Redakcja portalu Osetia.ru przetłumaczyła wynurzenia żołnierzy gruzińskich, biorących udział w działaniach bojowych w Osetii Płd. Wpisy te były zamieszczone na kilku blogach i internetowych forumach. Niektóre z nich zostały do tej pory usunięte, ale redakcji udało się je odzyskać przy pomocy cache systemu Google. Tłumaczenia są dokonane bez wprowadzania zmian w tekście.

Historia 1. http://dodka.wordpress.com/2008/08/11/story/#comment-2092. Obecnie jej tam nie ma.

Telewizja okłamywała przez 4 dni i noce. W rzeczywistości sytuacja była taka: raz bierzemy Cchinwali, a następnie się wycofujemy. Szturmu Dżawy nikt nie przeprowadzał, mostu Liachwiskiego nikt nie bombardował. Od czasu do czasu dochodziło do starć, ale od czasu, gdy 4 brygada przeszła do obrony – nikt nie walczył. Wszyscy się schowali i tylko artyleria prowadziła ogień. Wojska wchodziły i wchodziły. W końcu ich było tylu, że stało się jasne, że oni maja przewagę.

Gruzini : artyleria strzelała 4 dni nieprzerwanie, zrównali Osetię Płd równo z ziemią, narodu osetyńców praktycznie już nie ma. Nawet było nam ich żal.

Osetyńscy separatyści: kiedy znajdowali zabitych żołnierzy gruzińskich, najpierw szukali telefonu komórkowego i dzwonili do rodziny. Informowali – zabiliśmy waszego syna, daliśmy mu kulę w łeb. I dalej w tym stylu. Z tego powodu wydano rozkaz specjalny : zebrać wszystkie telefony komórkowe i odesłać w pakiecie do sztabu.

Historia 2. Wpis te był prawdopodobnie usunięty, nie udało się ustalić pierwszego źródła wpisu, jednakże tekst ten znalazł się na kilku gruzińskich forum, np. http://forum.internet.ge/viewtopic.php?t=31161

Do wojny było u nas ponad 120 szt. T-72, a obecnie – H..j ich wie, ile. Szkoda – tak ja to oceniam, ale nie należy sądzić, że rzeczywiście litowali się. Jasne, tam nikt nad nikim się nie litował. Naszych poległo tam tylu, że jeśliby nasza artyleria nie przestawała ostrzału przez dwa tygodnie, wszyscy bylibyśmy szczęśliwi. Jeśli patrzeć obiektywnie, to dla przywrócenia porządku konstytucyjnego, takie zastosowanie artylerii było zbyteczne, ale w rzeczywistości, oszczędziło ono życie dla wielu naszych żołnierzy.

Jeśli chodzi o Osetyńców – większość wsi była opuszczona, albo poddawali się. Np. Gromi – poddała się. Weszła tutaj kompania Serża ( specnaz) i wykryła niedużą liczbę pijanych, uzbrojonych „kozłów” (bojownik ochotniczych sz Osetii Płd), i to wszystko. Umocnienia były porzucone. Wioska się poddała i większość nie miała zamiaru brać udziału w walkach. Noca przyszedł rozkaz : wycofać się. I się wycofali. Pozostawiono 300 rezerwistów, którzy w tą noc zostali wybici przez desant kozaków. Gromi było ważnym punktem. Do tej pory Serż nie rozumie, dlaczego ich stąd wycofali, a była to jedna z lepszych kompanii w tej wojnie. Artyleria osetyńska tutaj nie sięgała. Po prostu piechota winna była wyjść z lasu. Trzeba było rozwinąć działania obronne aby obronić to ważne miejsce. Dlaczego skierowali tutaj 300 rezerwistów ?

O Cchinwali . Cchinwali zdobywali nasi, i oddawali je, przy czym, z zasady było tak, że nasi zdobywali w boju, a oddawali bez walki. Cieszyli się. A potem ich bezlitośnie bombardowano. Tam brała udział w walkach 3 brygada … poniosła niewielkie straty, dlatego że wojskowi poradzili sobie przy pomocy telefonu komórkowego.

