Światowa ekonomia, w zglobalizowanym świecie, pełna ciągłych sprzeczności i błędów w rachunkach, udostępnia różnym nielegalnym grupom, przestępczą działalność w oparciu o zasoby środowiskowe. Pośród wielu wykroczeń w tej kategorii, możemy wyróżnić najbardziej powszechne, tj. nielegalny handel zagrożonymi gatunkami zwierząt i roślin, dystrybucja środków szkodliwych dla środowiska, niezarejestrowane połowy ryb a także wyręby lasów, „dzikie” magazynowanie odpadów.

Obecnie zauważa się niebezpieczną tendencję do wprost proporcjonalnego wzrostu nielegalnej działalności środowiskowej, w stosunku do zaostrzania norm prawnych mających ją ukrócić. Jest to spowodowane tym, że  zysk z takiej działalności również rośnie, a sankcje prawne (choć coraz poważniejsze) ciągle odstraszają w niewystarczającym stopniu. W wielu przypadkach, bez odpowiedniej ścieżki legislacyjnej nie jest możliwe powstrzymanie tych grup, przed skutecznym zaadoptowaniem się do sytuacji. Rozwiązania należałoby szukać we współpracy środowisk biznesowych, państwowych i społecznych. Niestety tak się nie dzieje i dzisiaj naprawdę trudno jest określić, jak duży stał się ekologiczny czarny rynek.

Termin „ekomafia” powstał w połowie lat 90 XX wieku we Włoszech, gdzie wyodrębniono go dla grup, które zajmowały się wywrotowym wykorzystywaniem zasobów środowiskowych tego kraju. Problem ekomafii, we Włoszech, wziął się głównie z tego, iż przestępcy nielegalnie składowali duże ilości śmieci czy odpadków, tworząc tym samym, „dzikie” wysypiska. Warto zaznaczyć, że we Włoszech termin ten, odnosi się wyłącznie do rodzin mafijnych, typu Cosa nostra, z kolei w debacie międzynarodowej, przypisuje się również do niego zorganizowane grupy przestępcze, których działalność skupia się wyłącznie na środowiskowej przestępczości. Z kolei w Stanach Zjednoczonych, problem przestępczości, zainteresowanej sferą odpadków komunalnych (przewozem i składowaniem), znany był już w latach 50 XX wieku. Już w tym okresie rodziny mafijne z Nowego Jorku i New Jersey tworzyły biznesowe imperia, które miały monopol na „śmieci”. Ich siła pochodziła od kompanii handlowych oraz współpracujących związków robotniczych.

Mafie, we Włoszech, szczególnie interesowały się miejskimi przedsiębiorstwami komunalnymi, które z czasem zaczęły w pełni kontrolować. Polegało to na korupcji pośród samorządowych urzędników, przejmowaniu firm wypożyczających ciężarówki oraz partycypowaniu w budowani i zarządzaniu wysypiskami. Wraz ze wzrostem produkcji śmieci, oraz niebezpiecznych odpadków, wzrastały fundusze przestępców. Z czasem zaczęli oni zajmować się wyłącznie tymi niebezpiecznymi odpadkami – chodziło o większy i dużo łatwiejszy zysk.  A zatem, całe tereny północnych Włoszech zostały przemienione w nielegalne wysypiska śmieci, które skutecznie degradowały (i ciągle to robią) tamtejszą faunę i florę, a także skutecznie utrudniały życie mieszkańców (czego przykładem mogą być zeszłoroczne, głośne, protesty w Neapolu).

Najbardziej zaskakującą rzeczą jest to, że Włosi zorientowali się (tzn. zauważyli problem przestępczości środowiskowej) dopiero w połowie lat 90, poprzedniego stulecia. To wtedy, zaczęto tworzyć specjalne raporty, które informowały społeczeństwo o przestępczym wykorzystaniu powierzchni gruntowych, do tworzenia nielegalnych wysypisk. Niestety, nie szły za tym, żadne zdecydowane kroki prawne.

Autor: Khalil Gibran
Długość nagrania: 1 godz. 45 min
Wydawca: Aleksandria
ISSN: 83-60313-00-8

Prorok to arcydzieło prozy poetyckiej przetłumaczone na ponad 40 języków. Najlepiej, obok Biblii, sprzedająca się książka XX wieku za oceanem. Teraz w wersji audio!

Prorok nie jest zbiorem porad, jak zmienić życie.
Nie jest tanią wskazówką, jak być szczęśliwym.
Nie jest też księgą mądrych sentencji.

