Sveti Filaret Moskovski

POUKE O DUHOVNOM ŽIVOTU

1. NEKA GOSPOD ISUS HRISTOS POSTANE NASE SRCE I NAS ZIVOT
2. O MOLITVI I O MOLITVENOM ZIVOTU HRISCANA
3. O ODNOSU PREMA BLIZNjIMA
4. O PODNOSENjU ZALOSTI, DUGOTRPELjIVOSTI I O SMIRENjU

5.O RAZNIM PITANjIMA DUHOVNOG ZIVOTA

SA BLAGOSLOVOM NjEGOVOG PREOSVESTENSTVA
GOSPODINA FOTIJA EPISKOPA DALMATINSKOG

ISTINA
CASOPIS PRAVOSLAVNE EPARHIJE DALMATINSKE
POSEBNA IZDANjA
Sibenik, 2001.

Prevod sa ruskog:
Slobodan Prodic

Recenzija:
svestenik Jovan D. Petkovic

Pripremio:
SASA ILIJIC

SVETI FILARET MOSKOVSKI
POUKE O DUHOVNOM ZIVOTU

Neka Gospod Isus Hristos postane
nase srce i nas zivot

Velika je korist za svakoga coveka ako Hristos za njega postane i njegovo srce i njegov zivot. I ne samo da je to dobro za toga coveka, nego je to dobro i za sve one koji su u njegovoj blizini, jer, svaka se sila svagda nalazi u sredistu i odatle ona se siri, poput talasa, svuda i deluje na sve ono na sta na tom putu nai|e. I onaj koji je, najverovatnije zbog lenjosti svoje, lisio sebe ovako velikog dara Bozijeg, taj mnogo toga uskracuje i sebi i drugima zbog toga sto Hristos nije u njemu, u njegovom zivotu i u njegovom srcu. Pomolimo se Gospodu da On postane srce za svakoga coveka i da On bude Zivot onima koji su umrli za zelje ovoga sveta, a da bude smrt za one u kojima jos uvek zivi stari, grehu okrenut covek. Pomolimo se da ti, grehom ophrvani ljudi, ne sire oko sebe lazni zivot ako vec ne zele da zive u istini.

Svako ko se zali na lenjost i na hladnocu u dusi, trebalo bi da dobro pogleda u sebe, da slucajno u njega nije usla neka od

pomisli koje coveka vuku ka dole umesto da ga uzvoce u visinu. Takve misli su svagda one kroz koje nesto prisvajamo za sebe, kada nesto pripisujemo sebi: uspeh u nekom poslu, pohvale, primecivanje nedostataka na blihsnjima i osecaj neke nase superiornosti nad drugim ljudima. Zato se pomolimo Gospodu, neka nas iskusa, neka nas isproba, neka nam otvori oci da vidimo da li smo na putu bezakonja, a ako jesmo, pomolimo se i potrudimo se da se uputimo ka putu u zivot vecni.

Nista se ne desava slucajno. Sve to sta nam se dogadja, dogadja se po promislu Bozijem. Sve sto nam se desava, desava se ili kao kazna, ili kao pouka. Na svetu je bezbroj ljudi koji su hipohondri i onih koji su ostecenoga uma, onih koji podnose neprijatnosti ovoga zivota, a opet, i ako nisu u stanju da sami brinu za sebe, njih cuva promisao Bozji. I cesto se cuje pitanje zasto je to tako? Mozda je to tako jer je u njima ranije bilo mnostvo dobrih misli i osecanja, mozda zato sto su pre te bolesti ucinili neko dobro delo, pa ih zbog toga nije napustila blagodat Bozija, nego je ona

i dalje postojano u njima? Ako neprijatelju duse i biva dopusteno da se igra ljudskim zivotom, zar to nije zato sto ranije u tome coveku nisu bili postojani principi dobra, bez kojeg nema blagodati koja stiti svakoga od nas? Upravo zato bi oni koji su se prihvatili sluzbe duhovnog prosvecenja, trebalo da se dobro zamisle nad time da li se svagda dovoljno staraju da njihovo ucenje dobije pomoc nebesku u neprekidnoj borbi protiv sila mraka? Da li dovoljno ulaze u dusu onih kojima daju savete? Da li se njihove pouke zaista sprovode u svakodnevnom zivotu? Sa ovakvim mislima treba pribeci Bogu i istrajavati na tome da ojacamo u sebi revnost ka svemu onome sto je dobro i dusekorisno. To bi, svakako, bilo pravilnije, korisnije, milije Gospodu, nego li raditi na tome da nesrecnu smrt prikrivamo svecanim i raskosnim pogrebom.

Nemoze se opovrgnuti istina da se i u toku dana mogu videti zvezde, ali to je moguce iz dubine koja mora biti uska i okomita, nedostupna za svetlost sunca. Isto se desava i sa svakim od nas jer sto je covek

dublje u svome smirenju, to je njemu lakse da vidi Nebo.

Svakome onome ko se trudi zarad svoga spasenja, moglo bi se i trebalo bi mu se reci: Nema potrebe da saznajes nednebeske tajne, ne tragaj zatime da saznas ono sto je skriveno, ili ono sta se odnosi na buducnost. Za spasenje je neophodno da verujes, da ispunjavas zapovesti i da svagda ociscujes svoje srce, a ne da budes radoznao. Opasno je zeleti da se sazna ono sta je skriveno, a jos je opasnije nastojati da se te tajne i otkriju. Po promislu Bozijem nama se otkriva ono sta nam je potrebno i uvek u meri u kojoj to mozemo da shvatimo.

Neka je slava Hristu, Koji nam se javio u smirenju nase prirode, da bi nam pokazao uzor smirenja. On se rodio u pecini, da mi ne bismo tezili lepoti svoje sobe ili svoje kelije, lezao je u jaslama da mi ne bi trazili meku postelju, bio je povijen u pelene da bismo voleli prostu odecu, dosao je kao dete koje jos nije umelo da govori da bismo mi bili jednostavni kao deca, nezlobivi i da svoj jezik ne bismo pokretali na praznoslovlje. Neka vas ove

istine osene i neka osene i mene,za sta molim i vase molitve.

Ono sto je gorko ne moze se gorkim osladiti, nego samo onim sto je slatko. Tako se i gorki komentari ne mogu osladiti gorkim recima. Krotost, trpljenje i ljubav ne mogu samo da oslade ono sta izvire iz gorkog istocnika, nego i sam gorki izvor mogu da promene u slatki.

Ako je nasa dusa podvrgnuta nekom lisavanju, Bog trazi strpljenje i nadu da bi se dusa iskusala i ocistila.

SVETI FILARET MOSKOVSKI
POUKE O DUHOVNOM ZIVOTU

O molitvi i o molitvenom zivotu hriscana

Zaista je prijatno pomenuti u molitvi duse onih za koje znas da su im oci svagda uprte ka Gospodu i da se u Njemu zblizavaju sa nama. Samo Sveznajuci Bog zna ko cini vece dobro drugome: onaj koji se moli ili onaj kojije trazio molitvu.

Molitva nas priblizava Bogu i naspram tog sredista bica i svetova, ne vidi se ono sto vidimo u ovom promenljivome svetu. Dusa koja stalno trazi Gospoda i koja Mu se moli, ona pripada Gospodu, bez obzira na to sto njen nizi, culni deo, ponekad i protiv njene volje, biva uzmeniren zbog blizine i delanja sila koje nisu srodne dusi coveka.

Kako nas sveta Crkva premudro uci: u miru se pomolimo Gospodu i za jednoga i za sve. Dusa onoga koji se moli u smirenju, ako se i razgori, gori tihim i cistim plamenom. Gori, ali ne sagoreva. Kipi, ali ne iskipi. Izliva se, ali se nikada ne ispraZNI.

Zar dusa koja se usrdno moli, zar ona ne stupa u zajednicu sa onim za koga se moli? Zar u tom jedinstvu ona ne daje snazan podsticaj snage dusi kojoj je potrebna pomoc?

Najbolji nacin druzenja i zajednice medju ljudima jeste da se molimo jedni za druge. Ako molitva nije savrsena, njene nedostatke prema mogucnostima treba ispravljati, a nikako ocajavati zbog njih. Treba razlikovati aktivnu molitvu od stanja kada se neko nasladjuje molitvom. Aktivnu molitvu covek treba da cini svagda i neumorno, naravno prema propisanom molitvenom pravilu, a utehu daruje Gospod po blagodati Svojoj, onda kada je to potrebno da bi privukao i ukrepio coveka, i onda kada covek moze da je prihvati. Isto tako, ako osetite da u vama nema snage, nemojte da vas zbog toga obuzme nemoc i ocajanje, nego se prvo prestanite da uzdate u sebe i molite se, uzdajuci se u Gospoda.

Ako od coveka trazite da vas nauci kako da se molite, dobicete odgovor: Ne znamo kako da se pomolimo.

Ako kazete: Gospode, nauci nas da se molimo - dobicete odgovor koji su nebrojeni ljudi dobili pre vas.

Treba da se trudimo da steknemo trajno strahopostovanje prema svetinji. Ako strahopostovanje prema svetinji dodje i prodje, ono bi ipak u dusi trebalo da ostavi smirenu i toplu zelju za zajednicom sa Gospodom.

