Biorąc pod uwagę różne okoliczności -na miejsce dotarliśmy samochodem, w piątek ok. 19:30. Przywitała nas "niezbyt ładna pogoda", a konkretnie deszcz wzmagający się z minuty na minutę...

Nocleg zaplanowany był pod namiotami, nie mieliśmy więc wyboru -rozkładaliśmy je w prawdziwej ulewie, która skończyła się jednak po ok. 40 min. :)

Nazajutrz z rana pogoda wcale nie była lepsza -tak wyglądał nasz poranek ok. 7:30 :

...czyli niezbyt optymistycznie ;)

Wieży w Jemiołowie prawie nie było widać:

Pogoda zaczęła się poprawiać dopiero przed 9:00

Znane nam już miejsca :)

Niektórzy mieli nawet odwagę na poranną kąpiel...: ;)

...niektórzy woleli się trochę poopalać: :D

W końcu ładnie się rozpogodziło i nawet zrobiło się cieplej:

Łagów słynie z pięknego jeziora, z niepowtarzalną wodą o turkusowym kolorze :)

(choć niezwykle trudno ująć tą barwę na zdjęciu zwykłą 'cyfrówką')

Właśnie ten charakterystyczny kolor jeziora i jego cudna przejrzystość sprawiają, że licznie odwiedzają je różne grupy płetwonurków.

Około 11:00 uznaliśmy z Wojtkiem, że zrobimy sobie spacer do miasteczka. Pogoda była na to wprost idealna.

Idąc ścieżką wzdłuż jeziora -odkryliśmy przy okazji dodatkową atrakcję: linę do skoków do wody.

Czyli jednym słowem -musimy tu wrócić ;)

Na kolejnych zdjęciach widać wspomnianą wcześniej turkusową wodę jeziora Trześniowskiego; aż nie chce się wierzyć, że to jezioro:

W drodze do miasteczka (która notabene sama w sobie jest bardzo urokliwa) minęliśmy stary (zapewne poniemiecki) dworek:

Oczywiście nie mogliśmy sobie odmówić wejścia na wieżę zamku Joannitów :

Łagów z wieży:

Drugie jezioro:

...ostatnie spojrzenie z wieży...:

...i schodzimy:

Za kratami:  ;)

Będąc w Łagowie, tak jak i przed rokiem, trzeba było również spróbować ryby (konkretnie: lina, rok wcześniej: sielawy) z tutejszego jeziora... :)

...po której za chwilę nic nie zostało :D

Odwiedziliśmy również malowniczy łagowski wiadukt kolejowy:

Wiadukt -jak i wieża- góruje nad miasteczkiem:

W międzyczasie zdążył spotkać nas mały deszczyk, a spacerek dobiegał końca.

Wsiedliśmy więc w auto i podczas małej wycieczki w okolice Kurska spotkaliśmy takie oto krowy

(bawoły? żubry? bizony? tury?) :D

Po powrocie postanowiliśmy skorzystać z (jeszcze) dobrej pogody i pójść poskakać z odkrytej wcześniej liny, do wody.

Niestety ja ze względu na gips podczas tego wyjazdu ani razu nie popływałam w łagowskim jeziorku :/

Za to niektórzy dawali czadu na linie:  :D

Za jakąś dobrą godzinę niestety w naszym kierunku nadciągała burza, więc musieliśmy szybko zmykać do 'obozowiska' ;)

Wieczór zakończył się siedzeniem przy ognisku, które co jakiś czas przerywały niespodziewane ulewy. W nocy z soboty na niedzielę nad Łagowem przeszły chyba z cztery burze :/ ale nasz namiot jakoś przetrwał :)

W niedzielę rano pogoda pogorszyła się jednak na tyle, że byliśmy zmuszeni spakować się i jechać z powrotem do domu:

Tak oto minął nam weekend w Łagowie w pełni wakacji ;)

Ostatnio (podczas gdy ja próbuję doprowadzić moją ogipsowaną rękę do stanu względnej 'używalności'), mój Author Solution przeszedł mały tuning.