Słowa Proroka to misterna tkanina rzeczywistości, która wymaga zastanowienia i namysłu.

Charyzmatyczny głos, doskonała interpretacja i efekty dźwiękowe, nadają dziełu niepowtarzalny klimat i sprawiają, że każde odsłuchanie pozwala odkrywać wypowiadane treści na nowo.

Khalil Gibran - pisarz, filozof, artysta; człowiek o przenikliwym spojrzeniu, umiejący w prostocie codziennych zdarzeń i relacji z ludźmi, wskazać głębię znaczeń, harmonię i piękno. Pozostawił po sobie poetyckie zbiory prozy medytacyjnej, będące od dziesięcioleci inspiracją do refleksji i poszukiwań dla milionów czytelników na całym świecie.

Czyta Mirosław Neinert.

Zobacz:

Więcej szczegółów
Okładka
Pobierz darmowy fragment
Gwarancja satysfakcji

Autor: Marek Krajewski
Wydawca: WAB
ISSN: 978-83-7414-375-2

Dżuma w Breslau, to wciągający kryminał, który przenosi czytelnika do tajemniczego świata Wrocławia z początku XX wieku. Eberhard Mock, bohater kultowego już cyklu kryminałów Marka Krajewskiego jeszcze raz zmierzy się z mrocznymi tajemnicami dawnego Breslau.

Wrocław, lata 20. ubiegłego wieku. Dwie prostytutki przyjmują nietypową ofertę. Wkrótce potem policja znajduje ich zwłoki – podczas schadzki dziewczyny zostały uduszone, a oprawca wyłamał im przednie zęby.

Sprawę próbuje rozwikłać nadwachmistrz Eberhard Mock, znany ze swojej sympatii do kobiet lekkich obyczajów. Niespodziewanie role się odwracają i ścigający staje się ściganym…

W tym samym czasie pewien mężczyzna o miętowym oddechu, dając do gazety ogłoszenie z kondolencjami dla rodzin ofiar, usiłuje nawiązać kontakt z potężnym tajnym bractwem. Warunkiem przystąpienia do grupy jest zamordowanie „człowieka-śmiecia” i udowodnienie swojej winy...

Wersja audio książki Marka Krajewskiego czytana przez samego autora.

Zobacz:

Więcej szczegółów
Okładka
Pobierz darmowy fragment
Gwarancja satysfakcji

Strategiczna wojna powietrzna swój początek wzięła w Wielkiej Brytanii po roku 1939. Jej pierwowzoru można upatrywać w brytyjskiej koncepcji prowadzenia wojny na morzu (już w czasach napoleońskich), która to zakładała minimalizację strat własnych poprzez atakowanie przeciwnika w jego najsłabszych punktach. Chodzi o to, aby unikać natarć, na najlepiej wyposażone i zorganizowane punkty wroga, a siłę własnego ognia kierować właśnie w miękkie podbrzusze. Churchill, który był głównym twórcą strategii, miał na myśli odcięcie przeciwnika od dostaw broni i amunicji, pożywienia i surowców, ale też pozbawienie go pomocy od mniejszych/słabszych sojuszników, którzy i tak nie mogliby pozwolić sobie na odwet.

Ale już nawet na samym początku wprowadzania tej metody, Brytyjczycy, nie postępowali z nią zgodnie. Anglicy skierowali ostrze, swej machiny wojennej, nie przeciwko zewnętrznym liniom zaopatrzeniowym, a przeciw centrom gospodarczym przeciwnika. Do tej sytuacji doszło dwukrotnie.
Pierwszy raz w 1915 r., podczas uderzenia w Imperium Osmańskie, a dokładnie na półwysep Gallipoli, drugi raz wiosną 1940 r. podczas próby odcięcia dostaw szwedzkiego żelaza do Niemiec przez Norwegię.
Anglicy uznali, że lepszym celem będzie siła żywa wrogiego przemysłu, czyli robotnicy. Stąd wzięto pod ogień fabryki, ale też osiedla mieszkalne. Przy tym, atakujący, unikali rozstrzygnięcia podczas walnej bitwy, co ostatecznie skutkowało zatarciem granicy, pomiędzy celami wojskowymi a cywilnymi. Dosadniej rzecz ujmując, wojna została upaństwowiona, a ataki w ludność cywilną były przeprowadzane z premedytacją.