Trebalo bi da se trudimo da u molitvi svagda budemo postojani i da ne dopustimo nekim trenutnim situacijama da nas pokolebaju. Isto tako u molitvi treba da budemo i tihi i smerni, i da ne dopustimo uobrazilji da se razbukta.

Onaj ko od ushicenja prelazi u hladnocu srca, i ko nije dovoljno ucvrstio mir u dusi svojoj, tom je patrebno jos mnogo truda da ulozi.

Ako je covek citave godine sluzio Bogu i ostaje i dalje u toj zelji, taj trud mu nece propasti bez obzira ako su se okolnosti promenile. I u porodicnom zivotu svako moze da nadje vreme za molitvu i tihovanje. Onda kada nema mogucnosti da se ode u hram na bogosluzenje, Gospod ce i domacu

molitvu primiti ako je ona iskrena i duboka. Niko ad vas ne trazi da sluzite dvojici gospodara. Za Gospoda se moze sluziti i u samoci isto kao i u porodici. Ako vidite da ce vas porodicni zivot ipak ametati u sluzenju Bogu, tada se odlucite za samocu.

To sto niste u mogucnosti da idete u hram, nemojte primati sama sa tugom, nego i sa smirenom poslusnoscu volji Bozijoj. Neka u vasem srcu postojano obitava Ime Bozije i neka se iz vase duse ka Gospodu uzdize miomiris molitve, i tada cete biti kao da ste u hramu Bozijem.

Ako vam se daju suze, budite zahvalni Bogu za to i koristite ih da bi njima cistili dusu svoju. Ali, kao sto ni u cemu ne treba da preterujemo, tako ponekad i suzama treba postaviti granicu, tako sta cemo um svoj usredsrediti ka nekom drugom korisnom delu.

"Oprastaju joj se gresi mnogi, jer je veliku ljubav imala". Gde je naucila tako da voli? Ona je umesto jeleja imala suze pokajanja. Bozija ljubav prema onima koji se

kaju, poput nebeskog ognja, pala je i na nju i usplamtilo je njeno kandilo.

SVETI FILARET MOSKOVSKI
POUKE O DUHOVNOM ZIVOTU

O odnosu prema bliznjima

Ne bih imao smelosti da kazem bliznjem: zelim da me volis, a opet, cini mi se da ne bih ni rekao: ne zelim da me volis. U tome ima necega sto odbija, necega sto otuDjuje i sto srcu drugog coveka moze naneti tezak udarac.

Korisno je znati reci kritike jer su one lek protiv gordosti i savet da svagda budemo oprezni.

Gotovo da i nema potrebe da kritikujemo coveka od svoje volje, jedino ako on sam ne da povod da mu se kaze istina. Tesko je osudjivati jer se u to veoma lako umesa i samoopravdavanje. Pored toga, osuda moze

da nacini neprijatnost drugome, koji je preneo tu osudu, i zato bi najbolje bilo da se pomolimo Bogu da On nauci svakoga od nas da se na postupke bliznjih gleda cistih ociju, bez osude i bez podozrenja.

Ako drugi covek ne pokazuje hgelju za pomirenjem, vi sa svoje strane pokazite mir i ne sudite strogo. Ne treba sebe podmetati pod strele i nije nista ruzno

upotrebiti stit onda kada vas drugi napada.

Nikada ne treba ulaziti u prepirke, a narocito onda kada neprijatelj moze da nadgovori onoga koji je u pravu i kada se neprijatelj ne plasi da ce biti prekinut, nego se nada da u slucaju nuzde, ako vec nije u mogucnosti da pokaze da nije u pravu, svoga suparnika moze pobediti gruboscu i podsmehom.

Pravedno je i korisno da mericu strpljenja punimo vodom krotosti i da je izlivamo na oganj ljubomore, da bi ovaj polako goreo i da se ne bi razbuktavao i pretvarao u pozar koji je u stanju da se otme kontroli i da unisti zidove ljubavi, snishodljivosti i smirenja.

Meni se cini da neprijatelja ima malo, a mnogo je onih koji, zbog nesporazuma, pogresno razumevaju druge ljude i njihove postupke, pa zbog toga postaju nedobronamerni.

Na grdnju je korisno odgovarati krotoscu nego li grdnjom. Setimo se istine da se prljavstina ne skida prljavstinom, nego da se ona uklanja vodom.

Ne treba se plasiti kleveta, nego treba biti na oprezu od njih. Klevete nas uce opreznosti, a opreznost cini da klevete postanu nemocne.

Zasto covek sam sebe uznemirava teskobnim razmisljanjima o nekoj nistavnoj neprijatnosti? Zasto bi nas mir i nasa spokojnost trebala da zavisi od ljudskog razmisljanja? Ako smo ispravno postupili, neka je slava Bogu, a ljudsko misljenje nam to ne moze oduzeti.

Trebalo bi da nam je teze da osudjujemo ljude, nego da ih mirno posmatramo, kao sto posmatramo kako vetar njise grane drveca, ili kako tece reka. Medjutim, ocevidno je da je coveku tesko da gleda bez osude. Sta raditi? Treba se postepeno uciti tome da najpre osudimo sebe zbog toga sto osudjujemo bliznje, potom da se uzdrzavamo od osude recima onda kada se pokrene pomisao na to, a zatim da zaustavimo i samu pomisao na osudu drugoga. Onaj ko dovoljno poznaje i osudjuje sebe, taj nema vremena da osudjuje druge.

Nemojte uporno izbegavati ljude jer medju njima ima i Bozjih ljudi. Trebalo bi da se

trudimo da i dobra dela cinimo sa dozom opreznosti, da ne bi ispred njih prethodilo neko nase mudrovanje i nasa volja. Kada smo u kontaktu sa ljudima razlicitih veroispovesti, trebalo bi da slobodno i smelo izrazavamo ubedjenost u ispravnost pravoslavne vere. Ali, kada kritikujemo zablude i zabludele, trebalo bi da pokazujemo krotost, mir, snishodljivost i obazrivost: ovo su osobine koje su potrebne isto koliko i revnost.

Ne pretvaraj u buru povetarac ljudskih lakomislenih reci. Ima kleveta koje odvode coveka u progonstvo, koje bacaju u bedu, tamnicu, i to nije lako. A zar nije lakse da kleveta, poput vetra, prohuji pored vasih usiju? Udji u dom svoj, i ne slusaj huk vetra.

U kontaktu sa ljudima koji su nespokojni, korisno je da se prema njima ponasamo sto jednostavnije, sto mirnije i sto spokojnije, bez bilo kakve izvestacene prisnosti, ali i bez namerne hladnoce. Ovakvo ponasanje nece nauditi ni onima koji su spokojni.

Kada se uzdamo u Boga, mozemo da podnesemo nedace i da sacuvamo svoj mir, pa makar i ne susretali mir kod onih ljudi koji nas okruzuju. Jer, receno je: bejah miran sa onim koji mrzi mir. Neka da Bog da i oni zavole mir.

Onaj koji gleda sa podozrenjem, taj lako moze doci do mrznje prema coveku. Onaj koji zeli da ima ljubav prema bliznjem, trebalo bi da gleda cisto i jednostavno. Treba izbegavati srdzbu. Gnjev ne priblizava coveka pravdi Bozjoj. Gnjevom se samo moze probuduti i uvecati razdrazenost drugoga coveka. Samo se strpljenjem i mirom covek moze odobrovoljiti. Duhovni zakon kaze da treba pomoci bliznjem i pri tome ne vredjati i ne povredjivati drugoga.

Dobro je govoriti istinu kada obaveza, ili ljubav prema bliznjem to zahtevaju od vas. Ali, to treba ciniti tako ca ne osudjujemo bliznjeg, da se ne ponosimo i ne uzdizemo kao neko ko mozda bolje od drugih poznaje istinu. Pored toga, potrebno je da znamo ljude i dogadjaje, da se ne bi dogodilo da umesto istine kazemo ukor i da umesto

mira i krotosti, nacinimo neprijateljstvo i stetu.

Ljudska rec moze biti ostra kao mac i tada ona ranjava i ubija, a moze biti blaga kao jelej i tada je ona poput melema koji isceljuj e.

Ne sudite, da vam se ne sudi, pa i ako vam se cini da ima razloga za osudu, zato sto onaj ko je blizak Gospodu moze da stoji ili da pada. Jos je gore ako sudite kao zlonamerni sudija. Mislite da ljudi pricaju besmislice, a oni kazuju o onome sta je dusi na korist i o tome kako da se cini dobro.

Kada osudjujemo svoje bliznje, mi sami sebi nanosimo veliku ranu. Ovoga se treba cuvati i iskupljivati se tako sto cemo osudjivati i koriti sebe i moliti se da Bog bude milostiv i onima koje smo mi osudili, i nama koji smo ih osudili.

Trudite se da srce i namere bliznjih pozitivno prikvatate. U tom slucaju bicete redje u prilici da pogresite, a vasem bliznjem ce biti lakse da se popravi.

Kako rece drevni filosof, ne treba sa uzbudjivati ako vas magarac udari.

SVETI FILARET MOSKOVSKI
POUKE O DUHOVNOM ZIVOTU

O podnosenju zalosti,
dugotrpeljivosti i o smirenju

Kada su me upitali da li da koriste snagu magnetizma, ja sam odgovorio da su Hriscanima podarene i vece i mnogo pouzdanije sile: vera i molitva. I svako spustanje na nizi put, koji eto covek otkriva tako sto ga poput slepca napipava svojim samovoljnim i gorim razmisljanjem, ne predstavlja nista drugo nego pad.

