__________________________________________________________________________________________________
 
Głupich nie sieją.
Siedzę sobie opromieniany rytmicznymi rozbłyskami stroboskopowego światła i tak sobie myślę, czy to aby nie o mnie te słowa? Chciałbym w to wątpić, no chciałbym kurcze bardzo, ale jakieś ziarenko albo orzeszek, na barowym stołku zawieruszony uwiera mnie w dupsko, jak wyrzut sumienia.
Zachciało mi się empirycznie  poprzeć teorię, jakoby młodzież była wspaniała, niegroźna i przyjaźnie nastawiona do tych, co jej brzemię, przynajmniej fizycznie, już z barków zrzucili. Natężając, więc szare komórki (szare to są u normalnych ludzi, co je do pracy zaprzęgają, u mnie w bieli nieskalanej się pławią), jąłem szukać odpowiedniej metody.
Pierwszą - spacer w sobotnią noc, odrzuciłem posiadając resztki instynktu samozachowawczego.
Drugą – posiłek w studenckiej stołówce, skreśliłem z dwóch powodów. Po pierwsze: nie wiem czy takie jeszcze są. Po drugie: jeżeli są, młodzież chciałem wysondować, nie wytrzymałość własnego żołądka.
Gdzie zatem młodzież chodzi? Gdzie można ją spotkać w obfitości i w naturalnym dla niej środowisku?
Za moich czasów masowo chodziło się na dyskoteki. Słusznie mniemając, iż niewiele w kwestii młodzieżowej kultury może się zmienić, odnalazłem kilka w moim mieście. Wybrałem oczywiście największą, żeby ogląd na tę wspaniałość mieć jak najszerszy. Odziawszy się, znów mniemając, w ciuch młodzieżowy ruszyłem w miasto.
Auto przezornie zaparkowałem w pewnej odległości od miejsca doświadczeń empirycznych i przetuptawszy dziarskim krokiem kilkadziesiąt metrów stanąłem przed pierwszym problemem, bynajmniej nie akademickim.
Najpierw to ja muszę się jakoś przedrzeć przez zwartą grupę nasto- i dwudziestolatków szturmujących wejście. Na szczęście barczysty jegomość z karkiem grubości mojego uda, pilnujący, by walka przy drzwiach przebiegała w sposób zgodny z zasadmi fair play, bezbłędnie wyłowił czerwone odblaski neonów na moich zakolach i zachęcająco jął machać na mnie ręką. Małoletni rozstąpili się jak Morze Czerwone a ja przez moment poczułem się jak Jack Nicholson paradujący po czerwonym dywanie.
- Stówka – uśmiechnął się „kark”, przemawiając do mnie ludzkim głosem i wyciągając rękę.
„Droga jest droga empiryzmu, a chwila nie trwa wiecznie” - pomyślałem wręczając banknot, dając się jednocześnie ostemplować niewidocznym stemplem przed przekroczeniem progu świątyni bitów.
Trasę do barowego blatu pamiętam mgliście ogłuszony, tuż za drzwiami, miarowym dudnieniem i kakofonią świateł.
Świat nabrał niejakiego sensu po pierwszym drinku wciśniętym mi w dłoń przez życzliwego barmana. Nie wiem, dlaczego uśmiechał się z politowaniem. A może to była troska?
Pokrzepiony nieco zacząłem się rozglądać w poszukiwaniu przyjacielskich gestów, jakimi ta młodzież wspaniała miałaby mnie raczyć. Póki, co jedynie raczyłem się jej wspaniałością. Ta wspaniałość i kilka drinków doprowadziła mnie do wniosku, że ni jak nie da się oddzielić dojrzałego mężczyzny od samego mężczyzny, a wspaniałość jest wprost proporcjonalna do niedojrzałości zachowania. Niestety wniosek przyszedł, kiedy ja ze stołka zszedłem, dając się porwać transowemu rytmowi, więc mnie nie spotkał. Nie żeby taniec był zły, uwielbiam tańczyć, w parach szczególnie. Niestety moda poszła nieco do przodu, a ja nie poszedłem za nią, zatrzymując się gdzieś w połowie lat osiemdziesiątych ubiegłego stulecia.
Po kilku nieudanych próbach integracyjnych postanowiłem wrócić na barowy stołek. Droga nie była prosta, jakby sie zdawać mogło, skręcała do toalety... Były dwie, jedna bez kółka, druga trójkącika. Przy czym: ta bez trójkącika nie miała też kółka, a ta bez kółka nie miała trójkącika (tak nadmieniam żeby to było jasne). 
"Może ta dzisiejsza młodzież posiada talenta nieznane mojemu pokoleniu i takie drobiazgi nie są jej potrzebne?" Pomyślałem i zgodnie z własnymi przekonaniami otworzyłem te po prawej. Przy umywalce stały dwie panny z cudnej urody pępkami, więc wycofałem się szybko kierując się do drzwi po lewej. Na pewniaka pchnąłem je, jak John Wayne, te od saloon’u i wkroczyłem w świat… koedukacji. Całe szczęście, że oglądałem Ally McBill. Zamykając się w kabinie, słysząc za cienkim plastikiem dziewczęce chichoty i chłopięce rozbawione pomruki, poczułem się ciut nie na miejscu. Szybko opuściłem krainę, gdzie król już nie jest nigdy sam i przedarłem się zakosami do baru. Tu, wspomniane na początku, ziarenko vel orzeszek zaczęło mnie uwierać. Dotarło do mnie, że już życzliwości doświadczyłem. Nikt mnie, póki co, nie wyśmiał, od wujków, dziadków nie wyzwał. Wypiła nawet ze mną młodość zdrowie „troszkę starszej młodzieży”, co już samo w sobie stanowi pewien dowód na to, że nowe pokolenie jest przyjaźnie nastawione do świata. Mój eksperyment zaś zaczyna wkraczać na niebezpieczny grunt, wraz z uśmiechem i wilgnym wzrokiem, chyba dwudziestolatki, dwa stołki dalej. Zachowując resztki dojrzałej godności i rozsądku (jak bym go miał), pytając o drogę, dotarłem do wyjścia. Muszę uczciwie przyznać, że nie rzucił mi się w oczy, tak chętnie pokazywany przez filmowych twórców, obrazek z lekko przyprószonymi bielą nosami, ani połykanymi w pośpiechu pigułami, nieznanego pochodzenia.
Po samochód przyjechałem nazajutrz. Niedziela była piękna, słoneczna. Pospacerowałem trochę powolnym i dojrzale statecznym krokiem. Przechodząc zaś koło ulubionej kawiarni wstąpiłem na małą czarną i sernik na ciepło z zamiarem bliższego przyjrzenia się własnemu pokoleniu…