Błędnym byłoby oskarżanie tylko Brytyjczyków o takie postępowanie. W trakcie II wojny światowej, uderzenia w cywilną infrastrukturę były na porządku dziennym i czyniły tak zarówno Niemcy, jak i Amerykanie (Hiroszima i Nagasaki mówią same, za siebie). Podobne naloty przeprowadzali też Amerykanie w Wietnamie. Naloty dywanowe miały zapewnić osiągnięcie celów militarnych i politycznych bez angażowania do tego sił lądowych. Z takiego założenia wychodzono w trakcie konfliktu w Kosowie (bombardowania linii energetycznych oraz wodociągów) – tutaj osiągnięto oba cele, ale też w Afganistanie.

Obecnie strategia wydaje się jedną z najwygodniejszych, dla wszystkich państw demokratycznych, których społeczeństwa nie pogodziłby się ze stratą zbyt wielu żołnierzy na linii frontów, stąd dla polityków jest ratunkiem przed politycznym samobójstwem. Dlatego też, państwa interweniujące, w różnych punktach zapalnych świata, są skłonne poświęcić część cywilów dla osiągnięcia swych celów, z zastrzeżeniem, że ta liczba nie może też być zbyt duża i należy ją ograniczyć jak się tylko da. Myślenie to osłabia zachodnie demokracje, ponieważ nakazuje im pokładać ufność wyłącznie w ataki z powietrza i morza, ewentualnie przy użyciu oddziałów specjalnych.
Dlatego też, obecnie, demokracje nie są w stanie prowadzić wojen symetrycznych. Uzależnione od kadencyjnych wyborów i opinii publicznej, nie mogą pozwolić sobie, na wysłanie setek tysięcy żołnierzy do walki. Ówczesne demokracje, jeżeli już muszą, to są w stanie brać udział w konfliktach asymetrycznych, w których własne straty i obciążenia gospodarcze nie będą zbyt wymagające.

Oczywiście, zachodnie demokracje (pragnące bronić światowego pokoju i stabilizacji) są gotowe interweniować na terenie całych regionów. Nie jest to zależne od ich siły militarnej, ani też od tego, czy wyczerpano już wszystkie metody miękkiej dyplomacji, tylko od tego, czy będzie je na to stać (politycznie i gospodarczo).

Zjawisko asymetryczności zaczęło kształtować się tak naprawdę po upadku Związku Radzieckiego, który to przyniósł całkowity upadek symetrii w stosunkach międzynarodowych. Stany Zjednoczone ogłosiły się, słusznie, jedynym supermocarstwem, którego ranga dyktowała polityczne trendy na całym świecie.

Nawet dzisiaj, kiedy jesteśmy w stanie dostrzec erozje amerykańskiej potęgi gospodarczo-militarnej, żadne państwo nie jest w stanie przeciwstawić się militarnie Amerykanom. Nieważne jaki aspekt sztuki wojennej zechcemy rozpatrywać, czy wywiad, czy siły powietrzne, USA zostawia wszystkich daleko w przedbiegach.

Nie mają większego sensu próby, państw europejskich, postrzegania stosunków międzynarodowych w ujęciu symetrycznym do Stanów Zjednoczonych. Papierowe potęgi militarne (Europa) czy zacofane masy (Chiny) nijak się nie mają, do tytułu równorzędnego partnera Amerykanów w polityce wojskowej. Symetria w XXI wieku przestała być na czasie.

W wyniku asymetrycznych relacji międzypaństwowych zdołano także wyróżnić wiele strategii tego typu. Należą do nich:
(1) wojna partyzancka
(2) terroryzm
(3) Intifada
Te trzy zjawiska kształtowały się w zasadzie już po II wojnie światowej, a ich krystalizacja dokonała się poprzez pojawienie się hegemonistycznej pozycji Stanów Zjednoczonych.

Asymetryczność pola walki zmieniła po pierwsze jego lokalizacje – wojny z centrów cywilizacyjnych przeniosły się na ich obrzeża i peryferia. Początkowo przejawiało się to w prowadzeniu działań partyzanckich (guerilla, hiszp. lub gorillaz, ang.)  wedle założeń Małej Wojny, tj. dążeniem do osłabienia ekonomicznej pozycji przeciwnika, co miało skutkować osłabieniem jego politycznych decyzji wywoływanych militarnymi determinantami. Małe wojny prowadzono przy użyciu lekkich oddziałów, które miały zabezpieczać działania właściwych wojsk (to zdanie należy odnieść do założeń XVIII wiecznych doktryn wojennych).
Lata sześćdziesiąte XX wieku przyniosły swoisty upgrade walki partyzanckiej o działalność terrorystyczną (np. wojna o niepodległość Algierii). Działalność terrorystyczna miała wspierać partyzancką bezpośrednio osłabiając wolę polityczną wrogą (partyzantka czyni to pośrednio).

