księdze Kapłańskiej 21:9, NŚ czytamy: „,A jeśli córka kapłana skala się uprawianiem nierządu, to kala swego ojca. Należy ją spalić w ogniu”.

Poza tym również w samej Księdze Jeremiasza pojawia się następująca wypowiedź Stwórcy: „Wy zaś słuchajcie słowa Jehowy, wszyscy wygnańcy, których odesłałem z Jerozolimy do Babilonu. Oto, co Jehowa Zastępów, Bóg Izraela, rzekł o Achabie, synu Kolajasza, i do Sedekiasza, syna Maasejasza, którzy wam prorokują fałsz w moim imieniu: ,Oto wydaję ich w rękę Nebukadreccara, króla Babilonu, i on ich zabije na waszych oczach. I cała grupa wygnańców judzkich, która jest w Babilonie, weźmie od nich przekleństwo, mówiące: ››Niech Jehowa ci uczyni jak Sedekiaszowi i jak Achabowi, których król Babilonu upiekł w ogniu!‹‹” (Jeremiasza 29:20-22, NŚ). Jak widać, Bóg nie miał nic przeciwko temu, że owi dwaj prorocy zostali upieczeni w ogniu. Co więcej, nawet wypowiedział przekleństwo, w którym uznał za stosowne przestrzec innych przed podobną karą, jaka spadła na wspomnianych fałszywych proroków.

Skoro Wszechmocny nie uznał palenia ludzi w ogniu za coś absolutnie niedopuszczalnego, a nawet sam nakazał dokonywanie takich egzekucji w swym Prawie, to jak należy pojmować Jego wypowiedź z Księgi Jeremiasza 7:31? Wskazówki dostarcza Księga Jeremiasza 19:5, NŚ: „I wznieśli wyżyny Baala, by palić w ogniu swych synów jako całopalenia dla Baala, czego im nie nakazałem ani o czym nie mówiłem i co nie zrodziło się w moim sercu”’. Jest zatem rzeczą oczywistą, że tym, co było obce sercu Bożemu, było składanie ofiar całopalnych z ludzi dla fałszywych bóstw. Pan mówi tutaj, że tego nie nakazał; faktem jest, że tego zabronił - Kapłańska (3 Mojżeszowa) 18:21. Jak się jednak przekonaliśmy, Jahwe nakazał palenie w ogniu ludzi dopuszczających się strasznych grzechów.

Choć może trudno nam to przyjąć, Pan Jezus powie potępionym: „Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, zgotowany diabłu i jego aniołom” (Mateusza 25:41, BW). Ewangelia według Marka zapewnia, że będzie to „ogień nieugaszony”, który „nie gaśnie” (Marka 8:43, 44, BW). Księga Objawienia nie pozostawia złudzeń co do długości trwania cierpień osób, które znajdą się w tym ogniu, gdyż czytamy w niej, że „będą dręczeni dniem i nocą na wieki wieków” (Objawienie 20:10, BW).

Wobec tego, zamiast wyrywać z Biblii wersety nie odnoszące się do piekła (jak tekst z Jeremiasza 7:31) i nadawać im narzucony sens, lepiej pokornie uznać gorzką prawdę o wiecznym potępieniu niezbawionych.

Czy nauka o wiecznych mękach nie przeczy prawdzie o miłości Bożej?

Nie, nie zachodzi tu sprzeczność, gdyż wieczna kara jest wyrazem innego ważnego przymiotu, jakim jest sprawiedliwość Boga. Nie należy przeciwstawiać miłości Boga Jego sprawiedliwości, bowiem u Pana cechy te pozostają ze sobą w doskonałej harmonii. Chociaż nie potrafimy tego w pełni pojąć, prawdziwa jest wypowiedź z Księgi Przypowieści 16:4: „Pan wszystko uczynił dla swoich celów, nawet bezbożnego na dzień sądu”. W Bożym porządku jest miejsce nie tylko na nagrodę i błogosławieństwo, lecz również na karę i potępienie. Ponadto Świadkowie Jehowy są przekonani, że Pan Jezus jest pełen miłości Bożej, wielce miłosierny i łaskawy. Tymczasem to właśnie Chrystus wypowiedział najwięcej przestróg przed ogniem piekielnym (Mateusza 5:29, 30; 8:12; 10:28; 13:41, 42; 18:8, 9; 25:41, 46; Marka 9:42-48, itp.).

Błędne jest też przedstawianie Stwórcy karzącego piekłem jako sadysty, gdyż nigdzie nie czytamy, że Najwyższy będzie się znęcał nad potępionymi. Musimy też pamiętać, że wieczną karę przedstawiono w Biblii za pomocą obrazów, których sens sprowadza się do wiecznych cierpień. Należy unikać naiwnych, ludowych wyobrażeń o diabłach gotujących grzeszników w kotłach. Przecież demony też będą wiecznie cierpieć, będąc obiektami kary, a nie jej wykonawcami (Objawienie 20:10; Mateusza 25:41).

Cielesne zmartwychwstanie

Jakie ma znaczenie nauka o cielesnym zmartwychwstaniu Chrystusa? Ma ona po prostu taki sens, że jest to jedna ze starożytnych prawd wiary chrześcijańskiej, którą - podobnie jak wiele innych nauk - wypaczyli przywódcy Świadków. Pan powiedział, że w trzy dni odbuduje świątynię swego ciała (Jana 2:19-22). Po zmartwychwstaniu zaprzeczył, jakoby był duchem (Łukasza 24:36-40). Niektórzy Świadkowie pytają, jak się do tego ma 1 Koryntian 15:50? Otóż „ciało i krew” oznaczają tu prawdopodobnie ziemskiego, grzesznego człowieka, na co wskazuje druga część wersetu - „ani to, co skażone, nie odziedziczy tego, co nieskażone”. Ciało Zmartwychwstałego było chwalebne, wyniesione do wyższej godności, by mogło żyć w niebie; podobne ciała mają otrzymać wierzący zmarli, zaś ci, którzy dożyją przyjścia Pana, zostaną przemienieni w takie ciała (Filipian 3:20, 21; 1 Tesaloniczan 4:15-17; 1 Koryntian 15:42-54). Ciało ewidentnie ulega rozkładowi, lecz tym, co z człowieka zostaje jest dusza. Duszę możemy nazwać osnową lub jaźnią, która bez ciała jest niekompletna. Dlatego mówimy o zmartwychwstaniu ciał.

W jakim sensie zbawieni będą jak aniołowie? Czy będą duchami?

„Bo przy zmartwychwstaniu ani mężczyźni się nie żenią, ani kobiety nie wychodzą za mąż, ale są jak aniołowie w niebie” (Mateusza 22:30, NŚ). Sens tego wersetu jest prawdopodobnie taki: zbawieni będą nieskażeni i nieśmiertelni jak aniołowie oraz podobnie do aniołów nie będą zakładać rodzin. Zatem nie chodzi tu o zrównanie nas z aniołami w tym sensie, że staniemy się jak oni duchami, lecz że nasze „warunki życiowe” będą podobne do ich warunków. Werset ten stanowi dowód, że życie wieczne nie będzie kontynuacją teraźniejszej egzystencji lub unieśmiertelnieniem ziemskiego porządku życia. Przeciwnie, życie w wieczności będzie czymś daleko wspanialszym, będzie to zupełnie nowa jakość. Z tych powodów ilustracje przedstawiające „raj” w publikacjach Towarzystwa Strażnica należy uznać za przejaw myślenia o rzeczach ziemskich (por. Filipian 3:19-21). Tymczasem Słowo Boże zaleca: „O tym, co w górze, myślcie, nie o tym, co na ziemi” (Kolosan 3:2, BW).