Zapewne różnica w wyglądzie -a dokładniej: rogi (rehabilitacyjne :D ) na kierownicy- są bardzo zauważalne :)

Maszynka zyskała przez to trochę 'ostrzejszy', agresywniejszy styl:

P. S. Zapraszam również do dwóch zupełnie nowych działów -podstron:

.::NASZE WYPRAWY::. -gdzie w wygodniejszym i bardziej przejrzystym stylu, niż dotychczas umieszczony jest spis większości naszych rowerowych (i nie tylko) wypraw wraz z odnośnikami do opisów

Tapety -gdzie w formie tapet do pobrania zaprezentowane są najciekawsze zdjęcia z wyjazdów

W sobotę, 12 lipca br., postanowiliśmy wybrać się (niestety bez rowerów :/ ) w rejon wschodniej Wielkopolski: do Lednogóry, by m.in. obejrzeć tamtejsze wiatraki, znajdujące się na terenie Wielkopolskiego Parku Etnograficznego w Dziekanowicach nad jez. Lednickim. Nad tym jeziorem znajduje się również Lednicki Park Krajobrazowy.

Wycieczka zaczęła się na stacji PKP na (świeżo wyremontowanych) poznańskich Garbarach, gdzie -po kupieniu biletów /pociąg do Bydgoszczy/- o 8:05 ruszyliśmy w trasę ;)

Około 8:40 byliśmy już na miejscu:

/ja oczywiście z gipsikiem :P /

Wysiadając w Lednogórze -troszkę zaskoczyła nas wielkość, a raczej 'długość' tej miejscowości; od stacji PKP trzeba przejść jakieś 3 km, zanim -oczywiście cały czas w obrębie wsi- wyjdzie się na ruchliwą trasę: drogę krajową nr 5 Poznań-Bydgoszcz.

Choć wieś jest naprawdę pełna uroku: :)

Tutaj zdjęcie makro ślimaka :D pewnie też wyszedł sobie na spacer:

Nie wiedzieliśmy nawet, że przebiega tędy szlak rowerowy :) Trzeba będzie oblookać go niebawem na bike'ach ;)

W pewnym momencie po lewej stronie zauważyliśmy na horyzoncie 'sylwetki' trzech wiatraków...

...jednak nie były one tymi, których poszukiwaliśmy ;)

Będąc jeszcze w obrębie Lednogóry -na snopkach ujrzeliśmy wygrzewającego się na słońcu bociana:

też po lewej stronie :)

oraz jego gniazdo:

Jak widać, pogoda była przepiękna :) W sam raz na pieszy spacerek.

Niedaleko Muzeum:

i pozując z pierwszymi Piastami :P heh

Widać już Muzeum:

Drewniany Ziemek (albo Mieszko :P ) pilnujący obiektu:

I tak to idąc sobie spacerkiem, dróżkami i polami -a przy okazji omijając ogrodzenia Parku Etnograficznego-, spotkała nas mała przygoda :) ale o tym troszkę później...

Klucząc pszenicznym polem, szósty zmysł Wojtka znalazł pewne półmetrowe przejście na teren WPE;

jednym słowem nasz 'nielegalny wjazd' :D na teren skansenu stał się faktem ;)

Ścieżka (wydeptana! :P ) prowadziła przez dodatkową atrakcję, której w zasadzie się nie spodziewaliśmy -oryginalny młyn (niestety był nieczynny) :

Oto oryginalne żarna używane zapewne w tym młynie:

Niemiecka płytka na żarnie:

I oto naszym oczom ukazały się wychylające się zza drzew wiatraki :) Cel naszej podróży:

Pierwszy z wiatraków to tzw. wiatrak polski, drugi -powyżej- to tzw. 'holender'.

Nie mogłam się na nie napatrzeć, a co dopiero przestać fotografować ;)

Kilka ujęć 'wiotroków' :

Wojtek próbuje obrócić wiatrak: :D

Jezioro Lednickie:

Wiatraki położone są na wzniesieniu, gdzie bez przerwy wieje dość silny wiatr; również w tak słoneczny i ciepły, jak miniona sobota.

Przygoda, o której wspominałam, nadchodziła wielkimi krokami... a właściwie krokami dwóch panów z dyrekcji Parku Etnograficznego :D

Uczciwie przyznaliśmy się do braku biletów wstępu, co obiecaliśmy uregulować pod koniec zwiedzania, a ponadto jeden z panów miał klucze do 'holendra'! :D

Otworzył drzwi wiatraka i zaproponował darmowe zwiedzanie 'w ramach ceny biletu' :D

Po raz pierwszy miałam okazję zajrzeć do wnętrza takiego 'holendra'!