4 brygada, ci co wyżyli po nalocie lotniczym ( nasi ludzie z M4) brała udział w bojach wokół Cchinwali prawie wszędzie. Straty – połowa brygady zabita lub ranna, jeśli nie więcej. Jeśli się nie mylę, dowódca 1-szego batalionu 4-tej brygady też poległ… podstawowe straty od 1 –szej bomby kasetowej 8 sierpnia w kolumnie na drodze cchinwalskiej.

5 brygada walczyła w Kodori… o stratach nic nie wiem

1-sza brygada była w Iraku. Jeden z jej batalionów był tym samym batalionem gruzińskich sił pokojowych, który wojował pierwszego dnia i cierpiał straty. Ci sami, którzy przyjęli pierwsze uderzenie i pierwsi, którzy otworzyli ogień po otrzymaniu rozkazu. Podczas walk u nich skończył się zapas amunicji i dalej starali się wyjść z linii ognia. Straty : 3 zabitych w jednej kompanii, w drugiej – 2 zabitych. Rannych do 30. Informacja pochodzi od ich oficerów i spotkań osobistych z nimi. Z 3 brygady nie widziano nikogo, informację uzyskano przez telefon komórkowy. Osobiście widziałem straty w ATC (Centrum Zwalczania Terroryzmu). Sześciu rannych za całą wojnę, przy tym mówili, że brali udział w pierwszym szturmie na Cchinwali. Stracili 1 czołg, 1 został uszkodzony, w ciągu godziny przyszedł rozkaz – wycofujcie się z Cchinwali, będziemy bombardować. Wycofali się. W tym czasie Komorski specnaz szturmował Cchinwali i doszedł do budynku rządu. O stratach niczego nie wiem. W większości innych jednostek specnazu ta sama sytuacja, małe straty i niezrozumiałe zachowania dowództwa. Straty kompani specnazu Serża – 0 zabitych, 0 rannych.

Mój osobisty  pogląd o naszych stratach w ogóle :

Wojskowi : 500-700 zabitych, głównie z 4 brygady (z nieodgadnionych przyczyn poległa brygada uzbrojona w M4), co miało zabójczy wpływ, bo była to brygada doborowa i służyło w niej dużo kolegów, wielu straciło najbliższych przyjaciół….. razem z tym, że wszystko to odbyło się na oczach wszystkich, wszyscy widzieli jak spadła bomba kasetowa w połowie drogi z Gori do Cchinwali….. oddzielny przypadek stanowi to, co zdarzyło się z batalionami 41 i 43. Niepojęte, co się wydarzyło i niepojęte, dlaczego oni tam byli, gdzie byli i niepojęte, dlaczego oni tak byli, jak byli.I około 1000 rannych różnej kategorii. Według mnie, wliczając w to rezerwistów. Mówiąc uczciwie, o rezerwistach wiem naprawdę niewiele. Ani tego, kto gdzie walczył, ani kto ile ucierpiał, ani liczby rannych; wiem to, o czym wiedzą wszyscy – że ich bezrozumnie wprowadzili w bój, że połowa z nich błąkała się po Gori ze strachem w oczach, a drugą połowę wysłali w bój w środek piekła, wiem, że się  kłócili między sobą, że uciekali, porzucając broń, a oficerowie ich poganiali, mówiąc krótko, wiem to, co wiedza wszyscy.

Straty wśród ludności cywilnej – 100-150 zabitych, 500-1000 rannych. Osobiście widziałem listę w szpitalu w Gori . 63 zabitych, więcej niż połowa to cywile, 600-700 rannych, w zasadzie sami wojskowi. Ogólnie mówiąc, w armii nie panuje poczucie, że nas wybili, większość z tych, komu udało się wyjść – wyszli z minimalnymi stratami, jedynie, co wszyscy potwierdzają, to że 4 brygada przestała istnieć, i kiedy o tym słyszycie to musicie zdać sobie sprawę z tego, ze w pełni obsadzonej brygadzie 1500 ludzi. Na dzień dzisiejszy w 4 brygadzie w gotowości jest nie więcej niż 500 ludzi. To mam na myśli, a nie to, ze brygada poległa w komplecie.