Copyright © Natan Chesed, 2005.

GNIEW BOŻY.

        II.

Niezaprzeczalną prawdą jest to, że co my bierzemy pod uwagę jest wieczne przeznaczenie każdej duszy, która umarła na zewnątrz ucieczki, którą Bóg zaoferował w Swoim Synu.Znowu, my znajdujemy w Liście do Hebrajczyków 9:27 fragment, który mówi o pewności sądu nad grzesznikiem: „Jest przeznaczone dla człowieka raz umrzeć a po tym sąd”. W tym fragmencie śmierć i sąd są zaznaczone i wyodrębnione od siebie nawzajem. Tak więc sąd nad grzesznikiem nie jest śmiercią samą w sobie, ale czymś po niej. Boże Słowo powiada; „Przez jednego człowieka grzech przyszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak więc śmierć przyszła na wszystkich ludzi, bo wszyscy zgrzeszyli.” oraz: „Zapłatą za grzech jest śmierć”( Rzymian 5:12, 6:23 ).Tak więc po śmierci na grzesznika, który umiera nie poznawszy Chrystusa przychodzi sąd Boży To dla niego Bóg przeznaczył sąd i gniew. Jeśli zostaniemy znalezieni w Chrystusie, jesteśmy bezpieczni, ale jeśli poza Nim, to jesteśmy pod sprawiedliwym i świętym gniewem Boga.Fakt przyszłej kary dla grzeszników jest wyraźnie stwierdzony w następujących fragmentach: „Raduj się młodzieńcze, w swojej młodości i bądź dobrej myśli, póki jesteś młody. Postępuj tak jak każe ci serce i używaj, czego pragną twoje oczy. Lecz wiedz, że za to wszystko pozwie cię Bóg na sąd”(Kaznodziei Salomona 11:9 ). My mówimy w tym miejscu, że młody człowiek może chodzić według własnej woli, w przyjemnościach grzechu, ale pewnego dnia musi zdać z tego Bogu rachunek, za wszystkie swe czyny i musi zostać osądzony za swoje grzechy. „Bóg bowiem odbędzie sąd nad każdą rzeczą tajną -dobrą, czy złą”(Kaznodziei Salomona 12:14 ).W Nowym Testamencie zapis jest ten sam: „Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzając to wszystkim przez wskrzeszenie go (Pana Jezusa Chrystusa) z martwych” i „wszelki sąd przekazał” w Jego ręce (Dzieje Ap. 17:31; Jan 5:22 ). „Albowiem my wszyscy musimy stanąć przed sądem Chrystusowym, aby każdy odebrał zapłatę za swoje uczynki dokonane w ciele, dobre czy złe” ( II Koryntian 5:10).Sąd jest opisany w następujących słowach: „I widziałem wielki, biały tron i tego, który na nim siedzi, przed którego obliczem pierzchła ziemia i niebo, i miejsca dla nich nie było. I widziałem wielkich i małych, stojących przed tronem; i księgi zostały otwarte; również inna księga, księga żywota została otwarta; i osądzeni zostali umarli na podstawie tego, co zgodnie z ich uczynkami było napisane w księgach. I wydało morze umarłych, którzy w nim się znajdowali, również śmierć i piekło wydały umarłych, którzy się w nich znajdowali i byli osądzeni, każdy według uczynków swoich. I śmierć i piekło zostały wrzucone do jeziora ognistego; owo jezioro ogniste to druga śmierć. I jeżeli ktoś nie był zapisany w księdze żywota, został wrzucony do jeziora ognistego”( Objawienie św. Jana 20:11 –15).To jest Boże Słowo i my nie wierzymy w niebezpieczeństwo dla naszych dusz, choć wszyscy ludzie staną w obliczu sądu, niezależnie czy wierzą w to, czy też nie. Wierząc, będziemy zbawieni, nie wierząc, potępieni. Boże Słowo jest napisane po to, aby w nie wierzyć, a nie dyskutować z nim, czy się z nim dochodzić. Nadchodzi dzień, kiedy Bóg osądzi grzeszników i ukarze za ich grzech. Nazwijcie mnie starym, niemodnym człowiekiem, nazwijcie mnie panikarzem, nazwijcie mnie jak sami chcecie, ale wciąż pamiętajcie, że dusza, która grzeszy umrze i każdy zły czyn zostanie sprawiedliwie osądzony.Pewność nadchodzącego sądu jest zapisana w II Liście Piotra 2:9, w następujących słowach: „Umie Pan wyrwać pobożnych z pokuszenia, bezbożnych zaś zachować na dzień sądu celem ukarania”. I nasz Pan zadaje pytanie w Ewangelii Mateusza 23:33, „Jakże będziecie mogli ujść przed sądem ognia piekielnego?” Tylko w Chrystusie w oparciu o Jego śmierć w nasze miejsce, możemy  uciec z potępienia piekła. Tylko przez wiarę w Niego i przyjęcie od Niego ducha upamiętania z grzechu naszej dumy, próżności, dogadzania sobie możemy być zachowani przed Jego gniewem.Inna niezmienna prawda przewijająca się przez karty Pisma Świętego mówi, że nie ma ani jednego przypadku zarówno w Starym jak i Nowym Testamencie, aby jakiś grzesznik został zbawiony po śmierci. Biblia jasno mówi nam, że śmierć przypieczętuje jego los. Biblia mówi, że nie ma nadziei dla tych co umarli nie poznawszy Chrystusa. Jeśli śmierć zaskoczy cię na zewnątrz Chrystusa wieczność spędzisz w takim stanie na wieki wieków. „Kto czyni nieprawość, niech nadal czyni nieprawość, a kto brudny  , niech nadal się brudzi” (Objawienie 22:11 ).Nic nie wyraża się tak jasno jak to, że nie nawrócony grzesznik jest skazany po śmierci.Boże Słowo mówi: „Ten kto zatwardza swój kark, ten nieoczekiwanie zostanie zniszczony bez poprawy”. Nie ma drugiej szansy po śmierci, ani wyznania, ani żadnej nadziei po śmierci, dla nie zbawionego. Jakże poważne ostrzeżenie nam daje Bóg ! Nasz Pan Jezus powiedział do swych wrogów, co jest zapisane w Ewangelii Jana 8:21: „ Ja odchodzę, a wy mnie szukać będziecie i w grzechu swoim pomrzecie; dokąd Ja odchodzę, wy pójść nie możecie.” Oni umarli w swoich grzechach i nie było to dla nich możliwe, aby