Możesz prowadzić blog osobisty, nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby prowadzić blog ekspercki. Może i wydaje Ci się, że na niczym się nie znasz i nie ma takiej dziedziny, na temat której mógłbyś pisać. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby ekspertem zostać.

Jeśli chcesz wiedzieć jak to zrobić poczytaj dwa artykuły, dowiesz się z nich czym jest blog ekspercki i jak taki blog prowadzić.

1. Blogi eksperckie
2. pisz jak mr proper: blogowanie profesjonalne

Kończąc, życzę Powodzenia!

Próby wybielania ostrzału afgańskiej wioski Nangar Khel są w pełnym toku. Coraz bardziej staje się widoczne, że naciski na niezależne do tej pory działania poznańskiej prokuratury idą w kierunku takim, aby szukać wszelkiego rodzaju usprawiedliwień – a nie rzetelnego wyjaśnienia sprawy. I nie chodzi tu tylko o bezpośrednich sprawców, żołnierzy i oficerów - lecz o tych, którzy ukrywali pradziwy przebieg tego tragocznego zdarzenia.

Media i część wojskowych usilnie prowadzi działania zmierzające ku temu, aby żołnierzy zatrzymanych w tej sprawie uwolnić z aresztu, pomimo, że są kolejne wyroki sądowe, z Sądem Najwyższym na czele, które wskazują, że przyczyny zatrzymania i sankcji nie zostały usunięte – czyli obawa matactwa, oraz niechęć oskarżonych do współdziałania. Próby wyjaśnienia sprawy w formie konfrontacji poszczególnych oskarżonych, zakończyły się totalnym fiaskiem.

Ostatnio skupiono się na technicznej sprawie wydarzenia – czyli na tym, jakoby to zawinił sprzęt – pociski moździerzowe, którym się urywają lotki, i to jakoby miało być przyczyną tragicznego wydarzenia i śmierci szóstki cywili. Szybko zapomniano, że jeden z żołnierzy jest oskarżony o ostrzał wioski z karabinu maszynowego. Na bok spychany jest podstawowy problem – czyli wyjaśnienie kto zespół „Delta” wysłał, kto zlecił ostrzał, kto zdecydował o takim, a nie innym kierunku ostrzału – i najważniejsze – kto przez ponad 3 miesiące zatajał sprawę – czyli mataczył Incydent miał miejsce w sierpniu – zatrzymanie dopiero w listopadzie 2007 roku.

Przypomnijmy – w wyniku ostrzału moździerzowego z 16 sierpnia, oraz bezpośredniego ostrzału z broni maszynowej, (choć nie ma danych, że ofiary zginęły od kul) w wiosce zginęło 6 osób, później jeszcze dwie zmarły w wyniku ran, kilkanaście zostało rannych – w tym trzy kobiety ciężko, które potem były leczone w Polsce. Sprawa została ujawniona w Polsce kilka dni później – tylko dzięki doniesieniom mediów. I wtedy tłumaczono ostrzał wioski – przypadkowy – wcześniejszym atakiem talibów na polski konwój. Dziś wiemy, że była to wersja już uzgodniona – nie tylko pomiędzy żołnierzami, lecz również ze szczeblem dowódczym polskiego kontyngentu.

Jak podał prokurator Karol Frankowski (już z niejasnych powodów odsunięty od sprawy) – atak był niesprowokowany i wykonany z zamiarem zabicia ludności cywilnej. Ze śledztwa wynika, iż żołnierze z Polskiego Kontyngentu Wojskowego pojechali specjalnie do wioski, kilka godzin po wybuchu miny pod polskim transporterem i bez powodu otworzyli ogień – nie będąc atakowani. Działali na podstawie bezpośredniego rozkazu szefa polskiej bazy, majora Olgierda C. I jak pokazał wczorajszy program „Superwizjer” - który opierał się na zeznaniach żołnierzy plutonu „Delta” - byli oni świadomi tego, że rozkaz jest zbrodniczy.

Działania polskich żołnierzy były inspirowane przez bezpośrednich dowódców – od dowódcy plutonu do dowódcy bazy w Wazi Khwa włącznie. Nie było w tym żadnych Amerykanów – nie było złej broni – był metodyczny ostrzał wzgórz, okolic wioski i samej wioski.