W podsumowaniu informacje zebrane przeze mnie i przez „Kepa” :

1. Rosyjska 58 armia, cały ubiegły miesiąc przeprowadzała ćwiczenia, w których jako nieprzyjacielska strona występowała Gruzja i Szaakaszwili.  Manewry zakończyły się  01 sierpnia. Kiedy zaczęła się wojna, to ta 58 armia weszła.

2. Kto strzelał do szefa osetyńskiego OMONu (kim on tam i nie mógł być) – do dnia dzisiejszego nie wiem, ktoś do niego wystrzelił, co stało się przyczyną początku osetyńskich ostrzałów artyleryjskich.

3. Nasi żołnierze z sił pokojowych z 1-szej brygady dość długo wytrzymywali te obstrzały, ale pod koniec, w jakiś sposób, wymusili użycie naszej artylerii, która już 5-tego, albo 6-tego była zmobilizowana w regionie, aby jak zwykle w okresie wzrostu napięcia, otworzyć ogień w odpowiedzi.

4. Nasza artyleria, jak zwykle, pracowała na wyższym poziomie (celowała za daleko), ale trzeba uwzględnić fakt,  że naprowadzanie korekt (korektura ognia) odbywała się przez telefon komórkowy według zasady : „ trochę wyżej, trochę w prawo”.

5. Wszystkie ataki piechoty, o których mi wiadomo, zakończyły się naszym zwycięstwem i minimalnymi ofiarami. Po czym, o ile mi wiadomo, wojsko było wycofywane z powrotem, za wyjątkiem 2giej i 3ciej brygady, a możliwe też że i 4 brygady, to znaczy jednostki typu  specnaz wycofywano z powrotem, prawie że do granic Gori. 3 brygada, jak wiem, była  rozwinięta przez cały front wschodni Cchinwali w kierunku na  Dżawską przełęcz, 2 brygada z Raczi  także w kierunku Dżawy i odpowiednio, utrzymywała całą lewą stronę Cchinwali, 4-ta brygada zgodnie z planem, winna była zająć całą  płd-zachodnia część Cchinwali i jego centrum, tak to rozumiałem.

Jeśli byśmy o tym wszystkim wiedzieli, w ten konkretny dzień, to byśmy powiedzieli, że ani drugiej, ani trzeciej brygadzie nie starczy sił aby zaatakować Dżawę, ponieważ Dżawa, to przede wszystkim prawdziwa twierdza, tędy idzie jedna droga i wszystko.  Tutaj winna była wejść cała 1-sza brygada, a w rzeczywistości to ją dzielili, aby udzielić wsparcia dla 3-ciej i  2-giej brygady, rozciągniętych wzdłuż całego frontu. Jeśli zaś chodzi o 4 brygadę, to według mnie, zostało popełnione szczególne przestępstwo przez dowództwo i jest rzeczą konieczną wyjaśnienie, co nawymyślał nasz rząd.Wiedzieliśmy, że Cchinwali nie nasze, że je wciąż traciliśmy i nie wiedzieliśmy, czy ktokolwiek w rzeczywistości bije się w celu zdobycia Cchinwali. Wiedzieliśmy, że jest bombardowane (Cchinwali), myśleliśmy, że dowództwo działa prawidłowo i że podstawowy szturm idzie na Dżawę i Roki, i że na tej przełęczy wróg zostanie zniszczony i wtedy będzie mniej ważne, czy zdobędziemy Cchinwali, czy nie. Kiedy wszystko się wyjaśniło, jak w rzeczywistości wyglądał przebieg walk, wszyscy zastanawiali się nad pytaniem: do czego dążył rząd – h..j jego wie.

