Za plagą matur wiernie krok w krok zawsze podąża epidemia zastępstw i zwolnień z lekcji. Niestety, mojej szkole objawia się głównie zastępstwami, co spowodowało, że czekając wczoraj na początek przedostatniej lekcji na ławce na patio mieliśmy przed sobą wizję piątej geografii w tym tygodniu. Nie jest to wizja zbyt miła, więc naszego stanu nie da się określić jako wyjątkowo rozentuzjazmowanego. Ja, Aśka, Marszal i Ciesiel wyglądaliśmy raczej jak spompowane dętki (bez urazy oczywiście, bardzo ładne z Was dętki :) ). Ale wtedy nadszedł On, The Wąs z hasłem na ustach przypominającym pieśń "Jedziecie ze mną na Pragę? Muszę coś sprawdzić w mieszkaniu." Nasza szkoła znajduję się 20-30 minut drogi do owego miejsca. Oczywiście radośnie przystaliśmy na propozycję tłuczenia się na drugi koniec miasta absolutnie bez celu.

I od razu dzień wyglądał inaczej. Ogromny kot Docent patrzył się na nas zdziwionymi wielkimi oczami dachowca, gdy z wielką uciechą darliśmy się "Dupa biskupa", a chwilę później z rozmachem uderzaliśmy w karty. Obrażenia po tamtej posiadówie były różne. Od oczywistych- rąk, także mniej oczywiste- przełyku i jamy ustnej, bo Marcin okazał się wyjątkowo gościnnym gospodarzem z wybitnym zamiłowaniem do chili i pieprzu. Jedząc potrawę składającą się z ryżu, ostrej papryki w proszku, groszku, ostrej papryki, kukurydzy, pieprzu, fasoli i ostrej papryki byliśmy zmuszeni obficie popijać ją stosownym popijaczem, tudzież zgodnie wydmuchiwać nosy z powodu wzmożonej aktywności gruczołów łzowych.

Wychodząc z mieszkania niewątpliwie było nam gorąco. Po powrocie do szkoły, zakłóconym jedynie krótką zabawą Współlokatorki i Ciesiela na karuzeli, oczywiście udaliśmy się na coczwartkowe tańce. I tańczyło się hm... jakoś ciekawiej i zabawniej niż zwykle. Prawda Marszal? :P

Czasami potrzebne jest parę chwil celebracji samotności. Ja takową potrzebę odczuwałam wczoraj, co skończyło sie samotną wyprawą na Starówkę. Istnieje lepsze towarzystwo niż moje własne myśli i niedźwiedzie importowane z całego świata pomalowane w różne dziwne wzorki, ale to lepsze towarzystwo wczoraj przymusowo było daleko. Zbyt daleko. Więc pozostało mi podziwianie misiów mniej i bardziej udanych, plastikowych figur robiących za faraona, statuę wolności czy po prostu pęłniących rolę płótna, na którym z lepszym lub gorszym skutkiem popisywali się artyści. Nie wiem jak ocenić fakt, że polskie dzieło bylo skutkiem niczym nie wyróżniającym się, takim jakimś... Gdyby to nie był nasz miś z pewnością bym go nie zapamiętała. No, ale dosyć o misiach.

Pisząc o wyprawie zapomniałam o mojej wiernej towarzyszce. Po latach słyszenia zawsze i wszędzie o panu Sapkowskim i po latach mówienia sobie "na pewno kiedyś to przeczytam" doszłam do wniosku, że czas najwyższy, żeby chociaż to jedno z wielu "kiedyś" nadeszło. Więc miałam ze sobą książkę. Siedząc na ławce i podziwiają Syrenkę, która niedawno powróciła z wygnania do konserwatorni, rozkoszowałam się pierwszym w tym roku dniem, w którym nie potrzeba nawet bluzy, wystarczy koszulka z krótkim rękawem. Wiosna w sercu Warszawy.

Celebracja samotności dobitnie skończyła się wraz z powrotem do bursy. Oczekiwałam jej kontynuacji, bo wiadome mi było, że współlokatorka ma wieczoru wczorajszego miała być nieobecna. Ale... Są też pewne obowiązki. Obowiązki obejmujące oprócz walki ze wszelkim złem, obijania się całodziennego i budzenia rano Aśki, takie jak naprawianie znajomych w trudnych dla nich chwilach. Tym razem znajomym okazał się komputer, który żałośnie patrzył na mnie z perspektywy zakurzonego Podbiórcza. Jedynym wyjściem okazało się wyposażenie się w plecak z prowiantem, napojami i wiele siły fizycznej i udanie się na pierwsze piętro w poszukiwaniu Łośka.