Przełomowy 9/11 sprawił, iż terroryzm wszedł, z pełną mocą, w ofensywny tryb. Początkowo skupiający swe działania w danym regionie, zaczęli przeprowadzać akcję o charakterze światowym.

Chociaż działalność terrorystyczna może doskonale wspierać partyzancką, to należy pamiętać, że są to dwa, zupełnie różne przejawy strategii asymetrycznej. Partyzantka jest walką defensywną i pośrednią. Z kolei terroryzm charakteryzuje ofensywność i bezpośredniość uderzenia w dużo liczniejszego wroga, który jest elementem łączącym oba zjawiska. Działalność partyzancka ma miejsce tylko na terenie okupowanym przez adwersarza (bojówkarze walczą u siebie), z kolei terroryści przekraczają granice państw, aby uderzać we wroga na jego własnym terytorium. Partyzanci korzystają ze wsparcia ludności i co najważniejsze: ich ataki nie są w nią wymierzone, co u terrorystów bywa różnie. Terroryści będą tez wykorzystywali cywilną infrastrukturę kraju do walki z przeciwnikiem (tamy, elektrownie etc.). Kiedy społeczeństwo „stoi” za partyzantami, to w przypadku terrorystów jest ono wykorzystywane przedmiotowo, jako obiekt koncentracji strachu i presji psychologicznej. W tym miejscu pojawia się rola mediów w XX wieku, które to są wykorzystywane przez terrorystów do krzewienia lęków i poczucia zagrożenia miejscowej ludności. Obecnie można też zauważyć trend, w którym pokazywanie zdjęć, obrazujących działania wojenne, jest sposobem prowadzenia wojny, ponieważ korespondencja wojenna zmienia się w wojnę korespondencji.

Konkludując, to co najbardziej dzieli obie strategie, to fakt, iż partyzantka dąży do spowolnienia wojny, z kolei terroryzm powoduje jej przyspieszenie (narasta spirala przemocy).

Na koniec warto przytoczyć kilka przykładów asymetrycznych konfliktów, które pokazują, iż teoretycznie silniejszy i bardziej scentralizowany przeciwnik nie jest w stanie poradzić sobie z bezpaństwową masą z założenia niezdolną do zorganizowanej i skutecznej walki. Miejmy więc na uwadze wojnę w Wietnamie, w której to Amerykanom nie pomogły nawet naloty z chemikaliami pozbawiającymi drzewa liści, dziesięcioletnie zmagania Sowietów w Afganistanie czy nieudaną akcję amerykańską w Mogadiszu w 1993 roku. Obecna sytuacja w Afganistanie jest również doskonałym przykładem przewagi talibskich jaskiń nad kosmiczną technologią Stanów Zjednoczonych.

Korzeni triady w Chinach można upatrywać w zniszczeniu, przez Mandżurów, klasztoru Szao Lin, z którego pięciu uciekinierów stworzyło pierwsze ruchy oporu przeciwko najeźdźcom. Wraz z walką z nowymi władzami następowała przemiana niektórych grup w bandyckie szajki zajmujące się napadami na tabory czy wymuszeniami.

Początkowo triady trudniły się handlem opium (Stowarzyszenie Udzielające Pomocy i Opieki). Wraz z upadkiem cesarstwa, i nastaniem republiki, triady zmieniły obszar swej działalności, zajmując się od tej pory ściąganiem haraczy, hazardem, handlem żywym towarem czy prostytucją. Silna fala emigracji z Chin sprawiła, że wraz z diasporą, opuściły kraj też niektóre triady. W pierwszej kolejności pojawiały się w brytyjskim Hong Kongu i portugalskim Makao, a potem sięgały już dalej: do Mali, Europy Zachodniej czy też USA. Jako ciekawostkę można wspomnieć, iż część dawnych mieszkańców Hong Kongu i Makao przeniosła się nad Wisłę, tutaj stworzyła zamknięte getta (zamożne o niemożliwym do zidentyfikowania sposobie pozyskiwania dochodów).