Pomimo tego, i uwzględniając to wszystko, w sobotę w nocy jeszcze wygrywaliśmy. Cała sobota była naszym dniem. Obrona przeciwlotnicza (PWO) zestrzeliła wszystkie samoloty, które tylko nadleciały nad nasze terytorium, wśród nich milion raz wzmiankowany samolot TU-22, który spadł w rejonie Cchinwali, gdzie pojmano załogę oraz inne przedmioty. Artyleria, strzelając bez korekty, wzięła na cel Zarską drogę (osobiście widziałem, jak artyleria strzelała z rejonu Zredwi,  odległej 0,5 km od Cchinwali) i odpowiednio dalej strzelali w kierunku na Dżawę. Inna sprawa, że nawet w tym momencie Cchinwali nie było nasze i o mały włos nie zostałem zabity, ponieważ pomyślałem, że w Cchinwali będzie można się zabawić, bo przecież artyleria od niego tak blisko było ustawiona, ale mój przypadek nie jest typowy

Jeżeli chodzi o cybernetyzację, to przede wszystkim mam na myśli dwie rzeczy, a właściwie dwa samoloty. Pierwszą z nich jest F-22 Raptor. Zapewne wielu słyszało o tym, że jest to pierwszy na świecie myśliwiec STEALH, kosztuje ponad 250 milionów złotych, posiada niesamowią konstrukcję płatowca oraz aktywne sterowanie wektorem ciągu, co zapewnia niesamowitą zwrotnośc. Wyposażony również w genialne radary, pozwalające zestrzelić przeciwnika, zanim ten w ogóle dostrzeże amerykański samolot. Większość z tych rzeczy zapewnia mały superkomputer, który jest ważniejszy od pilota. Pomyślicie sobie "Niemożliwe, komputer ważniejszy od pilota? Bzdura". Niestety, bez pomocy pokładowego blaszaka, F-22 nie byłby w stanie oderwać się od ziemi. Steruje dyszami wylotowymi silników, dowodzi genialnym laserem oraz pomaga w locie. Pilot, bez jego pomocy, straciłby panowanie w ułamku sekundy. Projekt płatowca, mimo że genialny, ma jedną wadę - niesamowicie niestabilny. Zadaniem komputera jest stabilizacja maszyny w czasie tak krótkim, że niemożliwym do osiągnięcia przez ludzki organizm. Człowiek dla tej maszyny jest ZA WOLNY.

Kolejnym, niebywale ważnym krokiem, jest bezzałogowy samolot zwiadowczy Predator. Jest to chyba pierwsza maszyna na świecie, do której sterowania NIE potrzebny jest człowiek. Jest to połączenie świetnych autopilotów (które bez problemu potrafią latać wg. zaznaczonych punktów na mapie, a nawet lądować) z czymś zupełnie nowym, do tej pory niespotykanym. Ciężko powiedzieć, czy Predatorem zarządza jeszcze program, czy już sztuczna inteligencja. Nie wiem, jak to działa, jednak sprawdza się dobrze. Na zamieszczonym zdjęciu widać wersję większą, od pierwotniej, i przede wszystkim: uzbrojoną. Mógłym się zapytać "gdzie jest wasz bóg teraz"? Kto jest w stanie wyobrazić sobie, że może zabić go samolot bez pilota, któremu jakiś technik wklepał odpowiednie dane i parametry, informatyk zaprogramował, a dowódca tylko wcisnął przysłowiowy enter? Inteligentna maszyna wypuszcza inteligentną bombę, która niszczy tylko Twój dom, sąsiada nawet nie odrapując. Wspaniała idea, szczególnie dla ludzi, którzy boją sie komputerów.

Jest jeszcze jedna rzecz... o niej wspomina się bardzo rzadko. Kiedyś, dawno temu, w stajni id Software powstała gra. Swego czasu hit, jednak później wyszedł Unreal. Po jakimś czasie, do tej gry ktoś stworzył boty, żeby trenować do rozgrywek sieciowych. Nie mam pojęcia kto je programował, i nie wiem, jak wyglądał ich kod źródłowy, jednak przy ich ustawieniu na "adapting" komputer zaczynał myśleć. Nigdy nie popełniał dwóch takich samych błędów, po prostu uczył się. Niektórzy uważają, że był to zaczątek sztucznej inteligencji. Ciężko mi powiedzieć, jednak gdyby taki program miał odpowiednie środki i możliwości, z pewnością zawładnął by internetem. Niestety, albo dla niektórych "na szczęście", na razie ludzkość jest elektronicznie niedorozwinięta. Bzdura? Poczekajmy...