A dalej było już tylko motanie sprawy, jej tuszowanie - i to prawdopodobnie na różnych szczeblach. Łącznie z Ministerstwem Obrony Narodowej. Tropy wiodą do szefa 1.zmiany polskiego kontyngentu w Afganistanie, generała Marka Tomaszyckiego - i dalej – aż do samego ministra Aleksandra Szczygło.

Ostatnio pojawiły się w mediach informacje, doniesienia od samych żołnierzy, o tym, jakoby wśród nich zapanował swoisty „syndrom Nangar Khel”.

Żołnierze i oficerowie ponoć zastanawiają się, czy jechać na misje, bo ponoć na ich czyhają nie tylko Talibowie, ale również polska prokuratura... Inni mówią, że morale polskiej armii jest w rozsypce, bo Polska traktuje żołnierzy jak przestępców, bo przecież zarzuty prokuratorskie dla siedmiu osadzonych są bezpodstawne...

To zresztą nie wszystko – dodatkowo niektórzy wyżsi oficerowie armii grożą, że w wypadku skazania żołnierz z bielskiego plutonu – oni zrzucą mundury.

Uważam tego rodzaju wypowiedzi za karygodne. Żołnierze w wypadku tej misji mają prawo do samodzielnej decyzji, czy jechać, czy nie na misje, mają prawo wyboru. Nie mają jednak prawa do wypowiedzi dyskredytujących działania niezawisłej prokuratury – oraz nie mają prawa do szantażu, który ociera się o odmowę wykonania rozkazu. Dziwię się ministrowi Bogdanowi Klichowi, że nie reaguje stanowczo, przywołując oficerów do porządku, na tego rodzaju wypowiedzi.

Już zaraz po zatrzymaniu żołnierzy można było przeczytać tu i ówdzie opinie, że dla „polskiej racji stanu” należało sprawie pozwolić „przyschnąć”. Nie nagłaśniać, nie nadawać biegu prawnego – po cichu zdegradować, usunąć z wojska, zapomnieć, zamieść pod dywan. W imię racji stanu i honoru polskiego munduru.

Pożyteczni idioci, w myśl fałszywego poczucia solidarności, próbują porównać sprawę w Nangar Khel do sprawy mordu w My Lai. Nie o skalę mordu chodzi – lecz o to, że armia amerykańska de facto praktycznie nie ukarała winnych zbrodni. To ma być przykład, jak polska armia ma postępować.

Mit polskiej armii legł w gruzach – ale nie z powodu działań prokuratury i krytyków armii. Winna jest armia – i politycy, którzy nie zadbali o rzetelną reformę armii.
Zawodowość w armii to nie tylko nowoczesny sprzęt, więcej pieniędzy – ale również nowoczesne systemy szkolenia. Jak pokazuje sprawa afgańska, katastrofa lotnicza pod Mirosławcem – jest do tego jeszcze bardzo daleko.

Polscy żołnierze są przedstawiani jako ci, którzy niosą pomoc w Afganistanie. Misja stabilizacyjna, działania o charakterze policyjnym. I trzeba sobie to wyraźnie powiedzieć – to nie jest wyjazd z pomocą, to nie jest wojna o coś, przynajmniej dla tych żołnierzy. Oni tam pojechali do PRACY. W kontrakcie mają zapisane, że mają wypełniać swój kontrakt profesjonalnie – i zgodnie z etyką i prawem.
I niezależnie od tego, czy są oficerami czy szeregowcami – muszą tego przestrzegać i odpowiadać za to, co zrobili. Nie ma dla nich taryfy ulgowej – właśnie dla tego, że wymaga się od nich i sprawności zawodowej – i etycznego zachowania.

Część wyższych oficerów stara się tłumaczyć zbrodnię popełniona na ludności cywilnej,w tym dzieciach – okolicznościami wojennymi. Próba podciągnięcia działań żołnierzy – i mataczenie wyższych oficerów pod znaczenie słowa „honor żołnierski” - jest nadużyciem! Wypowiedzi wysokich oficerów o tym, że zamierzają odejść z wojska, jeżeli niezawisły sąd, na podstawie dowodów skaże bezpośrednich sprawców – i mam nadzieję, również tych, którzy mataczyli w wyjaśnieniu tej sprawy – są przykładem nie obrony honoru munduru, lecz korporacyjnej solidarności wojskowych.

Azrael

P.S. Godzina 18.00 - nie podejrzewam, że minister Klich czyta mojego bloga, ale okazuje się, że moja opinia nie jest jednak odosobniona...

http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80273,5163738.html?skad=rss