Tātad kā es to uzzināju. Sēžam pie galda, Martas mamma arī ir, tad nu runas kaut kā aizgāja līdz tam, ka slimnīcā bieži sanākot iznemt no taisnajām zarnām visādus priekšmetus, visādi atgadījumi tika fiksēti, bet viens... viens atgadījums tik ļoti manī izraisīja spazmātiskas reakcijas, ka es , šķiet, visu mūžu to atcerēšos.

Uz slimnīcu tiek atvesta veca tantiņa ap 70-80 gadiem, saka, ka šai spuldzīte dibenā. Dakteriem lielais "wtf? kapēc tik vecai tantei ir kaut kas sev jābāž dibenā? nemaz nerunājot par to, ka vispār kaut kas kādam ir jābāž dibenā.. Visu izrakājušies, atraduši nevis spuldzīti, bet zāļu pudelīti. Dakteriem vēl lielāks wtf, jo kāpēc lai tāda dievbijīga tantīte savas zāles ievietotu sev taisnajā zarnā. Tad nu šie jautā, un atbildē saņem paskaidrojumu, ka pie viņas atnācis vietējais ciema žūpa (ap 40gadiem) un prasījis lai dod polšu. Vecenīte atteikusies, un šis čalis no dusmām paņēmis un viņāi dibenā iegrūdis zāļu pudelīti.

Tad nu es savā īpašājā wtf balsī kliedzu KUR PIE VELNA IR LOĢIKA KĀDAI 80GADĪGAI VECENĪTEI KAUT KO GRŪZT PAKAĻĀ? VIņs viņu varēja piekaut, tas izklausītos pavisam loģsiki, jo tāda taču ir alkoholiķu rīcība, BET KĀPĒC ZĀĻU PUDELĪTE DIBENĀ? Kāds domāšanas gājiens noved pie tādas rīcības? Es tiešam neko , šķiet vairs nesaprotu, no dzīves, no zāļu pudelītēm, un no taisnajām zarnām. Nemaz nerunājot par alkoholiķu domāšanu, jo šķietams, tagad tā ir mainījusi savu ritējumu par visiem 180°, iespējams sakarā ar paagustināto kosmisko radiāciju. BET TIK UN TĀ, iedomājaties, ka uz ielas jums pienāk klāt urļiks un saka "ej pacan, atdaj telefon", un tiklīdz tu atsakies, viņs tev kaut ko ievieto taisnajā zarnā. Šķiet, ka tas tiešām varētu būt traumējošāk nekā vienkāŗša piekaušana un mantas atņemšana.

pasaule, pasaulīt.

Šodien man dr.lv horoskopā rakstīts bija, ka sodien esot vēlamas sportiskās aktivitātes, lai no enerģijas neuzsprāgtu, vai kkā tā. :D UN... parasti jau es tā īpasi neticu horoskopiem, bet tiesi pirms horoskopa izlasīsanas es izvedu savu suni pastaigāties neparasti agri. (sun) Un to noteikti var nosaukt par sportisko aktivitāti, jo reizē smilkstot, kad citi suņi viņu aprej[nē, bet beigās viņs parasti saņemas un rej pretī.], manam sunim ļoti patīk skriet.

Jāpagatvo aukstā zupa. Šodien. Dievinu auksto zupu. ^^ Pie tam, ja es to pati pagatavosu zināsu ko es tur īsti lieku klāt, jo es dažreiz neuzticos manas vecmammas gatavosanas tehnikai...[viņas varītajā skābeņu zupā parasti ir kaut kādas asakas, piemēram]

:) Labi, skrienu gatavot zupu. ;DD

Szczypta soli?
Jeżeli ukończyłaś szkołę podstawową to znaczy, że pani na języku polskim mówiła, że „szczypta”, „ciut”, „odrobina” jest synonimem słowa mało. Nic bardziej mylnego! W kuchni to słowo traktuj jako antonim. W przepisie pisze „dodaj trochę soli” od razu zamień to na „dodaj dużo soli”. Tyle razy próbowałaś zrobić danie, które gotował Pascal Brodnicki, ale zawsze Ci czegoś brakowało? Już wiesz, o co w tym wszystkim chodziło.