Poszukiwania zakończone sukcesem przyniosły w moim pokoju dwóch gości, którzy przynieśli inny komputer. Wypruli biedakowi wnętrzności w postaci okablowanego zasilacza i dokonali chwilowej transplantacji organu. Podziałało to odżywczo na mojego grata (ach wybacz mi, ale to prawda :P), co oznaczało, że pozostała już tylko jedna misja. Nowy zasilacz został zamówiony (w arcyciekawej rozmowie ze sprzedawcą z allegro "-No bo wie pan, nam tutaj się zasilacz zjar... znaczy zepsuł" "A eeee w ile pan dochodzi?" Obie kwestie zostały skomentowane radosną owacją moją i drugiego Obserwatora), stary rozmontowany (dostałam naszyjnik z drutu miedzianego i transformatora :D) za pomocą delikatnych narzędzi takich jak nóż o ostrzu dwa razy większym od mojej dłoni. Gdy z zasilacza została już tylko płytka zostałam pocieszona- "Ale nie martw się, to się wyklepie..."

Rozpisałam się, a tutaj pozostał jeszcze dzień dzisiejszy. Dzień pełen zmian nastrojów, lecz z ciepłym odcieniem sentymentalnym (dwa lata! :) ) Rozpoczęty zasypianiem na chemii, zakończony oczekiwaniem na czerwone półsłodkie wino połączone z wykorzystywaniem komputera Beatki, którą pozdrawiam, mimo, że właśnie leży koło mnie. W sumie wino właśnie przyszło :). Będzie to miłe uwieńczenie dnia, którego punktem kulminacyjnym było zanegowanie teorii o tym, że nie można jeść kebaba na ulicy i że nie Aśka nie da rady zjeść całego kawałka ciasta na raz. Dała radę. Oczywiście z moją małą pomocą. Zemściła się rzodkiewką monstrualnych rozmiarów na kolacji.

[Edit godzina 23.16]
Uwieńczenie dnia faktycznie było miłe. Po ogólnej rozgrzewce okazało się, że koledzy z góry robią sałatka. A sałatka ze świeżych warzyw jest rzeczą wysoce pożądaną w społeczeństwie bursianym, toteż część owego społeczeństwa czym prędzej udała się na pierwsze piętro. Po przechwyceniu przeze mnie dwóch pomidorów i po dość brutalnym potraktowaniu mnie ich wnętrznościami okazało się, że Fryzjer z Łośkiem mają silną potrzebę umycia podłogi. Teraz, zaraz, natychmiast i wodą z butelki. My byłyśmy obiektem na którym woda miała czasowo przebywać, zanim nie wzrośnie wilgotność paneli. Skończyło się: guzem Aśki na pół czoła i moją zdartą łydką. O stopniu naszej suchości wspominać nie muszę. Wieczór prawie zakończył się całopokojowym suszeniem pościeli za pomocą suszarek. W liczbie pięciu. Piszę "prawie", bo uwieńczeniem właściwym, była walka z moim Staruszkiem, zakończona pełnym sukcesem, mimo przejściowych trudności, które przedłużyły czas trwania operacji do godzin po ciszy nocnej. Efekt? Kojący szum procesora i blask monitora właśnie oświetlający moją twarz.

Dziękuję.

[/Edit]

Do czasu udanej reanimacji za pomocą diabelnego heretyckiego sprzętu (czego nie rozumiem, tego się boję) zawieszam działalność blogową w tygodniu. Będę miała dostęp do Internetu jedynie w weekendy.

Szkoda tylko, że skład orkiestry był niepełny.

PS: A Ty się nie martw, będzie dobrze.

M, wyjeżdża jako waltornistka, nie wiedzieć czemu nawet sekcyjna. M bierze śpiwór, karimatę i swojego tygrysa (znaczy torbę w paski... znaczy znowu nic zaskakującego) i pakuję się dziś wieczór do autobusu pełnego trębaczy, tubistów, klarnecistek i młodych mażoretek, dla których wyjazd ten będzie chrztem bojowym. Jednak autokar nade wszystko będzie pełen Kapelmistrza, który od paru tygodni gra rolę tresera poganiając nas i ustawiając na wszelkie możliwe sposoby. Ja z przyczyn technicznych bywam na próbach tylko w piątki i soboty, ale z wiarygodnych źródeł, wiem, że nastrój przedwyjazdowy objawia się u niego niezmiennie od pewnego czasu. Znaczy od Buki wiem.

Więc się zapakuję i co. Pewnie nawet nie będę miała miejsca siedzącego. Bo po co? Od dłuższego czasu na wyjazdach konsekwentnie zajmuję miejsce leżące na podłodze pośród odnóży mażoretek. Niestety jest to pierwszy wyjazd, na którym koło siebie nie będę miała leżącej plackiem perkusistki. No ale od czego jest Buka? Więc do autobusu wraz z prowiantem zabieram również koc i poduszkę. I zabiorę się do kruszenia ciastkami na podłogę, do horyzontalnego śpiewania w środku nocy i do narzekania na bolące kości. Do śnienia snów dziwnych, jedynych w swoim rodzaju, pojawiających się tylko w takich sytuacjach.