poszli do nieba. Stąd oni musieli stanąć twarzą z nieuchronną konsekwencją drugiej śmierci w piekle, które jest oddzieleniem od Boga na zawsze.Nie tylko Pisma deklarują, że sąd Boży i śmierć z pewnością pieczętują przeznaczenie grzesznika, i to jest także przejrzyste, co czeka grzesznika po śmierci. Nasz Pan daje nam wyraźny i nieomylny obraz tego, co czeka grzesznika po śmierci. W Ewangelii Łukasza 16 Chrystus odsłania nam to, co było zakryte na temat tego co nas czeka po śmierci. On mówi nam o bogatym mężczyźnie, który: „umarł i został pochowany, i w piekle zwrócił ku górze swoje oczy, gdyż cierpiał męki”. Ten bogaty człowiek nie poszedł do piekła ponieważ był bogaty, ale dlatego ponieważ on żył i umarł ignorując Boga; On żył z dala od Boga i Jego Chrystusa. Jeśli my podążymy za tym bogatym człowiekiem, my możemy zanotować, że on nie zakończył swej egzystencji po śmierci, ale został znaleziony na zewnątrz tego, czego nie może nawet najmądrzejszy człowiek na ziemi poza Chrystusem nauczyć: mianowicie,, że śmierć nie jest końcem wszystkiego i bądź pewien, że Twój grzech zostanie osądzony. My odkrywamy tutaj, że bogaty człowiek był daleki od zakończenia swojej egzystencji ponieważ Pan powiedział: „ I w piekle on podniósł swe oczy ku górze ponieważ cierpiał męki”.Mamy tutaj świadome istnienie, świadomą osobę cierpiącą w zdefiniowanym miejscu- ponieważ jest poddawana torturom. Jak wielka jest udręka, podczas, której błaga o zamoczony w wodzie palec, aby schłodził jego język. On był świadomy, ponieważ ten werset stwierdza to wyraźnie, że on mógł czuć, mógł widzieć, mógł myśleć, mógł słyszeć i mógł pamiętać swoich pięciu braci, którzy jeszcze żyli na ziemi. On nie chciał, aby oni trafili w to miejsce sądu, gdzie on przebywał.On sobie przypominał jakie pędził życie wśród dostatku, ale nie użył tego, by poszukać Chrystusa i uczynić Go pierwszym w swoim życiu. Drogi przyjacielu, co ty robisz z czasem, który ci dał Bóg, abyś uwierzył w Ewangelię o Jego umiłowanym Synu i po to, abyś odwrócił się od twoich niegodziwych ścieżek? Co zrobisz ze zrozumieniem o tym co Ci daje Bóg?Pamiętaj, co dusza będzie robić w wieczności; one będą oddzielone od wszelkiej przyjemności, wypełnienia pożądania i będą również oddzielone od tych co są kochani i wszystkiego co jest związane z przyjemnościami. One nie znajdą żywego Boga dla, którego nie mieli miłości, ani Go nie cenili. Kiedy podczas ich życia na ziemi one miały swoje żony, swoich mężów, dzieci czy przyjaciół do kochania, to w piekle nic nie znajdą, ani Bożej miłości, którą wcześniej, kiedy mieli na to czas oni odrzucili i nienawidzili Go. I oto Jego świętości, której oni nie widzieli tylko popełniali grzechy.Pamiętaj! Będzie wiele czasu, aby rozważać wszystkie niewykorzystane okoliczności jakie miałeś, by poznać Pana, uwierzyć w Chrystusa, kiedy przebywałeś tu na ziemi, wszystkie sposobności, aby czytać Jego Słowo i odkryć Jego wolę i o wszystkich niewykorzystanych sposobności, by Go kochać.Także proszę, nie nazywaj naszego Błogosławionego Pana kłamcą, w tym co On mówi w tej historii, poprzez odkrycie zasłony i pozwala nam spojrzeć na życie po śmierci przeznaczone dla nieprawych, którzy umarli nie poznawszy Go. Nasz Pan nie może kłamać i to co On nam mówi jest prawdą.Możemy stać się winni grzechu świętokradztwa jeśli mówimy, że nasz Pan rozumie coś innego przez te słowa. Możemy zmienić sens słów Bożego Syna, aby się oszukać. On przemienia nie zliczone liczby tych, którzy czytają zapis Jego słów.Po pierwsze dziękuję Mu za pozostawienie nam ostrzeżenia. Zamiast odwrócenia się z niewiary i uprzedzeń, my powinniśmy usłyszeć to przesłanie i udać się do Chrystusa i u Niego schronić przed nadchodzącym gniewem. My powinniśmy płakać jak strażnik więzienny: „Co ja powinienem zrobić, aby być zbawiony?, lub celnik w świątyni: „Boże bądź miłościwy mnie grzesznemu”.Bóg przygotował nam Ucieczkę i Schronienie z ogromu Jego gniewu i to miejsce jest w Jego Synu, Panu Jezusie Chrystusie, który zstąpił z wysokości nieba na niskość ziemi i umarł w miejsce grzeszników. Chrystus przyszedł, by umrzeć: „sprawiedliwy dla niesprawiedliwych, aby was przywieść do Boga.”( I Piotra 3:18) „On grzechy nasze  sam na ciele swoim poniósł na drzewo, aby przywieść nas do Boga.”( I Piotra 2:24).„Wszak Chrystus, gdy jeszcze byliśmy słabi, we właściwym czasie umarł za bezbożnych...Bóg zaś daje dowód swej miłości ku nam przez to, że kiedyśmy byli grzesznikami, Chrystus za nas umarł.”( Rzymian 5:6, 8 ).Tak wszyscy jesteśmy niegodnymi grzesznikami, a Chrystus umarł za bezbożnych. Tak więc przyznaj się, że jesteś niegodnym grzesznikiem i uwierz w przesłanie nadziei położone w Chrystusie dla grzeszników! Spójrz na Niego poprzez wiarę, spójrz na Niego jako prawdę i upamiętaj się, wołaj do Niego o łaskę, powiedz Mu o swojej potrzebie, której rozpaczliwie potrzebuje twoja dusza, zasługująca jedynie na piekło. I wierz w Jego miłosierdzie. „Szukajcie Pana , dopóki można go znaleźć. Wzywajcie Go póki jest blisko! Niech bezbożny porzuci swą drogę, a przestępca zamysły, i niech się nawróci do Pana, aby się zlitował do naszego Boga, gdyż jest hojny w odpuszczaniu.”( Izajasz 55:6-7 ).