Receno je da ne volimo jezikom, nego delom i istinom. Zato, zapamtimo, ljubav od cutanja ne postaje manja. Istina ne nestaje ako zacute reci.

Kao sto verujemo recima, tako isto treba da verujemo i cutanju.

Pomolimo se da Gospod blagoslovi i nase reci i nase cutanje, tako da ne budu ni reci prazne, ni cutanje beskorisno.

Svako od nas, u manjoj ili vecoj meri, siri onakav zivot kakvim sam zivi, tj. novi ili stari. Najveci je dar kada neko u drugim ljudima siri uzvisen zivot. Blago onome ko u ovome sluzi kao orudje

blagodati Bozije. Ne usudjujuci se ca sebi ovo pripise, covek moze da zeli da bar, laznom recju i necostojnim primerom, ne siri lazni zivot, zivot po telu, zivot grehovni i licemerni. Rec lazni, potpuno pristaje licemernom zivotu, zivotu koji samo naizgled deluje kao pobozan i bogo

ugodan.

Blago vama ako vas uzasramote. Blago vama! Zar ne bi trebalo da se trudimo da se sto blize primaknemo blazenstvu? Kako da budemo blazeni ako nas uzasramote, ako ne mozemo da istrpimo ni ako se za nas kaze da smo pod istragom ili da nam se sudi, iako jos nismo ni osudjeni? Mnogo je onih koji su osudjeni, a koji nisu osramoceni.

Kada sebe pazljivo promatramo, ne bi trebalo da nam paznja slabi i za nebrojene zalosti oko nas, koje nastaju zbog siromastva i drugih situacija koje nam pravedni Tvorac daje. Takve nevolje su nam date da bi se jedni ljudi naucili trpljenju, drugi da bi se popravili, treci da bi se naucili da pomazu drugima. One koji su sebe posvetili Bogu, takve nedace podsticu

da umnoze molitve za nase grehe i za nase neznanje.

Ima na zalost tuznih ljudi koji svoju tugu ne razblazuju utehom. Ima ljudi koji su se utesili i koji, na zalost, svoju utehu ne razblazuju sa malo tuge, koja izvire iz ljubavi i smirenja. Ima ljudi za koje kao da ne postoji nista ctto je nevidljivo i koji se tako uzalud skrivaju od onoga sto je neminovno. Ipak, ima ljudi koji su snagom volje nacinili svojevrstan proboj u duhovni svet, ili bar misle da su to ucinili. Da li je to potrebno? Da li tako treba? Zar nije skromnije da sa nadom cekamo pred zatvorenom gradskom kapijom, da cekamo kada ce otvoriti vrata Onaj Koji ima Davidov kljuc?

Samo smirenje moze doneti mir nasoj dusi. Dusa koja nije smirena i koju stalno vitlaju talasi strasti, mracna je i mutna kao haos. Dajte joj da nadje snagu u smirenju i tek tada ce se u njoj pojaviti istinska svetlost. Tek tada ce u njoj nastati skladan svet ispravnih misli i ispravnih osecanja. Gordo mudrovanje i zakljucci, nastali iz zemaljske prirode, zagusuju dusu kao

magla, propustajuci u nju samo privid slabe i nejake svetlosti. Ucinite da magla padne u dolinu smirenosti, i tada cete nad sobom ugledati cisto i visoko nebo. Dusa sebe samu zagusuje komesanjem i hukom nadmenih, uvek nemirnih pomisli i strasnih zelja. Dajte joj da se utisa u smirenju, i tek tada ce moci da osusne i cuje sklad prirode, koji savremeni covek jos uvek nije potpuno unistio. Moci ce da u njoj cuje sazvucja koji su dostojni premudrosti Bozij e kao sto se u tisini noci mogu cuti daleki zvuci.

Ne mogu da prekorevam osetljivo srce koje voli. Zar je bolje srce koje je hladno? Kameno srce treba razmeksati, hladno-zagrejati, a osetljivo i ono koje je sposobno da voli, njega treba uzvisiti od prirodne ljubavi do ljubavi duhovne. Za ovakvo srce najbolji je put tihovanja koji daje promisao Bozji, da ovo srce, utonuvsi u porodicne veze, ne bi bilo sasvim zaguseno samo tom prirodnom ljubavlju. Nije uvek strasno kada srce ostane kao u deteta. I Gospod nam je zapovedio da budemo kao deca. I Apostol nam kaze da budemo bezazleni kao deca, da

budemo dobri poput dece, da volimo prostodusno kao deca. Ne treba se zaliti na ono sto je Bog dao kroz prirodu, nego ga uzdizati do blagodati, pa ce sve biti dobro.

Cesto se dogadja da onaj covek koji pazljivo gleda, nadje u svom prirodnom karakteru nesto sto bi trebalo popraviti i nesto sto je potrebno postepeno menjati. Potpuno je ispravno da on u takvoj situaciji trazi pomoc od Boga. Ako pomoc ne stigne odmah, ne treba gubiti nadu. Treba i dalje kucati na vrata milosrdja i istovremeno se podvizavati, da bi se zauzdali losi nagoni srca i volje. Kada nas zapljusne negodovanje i gnjev, ne treba da dopustimo sebi da tako govorimo i da po tome postupamo, nego je potrebno da se uzdrzimo i da razmisljamo o svemu tome, kao i da kroz molitvu utisamo strast. Posle toga mozemo da onome ko je zgresio, odmereno ukazemo na gresku, i da mu snishodljivo odmerimo kaznu.

Seme pravde seje se u miru koji stvara mir. Mnostvo cuda ne mora da nas dovede ni do kakvog zakljucka. I samo jedno cudo moze biti dokaz da postoji Bog. Hiljade cuda

mogu da ukazu samo na proroka. Lazarevo vaskrsenje pokazuje nam cudotvorca Boga, ali da bismo to mogli da vidimo, potrebno je da u ovom cudu otkrijemo ono sto ga uzdize iznad svih onih cuda koja su ucinili Bogonosni ljudi, a koja su, na prvi pogled, ista kao i pomenuto cudo Gospodnje.

Zasto mislite da je radost daleko? Ona je tu, blizu. Ona je iza zalosti, kao sto je, u Pesmi nad pesmama, zenik iza zida blizu svoje neveste. Uvece plac, a ujutro radost.

Potrebna je velika obazrivost kada se spaja slatko sa gorkim, radost i strah, da u radost bogopoznanja unosimo strah jer smo svesni svoje nedostojnosti, koja i cisti kladenac moze da zamuti svojim komesanjem, i koja moze da pomraci svetlost, ili da je cretvpri u nekakav slabi bljesak ili prividjenje.

Ponekad coveku nije lako da vidi svoje nevidljive, ali nesumnjive grehe jer ih zaklanjaju vrline koje taj covek lako uocava, ali koj e su samo prividne.

U nase vreme cesto se desava da neki ljudi misle da ispravno i korisno postupaju, prinoseci sluzbu Bogu, a u stvari samo

prate, i to ne uvek uspesno, modu koja je trenutna i koju propagiraju drugi. Tako oni sluze toj modi, nadaj uci se da ce im ona posluziti na korist.

Zamaljska radost biva protkana tugom jer dusa potajno oseca da joj ovozemaljsko nije dovoljno, te da cezne za boljim. Tugujuci za Gospodom, dusa oseca i radost jer oseca da, kao sto kaze Apostol, tuga za Gospodom donosi spasenje. Neka da Bog da trazimo radost u kojoj se nece skrivati zalac tuge. Neka da Bog da se ne plasimo tuge koja ce se pretvoriti u radost.

Uvek treba videti i pokazivati istinu, pa makar ona bila i zalosna jer se i od takve istine uci, da ne bismo docekali gorku istinu, koja ne samo da vaspitava, nego i kaznjava zboga naseg nemarnog odnosa prema njoj.

Kazete da onaj ko nije ubedjen u svoju pobedu, da ce taj biti pobedjen. Ipak se ne slazem sa tim. Onaj ko se bori za pravednu stvar i ko se u Boga uzda, moze da pobedi i mimo ocekivanja, u okolnostima koje ni najmanje ne pruzaju nadu na uspek. Ima primera kada je, uz izvesne gubitke, bitka ipak

dobijena, i to samo zbog toga sto se nije smelo dopustiti neprijatelju da nas bas sasvim pobedi i unisti.

Pokusajmo da se barem na kratko otrgnemo od svega sto je zemaljsko i prolazno i za sta smo nuznoscu privezani, ili svojom voljom, i pokusajmo slobodno, ali ozbiljno da prodremo pogledom u ono sta je nebesno i vecno. Iz trodnevnog groba ustaje Svetlost vecnoga zivota. jedni vide, i veruju. Drugi ne vide, i veruju. I svi su blazeni jer veruju.

Kada Gospod uzima dobre duse, one sa sobom odnose delic milosti Bozije, koja je na njih i kroz njih silazila sa Nebesa. 3ato nama koji ostajemo vise nego ranije preti gnev Bozji.

Treba na vreme da mislimo kuda nas vodi zivot i kuda nas je odneo, ne bez ucesca promisla Bozijeg, a sada treba tu da mirujemo, ili da koracamo putevima istine.