Dopiero teraz jak zaczynam o tym pisać powoli ogarnia mnie nastrój wyjazdowy. Powoli dociera do mnie, że jednak może być fajnie. Że może i faktycznie, skład orkiestry się zmienił, a w Niemczech nie będzie paru osób, które tak bardzo bym chciała żeby były, ale... Jednak będę spać na podłodze w budynku niemieckiej szkoły, jednak będę nosić uciążliwy instrument niezależnie od pogody, będę robić musztrę, mimo, że mi się nie będzie chciało i będę jeść niedobre niemieckie jedzenie. Będę się śmiać i będę tańczyć z ludźmi, za którymi tak tęsknie, gdy jestem w Warszawie. I będę patrzeć na miejsca, gdzie się wiele rzeczy dla mnie zaczęło. Ja chcę już jechać.

Do Hagen. Na któryś tam Festiwal Orkiestr Dętych.

Wracam w poniedziałek.

Chociaż właściwie mam wiele możliwości. Jest piękna pogoda, mogę iść na spacer, mogę zjeść wielkie lody złożone z nieprzyzwoicie dużej ilości gałek, tych najbardziej kalorycznych oczywiście. Mogę usiąść na ławce i po prostu wystawić twarz na podmuchy wiatru, który dzisiaj tak jak prawie nigdy osiągnął idealną prędkość i temperaturę. Zresztą mogę robić wiele rzeczy.

Ale nie mam z kim. I ta świadomość sprawia, że od razu wszystkiego mi się odechciewa.

Co prawda staram się zagłuszyć to poczucie osamotnienia wszelkimi możliwymi sposobami. Na każdą propozycję reaguję z wielkim entuzjazmem. Tak dobrze granym, że nawet ja już nie jestem pewna czy to tylko gra. Może on jest szczery? Sama nie wiem. W każdym razie, jak widać na razie działa to dobrze. M. idziesz na patio? Pewnie. KFC? Tak, tak! Starówka? Super! Sklep, spacer, lody, cokolwiek. Byleby tylko coś robić, byleby czymś się zająć. Teraz też miałam usiąść i napisać coś, żeby tylko nie skupiać się na tym, że to jeszcze przecież conajmniej półtora tygodnia... No ale ja nigdy nie potrafię pisać na tematy o których nie myślę.

Po pierwsze. Jeśli jakimś cudem M uda się zapuścić paznokcie do stanu jako-tako-wyglądającego, a później, o zgrozo, pomalować je (tak, tak, na taką bezczelność czasem uda mi się zdobyć) to przewidzenie dalszego ciągu wydarzeń jest zaledwie dziecinną igraszką. Jaka to może być trudność, jeśli zawsze jest taki sam? Otóż, moja Rodzicielka bezbłędnie wyczuwa moment, w którym należy poinformować swe biedne prawie-dorosłe-dziecko, że koniecznie, ale to koniecznie trzeba właśnie teraz, dzisiaj, zaraz iść do ogródka. Bo grządki nieopielone, bo truskawki nieprzesadzone, bo ogórki nieposiane, bo pogoda ładna. Bo tak. Ostatni argument powtarza się najczęściej. I chyląc swe czoło ku ziemi M pokornie wydeptuje ścieżkę w prawie-czarnoziemie.

Dalej. Można być pewnym również tego, że jeśli z wyprzedzeniem co najmniej dwutygodniowym planowana jest impreza, planowana dość dokładnie, łącznie z późnogodzinnym powrotem do łózka i środnocnym w sen zapadnięciem, niezwłocznie (a w sumie zwłocznie, bo dwa, w porywach do trzech dni przed) okaże się, że dzień później jest próba musztry paradnej z orkiestrą. O 8 rano. Z noszeniem ciężkiego instrumentu i wyliczaniem kroków współgraczom, bo trzeba przyznać, że M ma dość rozwinięte zapędy dyktatorskie niestety.

Nigdy nie prostuję włosów. Znaczy prawie nigdy. A "prawie nigdy" oznacza, że wyprostowano mi je dwa razy. Za pierwszym razem pół godziny później siedziałam na plastikowym krześle z instrumentem w ręku. Nad morzem. Nad, nie wiedzieć czemu, mokrym morzem. Więc można się już łatwo domyślić: po pierwszych zagranych taktach włosy bez trudu powróciły do poprzedniej postaci. Drugi raz, klasycznie: poranny deszcz i oczekiwanie na tramwaj, który jakoś, oczywiście zupełnie przypadkowo, nie miał ochoty przyjechać.

Podobnie dzieje się, gdy wczesną jesienią dochodzę do wniosku, że nie, że jednak jeszcze za wcześnie na noszenie glanów, i na jeden dzień zmieniam je radośnie na trampki. Trampki z dziurawą podeszwą. Przemakalną. I tak dla informacji: nie noszę tych cudownych wytworów zwanych "ocieplanymi trampkami", pozostaje przy klasyku który jest doskonałym przewodnikiem cieplnym. I zimnym. W każdym razie za każdym razem z porannej pięknej pogody, po południu pozostaje tylko słowo "pogoda". Szablonowo deszczowa.