Wkroczyłam tam z aparatem:

Nie pytajcie mnie, do czego służyły te wszystkie mechanizmy ;) -nie mam pojęcia, ale generalnie przerabiały ziarna na mąkę :P :D heh.. to wiem ;)

To zdjęcie ma w sobie coś, taki jakiś niesamowity spokój i magiczną prostotę:

I ostatnie spojrzenie na oddalające się wiatraki... :

Zeszliśmy jeszcze do skansenu:

powyżej i poniżej: olęderska chata i podwórze

Zdjęcie makro kwiatu malwy nieopodal chaty: :)

...no i dumni uczestnicy wycieczki :D

-troszkę zmęczeni i opaleni, ale zadowoleni :D

Później poczłapaliśmy na stację PKP, skąd o 12:48 mieliśmy pociąg do Poznania :)

Cudowna wycieczka, którą na pewno powtórzymy niebawem na rowerach! :D

Wiedzieliśmy, że czeka nas niemało kilometrów, bo aż 77 -jak później wskazywał mój licznik ;)

Oto mapki trasy:

Ogólna CAŁOŚĆ TRASY:

Tu zaś mapki z podziałem tras

fioletowa trasa -szuter (ok.10 km)

różowa -asfalt

część I -z Poznania do Pobiedzisk

część II -Pobiedziska -Kiszkowo

część III -Kiszkowo -Skoki -Budziszewko

Trasę określiłabym jako średnio trudną, ale za to b. malowniczą, szczególnie w okolicach Promna (Park Krajobrazowy Promno)

Jak łatwo zauważyć -wiedzie naokoło Puszczy Zielonka (najkrótsza droga Poznań -Skoki przez PZ to odległość ok. 40 km)

Pogoda sprzyjała, ponad 5-godzinna podróż jedynie z plecakami i doskonałym nastrojem była czymś, co osobiście niesamowicie mocno kojarzy mi się z wakacjami :).

Poza tym -jak się później okazało- przejechałam całą trasę ze złamaną ręką :/ która obecnie jest w gipsie..

Most w Swarzędzu: coś mi się w nim podoba...

Uzarzewskie pola...

...i ja ;)

Wyprawowe niebo:

Na tle lucerny:

...i ciągle w drodze...

(przed Biskupicami)

Wycieczka jak zwykle bardzo udana! :)

Niestety przez moją kontuzję na jakiś czas będę musiała ograniczyć podróżowanie rowerem :/

co nie znaczy jednak, że przestaniemy w ogóle podróżować ;)

Kolejny szlak już w najbliższy weekend :D

Oto mapka tego wyjazdu:

Kolorem czerwonym oznaczona jest sobotnia trasa, pokonaliśmy tego dnia prawie ok. 90 km, niebieskim zaś -trasa niedzielna, wiodąca z miejsca noclegu -Łagowa Lubuskiego- do stacji PKP w Toporowie.

Ruszyliśmy ze Zbąszynia, jeszcze w woj. Wielkopolskim.

Ale zacznijmy od początku...

Wstaliśmy o 5:00 rano, szybka mobilizacja i już uszykowani ruszamy...

...na stację Poznań -Górczyn:

Do Zbąszynia dotarliśmy około 7:30, my posilałyśmy się śniadankiem ;) a Wojtek wypatrzył śliczną parkę boćków :D

Skierowaliśmy się w stronę Trzciela i Pszczewa, gdzie -po przekroczeniu granic Pszczewskiego Parku Krajobrazowego- znajduje się jedna z bardziej urokliwych tras, jaką miałam szczęście jechać :)

Po prostu cudowne uczucie być w tak pięknym miejscu, szczególnie latem... Miejsce zupełnie niedoceniane , nieprzypadkowo ma status Parku Krajobrazowego. Polecam jak najbardziej, warto zobaczyć je choć raz!! Później będzie się tylko wracać :)

Choć nie widać -Wojtek na tle tabliczki wjazdowej miejscowości 'Rybojady' (dedykacja dla Macieja) ;)

Mijaliśmy piękne lasy, pola, aż w końcu dotarliśmy do Pszczewa: :D

Muszę przyznać, że to miasteczko jest niezwykłe... ma w sobie coś przyciągającego, niesamowitego :)

Nasz team ;) i maszyny -na małym postoju: przyczepka jak zwykle nieoceniona :)

Nieco później -dalsza część odpoczynku nad czyściutkim jez. Pszczewskim:

Wyjeżdżając z Pszczewa w kierunku Międzyrzecza spotkaliśmy takich oto trzech panów :D ...z drewna ;)

I oto Międzyrzecz! A w nim zamek królewski! :)

Po małym postoju w tym urokliwym miejscu -skierowaliśmy się w stronę Kurska:

Celem tego dnia była również Grupa Warowna Schill, którą mieliśmy zamiar zwiedzić:

Schill jest dość mroczną grupą warowną, to muszę przyznać po wizycie tam... Choć szczerze mówiąc Ludendorff bardziej mi się podobał.

