Wzroki krzyżowały się na szybie - z ciekawością, z nudą, z rozbawieniem, z dezaprobatą. O ile jednak część (większość?) gości absitnhe czytała Pana Tadeusza i była w teatrze, o tyle publiczność z kolejki wydawała się zaglądać do innego, mrocznego, dziwnego świata.

Zastanawiam się, na ile projektanci tej przestrzeni zdawali sobie sprawę, ze szkło wyznaczy granicę, przez którą ludzie będą mogli przyjrzeć się innemu światu. W dzień drzwi pomiędzy teatrem a absinthe są otwarte; szkoda, że tego wieczoru tak nie było. Ciekawe, czy ktoś przeszedłby na drugą stronę? I czy dobrze strzelam, że raczej od nas tam?

można kupić też dwóch papieży na jednym zdjęciu, w aureolkach z bursztynków. dla niewierzących wersja pluto + miki

megaobrzydliwy szyld kebabowni na świętojańskiej. mniami. łuki, na fiordach też się je takie coś?

aż chce się wracać do szkoły. do wesołych przyjaciół.

fatałaszki też jakieś jesienne

kolorowy świat portfelików dla dziewczynek w okolicach trzydziestki.

czego to ludzie nie kupują

perfekcyjny gadżet dla tych, co mają w dupie że jak się odpala od świeczki to ginie marynarz

przesada.

wystawa światowa.

totalna.

- po pierwsze - choć po zastanowieniu zgadzam się z głosami krytycznymi mówiącymi o tym, że żałoba jest też zjawiskiem kulturowym, a nie tylko osobistym, to jednak stało się w naszej miejskiej kulturze coś takiego, że po zmarłych nie nosimy się już rok na czarno, ani nie unikamy spotkań i upijania się z przyjaciółmi. może zatem wspólne płakanie po medialnych śmierciach spełnia funkcję publicznego przepracowania, podobnie jak wcześniejsze praktyki żałobników? może czarny strój po śmierci kogoś bliskiego zamieniliśmy zwyczajnie na szybkie zapalanie świeczek w oknach o określonej godzinie? wspólne przeżywanie emocji to wszak cecha ogólnoludzka - może brak jednego z elementów komunikacji o żałobie (strój) zastępujemy innym (smętne piosenki w mediach do jeszcze smętniejszych, koniecznie zwolnionych obrazków z miejsca tragedii) ?

- po drugie - współodczuwanie stało się globalne jak wszystko inne (/me pamięta, że globalne znaczy zawężone do posiadaczy prądu i telewizora/komputera) i może za kilka lat czeka nas trend odwrotny? może nasza uwaga emocjonalna będzie musiała z konieczności ograniczyć się do najbliższej przestrzeni - a wówczas nic nie zmusi prezydentów i premierów do udania się na miejsce zbrodni/wypadku/śmierci, bo my sami będziemy nagrywać pogrzeby sąsiadów i umieszczać je na stronach domowych swojej klatki schodowej?