No ale wszystko to, to raczej oczywistości dość uciążliwe. Ale są też inne, takie które za każdym razem wywołują uśmiech na twarzy. Że jak źle się czuję to zawsze znajdzie się miejsce w tramwaju, tym razem nie zapełnionym ludźmi w wieku emerytalnym. Że, gdy jest nie tak jak powinno, zawsze znajdzie się ktoś, kto nie będzie wywracał oczami na moje narzekanie. Że konwalie zawsze pachną tak samo, a kukułka niezawodnie powtarza swój refren przez całe lato.

Tylko, że teoretycznie to wszystko może się zmienić. Tak naprawdę nie ma rzeczy pewnych, tylko my chcemy je tak postrzegać, żeby choć trochę ubarwić lub usystematyzować swoje życie (to akurat zależy od intencji). Hmm... No dobrze. Prawie nie ma.

:*

A w ogóle to wiosna przyszła- Informacja dla tych, co zapatrzyli się nie w ten sposób, w który się powinno. Zapowiada się pięknie, zielono, słonecznie. Oznakami: mój ostatni pociąg do spódnic wszelakich, falujących, fałdowanych, wirujących, tańczących i ukwieconych, zmiana kolorów z czarnego na czarny z jakiś-tam i upinanie włosów częstsze niż zimowe. Jaskółka wiosny nie czyni. I pąki na drzewach i słońce świeżo po kursie nawiązywania znajomości, a więc ośmielone, prawie, że bezczelne, zawadiackie, aż czasem namolne i męczące. I cale to nie zapachy, w Warszawie co prawda niewyczuwalne, ale w domu dyskretnie obezwładniające. I wcale nie to przeziębienie, które występuje tylko kwietniowo- majowo z wielką natarczywością.

Bo wiosnę czynią uczucia, słowa, gesty i spojrzenia. Czyje? Dla każdego odpowiedź jest inna. Dobrze, że ja znam swoją.

Terytorium Imperium rozrosło się dziś o nowe ziemie. Jako że Współlokatorka po paru lekcjach zdezerterowała z mojej ławki na konkurs gdzieś tam, wraz z rycerzami ubranymi w garniturowe zbroje, miałam okazję do podboju nowych terenów. Siedząc na każdej lekcji z innym kolegą, miałam przed nosem ich zeszyty. Więc do Ziem Podbitych w postaci książek i zeszytów Aśki, książki i zeszytu od hiszpańskiego Marszala oraz książki od angielskiego Pawła [poprawka: książka jest jednak również Marszala. Mała sprzeczność, Paweł do tej pory nie sfinalizował procesu kupna. W sumie nawet chyba go nie zaczął...] dołączył zeszyt Minika i Marcina od biologii. Co prawda Wąsu próbował mi potem wmówić, że podbity teren otoczył płotem i że znajduję się on na dnie jeziora, ale co pozostało moje, to moje. (Próbował też wmówić inne rzeczy: że Miniś ma czułki napędzane hemolinfą i że Gwiazdor jest człowiekiem rybą... I to wcale nie ja mam "zrytą psychę" jak NIEKTÓRZY twierdzą...) Gwiazdor zresztą próbował stworzyć konkurencję w postaci skolonizowanej wioski w pobliżu, w tymże zeszycie, ale moje radosne "Ziuuuum" przetrwało. Ku chwale Imperium.

Dziś ogólnie M ma humor okołoksiężycowy. Nie rozwodząc się nad powodami, podam przykłady. Jako, że humor ów jest silnie zaraźliwy, skończyło to się całomatematycznym impludowaniem radością, pośród skupionych ściśle umysłów i brzęczenia świetlówek. Skończyło się wybuchem śmiechu na środku lekcji polskiego i pobłażliwym spojrzeniem Pani Profesor. Krztuszeniem się kanapką za plecami Krzysztopha na widok Aśki malującej paznokcie nad Hamletem. Chociaż w sumie teraz ja też mam pomalowane paznokcie. Nad Makbetem tym razem.

Do tego doszła eskapada w poszukiwaniu jakże-potrzebnych-podręczników do historii i biologii. Zwiedzone zostało pół Warszawy (dziękujemy towarzyszowi podróży... I wcale nie zasłaniam zabytków!) na trasie: moja szkoła- kino Femina- prawie Stare Miasto- Ogród Saski- Śródmieście (tutaj zostałam osamotniona w boju) i z powrotem Ogród Saski, aż w końcu tramwajem do bursy. Uff... Nie mam siły. Zwiedziłam cztery księgarnie oddalone od siebie o stanowczo zbyt duży dystans, ale udało się. Trofeum w postaci dwóch książek do biologii i jednej do historii zostało zdobyte.