III

Tematem będzie powód, dlaczego ludzie żyją pod Bożym gniewem i dlaczego Bóg  musi posłać ich do nigdy nie kończącego się potępienia i niedoli.Te kwestie mogą uzyskać odpowiedź jedynie w oparciu o światło Pisma Świętego, w którym czytamy, że On swojej chwały nie odda nikomu innemu i Jego rada się ostoi, Jego tron będzie utwierdzony na wieki i każde kolano przyklęknie i każdy język wyzna, że Jezus Chrystus jest Panem w chwale Boga ojca ( Filipian 2:9-11 ).Kontynuujmy spojrzenie na 16 rozdziale Łukasza i zobaczmy obraz  samego Pana, który odsłonił zasłonę i spójrzmy i uchwyćmy spojrzeniem, to co zdarzy się duszy, która umrze nie poznawszy Pana Jezusa Chrystusa.Mówimy, że śmierć nie jest końcem wszystkiego, ale w pełni świadoma osoba-ten bogaty człowiek-był w ściśle określonym miejscu, gdzie cierpiał i przeżywał katusze. Jak wielkie musiało być jego cierpienie, że on błagał, aby ktoś umaczał koniuszek swojego palca w wodzie i schłodził jego język. On był świadomy ponieważ zapis mówi wyraźnie, że on mógł odczuwać, mógł widzieć, mógł myśleć, mógł słyszeć i mógł pamiętać o swoich pięciu braciach, którzy wciąż jeszcze żyli na ziemi, a on nie chciał, aby oni przyszli na to miejsce sądu, gdzie on przebywał.My także zauważyliśmy, że żadna modlitwa nie uzyskała odpowiedzi, nie było żadnego wyznania grzechów, ani tu nie ma nic na temat żalu za popełnione grzechy. Dlaczego? Ponieważ Pismo wyraźnie naucza, że człowiek, który umiera pozostaje w tym samym stanie; jeśli nie upamiętał się za swego życia, pozostanie na zawsze w takim stanie.My widzimy, że nauczanie jest sprzeczne w stosunku do Pisma, jeśli powiada, że przez osobiste cierpienie lub inne rodzaje cierpienia można się upamiętać lub przez pokutę czy zbawienie, które miały by mieć miejsce dopiero po śmierci. Tylko tutaj na ziemi, możemy się nawrócić i wyznać naszą winę. Tylko w tym życiu, Bóg będzie i może być łaskawy dla grzeszników w Panu Jezusie Chrystusie. Kiedy na nas przypadnie śmierć, wieczność będzie trwała na wieki wieków.Spójrzmy jeszcze raz na Łukasza 16 i zadajmy sobie pytanie: „Jaki był grzech tego człowieka-jaki był grzech tego bogatego człowieka, który spowodował wieczne oddzielenie od Boga i posłał go na miejsce męki? Odpowiedź daje nam list do Efezjan 2:12: On był „..bez Boga na świecie”, tak więc pozostał oddzielony od Boga przez całą wieczność.To prowadzi nas do cech naturalnego człowieka. Ten bogaty człowiek urodził się na świecie bez Boga i jego grzechem było życie pozbawione Boga, tak więc on żyje oddzielony od Boga w piekle przez ostatnie 20 wieków i będzie żył bez Boga przez całą wieczność.To jest gruntowna prawdą, zapisaną na kartach Pisma Świętego: ponieważ z powodu grzechu Adama rodzimy się bez Boga na świecie. Pozwólcie mi powiedzieć z całą wiecznością przeznaczona mojej duszy-słuchajcie mnie, posłuchajcie Bożego Słowa: rodzimy się na tym świecie bez Boga i jeżeli pomiędzy naszymi narodzinami i naszą śmiercią nie narodzimy się na nowo z Ducha Bożego, my będziemy żyć i umrzemy bez Boga. Podobnie, przypadkiem możemy pozyskać cały świat, ale było by lepiej dla nas nigdy się nie narodzić .Dlaczego? Ponieważ żyjąc i umierając bez Boga, my spędzimy całą wieczność w mękach i katuszach oddzieleni od Boga w jeziorze ognia..Posłuchaj mnie dzisiaj, starego podróżnika na ścieżce życia! Jeśli nie masz Boga, to nie masz także Chrystusa i ten co nie ma Chrystusa jest odosobniony i daleki do każdego, kto jest  dobry, święty,  prawy i żyjący w prawdzie. Tak więc jeżeli masz jakąś nadzieję na przyszłość, a ona jest nie biblijna. Jest ona fałszywą nadzieją, to jest pewne, że umrzesz bez Boga i zostaniesz zgubiony, tak jak ten bogaty człowiek, ponieważ jest tylko jedyna droga do poznania Boga zawarta w Nim i to jest możliwość osobistego poznania przez wiarę Jego Syna ,Pana Jezusa Chrystusa, który prowadzi nas z powrotem do Boga.         Znowu, grzechem tego bogatego człowieka było zadowolenie poza Bogiem. Narodzenie poza Bogiem było jego przekleństwem, zadowolenie pozbawione Boga było jego grzechem. O posłuchajcie mnie, zarówno bogaci jak i biedni! Jeśli jesteś zadowolony bez Boga, to żyjesz pod Jego przekleństwem; ponieważ dusza, która grzeszy ta umrze. Pismo deklaruje, że pobożność połączona z zadowoleniem jest wielkim zyskiem, ale zadowolenie bez Boga jest potępiona ( I. Tymoteusz 6:6 ). Błogosławiony jest człowiek, który może zawołać z Dawidem: Tak jak jeleń jest spragniony źródlanej wody, tak dusza moja jest spragniona Boga. Ja nie mogę znaleźć zadowolenia poza Nim. Również Jezus powiedział w Mateuszu 5:6: „Błogosławieni ci, którzy są głodni i spragnieni sprawiedliwości”.         Jeśli jesteś zadowolony przez Boga na tym świecie, ciąży na tobieBoże największe przekleństwo po tej stronie grobu! Jeśli jesteś bez Boga, jesteś pod panowaniem Szatana, który trzyma cię w niewoli według swojej woli ( II Tymoteusza 2:24-26 ).         Powodem tego dlaczego jesteś zadowolony bez Boga i Jego Chrystusa jest to, że ty nie widzisz, nie czujesz i nie rozumiesz i nie potrzebujesz Jego. Dlaczego? Ponieważ twoje duchowe oczy są zaślepione przez boga tego świata, Szatana. Nie tylko to, ale jesteś niewolnikiem, który spełnia jego wolę Tak więc, abyś został zbawiony i uwolniony z jego mocy i znalazł Boga objawionego w Biblii i abyś był szczęśliwy w Nim i Jego Chrystusie,musi przyjść i uwolnić ciebie ktoś mocniejszy niż Szatan. Ty sam nie możesz się uwolnić. Żaden człowiek z natury nie może być chrześcijaninem, ponieważ przez swoją naturę jest oddzielony od BogaMożesz chwalić się swoją wolną wolą i mówić, że ty możesz nawrócić się do Boga z łatwością, kiedy tylko zechcesz, i może przypuszczasz ,że kiedyś uwierzysz, ale obecnie uważasz, że lepiej żyć w grzechu. Nie oszukuj się jednak mój przyjacielu, ponieważ ty nie możesz nawrócić się do Boga kiedy tylko zechcesz. Nie okłamuj się, żyjesz w mocnym złudzeniu. Jest możliwe, abyś czynił doczesne rzeczy w sposób jaki tylko zechcesz. Możesz poświęcać swój czas, myśli, twoje pieniądze i twoje najlepsze aktywności w stosunku do wielu rzeczy tego świata, które cieszą się twoim zainteresowaniem, ale nie możesz odwrócić się od