Kontynuując reportaż z wycieczki ;) dalej skierowaliśmy się w stronę miejscowości Zarzyń, skąd rozciągała się ponad 4-kilometrowa poniemiecka droga brukowa (w większości pod górkę- do Sieniawy), którą zapewne wszyscy dobrze zapamiętamy :D

Ale cóż to była za satysfakcja z pokonania jej w całości rowerem! :) W upale, lekkim zmęczeniu poprzednimi kilometrami, a jednocześnie mając obok siebie tak wspaniałe widoki!:

Ale wszyscy w pierwotnym składzie dotarliśmy do Łagowa! :D

Około 18:00 przekroczyliśmy granice miasteczka :) Wspaniałe, turkusowe i przyjemnie chłodne jeziorko -już na nas czekało:

Niemal od razu wszyscy się wykapaliśmy, by przypieczętować ten fantastyczny dzień :)

Nasz nocleg:

Łagowskie jezioro rano w niedzielę 8.06.2008r.:

Już niestety odjeżdżamy z powrotem do Poznania, pociągiem o 16:19 z Toporowa:

I tego oto zdjęcia nie mogłam sobie odmówić :D : Wojtek czerpie na peronie energię z Kosmosu :D

Tak oto zakończyła się weekendowa przygoda w woj. Lubuskim; całość trasy to ok.115 km.

ale wakacje już niedaleko!

Oby tylko pogoda dopisywała! :D

Ze względu właśnie na pogodę -wyjechaliśmy nie 1-wszego, ale 2-go maja, w piątek, pociągiem ok. 10:00.

Pogoda była obiecująca :), zapowiadało się ciekawie...

FOTORELACJA dostępna na PODSTRONIE "MRU" :)

grupa warowna Luddendorff:

most na kanale taktycznym na Obrze:

Luddendorff... wejdziesz?

"to będzie dla wszystkich, dla każdego mały fragment, chyba właśnie dlatego najbardziej będzie dla mnie"

Na środku łąki stoi topola, zasadzona przez mojego dziadka. Zaraz obok jest stara, zabita deskami studnia, którą babcia mnie straszyła. Mówiła, że stamtąd licho wyjdzie i mnie porwie, jeśli będę niegrzeczna. Ale jakoś nigdy nie wyszło. Przestrzeń między jedyny drzewem na łące, a studnią wypełniają krzaki dzikiej róży. Wielkie niegdyś gospodarstwo z każdym dziadkiem-ojcem, stawało się coraz mniejsze. Dzieliło sie między dzieci, siostry i braci. Aż stało się malutkimi, oddzielnymi pólkami.

Po lewej stronie łąki było moje królestwo. No prawie moje. Bo było tam wielu zdobywców przede mną i ze mną zresztą też. I była tam też babcia, co piekła ciasta i przynosiła ciepłe mleko od krowy. Był mój ogródek, 'troszkę' zapuszczony - niem miałam serca wyrywać roślinek.. I były drzewa i domki na drzewach, ciocie i wujkowie i kuzyni. I był piec zbudowany z bratem, studnia którą malowałam, boisko do kosza i wiewiórki kradnące orzechy, i hamak i zboże, dużo zboża, tajemnicze miejsce z hurtownią czterolistnych koniczynek. Była też wielka straszna stodoła przerobiona na warsztat, pełen trocin i siana. Były warzywa i owoce. Nie było tylko nudy.

Po prawej stronie był straszny opuszczony kawałek ziemi. Miejsce pełne pokrzyw, z przepyszną papierówką, tajemniczy spalony dom - pełen tajemnic i skarbów i piór z porwanych poduszek i starych konfitur cioci, których nigdy nie chciała stamtąd zabrać. I było tam jeszcze jedno miejsce, ubóstwiane przez ludzi najmniejszych - Marcinowa chatka wypełniona gołębiami, chomikami, świnkami morskimi, królikami, psem i innymi stworami z marzeń małych odkrywców.

