Fotografowaliśmy do późna w noc. Upał był nieznośny, okna w pracowni Maćka mieszczącej się na 11 piętrze wieżowca na Piaskowej Górze pootwierane były na oścież, najmniejszy nawet podmuch wiatru nie poruszał powietrza. Pot ściekał ciurkiem po karku i plecach, kiedy przebieraliśmy w kwasoodporne, filcowe kubraki. Kręciło się w głowie od gorąca, piwa, zabawy...

Odkopałem dziś te fotki, robiąc porządki w archiwum.. z kilkunastu wzorów ubrań zostało tylko kilka - kiepściutkiej jakości - skanowane to było na jakimś Horizonie Agfoskim z początku lat 90., który  nie za dobrze radził sobie z materiałami transparentnymi... ubawiło mnie wspomnienie tamtej gorącej, beztroskiej, sierpniowej nocy.

Jeśli powiem, że sesja nosiła znamiona pośpiechu, to chyba nie wyrażę do końca klimatu dnia... zaczęło padać, więc zdjęcia przed zamkiem zrobiliśmy w biegu - co w zasadzie widać na fotkach - hehehe. W samym zamku nie zdążyliśmy się nawet rozstawić, kiedy zaatakowała nas pani z ochrony, która z wdziękiem i erudycją odpowiednią pracownikom ochrony, pozostając głuchą na agumenty typu "ustalone z prezesem", "jest zgoda prezesa" itp., powiedziała - "Wypierdalać! Nie wolno! Sala dla zwiedzających"... Prezes, niedostępny w dzień wolny od pracy, pozostawał głuchy na wołanie o pomoc. Widać jednak niecodzienne stroje członków zespołu musiały wprawić panią w zachwyt i zdumienie, bo krzycząc i wyzywając nie mogła oczu od nich oderwać i chyba z tego szoku w końcu łaskawie udostępniła nam Salę Maksymiliana na całe 5 minut...

Włączyłem więc wielki, cudownej urody, panoramiczny, stereo-quadro-surround 19-1, hi-fi high end  odbiornik TV i od razu zobaczyłem sędziego Howarda WEBBa wydającego w 93 minucie meczu Polska-Austria wyrok na samego siebie. Na trzeźwo się nie dało tego zneść, więc następny dzień prześmigałem na lekkim kacu, tylko po to, żeby już następnego wieczora obejrzeć coś, co przerosło moje możliwości percepcji otaczającej mnie rzeczywistości. Krótko mówiąc zatkało mnie.

Rzecz dzieje się na festiwalu opolskim, pod koniec koncertu Debiuty.

Alutka 23:54:38
Jacuniu, a co Cie na Opole wzielo?
Ja 23:54:48
a nie ogladalas>????
Ja 23:54:53
hehe - no to zaluj
Ja 23:55:04
takiej paranoicznej imprezy juz dawno nie widzialem
Ja 23:55:40
najpierw zrobilii dla 4 jurorow glosowanie jak na eurowizji - i wszystko im sie popier... nikt nie wiedzial ile punktow komu dał
Alutka 23:55:41
wlasnie wrocilam
Ja 23:56:05
potem okazalo sie, ze nagrode jurorow zdobyl zakopałer
Alutka 23:56:18
:-)a nie mial zdobyc?
Ja 23:56:26
sluchaj i nie przerywaj mi... hehehe - potem nagrode publicznosci zdobyly leszcze
Ja 23:56:35
ale zafraz za nimi byli zakopaler
Alutka 23:56:52
o:-)
Alutka 23:56:58
to sa na fali znaczy:-)
Ja 23:57:07
wiec z prostego rachunku arytmetycznego w zakresie do 20 wychodzilo, ze super premiere powinni dostac zakopaler
Ja 23:57:11
ale
Alutka 23:57:24
ale:-)??
Ja 23:57:25
wyszla pani z TVP i powiedziala - Wygrywa Kasia Cerekwicka
Ja 23:57:32
i wszystkich zatkalo
Alutka 23:57:37
o...
Ja 23:57:38
wyszla Cerekwicka
Alutka 23:57:45
a why?
Ja 23:57:50
i pyta - przepraszam - ale co ja wlasciwie wygralam????
Ja 23:58:10
i tu urwala sie relacja i weszly reklamy
Ja 23:58:11
hehe
Ja 23:58:15
ale zaraz pozniej
Alutka 23:58:20
no....to zimno bylo i sie rozgrzala czyms moze:-)
Ja 23:58:22
znow wrocilo opole
Alutka 23:58:36
z nowa niespodzianka?
Ja 23:58:38
wyszla pani - i mowi - zawiodl nasz nowoczesny system liczenia glosow!!!!!!!!!!!!
Bo teraz w TVP zeby dodac 8 do 12 to trzeba specjalnie system operacyjny
napisac.
Alutka 23:58:54
i zabrali jej nagrode????
Ja 23:59:05
tak
Ja 23:59:10
i dali zakopalerowi
Ja 23:59:25
na co wyszedl Karpiel-Bulecka i mowi
Ja 23:59:35
my nie chcemy tej nagrody - oddajemy ja kasi
Ja 23:59:40
i ja sie posikalem
Alutka 23:59:43
ale jazz
Alutka 0:00:01
to i Bareja by nie wymyslil:-)
Ja 0:01:10
oj nie wymyslilby...