Tabliczka mnożenia…
Na temat wielkości kuchennych już nieco wiesz. Należy się teraz przypatrzeć proporcjom składników.
Ugotowałaś zupę krem według przepisu, który zobaczyłaś na Kuchnia TV? Pisało, że porcja dla 8 osób, a jak nalałaś do talerza okazało się, że zjesz ją tylko Ty i się nie najesz? No i znowu przeoczyłaś ważną rzecz, mianowicie: ilość składników zawsze, ale to zawsze pomnóż przez ilość porcji, która powinna wyjść.

Dla przykładu:
Przepis na jajecznicę. Porcja dla 2 osób.
Składniki:
- 6 jaj
- Jedna mała cebulka
- Dwa plasterki szynki i sera
- Oliwa z oliwek
- Vegeta, sól i pieprz
- Dwie łyżeczki śmietanki (dla kremowej konsystencji)

Aby 2 osoby faktycznie się najadły dodaj:
- 12 jaj
- 2 małe cebulki
- 4 plasterki szynki i sera
- Wlej 2x więcej oliwy z oliwek niż zwykle
- Podwójna porcja vegety, pieprzu i soli
- 4 łyżeczki śmietanki

Jeszcze raz powtarzam: ilość produktów mnóż przez ilość porcji, które podane są na początku przepisu.

Ochy i achi.
Myjąc warzywa „poszła” Ci uszczelka z kranu? Krojąc marchewkę ukroiłaś końcówkę palca? Naleśnik po raz kolejny przywarł do patelni?

Gotowałaś w ciszy? Zgadłem? Tak!!!

I tu kolejny Twój błąd. Tyle razy widziałaś Pascala, który to po rozbiciu skorupki jajka mówi do siebie i do swoich widzów: „wspaniale”, „ekstra”, „super”, tyle razy dziwiłaś się, co wspaniałego jest w pokrojeniu cebuli? Już wiesz. Przy każdej czynności, którą wykonujesz w kuchni powtarzaj sobie te kilka słów, które spowodują, że wszystko Ci się uda. Twoja samoakceptacja i samoocena pójdzie ostro w górę. Zobaczysz. Przy podcieraniu własnej dupy będziesz „ochać” i „achać” i jak to wspaniale wykonałaś.

Co Knorr to Knorr.
Ugotowałaś rosół wg przepisu Twojej babci, ale rodzinie nie smakuje. Przeanalizuj krok po kroku czy abyś na pewno czegoś nie zapomniała. Myślisz, że dałaś wszystko? Mylisz się.
Przez wiele lat, a nawet epok za najważniejszy składnik np. zupy pomidorowej uważano pomidory. Jak świat się mylił. I Ty także się myliłaś! NAJWAŻNIEJSZYM składnikiem jakiejkolwiek potrawy jest minikosteczka Knorr. W Twoim rosole może nie być makaronu, w piekarniku może nie być kurczaka, ważne żeby była ta mała chemiczna bombka, która po rozkruszeniu sprawi, że potrawa będzie smakować tak jak nigdy.

Fartuchy na stos!
Wychodząc na imprezę ubierasz najseksowniejsze wdzianko, idąc na rozmowę kwalifikacyjną ubierasz się elegancko? Tak? Na pewno. To, dlaczego w kuchni ubierasz najgorsze łachy ewentualnie jakiś stary i brudny fartuch? Czy widziałaś kiedykolwiek, aby Brodnicki czy inny Makłowicz miał na sobie łachy po dziadku? Nigdy! Przed wejściem do kuchni ubierz się w najdroższe i najlepsze ciuszki znajdujące się w Twojej szafie. Żeby było śmieszniej zawsze staraj się ubrać coś, co ograniczy Twoje ruchy. No i obowiązkowo musisz mieć długi rękaw. Wygoda przecież nie jest ważna. Ważny jest image.

No i droga, młoda kucharko właśnie skończyłaś czytać ten mini poradnik kulinarny. Możliwe, że z biegiem czasu pojawi się kolejny odcinek.