(Ech... Jaki słitaśny ten wpis. Ble)

Teoretycznie sobota, jak sobota, tylko, że milsza. Pierwszy raz udało mi się zrobić owocne zakupy. Zwykle pieczołowicie przygotowywane wyprawy do centrum handlowego, poprzedzane wyposażeniem w kompas, mapę i saperkę, kończyły się... No właśnie wstyd się przyznać. Gdy chciałam kupić sukienkę, kupowałam kolczyki, gdy potrzebowałam butów, kupowałam kolczyki, gdy potrzebowałam kolczyków, nie kupowałam nic. I tak od początku czasów. A dziś? Potrzebowałam butów. Kupiłam dwie pary, w tym pierwsze w życiu buty na obcasie >5 cm. Zabiję się. A. I kupiłam kolczyki.

Po posiłku, takim jak powinien być zawsze, od teraz do Końca Czasów, to znaczy po Wielkiej Lasagne, poczułam zew motoryzacji. Spojrzałam na samochód i na zadziorne błyski w jego reflektorach, tym razem nie chciałam pozostać dłużna. "Tatoo... To z lewej to sprzęgło jest, prawda?" "Chcesz się nauczyć jeździć co?" Błysk w oku połączone z jakie-to-już-duże-urosło i po chwili siedziałam na miejscu pasażera, jadąc na miejsce domniemanej kaźni wraz z IMB (Irytującym Młodszym Bratem) za plecami i Szanownym Rodzicem z lewej.

I dojechaliśmy. Po drodze zostałam wstępnie pouczona co i jak, że, no że jak na pierwszy raz to na jedynce i dwójce, no w sumie to ta dwójka to tak nie do końca działa, no ale nie martw się. Miło. Ale jakoś poszło. Sprzegłokluczykibiegigazdoprzodu- jadę, ratunku! Z dumą stwierdzam osiągnięcia: ruszanie (!), ruszanie pod górkę (!!), skręcanie (no ba :p) i osiągnięcie koronne- wyprzedziłam traktor! :D Jak nie zostanę panią inżynier, malarką, pisarką, superbohaterką, zubożałą piosenkarką- beztalenciem lub morderczynią, to zostanę Królową. Kierownicy. :P

Cytat z mojego notesu, który leżał na ławce podczas lekcji polskiego. Wymowne.

I w końcu nie zasnęłam, chociaż, gdy pisałam to coś, moja pozycja była już zbliżona do horyzontalnej. :P

Jest sobie taki magazyn. Magazyn, który zresztą większoość czytających tego bloga zna. Magazyn, do którego widoku na ekranie monitora wzdychałam mając lat niespełna 13 i myśląc, jak to bym chciała być członkinią tej elity Autorów, tych, którzy mają władze, którzy panują nad słowem, a ono nie wyraża sprzeciwu. Którzy piszą tak, jak nigdzie indziej i którzy są tak odlegli i tak różni ode mnie. Idole. Ja mogłam być tylko Czytelniczką, w dodatku tak nieśmiałą, że niegodną wysyłania maili do nich. Cóż.

Minęło parę lat i teraz? Co miesiąc czeka się na nowy numer Action Maga. Action Maga, którego od roku regularnie tworzę, na którym nauczyłam się, że nie zawsze liczy się tylko treść, ale też forma. Że słowa mogą być piękne, że można z nich układać wszystko co się zechce, a co ciekawsze, sprawiać, by dzięki paru literom ktoś inny ułoży coś zupełnie innego. Że pisanie, to nie tylko "tworzenie" nędznych wypracowań, pod linijkę, pod kluczyk, pod miarkę, ale to właśnie tworzenie. Że może być odskocznią, ostoją, odpowiedzią.

W internecie znajdziemy wiele zinów. Ale tylko AM jest tak cudownie grafomański (tak, to słowo ma pozytywne znaczenie!), tylko tutaj teksty są... No właśnie. Niedefiniowalne. Trzeba choć raz przeczytać cały numer, żeby zrozumieć o co mi chodzi.

Ale ja nie o tym miałam. Miało być o tym, że formuła się zmieniła, co mnie napawa nostalgią. Już nie będzie comiesięcznego czekania na cały numer, komentarzy na forum... Idziemy za duchem czasu, szukamy nowych Czytelników. Stać to się musiało. Czy to wyjdzie na dobre, czy wręcz przeciwnie, zobaczymy. W każdym razie wiele zmieni. Od teraz artykuły będą publikowane na bieżąco, w sieci, tamże komentowane i czytane, AM jako miesięcznik, przestanie być główną formą Maga. Cóż...

W każdym razie.

http://actionmag.net

Polecam.