Triady postępują zgodnie z, wypracowanymi dzięki wiekom tradycji, zasad:

1. Zachowywanie się w sposób powściągliwy wobec rodzin towarzyszy z triady

2. Opieki nad potrzebującymi jej braćmi

3. Dożywotniej służby dla organizacji

4. Absolutna lojalność

5. Nakaz milczenia

Obecnie głównym źródłem dochodów chińskich grup przestępczych jest sprzedaż narkotyków z Birmy, Tajlandii i Laosu (tzw. „złoty trójkąt”).

Słowo Yakuza wywodzi się od tradycyjnej gry karcianej, w której to oznacza osobę przegraną. Jej początki, jako organizacji przestępczej, sięgają czasów panowania cesarza Tokugawy (XVII wiek), który to został sukcesorem po wyniszczającej wojnie domowej. Trzon organizacji tworzyli wtedy samurajowie, którzy zostali pozbawieni swoich majątków, a tym samym zmuszeni do utrzymywania się z działalności przestępczej (rabunki i haracze).

Przywódcami takich grup byli najczęściej rzemieślnicy oraz handlarze, tzw. tekiya, którzy mieli konflikt z wyzyskującymi ich szogunami, a także organizatorzy gier hazardowych, czyli bakuto. Ci z kolei mieli silne koneksje z władzami danej prowincji, dla których zajmowali się uciszaniem niepokojów społecznych.

Epoka Meiji przyniosła wiele zmian, zarówno dla samej Japonii, jak i Yakuzy. Hazard sprowadzono „do podziemia”, zintensyfikowano też relacje między światem przestępczym a polityką. Yakuza, dzięki popieraniu rządzącej partii konserwatywno – nacjonalistycznej, uzyskała wpływy w przemyśle stoczniowym a także w budownictwie. „Srebrny okres” trwał do końca II wojny światowej, był to czas nietykalności dla japońskich gangsterów.

Zakończenie II wojny światowej, zwieńczone amerykańską okupacją kraju, przyniosło wiele korzystnych zmian dla gangsterów. Nastały czasy, w których zniszczony przemysł, skorumpowana władza były efektywnie wykorzystywane przez yakuzę, która uzależniła społeczeństwo od siebie. Opanowując podstawowe kanały zaopatrzeniowe, rozbudzając nacjonalistyczne nastroje Japończyków pogłębiły się związki yakuzy z politykami. Największe korzyści przyniósł on (ten związek) po zakończeniu amerykańskiej okupacji, kiedy to japońska gospodarka przeżywała okres największej prosperity.

Ostatnie lata przyniosły zmiany na japońskiej scenie przestępczej. Yakuza została zastąpiona przez uznające koneksje gospodarcze (nie rodzinne) organizacje zwane Boryokudan. Odejście od „modelu rodzinnego” spowodowane było zmianami polityczno-społecznymi w samym społeczeństwie japońskim (globalizacja, komercjalizacja, spadek liczby urodzeń, migracje ze wsi do miast itd.) Kiedy zadaniem Yakuzy było bardziej opiekowanie się społeczeństwem, niż jego okradaniem, to jej następcy swoich priorytetów upatrują w osiąganiu jak największego zysku. Kolejna różnica to utajnienie działalności tej organizacji – za czasów Yakuzy przynależność do organizacji przestępczej była powszechnie wiadomą, teraz przyszły czasy konspiracji. Obecnie działa w Japonii około 20 grup Boryokudan, skupiających ponad 85 tysięcy członków. Najważniejsze z nich to Yamaguchigumi, Inagawakai i Sumigoshikai.

Co ciekawe, przynależność w Japonii do organizacji jaką jest Boryokudan nie jest karalne, a same przepisy tyczące się przestępczości zorganizowanej zostały nieśmiało wprowadzano dopiero od początku lat 90 XX wieku. Grupy przestępcze w Japonii traktowane są bardziej jako przedsiębiorstwa gospodarcze niż wylęgarnie kryminalistów. Na uwagę zasługuję zaakcentowanie tego, iż przywódcy tych grup traktowani są jak pracodawcy zobowiązani do przestrzegania prawa pracy.