A teraz idź do kuchni i ugotuj cokolwiek. Ale skorzystaj z moich porad. Zobaczysz, że każda Twoja potrawa nabierze unikalnego smaku.

Do dzieła!

neizglītotos vēderus 6dien apmierināja:
6 mizoti tomāti [plaucēti karstā ūdenī]
1.5 gurķi [visi daudzumi gabalos]
0.5 paprika
0.25 normāla izmēra puķkāposts
1 l tomātu sulas
3 ķiploka daiviņas
0.5 sīpols
loki
svaigs sakapāts baziliks
vīna etiķis
sojas mērce sāls vietā
timiāns
oregano
[nebija citrona]

Paczka włoszczyzny (marchewki, pietruszki, seler, por), pół główki małej kapusty, papryka. Do tego sporo brązowej soczewicy i pół paczki mieszanki różnych ziarenek (kasze, fasolki, soczewica też). I jeszcze wlałam pół kartonika koncentratu pomidorowego z bazylią. I  tak oto się to gotowało, w asyście dwóch kosteczek warzywnych i różnych ziółek. Wyszło całkiem mniam :)

Jest pewnie tysiąc patentów na chłodnik, ja mam tylko dwa (przynajmniej na chłodnik buraczany): jeden na wywarze z polędwicy cielęcej (bardzo dobry niegdyś w restauracji krakowskiego Grandu), drugi bez. Do obu wariantów można dodać startego małosolnego ogórka (kiedy już jest). Najpierw jednak trzeba króciutko zblanszować posiekaną botwinkę w bardzo niedużej ilości wody i natychmiast wstawić ją do lodowatej wody, żeby zachowała kolor. Kiedy botwinka jest młodziutka, niedużo w niej buraczanego smaku i koloru, dlatego na podorędziu trzeba mieć dobry barszcz (można go zakwasić kilka dni wcześniej, można się ratować jakimś koncetratem, np. Krakusem). Potem zaczyna się siekanina: szczypiorek, zielone ogórki, czosnek, jajko (ugotowane; wiem, że czasem daje się jajko w ćwiartkach, ale to dość niewygodne, ja wolę pokrojone w kostkę za pomocą krajalnicy do jajek) i rzodkiewki. Niektórzy dodają jeszcze koper, ale ja uważam, że dominuje on cały smak i szkodzi. Teraz trzeba wyważyć barszcz z jogurtem i maślanką oraz solą i pieprzem. Chłodnik musi być gęsty. Najchętniej robię chłodnik na gęstym jogurcie, ale maślanka Robico daje taki przyjemny fizz na języku, lekko szczypie, lekko się perli, bardzo przyjemne uczucie. W każdym wypadku warto schłodzić w lodówce minimum przez pół godziny (a lepiej z godzinę, potem warzywa robią się zbyt miękie i niedobre), niech się przegryzie.

Pół kilograma ziemniaków, por, marchewka, seler, pietruszka, oliwa, czosnek, bouquet garni. Wszystko się to pięknie gotuje (ja zawsze zaczynam od podduszenia pora i czosnku na oliwie), wyjmuje przyprawy, trochę studzi, dodaje jajko i miksuje na gładką masę z dodatkiem soli i pieprzu oraz (kto lubi) majeranku lub drobno siekanego romarynu. Potem dorzuca się na chwilę pokrojoną w paseczki jambon fumé lub szynkę szwarcwaldzką i gotowe.

48.

I o zupie przypominają, aby gotować ją dla siebie jako strawę potrzebną. Zupa daje dużo siły gotującemu.

Doskonałe pożywienie gotowane i surowe jako uzupełnienie.

Zupa gotowana może być przechowywana dłużej, nic się jej nie stanie, wręcz przeciwnie nabierze wartości i jest pożywna.

Potrawa jest przez ogień uszlachetniana, jak ciało zwierzęce przez ducha i nie chodzi o witaminy, lecz o głębsze wzajemne reakcje, które poprzez gotującą wodę zachodzą pomiędzy składnikami, tworząc potrawę korzystną, podawaną organizmowi.