Może to być ta zieleń, dyskretnie kontrastująca z szarością, betonowością, z odrapanymi tramwajami o zmęczonych reflektorach i paniami na wysokich obcasach, a co za tym idzie z oczami utkwionymi gdzieś tam, wysoko. I śmiesznie, i z zadziornym błyskiem w oku, i ironicznie wiosna na paluszkach wchodzi tam, gdzie się prawie o niej zapomina. I rozświetla chodniki, i wkrada się w szpary, i zazielenia rzęsy i rozkwita włosy. Zdejmuje kurtki, zaróżowia okulary i roziskrza źrenice. I powietrze bardziej zielone. I lżejsze. I bardziej moje, bardziej bliskie.

A może to słońce, które trochę nieśmiało, ale jednak natarczywie, trochę jeszcze z niedowierzaniem, ale pewnie wygląda co jakiś czas i rozgrzewa czubki głów. Wyzwala zapachy, oślepiając, ukazuje to wszystko, czego się nie widzi zazwyczaj. Że to drzewo na "patio" rozkwitło, ach jak pachnąco, że te ławki wcale już nie są mokre, a białe plamy na chodnikach, wcale nie są uciążliwe, a tylko zwracają uwagę na to, że nie jesteśmy tutaj sami, że nie tylko nam się chce dzisiaj śpiewać.

A może to to, że przyjaciele są i będą. Że jest kogo zmierzyć na matematyce linijką, kogo kopnąć pod stołem na angielskim i kogo ugryźć w palec w ferworze dyskusji czemu akurat ta strona boiska jest lepsza. Pertraktacje kończą się obustronnym "nie, ale jak wolisz to naprawdę możesz stać tutaj'". I jest z kim się śmiać, i jest z kim tańczyć do muzyki słyszanej tylko w głowie. I pokłócić się w ławce angażując wszelkie możliwe argumenty. I jest na kogo liczyć. Zawsze.

Może to być też zwykły sok pomarańczowy z zieloną nakrętka i żółta paczka M&Ms zjedzona w tramwaju, kobieta która na kichnięcie odpowiada uśmiechniętym "na zdrowie", czy uwielbiani piosenkarze przede mną w kolejce w Carrefourze. Może to też być mały rezolutny chłopczyk na kolanach u babci, z całą dobitnością stwierdzający dość smutną prawdę. Mianowicie "Bez siusiaka to się nie pojedzie autobusem". Nie wnikam.

Powodów MOŻE być wiele.

Ale wcale nie musi. Bo jest jeden. Niewymieniony.

Nastrój, kiedy z zachwytem patrzę na mokre ulice, błyszczący bruk i odbijające się w nim latarnie, które rozświetlają nie tylko chodnik, ale ich blask zamyka się w przestrzeni przelatujących obok kropli. Kropli, które uderzają w parasol, wywołując ten niepowtarzalny rytm, który po pewnym czasie pulsuje w całym naszym ciele, uspokaja i jakoś unosi, delikatnie, ponad betonową kostkę pod stopami. Wystarczy tylko się w słuchać w muzykę. Nic innego nie ma takiej melodii. Która przyciąga niczym magnes, która sprawia, że wpatruję się w okno, wychodzę na balkon, na taras, wybiegam na trawę, idę na spacer.

Bo deszcz, kiedy tylko się pojawi, jest wszędzie i nigdzie. Nie da się go złapać, ograniczyć, wyznaczyć jego dokładną granicę. Gdy byłam młodsza, zawsze chciałam znaleźć miejsce w którym na jedną rękę spadną kroplę, a druga pozostanie sucha. To pragnienie towarzyszyło mi od zawsze, przychodziło znikąd. Zawsze, gdy zbierały się chmury, zastanawiałam się gdzie tym razem może być ta upragniona ściana wody, gdzie kończy i zaczyna się jej niepodzielne panowanie. Nigdy nie znalazłam.

Zawsze, gdy pada, ludzi jest jakoś mniej. Idzie się przed siebie i oprócz paru zbłąkanych samochodów i kilku przechodniów chyłkiem przemykających od dachu do dachu, od ściany do ściany, najwyraźniej nie będących tam, gdzie by być chcieli, nic. W szumiącym mieście cisza. I kręgi na wodzie, na kałużach. Zawsze mnie fascynowały. To, że konsekwencja z jaką się rozchodzą, równomiernie i bezkompromisowo, nie zmienia, tego, że i tak zanikną. I parasol nad głową, nieodmiennie uroczy, magiczny i romantyczny. Rodem z mglistych powieści, z przydymionych filmów, wyzwalający nawet nieuświadomione skojarzenia. Przenośna przystań, schronienie, kawałek własnej przestrzeni, pośród niczyjej ulicy. A gdy przestrzeń pod parasolem nie jest tylko moja, to deszcz tylko nabiera urody. O ile jeszcze zwracam na niego uwagę.

Nawet mimo tego, że niektórzy parasoli nosić nie umieją.