        Życzę Wam i sobie żeby nam nigdy nie było do siebie za daleko.

Dziękuję za świąteczne wdzianko Haniu:)

_________________________

Pomykam sobie mojom brykom i gibie czaszko. Doda w dolby pro lodzik śpiewa. No pięknie, kurna, poezja po prostu. Ludziki sie patrzom, bo pałer mam taki, że oni na chacie muszom pralkę zapodać żeby takie giga wyciągnąć.
Przy tej poezji oddaje sie myślom, gupi nie jestem. Kurna, to obciach nie mieć bryki i dygać akwariami z przystanku. Teraz za byle kase puszke sie kupi. Chociaż, taki blaszak przeżarty, to też obciach jak sto chujów... Niech się patrzom, niech zazdroszczo. Pewnie jakieś profesory gołodupce, co im sie Kaczucha nasza kochana w telewizji nie podobała. Ja tam jestem za. A co, nie podoba sie? Polska, kurna, dla Polaków, a Europa dla gejów, tfu, i tych, internautów jeszcze. A najgorsze to so te pedały z Kanady. Ta Kanada to pewnie gdzieś koło, Belgii, albo Holandii. Ten jeden pedał to sie obraził, że go w telewizorze pokazali, a ja tam torerancyjny jestem. Obciach nie być, ale swojego nie dam ruszyć, a internet wypierdoliłem. Wole kurturarnie, jak człowiek, przed telewizorem se piwko chlapnąć. Przecież nie zagłosuje przez telewizor. Może Trwam zapodam jak wróce na chate. Kaczuchy, mordy moje ukochane, tam występujo, to mogę popatrzeć, żaden obciach i jest  no, jak to sie… O, misyjna, ta telewizja jest. W końcu jestem katolik czy nie? Święta idą to pornosa zostawię na po świętach. No ależ daje ta Doda… Ona głupia nie jest i jak potrafi inteligentnie doiwanić tym mondralom co sobie obciach robią na łyżwach. Powinni jo dać w tych, Tańczących z Gwaizdami, zaraz wszystkich by poustawiała che, che i przyjemnie popatrzeć, jak oddycha… Kurna, rozmarzyłem się, bo z mojo staro to obciach wyjść na miasto... A jak jej lody przyniosłem żeby się nauczyła je jeść, z tej reklamy, co Boska występuje, to zaczęła jazgotać, że mi palma odbija. Przecież to nasze, polskie lody i jest się od kogo, kurna, uczyć! Kurna! To obciach jest nie chcieć się uczyć. Nie żeby w szkole, bo tego ministra dobrego już nie ma. Szkoda, on by rozpierdzielił raz dwa to całe nauczycielstwo, chodziliby jak w zegarku i nikt by nie dygnął na żadne orendzie, tak by byli wyuczone. Ogólnie w mordę, to ta nasza ojczyzna ukochana coraz bardziej sie robi obciachowa, a jak ten cały Tusek zostanie prezydentem to wypierdalam stąd, tylko gdzie? Kiedyś do RPA chciałem, ale teraz to sie tam popsuło.
W morde, no nie ma gdzie, kurna, wyjechać… Może u nas bedzie jeszcze normalnie, jak stanie to, co opadło, no jak mu tam...? Oparcie społeczne? No więcej przecież jest Nas niż tych riberarnych oszołomów, no nie?