Ten, kto zupy jada raz dziennie, odżywia dobrze swoje ciało, ogranicza łaknienie na słodycze, człowiek musi jeść potrawy z ognia czerpane, w wodzie gotowane. Duże ilości surowego niewskazane.

Kto ma jeszcze jakieś pytania niechaj sięgnie do swojego ducha, a otrzyma odpowiedź na nie.

Zupy.
Rosół. Numero uno w moim rankingu zup. Mógłbym go jeść codziennie. Za każdym razem smakuje inaczej, za każdym razem jest zajebiście smaczny. Makaron, włoszczyzna, dużo gotowanego czosnku i świeża zielona pietruszka, a to wszystko zalane przepięknie złotym bulionem. Poezja. Na miejscu drugim stoi pomidorowa – oczywiście z makaronem. Wywar robiony na bazie świeżych pomidorów, ewentualnie z puszki, a nie samego koncentratu. Gęsta jak sos, kwaskowato-słodka. To jest to. Najniższy stopień podium zarezerwowany dla kapuśniaka. Kwaskowaty, podawany z potłuczonymi ziemniaczkami posypanymi zeszkloną cebulką. Na drugi dzień od ugotowania jest jeszcze lepszy. Pod podium znajdują się m.in. barszcz biały, żurek, barszcz z zieleniatkami, zupa z buraczków – tych młodych, wiosennych, krupnik etc. Nie cierpię jedynie koperkowej i pomidorowej z ryżem.

Ale samą zupą się nie najem. Obiad bez mięsa to nie obiad. Zjem każde, jest tylko jeden warunek. Musi być smażone/pieczone. Kurczak, indyk, udka, kotlety, mielone, etc. Z ziemniaczkami i jakąś sałatką – to jest to. Smażona ryba także jest czymś przepysznym. O ile jest rybą, a niezamrożonym filetem, który po odprowadzeniu wody waży tyle, co płatek śniegu i smakuje jak…No właśnie. Jak smakuje filet? Jedząc go niby coś się czuje, – ale ryba to nie jest…
Kompletnie nie pojmuję ludzi, którzy zachwycają się surowym mięsem czy to w postaci tatara czy nie daj Boże Sushi! To pierwsze jeszcze jakoś strawię. To drugie miałem okazję skosztować pewnego razu. Było to dla mnie traumatyczne przeżycie. Coś jak uczestnictwo w programie Fear Factor. Tylko cholera nikt mi nie płacił, wręcz przeciwnie, sam sobie to gówno kupiłem…
Ta okropna kelnerka, która poleciła wziąć kawałek „na raz” w usta…
Żułem to cholerstwo jak krowa trawę na łące. Opcja wyplucia nie wchodziła w grę. Połknięcie też nie…
Żułem, żułem, żułem. Rosło w ustach i wcale nie chciało znikać. Jakoś się przełamałem i w końcu to połknąłem. Walka była długa. Utkwiło mi to w pamięci jak Buka z Muminków. Na samą myśl mnie skręca i zawartość żołądka podchodzi do gardła…

Kolejnymi daniami, bez których nie wyobrażam sobie mojego życia są: pierogi – obowiązkowo z kapustą i grzybami, krokiety z farszem identycznym jak w pierogach. Gołąbki w sosie pomidorowym, placek ziemniaczany (nie mylić z plackami ziemniaczanymi), leczo, pizza (domowa na gruuuuubym cieście).

A po obiadku pora na DESER.
Zjem chyba każdy. Kocham słodkie…
Lody, ciasta, galaretki, ciasteczka, kremy, budynie, czekolady, czekoladki, cukierki. Nie ważne, jakie. Ważne, że dużo. Czym słodsze tym lepsze. Po dwugodzinnej intensywnej przejażdżce na rowerze w lato litrowe pudełko z lodami waniliowymi, kawałkami owoców i cytrynowym syropem są jak lekarstwo.

Orgazm. Orgazm w podniebieniu…

A zupa? Udała się :) i nawet grzanek nie przypaliłam.