Zobacz galerię

To nie jest kolejny reportaż z zawodów konnych. To zdjęcia ludzi, bez których te zawody byłyby zwykłym dniem jakich wiele. O Chudym, Gosi, Koperach, Młodym, Ani i jeszcze kiku osobach, których zazwyczaj zostawiam z boku kadru, a których teksty i komentarze rozbawiają mnie do łez i których szczypta jest w każdym moim "końskim" zdjęciu. A konie... konie też były - Chudy z Bartkiem nawet powozili... ale z jakim skutkiem?????

... Na stopach poczuł ostre mrowienie. Zimno jak niedzwiedzie kly wgryzalo sie w bose stopy. Nie bylo wiatru, najmniejsza bryza nie macila powietrza. Wieczna zmarzlina lsnila i skrzyla sie w sloncu, ktore nie dawalo ciepla. Odwrocil sie i poszukal wzrokiem pawilonu,z ktorego wyszedl. Wysilek jaki wkladal w poruszanie wyziebionych miesni nie byl dla niego niczym nowym. Nie czul bolu. Ale za plecami zobaczyl tylko sniezna, polarna biel. Nie pomagaly polaryzacyjne szkla ciasno oslaniajace oczodoly. Promienie arktycznego slonca jak igly kluly zrenice, nie pozwalaly widziec nic, co nie miescilo sie w schemacie lodowej rzeczywistosci. Sciezka wydawala sie prowadzic tylko w jedna strone. Powoli zblizyl sie do krawedzi przerebla. Odbita od lustzanej tafli wody spogladala na niego ogorzala twarz i schowane za ciemnymi szklami oczy. Swiatlo na wodzie zalamywalo sie i ukladalo jak w kalejdoskopie. Wyciagnal dlonie i energicznie natarl cialo płynącym lodem... Usiadl na krawedzi, opuscil nogi i plynnym, setki razy powtarzanym ruchem zsunal sie w otchlan...

Nie myslal. Uciekal w glab, dolaczal do innych, ktorzy tak jak on zstepowali w glebiny. Wymyslne spirale, piruety, karkolomne przewroty.

Schodząc pod powierzchnię wody przenosił się do świata równoległego. Świata pozbawionego pionów i poziomów, bez nakazów i barier. Wijąc się w piruetach i podwodnych pasażach drwił z grawitacji, odrzucał prawa rządzące światem na powierzchni. Tu on decydował kiedy przestać i kiedy zacząć. Niczym nie skrępowany, sam sobie wyznaczał granice. Bezkresna toń była jego domem. Coraz dłużej przebywał pod wodą. Coraz boleśniej czuł w płucach rozprężające się gwałtownie powietrze. Jeszcze jeden obrót, jeszcze jeden wymach ramion... Brak oddechu rozsadzał płuca. Jeszcze ostatni, teskny rzut oka w granatową głębię... i w górę, przez małe jak główka od szpilki przejście w rzeczywistość. Pamięta dokładnie pierwszy raz, krótką jak zderzenie atomów myśl, że mógłby nie wrócić. Myśl absurdalną, wydawałoby się niedorzeczną. Ale bardzo kuszącą.

Spojrzał w górę. Przez szczelinę wykutą w grubej warstwie lodu przeświecało arktyczne słońce. Kiedyś dopłynie do samej krawędzi, dotknie dłońmi lodu... a potem lekko lekko odepchnie.
Stalowe mięśnie zadrgały, kiedy oparłwszy na nich cały ciężar ciała wyciągnął się z wody. Drobne krople momentalnie zastygły na ciele, tworząc coś na wzrór lodowego pancerza. Wielka tarcza słońca wisiała tuż nad horyzontem.