__________________________________________

                                            Herbie Hancock & Leonard Cohen
                                                          The Jungle Line

Mniej więcej tak będę tańczył, jak stanie na podium, no chyba, że się nie obudzę...
W związku z tym mówię państwu dobranoc, muszę wcześnie wstać.
Tak przy okazji, wiecie ile czasu minęło od premierowego wykonania tej piosenki?
"Zaczarowaną Górą" pozostał dla mnie do dziś koncert Pani Uli w Sali Kongresowej sprzed lat... O matko...

Ciąg dalszy : Fikcje
 

Jeszcze troszkę...

Wiadomo, że całość Tu?

Pochmurno, ale ciepło, byłem po ryż, który skończył się nie wiadomo kiedy, to wiem.
Przejrzałem już wszystkie blogi, które odwiedzać po prostu muszę, tak jak muszę oddychać. Dookoła Macieju leci song, prześladowca. Niech go cholera, nie nudzi się. Smętne to takie, a lepi się wręcz obrzydliwie.
Wstaję i idę się ubrać. Ile można siedzieć w pidżamie? Skarpetki gdzieś polazły. Nie mają co robić tylko chodzić. Znalazłyby sobie inne zajęcie np. mogłyby grać w kierki. Nie rozłaziłyby się wtedy Bóg wie gdzie. Zamiast skarpetek znalazłem torbę. Już się nie wkurzam na skarpetki. Przebierając swobodnie palcami od nóg wypakowuję zawartość. Na wierzchu świeżutkie pachnące, zielone, sztruksowe bryczesy i flanelowa koszula, pod nią zamszowa kutra i rękawiczki. Na samym dnie wyglansowane na błysk sztylpy. Na krótszym boku, w osobnej siatce, buty, prawie świecą przez folię. Miętoszę prze chwile te rzeczy w rękach, a ta cholerna melodia dudni, mi we łbie.