Wywar na zupę zaczynam robić zawsze od podduszenia pora. Po pierwsze, ładnie wygląda, po drugie: nie jest tak ostry jak cebula. Podduszonego na maśle łososia zalewam wodą i do niej dodaję resztę normalnych zupowych warzyw, tymianek, liść laurowy i ziele angielskie oraz pokrojone w kosteczkę ziemniaki. Warzywa odławiam i wyrzucam, ale marchewkę kroję w kawałki i dorzucam do zupy (ładnie wygląda i da zupie trochę kontrastującej słodyczy). Kiedy ziemniaki są już prawie dobre, dodaje się rybę (zamiast łososia można użyć soli, dorsza, pstrąga itp.). Mięso jest delikatne i gotuje się króciutko, więc zaraz się zupę przyprawia pieprzem i ewentualnie solą oraz dużą ilością kopru (świeżego, jak jest, suszonego w ostateczności) i dobrą śmietaną. To ma być kremowe, śmietanowe i sycące!

Jest jeszcze zupa przypkowska, z ciemnym chlebem, ale o tym — innym razem.

Obierz cebulę, pokrój w grube krążki. Cebulę i oczyszczone ryby włóż do zimnej, posolonej wody. Gotuj 5 minut, nie mieszając. Umyj warzywa, pomidory pokrój w plasterki, papryki na połówki. Wyjmij nasionka i białe środki z papryk, połówki pokrój w cienkie paseczki. W garnku rozgrzej oliwę, wrzuć paprykę i smaż 10 minut. Bulion rybny przecedź przez gęste sitko, dodaj podsmażoną paprykę i pomidory. Posól i popieprz, włóż ryby i gotuj razem jeszcze 10 minut. Przypraw ostrą papryką i chili, wymieszaj. Zupę podawaj bardzo gorącą

Botwinę dokładnie umyć, łodygi i liście posiekać. Zalać niewielką ilością wody, dodać łyżkę soku cytrynowego i gotować pod przykryciem przez 10 minut. Ostudzić. Ogórek umyć, obrać pokroić w drobną kostkę i posolić. Szczypiorek i koperek opłukać i drobno pokroić. Umyte rzodkiewki pokroić w cienkie plasterki. Jajka obrać i pokroić w ćwiartki. Cielęcinę pokroić w kostkę. W dużym, kamiennym garnku ubić trzepaczką zsiadłe mleko. W odzielnym naczyniu ubić śmietanę, dodać do zsiadłego mleka i jeszcze przez chwilę ubijać. Następnie wlać kwas buraczany i ostudzoną botwinę. Dodać pokrojone ogórki, rzodkiewkę, koperek, szczypiorek i mięso. Doprawić solą i cukrem. Wymieszać i wstawić do lodówki na 2 godziny. Przed podaniem do każdej porcji dodać ćwiartki jajek.

50 dag kalafiora,
25 dag włoszczyzny,
1 3/4 l wody,
1/4 l mleka,
2 dag tłuszczu,
3 dag mąki,
sól,
1-2 żółtka,
1 łyżka siekanego koperku.

Warzywa umyć, oczyścić, opłukać, zalać wrzącą wodą, dodać tłuszcz, osolić, ugotować wywar. Kalafior obrać z zielonych liści, opłukać, podzielić na małe różyczki. Na przecedzony wywar włożyć kalafior, ugotować do miękkości. Podprawić mąką rozmieszaną z 1/8 l zimnego mleka. Zagotować. Połączyć z żółtkami rozmąconymi z mlekiem, osolić, dodać siekany koperek. Podawać z grzankami, lanym ciastem, groszkiem ptysiowym. Zupę kalafiorową można przyrządzić na wywarze z kości. Zamiast mąką z mlekiem, można podprawić zupę zasmażką lub śmietaną.

Zagotować koncentrat barszczu z wodą. Ostudzić i lekko zakwasić sokiem z cytryny. Gdy będzie zimny dodać zsiadłe mleko, lub kefir i śmietanę. Zetrzeć ogórka na tarce jarzynowej z dużymi otworami lub pokroić w drobną kostkę. Koperek, szczypiorek posiekać i wrzucić do zupy. Dodać sól i pieprz. Przed podaniem dołożyć pokrojone w ćwiartki jajka.