Niedaleko była górka, zaraz za stawami, zimowa górka. Na której zjeżdżało się sankami. Była Postoła, gdzie grzyby były równie częste co niewypały. Była Zalesianka, nazywana Małą Wisłą. Były Łabędzie i stawy i kaczki i jeże. Było wszystko. Było pełno kryjówek, te milsze jak strych w 'starym domu' i odrobinę mniej przyjemne, jak podmostowie pełne pająków i kości różnych zwierzątek.

Tam były całe wakacje, ferie, tam była beztroska i najpiękniejsze dni. Prawdziwy Dom i Rodzina. I moja Banda!

* * *

W żłobku, w przedszkolu w podstawówce było fajnie. W żłobku pierwszy narzeczony i dwie psiapsióły pluszakowe. W przedszkolu kolejny 'przyjaciel' i kolejne już, poważniejsze bliskie koleżanki. Pierwsze strachy i rozterki, zazdrość i smutek, śmiechy i zabawa. No i nie zapominajmy o placu zabaw! Były bale karnawałowe i snucie podstępnych planów z bratem. Tańce z panem od tańców, harce i swawole!

I była babcia, nadal, co rozpieszczała. 'Można leżeć do drugiej, bo później mama wraca z pracy i obu się nam dostanie!' I niedoceniane leżakowanie. było wszystko, było pięknie, no i był ten plac zabaw!

W podstawówce też było miło i przyjemnie. Klasę z przedszkola znałam w sporej części, więc nieśmiała nie byłam. Były wyjazdy, lekcje, nauka. Były bójki i gra w nogę sportu było co niemiara, ruchu i pierwsze bunty! Pierwsze wielkie tygodniowe miłości. I przyjaźnie 'do końca życia'.

Podstawówka to czas poznawania piękna i zła. Pierwszy alkohol i papierosy, pierwsze przyjaźnie i długie rozmowy. Spacery godzinami po parkach i pobliskich uliczkach.

Przyjaźnie podstawówkowe różnie wspominam. Zależy kiedy i z kim. Były te gorsze, co sprowadzały na 'złą drogę' i te lepsze pełne przygód. I te i te wspominam przewspaniale! Przygodowe przyjaźnie były wielkie. Odkrywanie nowego świata, bieganie od dziupli do dziupli. Nocowanie w Tybetańskiej Chacie, zbudowanej z kartonów i folii. Trzeba uważać rano. Bo przypięta na spinacze do ubrań folia nie wytrzymuje ciężaru nocnego deszczu. Były pierwsze 'prace dorywcze'. Zmagania ze złymi psami podczas nocnych wypraw rowerowych.
Podpalanie łąki i gaszenie jej w popłochu, kiedy okazywało się, że sucha trawa dość dobrze się pali, i uciekanie z miejsca zbrodni. Podrywy nad rzeka sięgającą kolan. pogrzeb wiewiórki znalezionej na drodze i sekcja zwłok martwego kruka. Pierwsze próby strzeleckie do starych puszek, organizowane wystawy motyli i zabawa z 'zwariowaną forsę' z żabą w ręku. Były przygody było piękne życie. I dyskoteki szkolne!

Wtedy wróciłam do tańców. Wywijałam z kolegą z klasy niższym o głowę. Treningi judo wymagające wytrzymałości i skupienia, dawały się często w kość. Rozwijałam wszelkie talenty. Zarówno plastyczne jak i muzyczne. Lepiłam garnki z gliny, grałam na flecie i gitarze, śpiewałam w chórkach i malowałam obrazy!

* * *

cdn.

Nocna wyprawa na zamek była wspaniała. Co prawda na wrotach widniał zakaz wstępu, jednakże czym to dla Nas było? Nietrudna wspinaczka i... byliśmy na dziedzińcu. Gwiazdy spoglądały na nas z nieba, gdy kochaliśmy się na wystającym cyplu skalnym, trzydzieści metrów nad ziemią, na skraju przepaści. Twój lubieżny wzrok z zamkiem za plecami i rozgwieżdżonym niebem nad głową przypominał scenę z "9 wrót". Nie zapomnę nigdy tego widoku.

O poranku wspięliśmy się po skałach na najwyższy punkt, z którego wykonałem kilka ze zdjęć, jakie przedstawiam poniżej.

Przygotowania ruszyły już mniej więcej 2 miesiące temu. Zdążyliśmy w tym czasie zaopatrzyć się w niezbędny sprzęt.