Coś przeszkadzało iść, uwierało w stopę. Kiedy pochylał się, lodowy pancerz zaskrzypiał złowrogo. Jednym szybkim, mocnym uderzeniem skruszył lodową łuskę z bosych stóp i z pomiędzy paców wydłubał dwa, zielone jeszcze, źdźbła trawy. Więc to jednak nie był sen. Pawilon naprawdę istniał.

Odniosłem wrażenie, że wczorajszy dzień był światowym dniem zakazów. Od samego rana otoczały mnie i osaczyły STOP-y. Wieczorem znów testowaliśmy lampy. Na koniec nawet jedna z nich powiedziała STOP! i odmówiła współpracy. Kurcze... jak nie urok to sraczka. Fotke zrobił Daniel - jam był Dyfuzor the Dyfuzyrian...

To już ostatnie podrygi zimy... taką przynajmniej mam nadzieję. To zdjęcie z zeszłego roku. Śnieg spadł w pierwszy dzień wiosny o 15. Leżał 5 godzin. A potem już była cudna, ciepła i długa wiosna.

Trolling czyli mono-clubbing. Alternatywna forma spedzania wolnego czasu, polegajaca na wlaniu w siebie maksymalnie dużej ilości piwa ograniczywszy do minimum wysilek fizyczny. Dziedzina życia spopularyzowana przez miłościwie panującego nam prezydenta Lecha K. Niezbędne wyposażenie: piwo, komputer z gołymi babkami i głupawa komedia w TV (szczególnie polecam "Świat wg Bundy'ch" lub "Buła i spóła").

Kiedyś narysowałem krótki, kilkuobrazkowy komiks. Opowiadał o tym, jak to wybrałem się na wycieczkę do Świdnicy. Przedzierałem się przez chaszcze, brodziłem w błocie, deszcz mnie smagał, mróz mroził do szpiku kości. A mogłem głupi pojechać autobusem. Kiedy wymyśliłem nocne fotografowanie Książa, ten komiks powinien być moim memento.. ale nie.

Wszystkie znaki na niebie i ziemi pokazywały, że to nie jest dobry pomysł. Najpierw, na parkingu, wielka butla wyrobu szampanopodobnego, czyli Maskowskoje Igristoje, eksplodowała nam pod nogami. To wytworny gentelman, na lekkim autopilocie, z bukietem półzdechłych chabazi w garsci i foliówką z trzema TYSKIMI w puszkach, stracił mocny argument w zbliżającej się szybkimi krokami, niewątpliwie niezbyt przyjemnej, rozmowie z ukochaną.

Nie zrażeni znakami i sygnałami podsyłanymi przez opatrzność szliśmy dalej, niezachwiani w postanowieniach. Miła jeszcze kilka tygodni temu drga do Starego Książa zamieniona została w wielki, wypełniony błotem, plac budowy. Ślisko było i syfiasto. Krótka chwila nieuwagi, szybki balans ciałem - gleby (czy raczej błocka) nie zaliczyłem, ale statyw walnął o kamień i szlag trafił głowicę. wwrrrrrr!

Reszta drogi upłynęła bez większych dramatów. Kiedy dotarliśmy do miejsca, z którego chcieliśmy fotografować, Pierwszą rzczą jaką zobaczyliśmy, była locha z małymi warchlakami. Zanim więc rozstawilismy się z jedymym pozostałym przy życiu statywem Daniela, wybraliśmy sobie na wszelki wypadek dwa miłe drzewka, na które możnaby się wspiąć, jeśliby losze wpadło do głowy zawrzeć z nami bliższą znajomość.

Na koniec okazało się, że pomimo świąt i wielu gości w hotelu zamkowym, Książ pozostał nieoświetolny. Czas mijał, zamek zamieniał się w ponurą, ciemną bryłę. Postaliśmy, pstryknęliśmy pro forma po jednej fotce i ubłoceniu po kolana wróciliśmy do domu.

Zobacz galerię (1,7 Mb)

Szybka sesja ślubna w wielkanocne popołudnie. Konie, szybkie samochody, piękne kobiety... no tak to ja mogę pracować... (:

Szybka akcja w kościele w Boguszowie. Przez kilkaset klatek byłem świadkiem kolejnego kroku ku zwiększeniu przyrosyu naturalnego. Rodźcie się chłopchy, rodźcie sie.. aaacha!....