Dobro je ako u bolesti osetimo da vise ne pripadamo ovome svetu i dobro je to osecanje zadrzati u sebi i onda kada ozdravimo. Nije cudo sto se to osecanje posle bolesti pojavljuje teze nego za vreme

bolesti. Dok je covek bolestan, Bog mu daruje ono sto mu je potrebno dok je nemocan, a kada covek ozdravi, Bog od njega zahteva da se podvizava i da se trudi ne bi li zadobio to osecanje.

Nasuprot nasoj nemoci, grehovnosti i nistavnosti stoje beskonacna blagost i svemoguce milosrdje Bozije. Bog nam je dao da se protiv lenjosti borimo necim sto je u nama On stvorio. Ako umemo da pobedimo lenjost i da se neumorno trudimo da bi smo zadobili ovozemaljska dobra i privilegije, zasto ne bismo mogli da potaknemo sebe i na podvige zarad Carstva Nebeskog? Onoliko koliko se trudimo, onoliko nam Bog pokazuje na pravedno i sveto delo i daruje nam snagu da to ostvarimo. Istina, nije nam uvek dato da to odmah vidimo, ali je sasvim dovoljno to sto nam Bog pomaze da nas ne poraze prepreke i ocajanje. Uoetalom, za dom koji se gradi u dusi nasoj moze se reci da raste onako kako se u prici kazuje za crkvu Kijevo-Pecerske lavre: dok je gradnja bila u toku, stalno je bila tek nesto malo iznad zemlje, a kada' su radovi bili govoti, odjednom se ukazala cela.

Zalost moze biti opravdana, ali nikada ne sme biti preterana. Iskusni mudrac kaze: Zalost je mnoge ubila, i nema koristi od nje.

Zalost nikada ne sme biti jaca od vere u Boga i od nade u Njegovu pomoc. Bez obzira na to sta se desilo, treba da verujemo u Njegovo milosrdje i da se nadamo da ce nas On pomilovati.

Za ovo je potrebno da svoje misli odvlacimo od onoga sto nas zalosti i da molitvom uposljavamo svoj um i srce. Ne bi trebalo da nas zalosti jos i to sto u takvim okolnostima molitva nije savrse

na. Prinesite Bogu zelju da se molitve, a On ce vas uslisiti i dati vam molitvu. Cak se ni plac Svetitelja koji su tugovali zbog neke kratkotrajne nedace, ne smatra bogougodnom zrtvom Bogu, a nase dugo i neutesno tugovanje ne samo da nije bogougodno, nego moze da bude i gresno. Receno nam je: Ne tugujte kao ostali, koji nemaju vere.

Nasa je duznost da sa ljubavlju i smirenjem deteta i hriscanskim strpljenjem nosimo krst koji nam je dat, a ne da ga

merimo i da ga poredimo sa drugima. Duzni smo da se ne zalimo na nevolje, da bdimo nad sobom i da se snazimo, da ne bismo, iznemogli i posustali, bili ligceni pripremljene nagrade.

Svi su utesitelji, a ne iscelitelji zla,kaze pravedni Jov za svoje prijatelje. Takvi su svi ljudi. Samo Bog mo>ke zaista da utesi, i onda kada daruje, i onda kada oduZIMa.

Ako trpis iskusenja i zalost od bliznjih, uci se u trpljenju i prastanju onima koji te vredjaju. Tako za dinar iskusenja mozes da kupis citavo bogastvo vrlina.

Ako trpis zalost, ne imajuci nikakve svoje krivice, zablagodari Gospodu. Rec nevin leci tvoju zalost poput melema.

Kada kotao vri na vatri, tada mu se ne priblizavaju muve koje bi mogle da ga opogane, niti neke zivotinje koje bi mogle da ukradu jelo, koje se u kotlu sprema za co.veka. A kada se kotao skine sa vatre i kada se prohladi, videcete rojeve muva koje kruze, a drske zivotinje su vec tu i gledaju kako da se docepaju hrane. Tako je i sa covekovom dusom: kada ona vri plamenom

ceznjom za Bozanskim, taj duhovni oganj joj istovremeno daje snagu da deluje i sluzi joj poput oklopa koji je stiti. Ali, ako iz nemarnosti dozvoli da se ovaj oganj ugasi i ako se ugasi pobozna usrdnost, onda se radjaju sujetne, prazne, lukave i neciste pomisli, roje se u osecanjima, padaju u dubinu duse i tako je skrnave. Tada se moze prikrasti i neka drska strast i da pokrade iz duse sve ono sto je bilo pripremano da bi se ugodilo Bogu.

Kada kucu zahvati pozar, mnostvo ljudi pritrcava da se bori protiv vatre da se spase sta se spasti moze. A kada dusa gori u plamenu zle strasti, pohote, srdzbe ili ocajanja, da li se isto tako brzo okupe ljudi koji bi pohitali da zivotm vodom pravednih reci i reci ljubavi ugase smrtonosnu vatru, pre nego sto ona pokori sve dusevne snage i pre nego sto se razbukti i slije sa paklenim ognjem?

Covek ne vidi svoju dusu do same dubine. Carstvo Nebesko je nalik semenu, koje covek poseje u zemlju i seme nice i raste, i ako in ne zna za njega. Izmedju setve i zetve ima i kise, i vetra, i hladnoce, i vrucine,

i mrazeva. Daj, Gospode, da covek seje dobro seme u dusu svoju, da ga zaliva, cuva i da ceka milost od Boga, Koji jedini moze da nagradi.

Kada su Asirci stajali ispod zidina Jerusalima, i onima koji su stajali na bedemima dovikivali svakakve reci, huleci na Gospoda, trudeci se da pokolebaju njihovu veru u Boga i vernost caru, tada je pobozni Jezekija naredio svojim ljudima da ne odgovaraju, a on je otisao u hram da se moli. Tako bi trebalo da postupaju i Hriscani onda kada ih ophrvaju svakave misli. Ne odgovaraj, ne slusaj, pogruzi se u svoje srce, prizivaj Ime Gospodnje i zastiti se krsnim znamenjem spolja i iznutra.

Tacno je da Bog neke ljude kroz siromastvo vodi u spasenje. Ovo On sam cini i nije vama ostavio da to cinite, nego vam je Sin Bozji porucio da takvima cinite milostinju. Ispunite ovu zapovest i spasavajte se njome. A to, da li nekoga treba ocistiti kroz siromastvo, Bog ce Sam odluciti i uciniti i od vas nece treziti pomoci. Ako zelis da ucinis dobro delo, a iskusava te zelja da se hvalises,

razmisli, pa ako se stvar moze odgoditi, ti sacekaj, ne zuri, nego ukroti svoju sujetu. Ali, ako treba nahraniti gladnoga, pohitaj da ga nahranis i, isto tako, pohitaj da osudis i pobedis svoju sujetu.

Sloboda koja iskljucuje svaku mogucnost da pogazimo dobro, jeste savrsena i Bozanska. Bilo bi besmisleno da je Bog stvorio coveka da bude Bog, a ne tvar. Ne dati coveku slobodu koja je svojstvena tvari, tj. slobodu koja je ogranicena, ali koja ne iskljucuje mogucnost da se covek udalji od dobra, znacilo bi naciniti masinu od coveka. Masina ne moze da cini zlo, ali ne moze da cini ni dobro, ona ne moze da ucestvuje u blazenstvu.

Na pitanje kako je postalo zlo, sveti Vasilije Veliki odgovara: ono je nastalo onako kako nastaje mrak kada zatvoris oci. Onaj ko je stvorio oko nije kriv sto si ti zazmurio i sto je za tebe nastala tama. Cemu sluzi sloboda? Ona sluzi tome da mozes da izaberes dobro i da uzivas u blazenstvu, kao Andjeo i kao covek, a ne samo da lutas po zemlji kao zivotinja ili da postojis poput neke biljke.

SVETI FILARET MOSKOVSKI
POUKE O DUHOVNOM ZIVOTU

O raznim pitanjima duhovnog zivota

Za duhovna dela pre svega je potreban Bozji blagoslov, a on se moze zadobiti samo ako su nam pobude ciste, a ne ako u pozadini nasih namera stoji ugadjanje nasoj suj eti.

Nesrecna slucajnost moze da preraste u nesrecan obicaj.

Neophodno je da jednostavnost ne bude nez mudrosti.

Kako jos nisi shvatio da jednostavnost oslobadja, a da svaka komplikovana prefinjenost pre ili kasnije stvara mucninu. Sramota je sto nepravoslavni bolje postuju nedelju nego oni koji sebe nazivaju pravoslavnima. Ponekad se ovaj haos ne moze ispraviti ljudskim sredstvima, pa bi trebalo da se uplasimo da ce nas sa Neba stici jos strasnije kazne od onih koje vec

trpimo.

Sluzenje Bogu sastoji su i u tome da ne insistiramo suvise na tome da sprovodimo svoje, pa makar i dobre zelje i da cista

srca slusamo ono sto nam drugi, dobronamerno i sa ljubavlju predlazu.

Ne bi trebalo da se ustezemo da cinimo dobro bliznjima, uzdajuci se u Boga, a ne u sebe. Onome ko ovako postupa Gospod nece uskratiti Svoju zastitu i milost.

Iskrenu otvorenost ne bi trebalo da primamo kao cin slobodnog razuma, sa istim onim postovanjem i strahom Bozjim, sa kojim se prima tajna hriscanske, Bozije duse.