Obecnie, w kręgu zainteresowań Boryokudan znajdują się:

1. Wymuszenia (54% przestępstw popełnianych przez te grupy opiera się na przemyśle przemocy)

2. Handel narkotykami

3. Lichwa

4. Zakładanie i wykorzystywanie firm specjalizujących się w przemyśle przemocy (pod przykrywką szkół sztuk walki czy firm ochraniarskich)

5. Operacje finansowe na dużą saklę

6. Gra na giełdach

7. Umiędzynarodowienie, najbardziej widoczne poprzez pryzmat współpracy z rosyjskim półświatkiem

Jeżeli chodzi o Yakuzę, to znajduje ona nadal swoje miejsce tam, gdzie spotyka się tzw. klasyczną przestępczość, czyli w inwestycjach budowlanych, obrocie gruntami oraz na rynku finansowym. Yakuza działa pod przykrywką „lewych” firm prowadzących legalną działalność. Obecnie Yakuza zajmuje się też:

1. Nielegalnym (w stosunku do Boryokudan) handlem narkotykami

2. Hazard (wyścigi konne)

3. Prostytucja.

Maafir, słowo wywodzące się od nazwiska dynastii arabskiej panującej w Palermo;

Mahias, słowo oznaczające bezczelne zachowanie;

Maha, czyli kamieniołomy, które często okazywały się doskonałym schronieniem dla osób ściganych przez prawo.

Sycylia, odseparowana od nowoczesnych trendów, kształtujących się we Włoszech po upadku systemu feudalnego w XIX wieku, stała się kolebką Mafii. Ich rodowód sięga XVI wieku, kiedy to działające na rzecz arystokracji, tzw. Kompanie zbrojne, walcząc przy okazji z bandyckimi grupami współpracowały z nimi, a tym samym dochodziło do przenikania się obu grup.

Zastąpienie kompani żandarmerią (1837 rok) spowodowało wzrost przestępczości na Sycylii. Starzy „zbrojni”, posiadający doskonałe kontakty z półświatkiem, zostali wymienieni na ludzi z nikąd, którzy na dodatek postanowili walczyć z przestępczością. Na wyspie nikomu się to nie podobało. Stan ten nie trwał jednak długo, ponieważ już w 1847 roku wycofano żandarmerię do drugiego szeregu, a powołano znów do życia kompanie zbrojne – próbując je bardziej kontrolować, bezskutecznie. Ostatecznie, przestępcy uzyskali dzięki temu powrót do „legalnego świata” i tym samym możemy uznać, że od drugiej połowy XIX wieku mamy do czynienia z tworzeniem się pierwszych, prawdziwych struktur mafijnych we Włoszech.

Od samego początku swego istnienia, Mafie owiane były legendarnymi i mitycznymi opowieściami. Do początku XX wieku, nawet w samych Włoszech, nie uważano Mafiosów za przestępców, a raczej za ludzi odważnych i nieustępliwych. Już samo przyłączenie się do organizacji wiązało się z przejściem rytuału inicjacyjnego, w którym nawet przelewano kroplę krwi kandydata i wciągano w to jeszcze sprawy wiary i Boga. Rytuały pozostały na tyle silne, że stosowano je nawet pod koniec XX wieku.

Czasy faszyzmu we Włoszech nie przyniosły nic nowego dla Mafii, oprócz tego, że represje, z jakimi się spotykała zmusiły ją do emigracji. Wiadomym kierunkiem były Stany Zjednoczone, ale także Tunezja. Mówi się też, że to rodziny mafijne ułatwiły lądowanie Aliantów we Włoszech w 1943 roku, aczkolwiek żadna ze stron „sprzymierzonych” nie przyznaje się do tego faktu.

Koniec II wojny światowej to „złoty okres” dla włoskich mafii, trwający aż do lat 90 XX wieku. Liczne kontakty polityczno-biznesowe z chadecją pozwoliły gangsterom na czynny udział w życiu polityczno-społecznym Włoch.

Drugą stroną medalu są jednak lata 60 XX wieku – okres największych wojen mafijnych oraz terroryzmu kryminalnego w kraju. Na przestrzeni lat 1960 – 66 dokonano, tylko w prowincji Palermo, aż 93 zabójstw na zlecenie. Spowodowane było to zakusami rodziny Corleone, która próbowała przejąć władzę nad pozostałymi. Głównie chodziło o kontrolę nad sprzedażą bydła, ryb oraz budownictwem.

Lata 80 XX wieku to kolejny okres wojen mafijnych. Tym razem ofiary można było liczyć już w setkach, a w śród nich znaleźli się sędziowie czy deputowani do parlamentu. Tym razem poszło o przejęcie kontroli nad dystrybucją papierosów i narkotyków, którą to znów próbowała zmonopolizować rodzina Corleone. Terroryzm kryminalny rozkwitł na nowo zabierając ze sobą nawet samego prefekta prowincji Palermo.