1. Przyczepka

Rozważaliśmy w pierwszej kolejności sakwy. Ja byłem przeciwnikiem przyczepki. Ostatecznie jednak przekonała mnie cena. Wyliczenie wyglądało mniej więcej tak. Sakwy przednie i tylne na 2 rowery to wydatek około 400 funtów jeśli chce się inwestować w dobry, sprawdzony i niezawodny sprzęt Ortlieba. Gdyby kupować tańsze zamienniki, prawdopodobnie 200 funtów byłoby za mało.

Ale głównym powodem były rowery. Na razie jeszcze nie jesteśmy milionerami i prawdopodobnie przez następne kilkanaście lat nie będziemy. Więc nasze rowery odpowiadają mniej więcej naszemu statusowi majątkowemu. Nasze rowery nie wytrzymałyby z dużym prawdopodobieństwem trudów takiej wyprawy. Rowery, na które można byłoby ewentualnie pakować sakwy kosztują w okolicy tysiąca funtów za sztukę.

Wybraliśmy więc alternatywę jaką jest przyczepka, a konkretnie wybraliśmy Y-Frame firmy Carry Freedom.

Koszt, to około 160 funtów, więc nieporównywalnie taniej niż sakwy i nowe rowery. Drugą zaletą jest uniwersalność. Można na takiej przyczepce przewozić różne rzeczy, również dosyć spore gabarytowo. Do przyczepki dokupiliśmy pudełko firmy Curver za 18 funtów, podobno bardzo odporne na uszkodzenia. Po zamontowaniu na przyczepkę wygląda to tak:

Żeby połączyć pudełko z przyczepką musiałem nieco się napracować, ale chyba się udało. Producent dołącza do przyczepki 4 nóżki. Trzy z nich zamontowałem do pudełka tak, żeby zmieściło się w poprzek w tylnej części przyczepki. Lepiej można zrozumieć jak to zrobiłem oglądając poniższe zdjęcia.

Wewnątrz pod podkładkami włożyłem kawałki gumy jako uszczelnienie. Nie wiem czy będzie to konieczne, ale w razie czego pudełko powinno być wystarczająco szczelne, żeby nalać tam wody.

Oprócz tego chciałem na sztywno przymocować przyczepkę do podstawy za pomocą dostarczonych przez producenta szerokich pasów. Chciałem jednak uniknąć rozpinania i zapinania pasów za każdym razem kiedy zdejmuje się wieko. Wytopiłem więc w uchwytach bocznych otwory,w których mieszczą się pasy łączące się pod pudełkiem na rzepy. Dodałem jeszcze dla pewności elastyczny sznurek. Chodziło mi o upewnienie się, że pudełko nie odskoczy od podłoża na tyle wysoko, żeby gumowe nóżki znalazły się poza otworami w podstawie. To groziłoby rozładowaniem całego ekwipunku na drodze.

Jak widać na pierwszym zdjęciu z przodu są jeszcze 2 elastyczne sznurki do przytrzymywania namiotu i śpiworów (w nieprzemakalnych workach). Nie zmieszczą się do pudełĸa, więc będą jechały na zewnątrz. Paski zabezpieczają też kuferek przed przewróceniem do tyłu.

Producent dostarcza też 3 mocowania na ośkę tylną roweru. Można więc przyczepkę montować na 3 różne rowery bez konieczności przekładania złączki. Dzięki temu będziemy tę przyczepkę wozić na zmianę z moją dziewczyną.

Na tył nalepiłem jeszcze trochę taśmy odblaskowej.

2. Volcano

Pierwszy raz takie urządzenie pokazał mi Wojtek Cejrowski w jednym z odcinków swojego programu. To urządzenie pozwala zagotować wodę w kilka minut i działa praktycznie na każdy rodzaj paliwa. Można na przykład użyć patyków, słomy, gazet etc.

Niestety zamówiliśmy w tym tygodniu i jeszcze nie było okazji przetestować w warunkach polowych. Ufamy jednak, że zda egzamin. Nasz Volcano ma pół litra pojemności.

Na powyższym obrazku widać, że można na nim nawet ugotować obiad. Damy znać po powrocie.

3. Namiot

Z namiotem chyba trochę przesadziłem. Przeczytałem gdzieś, że w czasie wypraw zimowych dobrze jest mieć przestronny namiot, bo będzie się w nim spędzać większość czasu w ciągu dnia. Zaufałem tej rekomendacji i kupiłem Vango Equinox 350 TBS.