Treba se cuvati da ne napisemo ili kazemo vise, ili manje od onoga sto kaze istina. Ova obazrivost nije teska, a samo je ona potrebna.

Samo se na istini i na pravdi moze graditi mir, i za sebe, i za druge.

Naravno, lakse se podnosi dobrovoljno ponizenje, nego li ono koje nam nanose drugi. Tako je sa svakim podvigom. Ali, sta je korisnije?

Kada vidimo da pate oni koji su dobri, to izaziva posebnu zalost. Ona nije ostra, ali je duboka.

Na zatvorena vrata se kuca sa molitvom. Sa savetima se moze uci samo na otvorena vrata.

Sve se radja i raste u cutanju. Dela koja su pre vremena obznanjena, cesto se zavrsavaju samo zveketom reci.

Dobro je cutanje sa krotoscu i smirenjem, dobra je i rec koja izrazava ljubav prema dobru i stremljenje ka pravdi. Radujte se Gospodu i onda kada nam ovaj svet ne uliva radost, ili kada nas, sta je jos gore, sablaznjava veseljem sto je nalik pucketanju granja koje gori ispod ko

tla.

Cvrstoj istini slabi dokazi ne samo da ne koriste, nego joj i stetu nanose, posto neprijateljima otkrivaju ranjiva mesta. Ma kakve da su okolnosti, ne treba da ocajavamo. Camotinja nece uciniti da okolnosti postanu bolje, a nama moze biti samo gore.

Sveti Oci nas uce da ne razmisamo mnogo o ljudima koji su u boljoj situaciji od nas, i ako, oni na to nemaju ni manje ni vise prava nego mi. Bolje je da gledamo na one koji imaju isto onoliko prava kao i mi da

se nalaze u nekoj prijatnoj situaciji, a nalaze se u mnogo goroj, nego li mi. Onaj prvi nacin razmisljanja vodi nas u roptanje ili u zavist, a ovaj drugi, on nam pomaze da budemo zadovoljni onim sto imamo.

Da li je dobro pozivati druge da idu i daju dusu svoju za bracu, a svoju dusu nositi tamo kuda ona hoce i gde je njoj lakse? Budite mudri kao zmije i bezazleni kao golubovi. Ovaj savet nam je dat za sve zivotne prilike, pa i za one najteze.

Veliki je podvig prineti Bogu na zrtvu sve ono sta nas zude, u ovozemaljskom zivotu zabavlja i uveseljava.

Mnogo je korisnije da se brinemo o tome kako da docekamo svoj kraj u miru i u dobroj nadi, nego da mislimo o tome gde ce nas pokopati, ili da pravilo skupe grobnice.

Ako i nehotice osecamo da nam je zivot postao teret, trebalo bi da podignemo pogled ka Gospodu i da se ne zalimo kako nam je zivot dosadio. Bog nam ga daje i produzava radi naseg spasenja, pa treba da ga shvaimo kao dar. Onome ko nas daruje treba da se zahvalimo, a ne da se zalimo.

Ne treba se podvizavati na svaki nacin o kojem nesto cujemo. Nije svakome svaki podvig na korist.

Ako je receno da bogatstvo treba da se stice samo od sebe, a ne da u njega ulazemo svoje srce, zar nije pogibeljno ako nase srce zudi za njim?

Iskusna mudrost kaze: u radosti ne zaboravi da se pripremas za zalost, a u zalosti ne zaboravi da se nadas boljem.

Ako vam je Gospod darovao radost, da u vasoj dusi bude raj, nastojte da taj raj tamo i ostane. Ne prestajte da radite na njemu i da ga cuvate, trudeci se da, prema svojim sposobnostima, cinite dobro i da se uzdrzavate od svega sto ne biva po Bozjoj volji, nego po ljudskoj samovolji.

Ne slaze se sa dusevnim mirom misao da nekoga ne volimo. Zato ne treba ni da mislimo o tome. Treba da se molimo za bliznjega i da ne zaboravljamo svoje obaveze i volju Bozju.

Naucite da budete jednostavni. Ne oslovljavajte ljude posebnim imenima koja su iznad njih. Ne zanosite se nepotrebnim idejama.

Onome od koga zelimo da cujemo istinu, a posebno duhovnu istinu, treba i samo da pristupamo sa prostom istinom i da ga ne velicamo uzalud,jer ako on bude slab i polakomi se na velicanje, nece vise biti u istini pa vise ni mi necemo moci da od njega cuj emo istinu. A ako bude strog, moze

se destiti da nam i ne odgovori.

Zapovest da ne volimo sina i kcer vise nego Gospoda moze izvrsiti i onaj ko zivi zajedno sa sinom i kcerkom, a moze je

prekrsiti i onaj ko ne zivi zajedno sa njima. Razmislite, u kakvoj situaciji cete moci bolje da izvrsite ovu zapovest, pa tako i zivite.

Ustrzelilem ten rower w jakims zakonie / I shooted this bike in some convent

To z dzisiejszego szwedacza z Ula po centrum / Fresh stuff from today roaming through the city centre

Ballinastoe - kompleks tras rowerowych / Ballinastoe - a mountain bike trails

Szczegoly / Details

SCIEZKI ROWEROWE - POZIOM CIEZKI

Zmienna i nierowna nawierzchnia, luzne kamienie, uskoki skalne i glazy, meczace plataniny korzeni, wiele stromych nawrotek i waskie pobocza. Wymagane ekstremalnie wysokie umiejetnosci jazdy oraz kondycja fizyczna. W zaleznosci od wybranych tras moga wystapic wzniesienia i spadki wieksze niz 600m oraz trasy powyzej 35km. Wylacznie rowery z amortyzatorem.

SCIEZKI ROWEROWE - POZIOM BARDZO CIEZKI

Ekstremalnie i niespodziewanie zmienna nawierzchnia, skaliste sciezki, bardzo nierowna nawierzchnia z licznymi wystepami, skalne plyty i pochylone zleby, koleiny. Tylko dla osob z najwyzszymi umiejetnosciami kolarskimi, kondycja fizyczna i umiejetnosciami przetrwania w odosobnionym, dzikim srodowisku. Wylacznie rowery na fullu.

/Above: translation in polish describtions of trails difficulty levels.

Trasa Ballinastoe jest oznaczona wlasnie tymi dwoma najciezszymi z bodaj siedmiu mozliwych stopniami trudnosci. / Ballinastoe is marked these two of - AFAIR - seven levels of skills and bike requirements.

V Praze dne 19. srpna 2008

Věc: Trestní oznámení

Z prohlášení senátorky Václavy Domšové k tématu eutanázie (viz příloha), zveřejněných ve sdělovacích prostředcích vyplývá, že ví o provádění tzv. eutanázie lékaři v naší zemi. Z návrhu zákona, který v Senátu nedávno podala, vyplývá, že chápe eutanázii jako jednání, které je přímým zabitím nemocného; tedy jednání, které je v našem právní řádu klasifikováno jako vražda.

Podle trestního zákona má každý ohlašovací povinnost v případě, že ví o spáchání trestného činu. V opačném případě se jedná o napomáhání k trestnému činu po jeho spáchání. Ze zmíněných veřejných vystoupení nevyplývá, že by paní Domšová splnila svoji povinnost podle §168 TZ (neoznámení trestného činu), příp. §167 TZ (nepřekážení trestnému činu). Z toho důvodu jsem paní senátorku vyzvala, aby podala trestní oznámení na lékaře, kteří podle jejích znalostí usmrcují pacienty. Podle mých informací toto oznámení nenastalo.

Proto se cítím povinna podat trestní oznámení na paní Ing. Václavu Domšovou, a to pro podezření spáchání trestného činu podle §168, příp. §167 TZ, čímž tímto dopisem činím.

Prosím o vyrozumění, jakým způsobem bylo toto trestní oznámení řešeno.

V úctě

Zdeňka Rybová, Hnutí Pro život ČR

Oznámení předcházel tento otevřený dopis:

Vážená paní senátorko,

z Vašich prohlášení k eutanázii zveřejněných ve sdělovacích prostředcích vyplývá, že víte o provádění tzv. eutanázie lékaři v naší zemi. Z návrhu zákona, který jste v Senátu před několika dny podala, vyplývá, že chápete eutanázii jako jednání, které je přímým zabitím nemocného. Tedy jednání, které je v našem právním řádu klasifikováno jako vražda.

Podle trestního zákona má každý ohlašovací povinnost v případě, že ví o spáchání trestného činu. V opačném případě se jedná o napomáhání k trestnému činu po jeho spáchání. Z vašich veřejných vystoupení nevyplývá, že byste splnila svoji povinnost podle §168 TZ (neoznámení trestného činu), příp. §167 TZ (nepřekážení trestnému činu). Z toho důvodu Vás vyzýváme, abyste podala trestní oznámení na lékaře, kteří podle vašich znalostí usmrcují pacienty.

V opačném případě budeme nuceni na Vás podat trestní oznámení pro podezření spáchání trestného činu podle §168, příp. §167 TZ.

S pozdravem Zdeňka Rybová

Jak zwykle regularnie dodawane są nowości dla zakonników. Nie żebym się czepiał, ale mają oni za dużo ciekawych pomysłów. Chyba jada na dopalaczach :P . Dobrze to zamiast tworzyć wymyślne i zawiłe dowcipy, które i tak nikogo nie śmieszą przejdźmy do Zakonu.