Docenia się barwę słów, opisów i odcienie ludzi. Głębie zapachów i malowanych obrazów. Na nowo znajduję znaczenie, i mimo, że ta powieść przecież już kiedyś się skończyła, ale przecież trwa, trwa nadal, bo miała swój koniec nie teraz, a w innej czasoprzestrzeni, gdy ta sama, a przecież zupełnie inna, dziewczyna z wypiekami na policzkach wtapiała się w zielony fotel. I niby coś tam świta, coś się z tego jeszcze pamięta. Ale chyba tyle samo, co pamięta się z tamtej osoby. A to tylko potęguję tajemnicę.

Ale pewne rzeczy tracą magię. Czasem, mimo niewątpliwego uroku, uderzają absurdalnością długie opisy zdarzeń, które powinny być spisane pośpieszną ręką, gdzie powinno brakować paru szczegółów, powinno być bardziej ludzko, mniej idealnie, z uczuciem, ze strachem. Różne osoby powinny pisać inaczej, a tutaj każda mówi tym samym językiem, który przecież może mieć tyle odcieni, ilu bohaterów. No ale... Ktoś sie chyba stał mniej naiwny, mniej zapatrzony i zaczytany, mniej pochłonięty treścią. Zaczęła się liczyć forma.

Starzeję się. Jak nic. Czytanie książek drugi raz jest dość niebezpieczne. Za dużo można zauważyć.

Ale nie napiszę tego wszystkiego. Bo owszem, mogłabym. Słowa popłynęłyby szybko, na parę akapitów. Pozornie tak łatwo pisać o rzeczach pięknych. Przycinać pod miarę słów, odrzucać kawałki, które wydają się mniej ważne, a tak naprawdę bez nich całość nie jest już taka sama. Mogłabym posłużyć się półśrodkami, może i wymownymi, ale... Są rzeczy, uczucia i ludzie, których opisać się nie da. Pozostaje tylko cieszyć się że są. I dziękować.

W każdym razie NIC, ale to absolutnie NIC nie zniszczy mojej wiosny. Niezależnie od tego jaka będzie pora roku.w

Rogi!

Gdy podczas próby kapelmistrz słyszy niekontrolowane wybuchy śmiechu, już nawet nie rozgląda się po sali. I bez tego wie co krzyknąć. „ROGY! CISZA!” „Waltornie kapelmistrzu…”

Wiadomo, bywają dni gorsze i lepsze, każdy czasem ma zły humor, po prostu nie ma nastroju na śmianie się z niczego. Ale nam trzem wystarczy się spotkać, żeby dostać niekontrolowanej głupawki.

Ja, Buka i Bajp. Trzy dziewczyny, po których od razu widać w jakiej sekcji grają. Bo czy ktokolwiek inny idąc, potyka się o własne nogi, co chwila pyta „co?” bo nie dosłyszy i śmieje się z niczego? Jesteśmy jedyną sekcją, którą oprócz wspólnych nut, łączą więzy prawdziwej przyjaźni.

Buka ma na imię Aneta, jest trzecią, najmłodszą z sióstr Stefańskich i do sekcji dołączyła ponad rok temu. Ma wiecznie przyklejony do twarzy uśmiech, podziela ze mną obsesję tymbarkową i komiczne, wypadające kolano. Nie da się z nią nie gadać podczas próby, nawet jeśli bardzo się chce.

Bajps to inaczej Magda. Starsza siostra kornecisty Adama, jest w orkiestrze najdłużej z nas trzech. To pełna życia i niesamowitego ciepła osoba, która ma łaskotki na każdym centymetrze ciała. Nieuleczalnie traci równowagę i wpada w tarapaty. Tylko z nią można się tarzać ze śmiechu po podłodze tylko dlatego, że ktoś się przejęzyczył. No może tylko z nią i z Buką.

Łączą nas podobne charaktery, miłość do niezwykłego, podobno męskiego instrumentu oraz dziwne, śmieszne i żenujące przygody z wyjazdów i koncertów. Nawyki, z których pół orkiestry się śmieje i podejście do świata. Murek i ławka we Włoszech do wypłakania się i karimata na podłodze w Niemczech. Podłoga w autobusie na której leży się przez 30 godzin jazdy i wspólne wypady przed i po próbach.

Ostatnio dołączyła do nas czwarta waltornistka: Izotop. Kolejna rozgadana i wiecznie szczerząca się dziewczyna. Trzeba przyznać, że jak najbardziej do nas pasuje.