grzechu, szukać i znaleźć Boga, kiedy tylko zechcesz. To jest prawdą, że kiedy będziesz Go szukał, znajdziesz Go, bo On powiedział: „szukajcie a znajdziecie”, ale diabeł nie dopuści cię do Niego zanim Bóg nie zacznie działać w twoim życiu. Jest to powodem, dlaczego dzisiaj daję to poselstwo, aby powiedzieć ci, abyś uszedł przed nadchodzącym gniewem, ponieważ Bóg posłał swojego Syna, aby stał się ofiarą za twoje grzechy, aby pojednać cię z Bogiem.Ja przynaglam cię, abyś wołał o pomoc do Niego, kiedy Jego Duch pracuje ponieważ sam z siebie, bez Jego pomocy nie możesz nic w tym kierunku zrobić. Jeśli rzeczywiście jest wołanie do Niego, On pomoże, ponieważ przez naszą naturę jesteśmy zadowoleni bez Jego obecności.Jak bardzo wielu my widzimy, którzy poznają w całości swą zdeprawowaną naturę i kondycję oraz ich rozpaczliwą potrzebę pracy Mocarza- Ducha Świętego, w ich sercach, aby przełamać moc diabelską w ich sercach.Pozwól, że cię dzisiaj zapytam w duchu miłości, Czy ty rzeczywiście wierzysz, że jesteś chrześcijaninem i stoisz po Bożej stronie i masz Boga i Jego Chrystusa? To pytanie nie brzmi, czy ty jesteś moralnym i godnym szacunku dobrym ojcem, czy matką, mężem, żoną, dzieckiem, przyjacielem, czy sąsiadem? To nie jest to, czy ty naprawdę jesteś dobry w interesach, czy ty uczestniczysz we wszystkich kościelnych obowiązkach twojej religijnej denominacji? Wielu z tych co czynią te rzeczy i jeszcze więcej nie są prawdziwymi chrześcijanami- są nie zbawieni- ponieważ nie mają Boga i Jego Chrystusa. To jedyne pytanie brzmi: Czy ty znasz osobiście Boga i Jego Chrystusa? Czy ty posiadasz Go i Jego życie?Jeśli tak myślisz, że otrzymałeś Go dawno temu zanim się urodziłeś jest to niemożliwe, ponieważ ty nie przyszedłeś na ten świat z Nim, ty byłeś na świecie z daleka od Boga. Jeśli masz Boga i Jego Chrystusa, to doświadczyłeś drugich narodzin i w tobie pracuje Duch Święty i poprzez Ducha Świętego Chrystus jest formowany w tobie. On obdarzył cię wiarą, bo zbawienie należy do PANA( Jonasz 2:9).Widzisz, że obiektem pracy Chrystusa jest nie tylko uczynić drogę którą możesz się zbliżyć do Boga, ale przez którą Bóg w swoim miłosierdziu, daje przystęp do Siebie człowiekowi. To grzech ludzki  utworzył barierę pomiędzy nim, a Bogiem i aby zburzyć tę barierę Chrystus umarł. Chrystus przelał swoją krew, aby zaspokoić wymaganie Bożej sprawiedliwości wymierzonej przeciwko człowiekowi i usunął grzech przez ofiarowanie Siebie, uczynił drogę przez którą Bóg mógł zbliżyć się do człowieka.Tak więc jest to przysługą Ducha Świętego, by zabrać rzeczy, które należą do Jezusa Chrystusa i objawić je nam. Te prawdy o pracy Chrystusa dla nas i praca Ducha Świętego w nas w nawróceniu i uwolnieniu są konieczne do zbawienia: bez poznania ich i otrzymania ich  żaden człowiek nie może być zbawiony.Moim życzeniem dzisiaj jest, aby Duch Święty pracował w twoim sercu, w tobie, który jesteś bez Boga na świecie, abyś poznał twój zły stan, abyś ty, który jesteś bez Boga złożył całą twoją wiarę w Chrystusie dla Jego zbawienia i Jego uwolnienia z grzechu i spod Bożego gniewu. Prawdą jest to co zapisał Jan w rozdziale 3:36: „Ten kto wierzy w Syna ma życie wieczne, kto zaś nie wierzy w Syna, nie ujrzy żywota, lecz gniew Boży ciąży na nim.”
                            IV.My usiłujemy  przedstawić przed tobą nauczanie biblijne o gniewie Bożym i doświadczeniu Jego Boskiego Sądu. To, że Jego gniew jest jednym z Jego świętych atrybutów i dokładności jest widziane wszędzie w Biblii. Tak więc od tego czasu Pismo Święte nie próbuje ukryć faktu Bożego gniewu i Jego pomsty i pasji przeciwko grzechowi i grzesznikowi i tak oto biada mi jeśli byłbym niewierny, gdybym nie pisał o tym jako części całego świadectwa Bożego.Ja wierzę, że jednym z podstawowych błędów naszych czasów jest głoszenie miłości Bożej w oddzieleniu od Jego gniewu i sprawiedliwości. W tym z szacunkiem Pan Jezus pokazuje nam, że przyszedł pokazać nam miłość, dobroć i życzliwość Boga, które są prawdą, ale także On przyszedł w celu ostrzeżenia nas przed strasznym niebezpieczeństwem przebywania pod Bożym gniewem na zawsze jeśli nie odwrócimy się od swojego grzechu do Boga.My musimy trzymać spojrzenie na tym, że Pan Jezus Chrystus jako Wieczne Słowo Boże przyszedł pokazać nam Boga Ojca i objawić nam Jego umysł, wyrazić Jego wolę, uczynić znaną nam Jego doskonałość i odkryć Jego serce dla Jego stworzeń.Spójrzmy na to czego naucza Pismo o Bożym gniewie i wiecznej karze dla każdego kto odrzucił Chrystusa. Zobaczmy dwa fragmenty Pisma: Jan 1:1, 14: „Na początku było Słowo i Słowo było z Bogiem i Słowo było Bogiem...I Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas (I ujrzeliśmy jego chwałę, chwałę jaką ma  Jedyny Syn Ojca), pełne łaski i prawdy.”Teraz jako Słowo Boże zeszło z nieba, aby objawić nam Ojca i z tego z pewnością możemy zrozumieć, że On nie przyszedł nie przedstawić nam Go, ale powiedzieć nam wprzód o Nim.Przypuszczalnie możemy przeżyć wstrząs jeszcze bardziej, jeśli zrozumiemy czym jest to słowo i dlaczego Chrystus jest nazwany Słowem Bożym.1.Słowo jest środkiem manifestacji. Ja mam w moim umyśle myśl, ale inni nie znają jej natury, ale w momencie, gdy odkryję tę myśl słowami, ona stanie się możliwa do poznania. Słowa czynią obiektywnymi nie widzialne myśli. Tak samo dokładnie to co Jezus zrobił; jako Słowo, Chrystus był objawieniem niewidzialnego Boga.2.Słowo oznacza porozumienie. Przez zrozumienie słów ja przekazuję informację innym. Przez słowa ja wyrażam siebie i czynię znaną moją wolę i udzielam poznania. Tak więc Chrystus jako Słowo jest Boskim przekazicielem  komunikującym nam życie i miłość Bożą.3.Słowo jest metodą objawienia. Poprzez własne słowa mówca odkrywa zarówno swój poziom intelektualny jak też swój moralny charakter. Przez słowa możemy być usprawiedliwieni i poprzez nasze słowa możemy być potępieni. I Chrystus jako Słowo odkrywa przed nami cechy i doskonałość Bożą. Z jaką pełnią Jezus odkrywa Boga! Okazuje Jego moc, manifestuje Jego mądrość, wyjawia Jego świętość, czyni znaną Jego łaskę, odsłania nam Jego serce i wiernie deklaruje Jego sprawiedliwość i nienawiść do grzechu. On nie wziął