Ma to być namiot, który przetrzyma nawet trudne warunki pogodowa jakie lubią często panować w Szkocji - deszcz i wiatr. Z tego co czytałem w opisach sam namiot jest całkiem niezły. Ale dla nas dwoje chyba zdecydowanie za duży. Spokojnie zmieściłyby się tam 3 osoby z ekwipunkiem i być może nawet rowery dałoby się upchać w przedsionku. Jest naprawdę przestronny i wygodny. Po złożeniu zajmuje też dosyć dużo miejsca i waży ponad 6 kilo. Ale trudno, na razie jakoś damy radę. Jeśli okaże się, że jest za duży postaramy się o mniejszy.

4. Termofor

Yhm, tego, nom, rozumiem, że większość ludzi się uśmiało właśnie po pachy. Termofor zakupiliśmy przede wszystkim dla mojej kobiety, ponieważ ona strasznie marznie. Mimo, że przejeździła na rowerze całą zimę nadal bardzo szybko przemarza. Kiedy jest w ruchu jest w miarę OK, ale jeśli się zatrzymamy nawet na krótką chwilę, albo tempo jest zbyt wolne od razu marznie. Termofor przyda jej się w śpiworze. Przynajmniej podczas tej pierwszej naszej wyprawy.

5. Mapy

W Wielkiej Brytanii dostępne są bardzo dobre mapy firmy Ordnance Survey. Dostępne są w kilku opcjach.

My kupiliśmy kwadraty 350 - Edinburgh, Mussleburgh and Queensferry, 63 - Firth of Clyde, 64 - Glasgow, Motherwell & Airdrie i 69 - Isle of Arran. Pierwsza jest mapą typu Explorer z podziałką 1:25 000 czyli bardzo dokładną. A pozostałe są w skali 1:50 000.

Zaletą tych map jest bardzo dobra dokładność i to, że zaznaczone są nawet ścieżki rowerowe. Mapy rowerowe, z którymi zetknąłem się tutaj do tej pory jakoś mnie nie przekonały.

6. Duct tape

Nie wiem jaka jest tego polska nazwa, bo nigdy się z tym w kraju nie zetknąłem. Jest to amerykański wynalazek pamiętający czasy drugiej wojny światowej. Beata Pawlikowska pisze o niej w "Poradniku Globtrottera" tak:

Mocna, wodoodporna, klejąca taśma na bazie tkaniny, wymyślona przez Amerykanów podczas drugiej wojny światowej. Początkowo wykorzystywano ją do uszczelniania skrzynek z amunicją. Wkrótce okazało się, że można jej używać także do wielu innych celów. Jest tak niezwykle wytrzymała, że stosowano ją do szybkiej naprawy pękniętych części samochodów, broni, a nawet samolotów. Nazywano ją "taśmą sto mil na godzinę" (...).

7. Ręczniki

Żeby maksymalnie obniżyć wagę i objętość bagażu zabieramy ze sobą superchłonne ręczniki wielkości ścierki kuchennej :) . Nie wiem jak się to sprawdzi na dłuższą metę, ale z całą pewnością jest kilka razy mniejsze niż zwykły ręcznik.

8. Kosmetyki

Zabieramy tylko podstawowy zestaw kosmetyków w małych pojemnikach. Zamiast żelu pod prysznic/mydła bierzemy jedynie szampon.

9. Latarka

Nie zabieramy. Mamy dobre światła rowerowe Cateye HD-EL530, które posłużą nam dodatkowo jako latarki.

10. Garnki

Do gotowania oprócz Volcano mamy 4 częściowy zestaw ze stali nierdzewnej oraz holenderski stalowy garnek który może posłużyć do gotowania w ognisku. Pokrywkę można stosować jako patelnię :) .

Mamy jeszcze masę innych rzeczy, takich jak nóż, śpiwory, karimaty, kurtki przeciwdeszczowe, ciuchy rowerowe, itd. Nie będę tego wszystkiego tutaj wymieniał, bo jest to w miarę standardowe wyposażenie rowerzysty/wycieczkowicza.

Trasa wiodła poprzez Poznań, ulicą Naramowicką, dalej ul. Rubież i Nadwarciańską wzdłuż Warty, gdzie chwilkę odpoczęliśmy:

ale po chwili ruszyliśmy dalej, kierując się najpierw w stronę Radojewa, a dalej -do Biedruska, Promnic i głównego celu -Starczanowa :)

Okoliczne drogi i pogoda -niemal cały czas nam sprzyjały, co tylko uatrakcyjniało wyjazd:

Jechaliśmy ulicami...