Rok 1982 okazał się przełomy, zarówno dla rodzin mafijnych jak i całych Włoch. Po zabójstwie, dosyć spektakularnym, generała Dalla Chiesa postanowiono znowelizować włoskie prawo i wprowadzić do niego dwa przestępstwa:

1. Niedozwolonej konkurencji z wykorzystaniem przemocy (przemysł przemocy)

2. Stowarzyszeń mafijnych, czyli powołaniu organizacji utrzymującej się z działalności przestępczej.

Poważnie też zabrano się za nielegalne majątki gangsterów – zajęcia oraz przeszukiwania stały się czymś normalnym i powszechnym. Zaczęto też wbijać klin w samo środowisko mafiosów poprzez nakłanianie członków rodzin do zeznań przeciwko swym bossom, co oczywiście było niezgodne z mafijnym kodeksem honorowym, tzw. omertą.

Wiek dwudziesty jest nazywany “wiekiem śmierci” w historii ludzkości, ponieważ nigdy w żadnym poprzednim stuleciu tyle ludzi nie było zmordowanych. Ważna jest perspektywa dwudziestego pierwszego wieku ponieważ, w epoce nuklearnej światu grozi “wojna ostateczna” czyli po angielsku “terminal war.”

Odpowiednikiem naziemnym był system J-STARS.

Determinanty bezpieczeństwa:

1. Czynnik militarny
2. Czynnik geograficzny
3. Czynnik ekonomiczny
4. Czynnik demograficzny

Bezpieczeństwo to główny kolerat stosunków między państwami, społecznościami, narodami, ludźmi, zawierające obiektywne oceny zagrożenia i subiektywną ocenę poczucia zagrożenia.

Bezpieczeństwo jest zjawiskiem dynamicznym, zarówno w czasie jak i przestrzeni, postrzeganym jako proces.

4 postacie bezpieczeństwa (Daniel Frei)

1. Stan braku bezpieczeństwa postrzegany jako rzeczywiste zagrożenie prawidłowo oceniane (np. sytuacja między Chinami a Tajwanem).
2. Stan bezpieczeństwa, gdy zagrożenie jest małe i postrzegane jako niewielkie, przy właściwym postrzeganiu zagrożenia (np. sytuacja spornych wysp między Federacją Rosyjską a Japonią).
3. Stan obsesji – nieznaczne zagrożenie postrzegane jako bardzo poważne zagrożenie (np. wejście Polski do NATO a Rosja).
4. Fałszywe bezpieczeństwo – poważne zagrożenie oceniane jako niewielkie (np. atak na USA 11.09.2001 r.).

BEZPIECZEŃSTWO NARODOWE (bezpieczeństwo państwowe)

Bezpieczeństwo narodowe postrzegane jest jako zdolność narodu (państwa) do obrony terytorium i wartości.

4 wartości bezpieczeństwa (wg. prof. Kukułki):

1. Przetrwanie
2. Suwerenność
3. Integralność terytorialna
4. Jakość życia

Klasyfikacja modelu bezpieczeństwa narodowego:

Neutralność – postępowanie polegające na nieuczestniczeniu w konfliktach, pozostawanie poza ugrupowaniami wojskowymi i nieudostępnianie terytorium dla obcych wojsk.

a) neutralność wieczysta – państwo posiada uznanie międzynarodowe (w formie gwarancji lub przynajmniej akceptacji) neutralności (Szwajcaria od Kongresu Wiedeńskiego z 1815 roku, potwierdzone w Traktacie Wersalskim, uznawana za państwo neutralne; ma to potwierdzenie w konstytucji Szwajcarii z 1874 roku; dopiero od 2002 roku Szwajcaria należy do ONZu; Austria – ustawę o wiecznej neutralności przyjęła 26 X 1955 roku).

b) neutralność wojenna – zawarta w V i XIII Konwencji Haskiej z 1907 roku oraz w Konwencjach Genewskich z 1949 roku; polega na nieuczestniczeniu w konfliktach zbrojnych oraz niewspieraniu żadnej ze stron konfliktu (Mołdawia od 1994 r., Kambodża od 1989 r.).