nic z powrotem, czego nie objawiłby nam o chwalebnym żywym Bogu.Jeśli nasz Pan Jezus Chrystus Jako Słowo wiernie mówi o Bogu i Jego wspaniałych cechach, to nam pozostaje posłuchać Go, kiedy mówi nam o sprawiedliwości Bożej, Jego karze za grzechy i ostatecznym rozliczeniu na niegodziwych. Tak więc powinniśmy bardziej uważać na słowa Syna Bożego, ponieważ jest zapisane, że w tych ostatnich dniach Bóg przemówił do nas przez swego Syna (Hebr.1:2).Posłuchajcie teraz, to nie jest moje Słowo, ale słowo Tego, który przyszedł na dół, na ziemię z samego nieba jako wieczne Słowo aby przemówić do nas i nam objawić charakter, umysł i wolę Boga Ojca!W Ewangelii Jana 3:36nasz Pan wiernie deklaruje o Bożym gniewie ciążącym nad każdym, kto nie wierzy w Syna Bożego, którego posłał Bóg na dół z nieba, aby uczynić Go Drogą powrotna do nieba: „Ten, kto wierzy w Syna ma życie wieczne. Ten co nie wierzy w Syna nie ujrzy życia, ale gniew Boży ciąży na nim.” To jest  bardzo wyraźne, że każdy niewierzący, każdy kto odrzucił Chrystusa, każda osoba, która nie wierzy w zbawienie swojej duszy, sprawiedliwie żyje pod gniewem Bożym i prawnie jest obiektem Jego gniewu i zapalczywości ponieważ On jest święty i nienawidzi grzechu.To jest prawdą nie tylko w odniesieniu do jednostek, ale także dla całych narodów i miast, jak nasz Pan wiernie ostrzegł przed nadchodzącym sądem w których uczynił swoje Boskie dzieła. Przeczytajmy Ewangelie Mateusza 11:20-24; „Wtedy zaczął grozić miastom, w których dokonało się najwięcej Jego cudów, że nie pokutowały. Biada tobie, Chorazynie, biada tobie, Betsaido; bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się te cuda, które u was się stały, dawno by w worze i popiele pokutowały. Ale powiadam wam: lżej będzie Tyrowi i Sydonowi w dniu sądu, aniżeli wam. A ty Kafarnaum, czy aż do nieba wywyższone będziesz? Aż do piekła zostaniesz strącone, bo gdyby się w Sodomie dokonały te cuda, które stały się u ciebie, stała by jeszcze po dzień dzisiejszy. Ale powiadam wam: Lżej będzie ziemi sodomskiej w dniu sądu, aniżeli tobie.”To co nasz Pan powiedział tutaj, jest to, że kara za grzech w piekle będzie o wiele mniejsza dla tych, którzy kroczą przez życie tylko w naturalnym świetle, niż dla mieszkańców Stanów Zjednoczonych, którzy posiadają światło Bożego Słowa, by być mu posłuszni, ale oni odwrócili się, by kroczyć własnymi drogami (Rzymian 2:1-16)- ( ten przykład odnosi się również do Polski, gdzie ustawowo jest zapewniona wolność religijna i każdy może posiadać Biblię- przypis tłumacza).W Ewangelii Mateusza 5:29-30 18:7-9 i Marka 9:43-50 nasz Pan wiernie ostrzega nas przed konsekwencjami oddawania naszych cielesnych członków jako członków nieprawości i grzechu. Przeczytajmy jeden z najbardziej wstrząsających ostrzeżeń danych nam przez Pana, „Jeśli gorszy cię ręka twoja, odetnij ją, lepiej jest dla ciebie wejść kaleka do żywota, niż mieć dwoje rąk, a pójść do piekła, Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie. A jeśli cię gorszy noga twoja, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie wejść kulawym do żywota, niż mieć dwie nogi i być wrzuconym do piekła. Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie. I jeśli cię gorszy oko twoje, wyłup je; lepiej jest dla ciebie jednookim wejść do Królestwa Bożego, niż mieć dwoje oczu, a być wrzuconym do piekła. Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie.”Słowo  „piekło”  jest użyte w oryginale jako gehenna-wąwóz zaczynający się od północno zachodniej części Jerozolimy i rozciągający się dookoła południowo zachodniej części miasta, w miejscu gdzie styka się Kedron z sadzawką Siloe. Ta dolina jest tradycyjnym miejscem ogniowych ofiar, które rozpoczęto za króla Ahaza; i po jej profanacji przez króla Jozjasza stała się powszechnym zbiornikiem na śmieci z miasta. Potem w tradycji żydowskiej stało się symbolem miejsca wiecznej kary. Miejskie odpadki, gdzie żerowały robaki i płonął ciągle ogień jest jaskrawym obrazem wiecznej kary i nasz Pan użył tego przykładu ponieważ ludzie, którzy żyli w Jego czasach wiedzieli o tym miejscu.Gehenna także jest słowem użytym w Nowym Testamencie, aby wyznaczyć miejsce ostatecznego miejsca pobytu dla umarłych grzeszników, którym jest jezioro ognia z Apokalipsy 21:8, gdzie czytamy: „Udziałem zaś bojaźliwych i niewierzących, i skalanych, i zabójców, i wszeteczników,i czarowników, i bałwochwalców, i wszystkich kłamców będzie jezioro płonące ogniem i siarką. To jest śmierć druga.”Robak podobnie do ognia, nie ginie , i jest symbolem sumienia, mieszkańców piekła, który odradza się i nęka tych ludzi przez całą wieczność z powodu ich głupoty, ponieważ kiedy, gdy żyli na ziemi spędzali czas na  czynieniu grzechu i przyjemności i nie przygotowali się do wieczności poprzez posłuszeństwo Ewangelii.Nasz Pan  także daje nam tutaj ślad w jaki sposób ciała i dusze ludzkie w piekle będą zachowane. Wyrażenie  „ solą i ogniem” daje nam pewien obraz. Sól ma właściwości konserwujące i z tego wnioskujemy, że „każdy”, kto jest wrzucony do Gehenny będzie „posolony z ogniem”. My uczymy się, że ten ogień  nie będzie się wypalał i będzie zachowywał. Jeśli zapytamy: „Jakże to może się stać?” Odpowiadam: „Stanie się tak ponieważ ten ogień jest przygotowany przez samego Boga”. My czytamy w Ewangelii Mateusza 25:41: „Idźcie precz ode Mnie w ogień wieczny , przygotowany dla diabła i jego aniołów.” Ten, który utrzymał ogień w płonącym krzaku, który płonął przed Mojżeszem i tym, który zachował trzech hebrajskich młodzieńców od śmierci w piecu ognistym króla Nabuchodonozora może także zachować ciała przebywające w piekle od zniszczenia.Wielu z was może powiedzieć, że te słowa naszego Pana są jedynie wyrażeniami symbolicznymi. Ja stawiam pytanie: „Skąd o tym wiecie? Gdzie Bóg powiedział wam w Swoim Słowie, że wyrażenie o Jego gniewie jest jedynie obrazowe?” Czy nasz błogosławiony Pan zszedł na dół z nieba, aby bawić się słowami? Czy On mówił o jednej rzeczy, a rozumiał przez to coś innego? Czy On przyszedł, aby fałszywie przedstawić Żyjącego Boga? Ja myślę, że nie.Osobiście wierzę, że kiedy nasz Pan powiedział „ogień”, to miał na myśli ogień. Odrzucam