Z dniem dzisiejszym (to jest 01.09.08) W życie wchodzą nowe przepisy odnośnie handlu, kradzieży, kart postaci i ogólnie pojętej gry w Zakonie.
Od dziś karta postaci zawierać się będzie nie w poście, a w sygnaturze i (tu nowość) w systemie reputacji, który został udostępniony dla wszystkich graczy (dla przybyszów z Raany od 5 postów). System jest banalnie prosty. Imię, rasę, profesje, polimorfie, krótki opis postaci i rzeczy osobiste posiadane w danej chwili przy sobie umieszczamy w sygnaturze, zaś statystyki, ekwipunek, doświadczenie i (tu kolejna nowość) umiejętności w systemie reputacji, o czym poniżej.
- Gdy sprzedajemy lub oddajemy coś komuś należy dać mu „+” do reputacji a w uzasadnieniu podać co mu oddajemy i co otrzymujemy w zamian (jeśli nie otrzymujemy nic dopisujemy „darowizna”).
- Kradzież odbywa na podobnej zasadzie. Złodziej musi odnaleźć wątek, w którym jego ofiara „przebywa”, i w którym napisała jako ostatnia posta (nie dotyczy MG). Następnie napisać post, w którym opisuje kradzież i tu liczy się statystyka szybkości, różnica (odejmujemy szybkość ofiary od szybkości złodzieja) oznacza czy kradzież dochodzi do skutku, ilość pkt szybkości ofiary z kolei mówi ile ma ona czasu na odpowiedź i udaremnienie kradzieży (1 pkt szybkości  = 1 godzina). Jeśli jednak w danym wątku napisze MG (jego nieobowiązują limity czasowe o ile będzie pisac następnego posta po tym z kradzieżą) może zadecydowac o innym rozwinięciu sytuacji.
- Umiejętności zdobywamy na drodze kursów lub w misjach i minimisjach, wszystkie (tak jak ekwipunek) będą wpisywane do reputacji (z tym że umiejętności wpisywać wolno tylko osobom UPOWAŻNIONYM!)
- Statystyki będą przydzielane na identycznych zasadach jak do tej pory (z tym ze możliwe jest ich poprawienie w czasie misji i minimisji), przyznawać je mogą tylko osoby z teamu!
- Doświadczenie staje się normalną statystyką, przyznawać je mogą tylko osoby z teamu!
Początkowe rzeczy (początkowe statystyki, złoto, ekwipunek, umiejętności, ect.) należy podać pod weryfikacje MG (link do wątku), który po przejrzeniu ich zatwierdzi i doda do reputacji

Hmm jak dla mnie strasznie ciekawe chociaż w praktyce tego jeszcze nie widziałem, ale nie długo na pewno zobaczę. Najbardziej innowacyjna w dzisiejszych nowościach jest mechanika kradzieży. Dobra... po co mówić lepiej przejść do czynu. Zarejestrujcie się na Zakonie Światła i sami sprawdźcie.

Minimalistyczna wersja misji

Może na początku dam cytat Wielkiego mistrza Zakonu zwanego krócej Mangel.

System mini misji jest dość „nowatorski” dla tego forum, niemniej mam nadzieje że się sprawdzi.
Od tej pory Team i osoby przezeń wybrane jako MG będą mogły zakładać specjalne wątki z minimisjami, małymi, pobocznymi wydarzeniami i przygodami.
Wątek taki powinien posiadać rozbudowaną treść (minimum 8 zdań!) i zawierać wytyczne do wykonania tejże misji (najlepiej zrobić małe podsumowanie w nawiasach pod opisem). Mile widziane jest też ustalenie co gracz zyska na wykonaniu misji (również w nawiasach, chyba że ma to być korzyść losowa, ma wyniknąć z rozwoju wydarzeń lub MG jeszcze nie wie co za to da). Po napisaniu MG powinien taki wątek „przykleić”, po zakończeniu misji wątek należy zamknąć (przyznać graczom co im się należy za grę) i odkleić.
Jednocześnie wątki istniejące wcześniej (takie które nie mają statusu minimisji) są wątkami kampanii i mogą być w nich prowadzone długoterminowe misje (w czasie których też mogą wpaść losowe umiejętności, statystyki, ect.)

PS. Tematem minimisji może być praktycznie wszystko, poderwanie dziewczyny, kradzież sakiewki, zdobycie czegoś w wątku kampanii, morderstwo... wszystko zależy od inwencji MG.

Kolejny dodatek, który zwiększa radość gry. Zobaczymy jakie misje będą wymyślane, ale znając ekipę zakonu będą naprawdę ciekawe.
Po za tymi nowościami przypominam, ze dzisiaj pierwszy września. Najgorsza data rozpoczęcia... to znaczy wybuchu II wojny światowej.

Marc Weide zveřejil v britském Guardianu deník několika posledních dní života své matky, Mieneke Weide-Boelkes, která se rozhodla pro euthanasii:

'I'm going to die on Monday at 6.15pm'

O textu jsem se dozvěděl z blogu First thigs, kde ho komentoval Wesley J. Smith:

Abandoning the Frightened and Depressed

Paní Weide-Boelkes, pětašedesátileté Holanďance, se vrátila rakovina. Zasáhla plíce a mozek. Lékaři jí předpovídají rok života, pokud zvolí chemoterapii. Mieneke však chemoterapii odmítne:

"Nebudu holohlavá," říká, "nechci slyšet lidi říkal 'Jak je to smutné, její krásné vlasy jsou pryč.' Nikdy."

Mieneke začne chystat svoji kremaci. Asi po dvou a půl měsících se její stav zhorší natolik, že je hospitalizována, ale rozhodne se odejít z nemocnice domů. Její dva synové se rozcházejí v názoru na to, zda to pro ni bude dobré, ale souhlasí.

Marc najde doma v otcově pracovně náčrt smutečního oznámení. V den, kdy se matka vrátí domů, napíše svůj "testament" - přání, aby byla zabita euthanasií v okamžiku, kdy dosavadní léčba ztratí účinnost. Požádá Marca, aby žádost zkontroloval a opravil, ten to bez protestu udělá.

Následující dny stráví rodina společně, ale hlavně hádkami. Matka zuřivě uklízí a připravuje všechno k pohřbu. K této činnosti nutí i manžela a syny tak naléhavě, že ti občas ztrácí nervy. Marc se s ní pohádá, když chce jít za přáteli a matka trvá na tom, aby zůstal s ní.

Rodina se prakticky vůbec nepokouší jí její rozhodnutí rozmluvit. Vznáší jen velmi nesmělé námitky, ale je cítit, že podstatné je pro ně respektování jejího rozhodnutí - přece ji nebudou přemlouvat, aby se nezabíjela, je dospělá, jistě ví, co dělá! V závěru to mezi řádky Marcova vyprávění skoro vypadá tak, že ji rodina povzbuzuje k smrti, aby už od ní měla pokoj. Přeháním, ale jen trochu, tato část příběhu je naprosto šílená.

Když přijdou na návštěvu Mienečiny sestry s manžely, komentují jen Marcovy nové boty. Podivení nad jejím rozhodnutím (vypadá přece naprosto zdravě) vyjádří jen šeptem, aby to neslyšela.

Nemocná neleží, naopak stále překypuje aktivitou. Podle Marca teď vypadá spíš na čtyřicet, než na pětašedesát. Dva lékaři potvrdí, že její choroba je neléčitelná a že její rozhodnutí je svobodné.

Mieneke se vrátila domů v pondělí 28. ledna 2008. O dva týdny později, v pondělí 11. února, byla usmrcena dávkou jedu do žíly. Ten den vysála celý dům, vyprala šest praček prádla, přerovnala květiny... Nakonec, hodinu a půl před smrtí, s katetrem zavedeným v paži stála nad manželem čistícím záchod a pobízela ho, aby ho vykartáčoval co nejpečlivěji. Manžel se nervózně chichotal.

Tři čtvrtě hodiny před smrtí zaváhá. Lékař říká, že může přijít později. Mieneke se zhluboka nadechne a... řekne, že je připravena.

*****

Euthanasie je v Holandsku možná, pokud pacient trpí intenzívní fyzickou nebo psychickou bolestí. I oficiální statistiky přiznávají, že naprostá většina nemocných se pro ni rozhodne z psychických důvodů, vlastně se to téměř neliší od normálních sebevražd lidí v depresi.

Avšak oficiální státní "požehnání" přesvědčí k žádosti o zabití i mnohé z lidí, kteří by ke "klasické" sebevraždě vlastní rukou nikdy nesáhli.

Příběh ukazuje několik zdrcujících poznatků:

• Dva lékaři, kteří musí euthanasii schválit, se v praxi vůbec nemusí pokusit jí zabránit.
• Ani rodina oběti se také v praxi nijak nesnaží euthanasii bránit.

V Marcově příběhu schází jakýkoliv vážnější pokus kohokoliv prokázat Mieneke lásku, obejmout ji, říci jí "Mám tě rád" nebo jí jenom prostě říci, aby to nedělala.

Když Mieneke odešla, měli všichni v duši výčitku - ona vůči rodině i rodina vůči ní. Její konec měl všechny znaky jednání pod vlivem krajního stresu, za naprosté absence skutečné rozvahy. A za naprosté absence lásky a lidské blízkosti.