Neutralizm – realizowanie neutralności bez gwarancji traktatowych; polityka niezaangażowania

- izolacjonizm – polityka niezaangażowania charakterystyczna dla USA, będąca wynikiem doktryny prezydenta USA Jamesa Monroe'go (tzw. Doktryna Monroe'go) z 1823 roku; ograniczenie do minimum kontaktu z innymi państwami.

Neutralizacja – umowne wyłączenie określonych terytoriów lub przestrzeni z możliwości prowadzenia działań wojennych lub wykorzystywania ich w charakterze bazy wypadowej dla operacji militarnych. Neutralizacja jest często stosowana w przypadku międzynarodowych dróg wodnych (np. Cieśnina Magellana, Kanał Sueski, Kanał Panamski). W przeszłości zneutralizowane były tzw. wolne miasta (np. 1815 r., Kraków). Neutralizacja w połączeniu z demilitaryzacją obowiązuje od 1959 roku w stosunku do Antarktyki.

BEZPIECZEŃSTWO MIĘDZYNARODOWE

Bezpieczeństwo międzynarodowe rozumie się jako sumę bezpieczeństw każdego z państw, wyłączenie na gruncie współpracy między państwami.

3 koncepcje bezpieczeństwa międzynarodowego:

Równowaga sił – pierwsza po Kongresie Wiedeńskim z 1815 roku (tzw. koncert mocarstw); również system bipolarny po II wojnie światowej; groźba obustronnego zniszczenia (np. po kryzysie kubańskim z 1962 r.).

- zarzuty co do systemu równowagi sił

a) nie bierze pod uwagę sytuacji mniejszych państw

b) zawsze istnieje potencjalne możliwość próby wyrównywania stanu zbrojeń do silniejszego – nakręcanie spirali zbrojeń.

c) groźba obustronnego zniszczenia (np. podczas “kryzysu kubańskiego” z 1962 roku).

Zbiorowe bezpieczeństwo

a) bezpieczeństwo jest równe dla wszystkich, jest niepodzielne

b) bezpieczeństwo opiera się na ustaleniach norm prawnych, dających możliwość rozwiązywania konfliktów

c) występuje zakaz agresji

d) oprócz organizacji globalnych dużą rolę odgrywają organizacje o charakterze lokalnym (np. OBWE)

Kooperatywne bezpieczeństwo – koncepcja rozbudowana po 1991 roku, od czasu sztokholmskiej inicjatywy w sprawie bezpieczeństwa międzynarodowego

a) wspólna odpowiedzialność za bezpieczeństwo, współpraca,

b) duży nacisk kładziony na demokrację w państwach jako gwarancję skłaniającą państwa do wzajemnej współpracy w dziedzinie globalnego bezpieczeństwa.

Zaletą tego oceanu jest to, że spływają do niego słodkowodne rzeki z Syberii, dzięki czemu ujścia tych rzek są stale w stanie ciekłym. Plan roztopienia portów polegałby zaś na zbudowaniu tam, a następnie zawróceniu biegów rzek, co doprowadziłoby (w teorii) do wyzwolenia potężnej hydrologicznej siły. Za tą siłą poszłaby elektryczność, która podniosłaby regionalny przemysł z upadku oraz rozgtzałaby syberyjską glebę, co doprowadziłoby do powstania rolnictwa. Ostatnim czynnikiem, którego suma to gospodarka i uprawa ziemi, jest zmiana zasolenia oceanu, za którą poszłoby roztopienie lodowców oraz oczywiście uwolnienie żeglugi.

Niestety, efektem ubocznym byłoby podniesienie się wody, w skali globu, o 1.5 metra, co mogłoby drastycznie zmniejszyć populację na świecie zarówno ludzi jak i zwierząt.

Przedstawiona powyżej koncepcja pochodzi z pierwszej połowy XX wieku, a autorem jej jest nie kto inny jak towarzysz Lenin.

Czy kamienica może być cudem świata? Oczywiście, że tak. Zwłaszcza wtedy, gdy bierze się za nią arcygenialny architekt taki jak Katalończyk Antoni Gaudí. Dom Casa Batlló w Barcelonie stał się cudem w latach 1904-1906, gdy na prośbę właściciela Gaudí "trochę" go przerobił. U góry widać fragment fasady, zaś na dole dowód na to, że Gaudí wszystko przekształcał w cuda - nawet kominy i otwory wentylacyjne.

Zdjęcia na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 2.5. Autor: Tato Grasso.

By w pełni docenić piękno Casa Batlló musicie odwiedzić tę galerię.