...lasami...

... i polami: :)

...by w końcu dotrzeć do celu :D :

Śnieżyce pomimo lutego -były już w apogeum swojego rozkwitu:

Ww. rezerwat to skrawek prawdziwej, kwitnącej wiosny :) (która wkrótce nadejdzie!), także zachęcam do jego odwiedzenia! :)

Cóż tu dużo mówić -przepiękna pogoda i uroczo kwitnące ranniki wiosenne, zobaczcie sami: :)

Pomimo lutego całkiem wiosenna pogoda :) ...i ten zapach ranników, przypomina o nadchodzącym lecie :)

Wiadomość dla chcących odwiedzić Radojewo zaintrygowany powyższymi zdjęciami -niestety rannik wiosenny powoli przekwita :/ zapraszam więc w te okolice za rok, by podziwiać kwiecisty żółciutki dywan :)

Idąc ul. Poligonową od Radojewa do Moraska -mijaliśmy też opuszczony ewangelicki cmentarz, jednak bardziej spodobał mi się ten oto widok:

Moraski konik, również korzystający ze słonka: ;)

W ciągu dalszej części trasy... :

...udało nam się również napotkać kilka przebiśniegów: :)

Kolejny jakże mile spędzony dzień :)

Przejechał 29 500 w 194 dni i 17 godzin, czyli pobił poprzedni rekord o 82 dni (prawie 3 miesiące!).

Mimo, że jest wegetarianinem musiał żywić się mięsem żeby dostarczyć organizmowi dzienną dawkę 6000 kalorii.

Więcej w Metro.

A tutaj jeszcze trochę ciekawych linków:

Sprzęt

GPS tracking

Blog

Kiedy napisać na adres email podany na w/w stronie dostać można w odpowiedzi szczegółowe plany montażu takiej przyczepki. Ja już zastanawiam się nad takim projektem, bo ciekawy niezmiernie. Jednocześnie wpadłem na pomysł, że zamiast bambusa można by użyć rur do odkurzacza. Tylko skąd wziąć tyle rur?

A na tej stronie kolo pokazuje krok po kroku jak zmontować taką przyczepkę i jakich konkretnie narzędzi potrzeba.

A tutaj w pedeefie plany podobnej przyczepki, ale na trochę innej konstrukcji. I fotki przykładowej przyczepki z łóżkiem :) .

I jeszcze plany podobnej konstrukcji, z możliwością skonstruowania na recyklingowanych elementach (widelce szosowe) i złożenia na śrubach zamiast spawania.

Pierwotnie celem była Dziewicza Góra w Czerwonaku, ale szybko okazało się, że to tylko pierwsze miejsce, jakie mieliśmy zamiar odwiedzić :)

Po uroczym spacerze wśród drzew przedsionka Puszczy Zielonki dotarliśmy do wieży; wdrapanie się na szczyt 30-metrowej konstrukcji było tylko formalnością ;)

W zamian -przepiękna panorama Poznania i okolic :)

Zobaczcie sami, choć zdjęcia nie oddają realnego widoku:

Niemal natychmiast po opuszczeniu wieży wpadliśmy na pomysł odwiedzenia naszego ulubionego parku w Radojewie -ciekawi byliśmy, co zmieniło się tam od naszej ostatniej wizyty ;)

I oto... niespodzianka! :) W rezerwacie 'Kokoryczowe Wzgórze' -pomimo 'pełni zimy'- powitały nas rozkwitłe kwiatki przepięknego rannika zimowego, które w słońcu dawały złudzenie żółtego dywanu wśród drze; notabene niesamowity widok jak na miesiąc luty -odmienność od wszechobecnej szarości zimy:

Pogoda była nadal słoneczna:

Gdy już nacieszyliśmy się widokiem Radojewa, postanowiliśmy nie zmarnować reszty dnia i udać się pieszo na Morasko, przy okazji odkrywając kolejny bardzo ciekawy szlak prowadzący do samego szczytu moraskiego wzgórza:

Opuszczony kościółek na Morasku:

Cała trasa liczy ok. 30 km (w terenie od 9:00 -19:00), ale to była istna przyjemność móc iść nią w minioną słoneczną niedzielę :)