Mieneke byla svojí rodinou a společností opuštěna a ponechána napospas své depresi. Prostá dynamika situace ji neúprosně tlačila k tragickému "východisku".

Euthanasie je hrozný sociální zločin.

Nevím, jakým přiměřeným slovem to ohodnotit. Děsivé? Otřásající? Horor? To je slabé... To správné slovo asi zatím čeština postrádá. Budeme ho nejspíš muset vymyslet, protože bude v blízké budoucnosti často potřeba.

Napadají mě další možné souvislosti. Do novinového článku bych je nenapsal bez ověření statistických dat, ale blog je jako hypotézy unese - nevím, jaký je dnes mezi lidmi zabitými euthanasií poměr mužů a žen. Slyšel jsem (ale nemám teď po ruce přesné údaje), že muži častěji spáchají dokonanou sebevraždu, ale ženy se o ni mnohem častěji pokusí. Ženy jsou statečnější, než muži, ale také psychicky labilnější. Svými pokusy o sebevraždu signalizují potřebu lásky, pochopení, lidské blízkosti... Euthanasie může z tohoto volání o pomoc - tak zřetelného na příběhu Mieneke - udělat smrtící gilotinu.

Potraty dnes zabíjejí více děvčátek než chlapců, v některých zemích je tento rozdíl velmi markantní. Euthanasie může být dalším sociálním jevem vybíjejícím především ženy, v tomto případě staré. A jako se dnes muži často jen bezmocně dívají na smrt svých dětí, odmítnutých jejich matkami, budou se možná jednou i u nás jen bezmocně dívat na smrt svých manželek. A mnozí... z ní naopak budou profitovat.

Zakon Światła rozrasta się ekspresowo. Może nie jeśli chodzi o graczy, o których bardzo trudno, ale kipi wprost od nowości. Przedstawię tutaj te najciekawsze, bo spisanie wszystkich ogromnie przedłużyłoby artykuł.

Pierwsza i najbardziej innowacyjna

Oglądał ktoś z was "Seks w wielkim mieście"? smile Otóż powiem wam ze to pikuś! Dziś Zakon przekroczył kolejny próg który trzeba pokonać w ciężkiej i trudnej drodze ku realizmowi! Oto dziś na Zakon wszedł system seksu!

Seks, inaczej miłość fizyczna, jest jednym z najprzyjemniejszych sposobów spędzania czasu jaki znamy. Każdy z nas odczuwa popęd seksualny, zakonnicy nie są przecież wyjątkami.
Na ziemiach Zakonu jak i wszędzie indziej kwitnie miłość, ta małżeńska, przyjacielska jak i zwykła prostytucja. Istnieją też choroby weneryczne jak i zwykłe gwałty, jakby nie patrzyć, nawet seks ma swoje ciemne i jasne strony.
Poniżej znajduje się swego rodzaju przewodnik dla niedoświadczonych w temacie młodzieńców i dziewcząt.

(A mniej fabularnie, oto są reguły systemu seksu Zakonu)

1) Aby do udanego stosunku móc doszło pamiętaj aby choć jedno z was dom swój miało na wypadek ciąży i późniejszego porodu dziecka waszego.
2) Pamiętaj iż zbliżenie wymaga zawsze odpowiedniej atmosfery, minimum stanowią posiłek i odpowiedni trunek (np.. pieczony kurczak i wino) dla obydwu zainteresowanych. Mile widziana jest także muzyka, piękny poemat (może być wygrzebany w bibliotece), kwiaty, prezenty, itp.
3) Każdy akt seksualny jest czymś więcej niż li tylko rozkoszą ciała, pamiętaj że duch raduje się z niego bardziej niż ciało.
4) Seks jest jak najlepsza szkoła życia, uczy tak wiele iż niejeden zrezygnował dla niego ze szkoły.
5) Miłość cielesna w związku małżeńskim daje więcej niż seks między przyjaciółmi, najgorzej dla ducha robi seks który z prostytucją się wiąże.
6) O tym czy z miłości cielesnej dziecię się narodzi decydują bogowie i los, choć można im zaradzić stosując odpowiednie napary i maści.
7) Pamitajcie młodzi, można się kochać wszędzie, jednak nie najlepszym pomysłem jest robić to przy innych.

(Wersja aklimatyczna:
1) Bez domu(przynajmniej jeden z graczy musi go mieć) nie ma bara- bara.
2) Bez jadła i alkoholu się raczej nie obejdzie. Jak ktoś się postara i dorzuci coś z w/w nikt nie będzie robił problemów a nawet może jakiś bonus do intelektu wpadnie.
3) Tzn. opisy nie muszą zawierać dokładnych informacji o akcie, można się ograniczyć do przeżyć duchowych naszej postaci.
4) Za seks, raz na jakiś czas, ktoś z teamu może przyznać wam doświadczenie. Będzie to 2 razy w miesiącu.
5) Doświadczenie będzie przyznawane tak: 7% za seks małżeński, 4% za przyjacielski, 25 za prostytucje.
6) O tym czy trafi się bobas decydują MG.
7) Jak wyżej, z małym dodatkiem „każdy robi to co lubi”.
8*) Zakon Światła nie promuje seksu w żadnej postaci i nie opowiada się za jego uprawianiem przez osoby niepełnoletnie. Nie bierze też na siebie odpowiedzialności za czyny których dopuszczą się gracze poza „terenem” internetu.

PS. Nie ujęte w zasadach klimatycznych:
- Dzieci narodzone można oddać lub wychowywać, nie są one prawdziwymi graczami w grze.
- Seks uprawiać można tylko z innymi „żywymi graczami”.
- Zakazuje się wklejania obrazków o tematyce pornograficznej.
- Posty muszą być długie i treściwe, tego będę pilnował!
- Gwałty są możliwe o ile zwabi się ofiarę do domu. Osoba taka jest ZMUSZONA do odpisania na posty gwałciciela. Może jednak później złożyć zawiadomienie o zajściu do Straży Zakonu.
- Za gwałt jest 20% doświadczenia, trzeba jednak liczyć się kilkudniowym banem.
- Gwałcić mogą obie płcie.
- Akt seksualny musi trwać przez minimum 2 posty każdego z graczy!
- Możliwy jest stosunek płciowy osób tej samej płci.
- Nekrofilia, zoofilia i inne zboczenia nie są uznawane za akt seksualny ale dają pełny wgląd w kompleksy osoby która ich dokonuje.
- Niby można podglądać, ale po jaką cholerę?).

Kto nie wierzy nie zobaczy tu.

A jaka jest moja opinia? Jaka może być. Super nowość, którą znajdziecie jedynie na Zakonie. Jedyne co mi się nie podoba to przyznawanie doświadczenia za seks, ale to tylko moje zdanie.

Czy wiesz że...

Do ogłoszeń zakonu został dodany skrypt losujący każdorazowo inną ciekawostkę na temat Zakonu. Jak to napisał sam Wielki Mistrz Zakonu

Zaś na forum nad tabelką pogodową dodane zostało "Czy wiesz że...." Zakonu! Toż to niemal wstęp do zakonopedii big_smile

Quiz rasowy

Kolejna nowość to quiz wymyślony przez jednego z graczy. Wypełniając go możemy dowiedzieć się jaką rasa powinniśmy się narodzić. Pytania są ciekawe i jest wiele odpowiedzi. Widać, że włożono w niego wiele pracy, której nie można nie docenić.

Totem

Skrypt losujący zwierze, które jest twoim symbolem, gatunek który rozumie twe słowa i zarazem kształt którego twój umysł przybiera w czasie mentalnych podróży i ataków, na podstawie podanej daty urodzenia. Skrypt ciekawy dodający nową cegiełkę do budowli pt."Zakon Światła". Myślę, że ta nowość bardzo spodoba się graczom.

To wszystko ładnie i estetycznie

Można by twierdzić, że przez te nowe udogodnienia Zakon będzie się dużej wczytywał, czy gorzej wyglądał. Otóż nie, wszystkie skrypty są fachowo umieszczone na innej domenie i nie powodują spowolnienia działania forum. Do tego linki do nich są zamieszczone w ogłoszeniach w postaci nie klikalnego linku, tylko ładnemu butonowi rodem z windowsa.

To tyle jeżeli powypisywałem kilka bzdur to wybaczcie, ale jest już późno ;]

Příkladem promyšleného prohlášení je třeba toto stanovisko brněnského biskupství k návrhu zákona o eutahansii, které vypracoval MUDr. Květoslav Šipr, tajemník Rady pro bioetiku České biskupské konference, člen Papežské rady pro život.

Stanovisko Biskupství brněnského k návrhu zákona na legalizaci eutanazie

 

Současná diskuse o eutanazii je ze značné části založena na nedorozumění, omylu a někdy i manipulaci. Eutanazií je třeba rozumět aktivní ukončení života nemocného, nikoli odmítnutí neúčinné nebo příliš zatěžující léčby. K uplatnění práva na "odpojení od hadiček" tedy není potřeba měnit platnou legislativu a lékař ani dnes není povinen léčit za každou cenu. Ukončení neúčinné a nepřiměřené léčby není eutanazií, ale projevem přiznání, že smrti nelze zabránit.   