O tej porze jest tu cisza i spokój. Wszyscy wcinają niedzielny obiad, a ja zakradam się do siodlarni. Chryste, ależ ono ciężkie. Popręg pęta mi się między nogami i dzwoni zdrajca judaszowy.
Mr. T patrzy na mnie dziwnie, próbuje mnie podszczypywać. Posapuję i klnę pod nosem. Boks jest ciasny, bo stajnia jest niewielka. Nie mam na szczęście wiele roboty z czyszczeniem.
- Dbają o ciebie. To dobrze. Nie gniewaj się, dbałbym sam…
Kopyto ląduje mi na stopie, nie jakoś mocno, na tyle jednak żebym pojął, co prawda, a co fałsz. Nie mogę się za to gniewać.
- No tak, masz rację, do szczotkowania specjalnej siły nie potrzeba, ale nie jesteśmy sobie znowu obcy?
Prycha, jakby odpowiadał, rzuca głową. Nie żeby mnie rozumiał, to tylko ja tłumaczę sobie to w ten sposób i wierzę święcie, że tak jest.
Siodło stawia opór, nie chce wylądować na grzbiecie. Czaprak zsuwa się. Dopiero trzecia próba zostaje uwieńczona sukcesem. Jestem już cały mokry, ale odpocząć będę mógł kiedy zaciągnę popręg. Zapaliłbym sobie teraz i odpoczął, tylko, że nie palę już od jakiegoś czasu. Stoję, więc z końskim łbem na ramieniu i dyszę.
- Jestem chyba pierdolnięty…
Szepczę czule w końską szyję i otwieram boks. Teraz będzie naprawdę trudne, konfrontacja z M. Będzie zły, pewnie mnie zwymyśla, może wyzwie, ale ja już będę wtedy siedział w siodle i dźwigiem mnie z niego nie ściągnie, chyba żeby zaczął strzelać. Czy M. ma strzelbę?
W przeciwieństwie do bocznych drzwi, te szerokie wychodzą na podwórko. Zanim dojeżdżam na jego środek już mam towarzystwo.
- Co to…
Nie poznał mnie w pierwszej chwili. Staram się uśmiechnąć i zaczynam od „przepraszam”.
- Złaź! Złaź natychmiast!
- Nie mogę, jak Boga kocham nie mogę.
- To ja cię ściągnę. Dorosły facet kurwa mać!
Rusza na mnie. Pociągam lekko wodze i Mr. T cofa się.
- Daj spokój. Proszę. Nie strasz konia.
M zatrzymał się. Jest zły, bardzo zły, ja to rozumiem. Po pierwsze zakradam się jak złodziej do jego stajni. Po drugie zabieram konia, co z tego, że mój? Po trzecie zachowuję się jak szczeniak, on przecież odpowiada tu za wszystko, jemu się do tyłka dobiorą, smrodu narobią gdyby coś się stało. Po czwarte on wie i boi się dwa razy więcej.
- Uciekniesz mi?
Nie odpowiadam. Proszę tylko, w duszy: Dziś już niedziela.
- Nawet toczka nie założyłeś.
- Stępa będzie, bez brawury.
- Z brawurą to ja ci dupę skopię, jak wrócisz… Spierdalaj. Stajni sobie nowej poszukaj.
Odwraca się i odchodzi.
Gdzieś tam, w środku gra ta durna piosenka.
Mr T wywozi mnie za tory, na rozstaje. Lewo działki, prawo las. Powolutku z namaszczeniem mijamy pierwsze drzewa. Wiatr nie urywaj nam już głów, szumi tylko nad nami z rzadka zapuszczając się na leśną drogę. Koń się uspokaja, poklepuję go po szyi i nucę na głos. On jakby czuł, co to za melodia, że wiatr nie tylko między konarami hula, ale i po duszy. Robi mi się lekko, spokojnie, nie czuję zmęczenia, nogi pewnie trzymają się w strzemionach, smyczki ruszają forte. Lewa trochę do przodu, prawa ciut w tył, wypchnąć siodło lekko przed siebie. To tak samo, beze mnie… Mr. T nie potrzebuje niczego więcej, też słyszy te dźwięki. Jest taki jak ja, ja jestem taki jak on. Drzewa ruszają z miejsca galopem, wiatr ściga je wygwizdując radośnie melodię. Łzy same spływają z oczu. Motyle lęgną się stadami… 
Wiesz już jak to jest? Czym jest? Co mi daje?
Przestań czytać, rozłóż teraz, w tej chwili, szeroko ramiona, zapomnij gdzie jesteś, zapomnij, kim jesteś. Weź kilka głębokich oddechów i powiedz mi, powiedz, czym jest szczęście.

Muzyka ucichła, chowam torbę do szafy. Gdzie jest ta skarpetka? Dlaczego mam mokre policzki? Weź się w garść, dziś już niedziela! Nie czas na takie rozklejanki, ważne, że pamiętasz jak to jest.
Mr. T dziś nie ma czasu, wiem, bo dzwoniłem, M. mnie zbeształ za głupie pomysły. Wiatr wieje, w duszy się roi. Koń ma stajnię, ja nostalgiczną niedzielę, bo dziś już niedziela, prawda?

Było ciepło. Nie, wrrróć. Było gorąco jak jasna cholera. Żar lał się
z nieba, a z nich lał się pot.

Ciąg dalszy: Z palca wyssane

Przysiadła mucha na gnoju... i siedzi
Pewnie się nad czymś biedzi
Ooo, teraz jakby zbladła
Przewróciła się! Ciekawe...Padła?

Ciąg dalszy : Z palca wyssane

Wiecie już co robic żeby przeczytać ciąg dalszy - Z palca wyssane

- Jak było? - on
- Och, podróż męcząca. - ona
- Ale jak było?

Jak zwykle ciąg dalszy - tu...

          Jakby na to nie patrzeć Święta.
     Czego bym wam nie życzył zawsze to będzie za mało. Czego bym nie napisał, na pewno już to słyszeliście, albo usłyszycie.
    Pozwolę, więc sobie pompatycznie i górnolotnie, jak to ja, życzyć nam wszystkim i sobie samemu, by ten człowiek, który dziś w nas się rodzi, pełen ciepła i wyrozumienia, nie zasypiał nigdy, nie marniał, a dorastał i krzepł. 
Po prostu, by było nam z sobą lepiej.         

        Wesołych Świąt moi kochani! 

A teraz usiądę sobie w kąciku i ducha wyzionę :)

Ciąg dalszy tu: Międzyczas