stępienie ostrego ostrza Jego Słowa. Czy potop był symboliczny? Czy może ogień i grad, które spadły z nieba i zniszczyły Sodomę i Gomorę? Czy plagi, które uderzyły w Egipt były obrazowe? Czy jest przenośnią ogień, który płonie na ziemi i powoduje, stopienie się wielu elementów w żarliwym płomieniu? Nie! W każdym  z tych przykładów my musimy brać słowa Pisma Świętego w ich literalnym zrozumieniu.Niech ktoś z was, kto zaprzecza  tym słowom naszego Pana zda Jemu odpowiedź. Ja im nie zaprzeczam, aby je odrzucić, czy rozmiękczyć je, ja nie zniżam tonacji, i nie wyjaśniam ich w zły sposób, ale głoszę wśród was rzetelne słowa, że jeśli umrzecie nie poznawszy i na zewnątrz Chrystusa, będziecie żyć pozbawieni Jego w nigdy niekończącej się wieczności w cierpieniu i nieszczęściu.Posłuchajcie znowu Słowa naszego Pana zapisanych w Ewangelii Jana 3:36! „Ten kto wierzy w Syna ma życie wieczne.” Cóż to za obietnica! Jakże wielkie błogosławieństwo, które  On zawarł w swojej obietnicy, uwolnienia poprzez wiarę w Niego, i złożeniu zaufania tylko na Nim dla zbawienia naszych dusz.Czy ty jesteś w Chrystusie? Czy ty powierzyłeś Mu swoja duszę?
                            V.Rozważmy teraz poważne słowo z Księgi Ezechiela 21:9-10: „Miecz, miecz jest naostrzony, aby uczynić ranę, rzeź: wyostrzony, wypolerowany tak więc czyż możemy się radować.” (wersja angielska-przypisek tłumacza).I nadszedł bardzo trudny i ciężki czas w Jerozolimie; tak, że proroctwo przekazane Ezechielowi wypełniło się i minęły trzy lata, zanim gniew Boży wylał się na to miasto. Po drugie; fałszywi prorocy prorokowali pokój i ludzie kochali to. Po trzecie nie powinno być wrzawy ale hulanki w tym pobożnym mieście. Ale w środku tej spelunki i hulanek samotny prorok słyszał szemranie odległego grzmotu. Ten wierny sługa Boży zobaczył Boga, zbrojącego się Siebie, podobnie do potężnego człowieka przygotowującego się do wojny z naostrzonym mieczem odpłaty, w Jego ręku. Ezechiel został wezwany do głośnego ostrzeżenia ludności swojego kraju, która żyła w totalnej beztrosce, „Miecz, miecz jest naostrzony, aby uczynić ranę, rzeź, wypolerowany tak, więc czyż możemy się radować?”.Drodzy przyjaciele, ci z was, którzy dzisiaj nie są zbawieni, i są pozbawieni Chrystusa, jesteście w tej samej sytuacji w jakiej była Jerozolima. Poprzez wiele lat, jak dużo poselstw słyszeliście od Boga? Jak wiele razy posyłał On do was swoje poselstwo przez Swoje Słowo? Czyż to nie Jego Słowo leżało w waszym domu jako cichy, ale najmocniejszy obrońca Boży? Czyż to nie Jego opatrzność przebywała w waszych rodzinach w czasie choroby i śmierci, obfitości i ubóstwie? Czy te wszystkie rzeczy nie skłoniły was do ucieczki przed gniewem, który ma nadejść? Czy one wszystkie nie nawoływały was uchwycenia się, wiary i ukrycia się przez wiarę w Panu Jezusie Chrystusie jako jedynym i całkowicie wystarczającym Zbawicielu?I co czyni to gorszym, to jest to, gdy mówicie: „Duszo odpoczywaj; jedz, pij, bądź szczęśliwa przez długi czas.” Ale mój przyjacielu posłuchaj: „Miecz, miecz jest wyostrzony, aby uczynić, ranę, rzeź .Wypolerowany tak, więc czyż możemy się radować?” Czy możecie być w stanie beztroski i radości, jeśli jesteście zgubieni i żyjecie pod gniewem Bożym?Jest pięć rzeczy, które pragnę przedstawić wam, którzy żyjecie bez Chrystusa, -Bożej ucieczki dla biednych grzeszników, abyście zobaczyli dzisiaj głupotę i brak rozsądku dla was, którzy żyjecie w radości i beztrosce waszych grzechów.Po pierwsze to jest głupota, ponieważ żyjecie w potępieniu. To jest powszechną ideą dzisiaj, że życie ludzi jest próbą, tak jak było dla Adama i pozbawione Chrystusa osoby są potępione zanim nadejdzie dzień sądu. Biblia wyjaśnia: „Ten kto nie wierzy jest potępiony” (czas dokonany), „Ten kto nie wierzy w Syna nie ujrzy życia, ale gniew Boży spoczywa na nim.”(Jan 3:36 ). „Przeklęty Każdy [ Teraz! ] który nie wytrwa w pełnieniu wszystkiego co jest zapisane w księdze zakonu.”( Gal.3:10 )Pozbawiona Chrystusa duszo posłuchaj mnie! Ty jesteś obecnie w okropnym dole, ty jesteś osądzona jako winna przed Bogiem. Jesteś już w więzieniu czekając i będąc gotowym na stracenie. Tak więc, czyż nie jest głupotą brnąć w grzechu i przyjemnościach, w beztroskach i cielesnej radości, podczas gdy miecz Bożego sądu wisi nad twoją głową?Posłuchaj znowu! Ty już przedtem byłeś próbowany na wadze i znalezionym lekkim. Jesteś potępiony wyrokiem sprawiedliwego Sądu. Twój wyrok jest ogłoszony. Jeśli ty umrzesz dzisiaj, tej nocy na zewnątrz Chrystusa, twoja pozycja jest skierowana na zawsze w miejsce nieskończonej męki.Po drugie. To jest nierozsądne dla ciebie żyć w beztrosce i stanie wesołości, ponieważ przyrządy tortur są przygotowane dla ciebie. Tak, jesteś nie tylko pozbawioną Chrystusa osobą już uprzednio potępioną, ale też narzędzia twojego potępienia są przygotowane i gotowe. Miecz odpłaty jest naostrzony i wypolerowany. Choroba na którą umrzesz, być może przepływa przez twoje żyły. Wypadek, po którym przekroczysz progi wieczności oczekuje na ciebie i wszystkie okoliczności są gotowe. Pocisk, który przeniesie cię w wieczność może za chwilę zostać wystrzelony z pistoletu, który tylko czeka, by zostać użyty. Tak więc czyż warto spędzić życie w wesołości i beztrosce i nie prosić Chrystusa o zbawienie dla twojej nieśmiertelnej duszy?Posłuchaj! Miejsce w piekle jest gotowe i my czytamy w Bożym Słowie, że piekło oczekuje na twoje przyjście ( Izajasz 14:9; 5:14 ). Och, jaką rzeczą jest to, że ty spędzasz czas na rozkoszach i szaleństwie, kiedy twoja choroba jest gotowa, wypadek jest przygotowany, pocisk jest gotowy i twój grób czeka na ciebie, tak i piekło jest poruszone aby przyjąć ciebie!Drogi pozbawiona Chrystusa ludzka duszo, jakże twarde musisz posiadać serce, które wciąż nurza się w wesołości, śmiechu i beztrosce i nie szukasz Pana, kiedy On może być znaleziony i nie wzywasz Go dopóki jest blisko! Jakże wielkim jest szaleństwo nie wołać do Niego, nie studiować Jego Słowa i nie wzywać i szukać Go z całego twojego serca.Po trzecie. To jest nierozsądne ponieważ miecz może spaść na ciebie w każdym momencie. Jako pozbawiona Chrystusa osoba jesteś już uprzednio