I od rana zapachy czarują i obezwładniają, usypiają i pobudzają do życia jednocześnie, ugłaskują i poruszają. Kuchnia mojej babci jest niesamowita. Nikt tak jak ona z najprostszych rzeczy nie potrafi wyczarować takiego Jedzenia. Właśnie Jedzenia, a nie jedzenia. "jedzenie" możemy znaleźć wszędzie i w każdym domu, a kto choć raz zawita do naszego, ten już na stałe ma odciśnięte na sobie piętno tych smaków. A Wielkanoc i Wigilia to dwa okresy kiedy kuchnia przyciąga ze zdwojoną siłą. Bo kto nie lubi podkradać sosów, jeszcze ciepłych ciast i dopiero co ubitych kremów, wyjadać bakalii i dostawać do wyskrobania łyżką garnków po rozpuszczonej czekoladzie lub mleku skondensowanym? Na pewno nie ja. :)

I nawet nie przeraża mnie sprzątanie ogólnodomowe i latanie w to i z powrotem ze ścierką do wycierania naczyń/ zmywakiem/ szczotką/ śmietniczką/ odkurzaczem i podobnymi wynalazkami. Nie martwi mnie mój jęczący młodszy brat. Bo za oknem słońce po raz kolejny dające nadzieje, że może tym razem to już wiosna przyszła. A w domu kot, który od paru dni jest tylko czarno-białą smugą. Wszędzie pełno jej i jej proszących oczu, rozbieganych łapek i wijącego się ogona. Na nią też czar kuchni ma bardzo silny wpływ, co powoduje coraz częstsze okrzyki Władczyń Kuchni. "Idź mi stad i tak nic nie dostaniesz...." A chwilę potem w miseczce leży świeżo pokrojony ser. :)

Cóż jeszcze ciekawego. Walka z cebulą. Otóż będąc w sklepie z moją współlokatorką (oczywiście obie szablonowo niewyspane, po przegadanej nocy) i jej ojcem byłam świadkiem nauki podejmowania decyzji. Dostałyśmy jakże ważną i arcytrudną misje. Wybierzcie cebule dziewczyny. No taaak. Stanęłyśmy przed majestetycznym stoiskiem, zaprojektowanym dokładnie w ten sposób, żeby do najwyższej półki nie było możliwości dostania się, ale jednocześnie, aby była na tyle blisko, że podejmuje się walkę. Po szybkim zlustrowaniu okazów w zasięgu ręki i my stanęłyśmy do zmagań. Nasze męstwo i odwaga nie znały kompromisów, więc po jakichś 10 minutach dumne trzymałyśmy naszą zdobycz. Nasz łup wojenny. I w tym momencie Aśka spojrzała w dół. Ja podążyłam za jej wzrokiem. Tuż koło naszych nóg lśniły nieprzebrane worki z cebulą. Bywa.

A jako, że zbliża się Wielkanoc zostałam dziś obudzona o porze straszliwej. O 9... Czy nikt nie rozumie, że dla licealistki po trzech dniach chodzenia spać o 2 i wstawania o 7 to jest zbrodnia największa? Gdy otrząsnęłam się trochę i pogodziłam z krzywdą jaka mnie spotkała zostałam bezceremonialnie zaciągnięta na cmentarz. Na cmentarz zimny, odbijający wiatr od marmurów i padający śniegiem na głowę. Na cmentarz, na który trzeba zapomnieć rękawiczek i ciepłych skarpet. Na którym wiadro z zimną wodą ciąży znacznie bardziej niż gdzie indziej, a ręcznik, którym wyciera się grób ma ograniczone zdolności wchłaniania wody. Co nie przeszkadza mu być chorobliwie zimnym. A gdy już z potyczek z kamieniem wyszłam zwycięsko, stanęłam do walki z kasztanowcami. Do walki bezwstydnej i połączonej z profanacją. Ale życzenie mamy to rozkaz... No cóż. To przecież nie nasza wina, że ich gałęzie tak pięknie wyglądają w wazonie i że rosną tylko na cmentarzu i tak wysoko.

Chyba tylko po to, żeby było kiedy marzyć, żeby było kiedy tęsknić i czekać. Żeby było kiedy odlatywać myślami i patrzeć nieprzytomnym wzrokiem w punkt na ścianie. Żeby było kiedy nucić w tramwaju stare romantyczne piosenki i śmiać się z głupich kawałów, nie dlatego, że śmieszą, ale przez samą potrzebę śmiania się. I żeby był czas na bazgranie po ostatniej stronie zeszytów i zły humoru od czasu do czasu.

I to chyba tym bardziej sprawia, że niedziela jest taka jaka jest.

TEO
Mateusz Karcewicz

Wierszyk wepchnięty mi w ręce wraz w pięknie oprawionym tomikiem poezji "Bezkształty" podczas lekcji angielskiego. Wierszyki krótkie i zdawałoby się lekkie, a jednak nie do końca. Nawet nie od początku. Ten tutaj nie jest zbyt dobrym przykładem, prawdę mówiąc różni się od pozostałych, no ale... Zamieściłam go z czystej sympatii do niego, a żeby znaleźć esencję tomiku, samemu trzeba go przeczytać i obejrzeć. Bo rysunki też są niesamowite. W każdym razie książkę polecam. Czyta się szybko, a jeśli się chce, to potem myśli się długo.