Negativní pohled církve na eutanazii je motivován nejen vědomím nedotknutelnosti lidského života, ale také úctou k jeho důstojnosti. Důstojně odchází ze života především ten, kdo je na blížící se smrt připraven a dostává se mu potřebné tělesné, psychické, sociální i duchovní podpory. Není potřeba člověka zabíjet, aby zemřel důstojně. Nejúčinnějším prostředkem proti šíření představ o prospěšnosti "milosrdné smrti" je podpora kvalitní paliativní péče. Není náhodou, že snahy o prosazení eutanazie se setkávají s tak malou podporou právě mezi lékaři a zdravotníky. Posláním lékaře je pomáhat, nikoli zabíjet.

Nelze zapomenout, že program eutanazie se v Evropě poprvé prosadil v nacistickém Německu. Také holandské zkušenosti svědčí o kluzkém svahu, na který se vstupuje, jestliže se zabití nevinného prohlásí za beztrestné. Ukončování života na žádost se pozvolna rozšířilo i na osoby, které o eutanazii nežádaly. Nezapomínejme, že člověk mění svá rozhodnutí i své postoje v souladu s měnícími se podmínkami. Nerozhoduje se svobodně pacient, který trpí bolestí, osamělostí anebo pocitem, že je již jen na obtíž.

Církev ostatně není jedinou a první, která odmítá zabíjení nemocných ze soucitu. Již starořecký lékař se podle Hippokratovy přísahy zavazoval nepodat nemocnému smrtící lék, i kdyby jej o to pacient žádal. Moderní lékařství nesmí být horší, než antická medicína.

Thank you to everyone who took part!

Templariusze
Papież nigdy nie potępił

Autorka nie ukrywa, że pomimo wielkiego zainteresowania tematem, wciąż nie wiemy wszystkiego, nie znamy wszystkich tajemnic Zakonu, ale wiemy już na pewno, że proces, jakiemu zostali poddani templariusze po ich aresztowaniu przez króla Francji Filipa Pięknego – był sfingowany. Autorka odkrywa jego kulisy, posiłkując się dokumentami papieskimi. Papież Klemens V prowadził bowiem swoje własne śledztwo, które było uczciwe i wolne od metod stosowanych przez króla Francji (tortury, fałszowanie dokumentów, „kruczki” prawne, naciski). Papież początkowo był skłonny wierzyć, że w Zakonie nie dzieje się dobrze, dlatego dawał posłuch propagandzie króla, która od miesięcy starała się zdyskredytować zakonników jako heretyków i bluźnierców. Francuski monarcha sprytnie wykorzystał inkwizycję jako narzędzie zniszczenia templariuszy i właściwie nigdy nie wypuścił śledztwa ze swoich rąk. Kiedy Klemens V zorientował się, że wcale nie chodzi o prawdę i o obronę wiary – podjął starania, by proces zakonników był wewnętrzną sprawą kurii rzymskiej. Wszak Zakon podlegał od samego początku papieżowi. Jednak nie było to takie proste – Filip Piękny umiejętnymi działaniami i szantażem opanował sytuację. Papieskiemu sądowi udało się jednak przeprowadzić procedurę, która wykazała jedynie uchybienia w funkcjonowaniu Zakonu (chodzi o praktyki stosowane przy inicjacji nowo przyjmowanych – żądanie zaparcia się Chrystusa, plucie na krzyż, podejrzany kult figury głowy brodatego mężczyzny itp.). Nie stwierdzono jednak, by doszło do odrzucenia wiary czy herezji. Praktyki te miały początkowo być próbą dla nowicjuszy, badano przy ich pomocy ich reakcje na sytuacje ekstremalne, jednak z czasem stały się czymś niezrozumiałym i podejrzanym. To właśnie wykorzystali królewscy agenci zbierający materiał mający na celu zdyskredytowanie Zakonu.

Kluczowy dla sprawy jest dokument papieski sporządzony po przesłuchaniu wielkiego mistrza Jakuba de Molay na zamku w Chinon w sierpniu 1308 roku przez trzech pełnomocników Klemensa V. Podczas przesłuchania de Molay zaprzeczył, by Zakon popadł w herezję, ale wyraził skruchę za złe praktyki i prosił o przebaczenie. Oskarżeni zostali rozgrzeszeni i pojednani ze wspólnotą sakramentalną. Dokument na ten temat odnaleziono dopiero niedawno – był w XVII wieku błędnie sklasyfikowany w archiwum watykańskim i dlatego trudno było do niego dotrzeć. Jak wiadomo, nie uratowało to Zakonu ani większości templariuszy, bo król nie wypuścił zdobyczy. De Molay, już na stosie, żałował że wyraził skruchę, bo to oznaczało, że jednak Zakon popełnił grzechy. Jednak na zamku w Chion wydawało mu się, że jest już w gestii władzy papieża, dlatego przyjął propozycje jego wysłanników. W planie papieskim po tym akcie pokuty Zakon miał, po reformie wewnętrznej, działać dalej (być może po połączeniu ze szpitalnikami). Kiedy okazało się, że tak nie będzie, de Molay na stosie zaprzeczył jakiejkolwiek winie. Zginął jak prawdziwy chrześcijanin. Klemens V był za słaby, by przeciwstawić się władzy króla, był szantażowany, wybrał zachowanie jedności Kościoła i poświęcenie Zakonu. Do końca życia miał wyrzuty sumienia.

Zakon powstał w okresie wielkiego napięcia religijnego, jaki miał miejsce na początku ruchu krucjatowego. Regułę Zakonu tworzył m.in. Bernard z Clairvaux. Wpisywało się to w proces odnowy Kościoła, w jego powrót do ascezy i dyscypliny. Reguła była bardzo surowa, templariusz musiał oddać samego siebie wspólnocie, wyrzec się dóbr materialnych i uciech. Pomimo pewnych niedociągnięć, system funkcjonował bez zarzutu – Zakon był sprawną machiną wojenną, dzięki której chrześcijanie odnosili takie zwycięstwa. Muzułmanie nienawidzili ich, bo to był przeciwnik najgroźniejszy, nawet Saladyn, który uchodził za miłosiernego, kazał ich wyciąć po wzięciu do niewoli po bitwie pod Hattin. Autorka nie uważa, by pod wpływem Wschodu Zakon stał się podejrzany pod względem ortodoksji. Pewne niezrozumiałe dla współczesnych obrzędy, jakie funkcjonowały wśród templariuszy, były wynikiem oddziaływanie nie tyle islamu, lecz tradycji wczesnochrześcijańskiej. Chodzi tu np. o kult Męki Pańskiej, związany z obchodami pamiątki ostatniej Wieczerzy. Po dziś dzień jest to przedmiotem badań, także Papieskiego Instytutu Wschodniego. Sądzi się, że ten obrządek miał swoje źródło w tradycji religijnej Jerozolimy. Od niego też wzięła się legenda o świętym Graalu, podsycana przez promasońskie ośrodki.

Od 1312 roku funkcjonowanie Zakonu jest decyzją papieską zawieszone. Decyzja ta nigdy nie została zmieniona, dlatego nie mają żadnych praw do tradycji templariuszy różne inicjatywy mające na celu kontynuowanie jego działalności (w większości są one antychrześcijańskie). Templariuszy upodobała sobie masoneria, bo historia Zakonu, a raczej jego końca – była dla niej bardzo ponętna. Przez lata wykorzystywano symbole templariuszy i ich nazwę do działań jawnie antykościelnych i antychrześcijańskich. Bezprawnie i z pogwałceniem prawdy. Zakon, jak wynika z badań, nigdy nie zdradził Kościoła, a jego członkowie byli wzorem cnót chrześcijańskich. Padł ofiarą sytuacji i własnego bogactwa. Władza kościelna nigdy Zakonu nie potępiła ani go nie rozwiązała.

za myslpolska.pl

ŻYJE WE MNIE CHRYSTUS! (1)
Być może zasadniczym problemem naszych czasów jest bardziej pobłażliwość i obojętność wobec stosowania się do woli i Bożych wymagań, niż gorliwość dla surowej, zgodnej z zakonem postawy. Niemniej i dzisiaj istnieją wierzący chrześcijanie, którzy uważają, że ich naczelnym zadaniem jest służyć Bogu według zakonnych przykazań: "Nie dotykaj, nie kosztuj, nie ruszaj". Prawo zakonu wiążące jest tylko dla ludzi żyjących. Nadane na górze Synaj było wprawdzie przeznaczone dla narodu izraelskiego, niemniej sumienia pozostałych ludzi są dobitnym świadectwem, iż zakon Boży jest zapisany także w ich sercach (Rzym. 2,15). Boży wyrok oznacza więc dla jednych i drugich to samo - śmierć z powodu niedotrzymania reguł tego prawa i ich złamania.
Dlatego apostoł mówi: "Ja przez zakon umarłem zakonowi", oraz dalej: "Z Chrystusem jestem ukrzyżowany". Oznacza to, że prawo zakonu wydało wyrok śmierci, lecz Bóg zalicza każdemu wierzącemu w Zbawiciela zastępczą śmierć Jezusa Chrystusa. Każdy wierzący człowiek może zatem słusznie oświadczyć: Ja umarłem, już nie żyję - dotyczy to "starego człowieka", naszej zepsutej, grzesznej natury, zniewalającej mnie w czasie przez moim nawróceniem do Boga - i dlatego jako "martwy" nie mogę podlegać już żadnemu zakonowi.
(c.d.n.)

--
http://chrzescijanin.googlepages.com/

Zakon o raseljenim osobama i povratnicima u FBiH i izbjeglicama iz BiH