potępiony i nie tylko miecz odpłaty jest gotowy, ale on może spaść na ciebie w każdej chwili.Twoja szyja jest pochylona przed Bogiem i naostrzony miecz wisi nad tobą, i czy ty nadal chcesz być wesoły? Czy ty rzeczywiście chcesz się zajmować interesami i światowymi rzeczami, zdobywaniem bogactwa, budowaniem i uprawą, kiedy przypuszczalnie tej nocy twoja dusza może być zażądana od ciebie, tak jak została zabrana bogatemu człowiekowi w Ewangelii Łukasza 12? Czy ty chcesz spędzać twój czas  na zabawach i rozrywkach, głupich książkach i ułudach? Czy też chcesz napełniać twój dom rozmowami i zachowaniem, dodając grzech do grzechu, zaskarbiając sobie gniew na dzień odpłaty, w czasie o którym nie wiesz, kiedy nastanie godzina Bożego gniewu nad tobą? Czy może położysz się bez modlitwy tej nocy, i pójdziesz do piekła przed nastaniem poranku? Och, co za okropna myśl, że ty pozbawiona modlitwy, czytania Biblii, żyjąca poza Chrystusem duszo, pławisz się w beztrosce, kiedy wieczność czeka na ciebie!Po czwarte, to jest nierozsądne ponieważ Bóg nie obiecał duszom pozbawionym Chrystusa, że zatrzyma swoją rękę choć na jeden moment .Wszystkie obietnice Boże są tak i Amen i są one prawdziwe; Bóg zawsze wypełnia swoje obietnice. Ale to samo Pismo stwierdza, że obietnice są „tak i Amen w Jezusie Chrystusie.” Tak wszystkie obietnice Boże są uczynione dla Chrystusa i dla grzeszników, którzy przyjdą do Chrystusa. Nie ma żadnej innej obietnicy w Biblii dla dusz żyjących bez Chrystusa, wyjąwszy obietnicę sądu. Och, jeśli dzisiaj usłyszysz Jego głos nie zatwardzaj swojego serca, ale przyjdź do Niego i Jego odpocznienia (Hebrajczyków 3:7-8).Pozwól mi przemówić duszo pozbawiona Chrystusa, która dzisiaj weselisz się. Wielu z was zdaje sobie sprawę, że jesteście pozbawieni Chrystusa, i wiecie, że jesteście teraz weseli i szczęśliwi. Dlaczego tak jest? Tak jest ponieważ wy macie nadzieję, że przyjmiecie Chrystusa zanim nadejdzie wasza śmierć. Ty mówisz, „Uczynię to innego dnia; Ja Go poznam w innym czasie, ale nie teraz.” Ale czy ty wiesz pozbawiony Chrystusa mój przyjacielu, że Bóg nigdy nie obiecywał, że cię przyprowadzi do Chrystusa zanim ty umrzesz? Bóg nie uczynił w żaden sposób zobowiązania w stosunku do ciebie. On nigdzie nie obiecał, że ty dożyjesz jutra lub, że ty usłyszysz kiedykolwiek inne kazanie. Blisko jest czas, kiedy ty nie dożyjesz jutra. Jeśli to jest ostatni przekaz, jeszcze jest kazanie głoszone, które może być ostatnim w twoim życiu.Och, abyś dzisiaj tylko zrozumiał, że miecz Bożej sprawiedliwości i gniewu wisi nad tobą, żebyś mógł ujść przed nadchodzącym gniewem przez ucieczkę do Chrystusa.Po piąte. To jest nierozsądne ponieważ to będzie mieczem boleści. Rozkaz dany prorokowi Ezechielowi w rozdziale 9 brzmiał; „Przejdźcie za nim przez miasto i zabijajcie bez zmrużenia oka i nie litujcie się! Wybijcie do nogi starców, młodzieńców i panny, dzieci i kobiety, lecz tych wszystkich, którzy mają na sobie znak, nie dotykajcie.” Tak więc bolesna rzeź jest przygotowana na nie zbawione dusze: wszystkie pozbawione Chrystusa dusze czeka zatracenie, zarówno młode jak i stare. Bóg nie będzie oszczędzał, nie zobaczysz w Jego oczach litości.Pomyślcie o tym siwowłosy mężczyzno i kobieto, wy którzy żyjecie w grzechu i nigdy nie przyszliście do Chrystusa! Jeśli umrzecie w tym stanie, będziecie z pewnością będziecie zgubieni w bolesnej kaźni!Pomyślcie o tym będący w średnim wieku mężczyzno i kobieto, ciężko pracujący kupcy i farmerzy, pracownicy i najemnicy, którzy zarabiacie pieniądze, ale nie sprzedający wszystkiego dla zdobycia perły wielkiej nagrody. Wy z pewnością będziecie zgubieni w bolesnej kaźni!Pomyślcie o tym młodzi ludzie, którzy nigdy się nie modlicie, zostańcie w stanie wesołości i beztroski, którzy uczyniliście przyjemności swoim bogiem. Wy także doświadczycie tej bolesnej kaźni!Pomyślcie o tym moje drogie dzieci, wy małe co, cieszycie serca swoich rodziców: Jeśli nie poznacie Chrystusa, wy także znajdziecie się w miejscu bolesnej kaźni!Pomyślcie ze mną znowu! To jest Słowo Boże, posłuchajcie go! „Nie obawiajcie się tym co mogą zabić ciało i po tym nie mogą oni nic więcej uczynić. Lecz ja was ostrzegę kogo macie się bać; Bójcie się tego, który gdy zabija ma moc wtrącić do piekła: tak powiadam wam bójcie się jego” ( Łukasz12:4-5 ).Czy wy wiecie, kto daje nam to ostrzeżenie- nikt inny jak tylko Bóg Syn osobiście!Pozwólcie mi podsumować te ostatnie punkty. Przedstawiłem wam w zrozumiały sposób stanowisko Pisma Świętego, jaka jest wasza pozycja: Po pierwsze, już jesteście potępieni; Po, drugie Boży miecz jest gotowy. Po trzecie, on może spaść w każdym czasie. Po czwarte ,Bóg nie dał wam obietnicy, że uchroni was swą ręką; Po piąte, to będzie bolesna kaźń. Weź to pod rozwagę pozbawiona Chrystusa duszo, czy to jest rozsądne wierzyć w kłamstwo, które zwodzi twoją duszę i mówi: „Pokój, pokój, kiedy nie ma pokoju”?Tak więc mądrość tak do ciebie  dzisiaj woła, „Uwierz w Pana Jezusa Chrystusa i zostaniesz zbawiony” ( Dz. Apostolskie 16:31 ). „Szukajcie Pana do póki można Go znaleźć. Wzywajcie Go, dopóki jest blisko! Niech bezbożny porzuci swoją drogę, a przestępca zamysły i niech się nawróci do Pana, aby się nad nim zlitował, do naszego Boga, gdyż jest hojny w odpuszczaniu!”( Izajasz 55:6-7). Posłuchajcie Słowa naszego Pana! On dzisiaj nawołuje: „Chodźcie więc, a będziemy się prawować-mówi Pan! Choć wasze grzechy będą czerwone jak szkarłat, jak śnieg zbieleją; choć będą czerwone jak purpura, staną się białe jak wełna.”(Izajasz 1:18 ). „Dziś jeśli usłyszycie Jego głos nie zatwardzajcie waszych serc”. Dopóki trwa dzisiaj zwróć się do Chrystusa. Zwróć się do Niego z całego twojego serca wierząc w Jego obietnicę miłosierdzia( Hebrajczyków 3:7; 12-14).Co do ciebie, który znasz Chrystusa i jesteś w Nim bezpieczny: jakże wielkie uwielbienie powinno wznosić się z twojego serca do Niego, który poświęcił samego Siebie dla ciebie i dla Niego, który wyrwał cię z ciemności do swojej cudownej światłości.

Błogosławione zapewnienia
dla Bożego ludu

Glad Tidings Wydawca książek dr William’aOrr’a Dr William Orr P.O.Box 44 Great Bend, KS 67530-0044, USA