Obecnie trwają także prace nad aktywnym pancerzem; jest to dość nowy wynalazek, pomysł jednak ma już ponad pół wieku. Dzięki postępującej miniaturyzacji można zmieścić komputer, baterie, siłowniki oraz resztę urządzeń na ciele żołnierza, a także w plecaku. Zapewni on żołnierzowi to, czego dzisiejsze pole walki wymaga najbardziej, czyli koordynacja z innymi jednostkami, ultralekki pancerz, wzmocnienie siły mięśni, komfort, ale przede wszystkim: komputer oraz kamery. Kto oglądał film "Predator", zapewne pamięta tryby widzenia hełmu tej istoty. Tego typu pancerze także będą w stanie robić takie rzeczy... no może nie w zakresie pełnego spektrum, jednak promieniowanie podczerwone na pewno - żeby ułatwić widzenie w nocy. Poprzez połączenie broni z hełmem, a także wsparcie komputera pokładowego, operator będzie niesamowicie celny - jego rola zapewne sprowadzi się tylko do naciśnięcia spustu. Komputer pewnie też będzie pobierał informacje z satelit, uzyskane wcześniej przez pojazdy zwiadowcze (o ile te nie wykonają zadania naszego żołdaka, przed nim samym). Nie wiem, co jeszcze taki kombinezon będzie umożliwiał - śmiertelnicy także się nie dowiedzą.

Świat jednak niedawno obiegła informacja, że amerykanie opracowali materiał rozpraszający promieniowanie elektromagnetyczne nie tylko w zakresie radiowym, ale także widzialnym. Co to oznacza? Kamuflaż aktywny, znany głównie z SF.

Każdy, kto kiedykolwiek interesował się grami FPP (które obecnie, nie wiedzieć czemu, nazywamy FPS, czym kiedyś określało się ilość klatek na sekundę), słyszał o serii gier Halo. Kto powiedział, że to ma być tylko fikcja? To nie fikcja, to rzeczywistość! Amerykanie sami się przyznają, że chętnie do wojska przyjmują ludzi, którzy mają duże doświadczenie z grami komputerowymi, szczególnie strzelankami i symulatorami lotu. Nie, nie potrzeba obecnie super sprawności fizycznej, czy odpornego organizmu. Te czasy minęły podczas Wojen Napoleońskich i Wiosny Ludów. Dziś potrzeba ludzi, którzy nie będą przystojnymi ułanami. Żołnierz jutra to przedewszystkim praca zespołowa, a dopiero później nadzwyczajny refleks, umiejętność natychmiastowego wycelowanie w głowę czy zabicie przeciwnika jednym strzałem. Potrzeba pilotów, którzy w łatwy sposób opanuje pełną komputeryzację maszyny, a nawet zdalne sterowanie - bo dobry pilot jest warty tylu maszyn, ile będzie w stanie zestrzelić. Nowoczesna armia potrzebuje także hakerów, którzy będą wprowadzać zamieszanie w sieci nieprzyjaciela. Przy okazji; czy tek kostium chociaż odrobinę nie przypomina wynalazku Tonego Starka, czyli Iron Man'a?

Armia jutra będzie zupełnie różniła się od dzisiejszej, ale o tym w kolejnym odcinku.

(Autor: Gary)

Kwestia jest taka: czym jest honor polskiego żołnierza? Czy żołnierz, słowo o mimo wszystko nieco agresywnym wydźwięku powinno kojarzyc sie z jakimiś szczególnymi zaletami etycznymi?? Czy jedyne czego powinno się od niego wymagać to słuchanie rozkazów.

Jest jeszcze druga sprawa otóż jaki jest wasz stosunek do barw narodowych, flagi, godła, symboli? Czy jest to tylko "kawałek czerwono białego materiału o niskiej wartości"?

Potem się też wypowiem, prosze o komenty

AFGHANISTAN WORLD PRESS PHOTO, originally uploaded by jimmorrisonlive.

Tim Hetherington uchwycił amerykańskiego żołnierza odpoczywającego w bunkrze w Afganistanie.