Poznamy po bardzo szybkim skurczu brwi trwającym zaledwie jedną piątą sekundy.

Każdemu człowiekowi, bez względu na pochodzenie rasowe lub kulturalne, drgnie brew na widok osoby, która mu się podoba. Jest to odruch niekontrolowany, tzw mikro ekspresja (której różne formy rozpoznawania uczą adeptów szkół szpiegowskich), tak błyskawiczny, że nawet osoba nagle porażona namiętnością nie zdaje sobie jeszcze z tego sprawę.

Drugą z przeczytanych książek była Wojna i Pokój, pierwszy tom.

Ileż to można osiągnąć w jeden dzień gdy nic nie ciąży nad umysłem!

Wojna i Pokój okazała się bardziej nęcąca niż za pierwszym czytaniem, a miałem wówczas –naście lat. Był to wiek w którym czytałem jedenaście książek jednocześnie, kilka stron, rozdział, i następna. Głodny byłem książek. Pożerałem je. Czytałem w szkole pod ławką, w tramwaju, na wagarach, w łóżku, pod namiotem, przed randką, po randce, spacerując z psem, sypiałem z książkami pod poduszką, budziłem się w nocy aby przeczytać kilka stron...

Nigdy nie byłem syty książek, zawsze chętnie wybierałem lekturę, kosztem np. TV. Nadszedł jednak taki dzień gdy nie budziłem się już w środku nocy nęcony kartami powieści. Przestałem czytać spacerując z psem. Pasja zwiędła. Może zabrakło książek, które by ją podsycały? Chyba nie to. Raczej zaszło coś znacznie gorszego – mojej głowie ubrdało się, że sam mógłbym pisać. Od tego czasu każda minuta dnia, każda myśl poświęcone są pisaniu. Tym bardziej więc uszczęśliwił mnie brak prądu – pożywienia laptopa, a tym samym spokój duszy i czas na lekturę. Eh, do takiego życia jestem stworzony – do wylegiwania się pod gołym niebem i czytania książek. Czemu, ach czemu muszę pisać!?

DOPISEK:

Do notki Eh, do takiego życia jestem stworzony – do wylegiwania się pod gołym niebem i czytania książek, zostawiła czytelniczka taki komentarz:

Mimo wszystko uwazam, ze praca i obowiazki jakos sa potrzebne, sprowadzaja nas na ziemie?

Odpowiedziałem:

Praca, etos pracy - jeden z głównych mitów naszych czasów - podobnie jak sympatie polityczne należy do sfery psychicznej.

Niedawno rozmawiałem z sąsiadem. Wyjawiłem, że gotów jestem przejść na emeryturę choćby dziś, przenieść się gdzieś do ciepłych krajów, i leżeć w cieniu czytając książki.

Sąsiad pokiwał głową i zapytał: Ale czym byś się zajmował?

Powtórzyłem - Czytaniem.

Spojrzał w oczy w oczekiwaniu kpiny. Nie znalazł, więc znów zapytał - Dobrze, ale czym byś się zajmował?

Wiedziałem już wtedy, że nie zrozumiemy się. Powiedziałem więc - ogródkiem. Zasadziłbym rośliny wymagające opieki i zajmowałbym się ich pielęgnacją. W przerwach czytałbym książki.

Hitler wierzy że spożywanie mięsa nie jest zdrowe. … Może I ma rację. … Prawdą jest iż większa część ludzkości jest jaroszami, a zwierzęta żywiące się roślinami są odporniejsze od tych, które żywią się mięsem. Joseph Goebbel, Dzienik, 26 IV 1942.

Taaa… Hitlerowi być może śnił się Aryjski siłacz wyhodowany na warzywach, niemniej dobrze główkował iż konsumpcja mięsa to nie najlepszy sposób odżywiania się. Dziś należy dodać iż hodowla zwierząt jest jednym z głównych źródeł zanieczyszczeń środowiska, a zatem jest współwinnym negatywnych zmian klimatycznych. Warto również spojrzeć na mięso z punktu widzenia rosnących mas głodujących na świecie: ze spożywanego przez bydło ziarna tylko 4% przetwarzane jest w masę ciała.

Często spotykam się z pytaniem: Co jadasz, czym zastępujesz mięso?

Jest alternatywa dla mięsa: smaczne i pożywne owady.

Dla przykładu: 100g wołowiny to 27g protein, podczas gdy 100g koników polnych to 21g protein, a termity zawierają nawet więcej protein niż wołowina. Koniki polne to duża zawartość wapnia, świerszcze to ryboflawina, a owady wodne zawierają 13 mg żelaza, podczas gdy analogiczna ilość wołowiny tylko 3,5!

Przykłady można mnożyć, ale pozostaną one suche bez skosztowania smakołyków jakimi są insekty. Polecam nie uchylać się przed skosztowaniem lokalnej kuchni gdy odwiedzamy egzotyczne kraje. Do dziś w moich uszach brzmi głos Polaka najgłośniej wybrzydzającego na bazarze w Taxco w Meksyku na widok pojemnika z jumilami – smacznymi żuczkami będącymi przysmakiem lokalnej kuchni, zjadanymi jako dodatek, lub główne danie.

Gdzie jeszcze używa się owady w codziennym jadłospisie?

W Kolumbii smażone mrówki podawane są w kinach zamiast prażonej kukurydzy. W Chinach przysmakiem są smażone skorpiony. Na Filipinach, w Tajlandii przysmakiem są smażone, suszone, duszone lub polane czekoladą koniki polne, podobnie jak w Meksyku. W Japonii zajadają się gotowaną larwą osy. W Nigerii gąsienice są składnikiem zupy jarzynowej a w Meksyku połykane są wraz Mezcalem.

Na koniec jeszcze jedna myśl, którą warto wziąć pod uwagę: gdybyśmy zjadali więcej insektów to nie byłoby potrzeby spryskiwać środki owadobójcze trujące nie tylko owady lecz i nas gdy wdychamy zatrute powietrze i spożywamy zatrute herbicydami produkty żywnościowe.

zainteresowanym ograniczeniem spozycia miesa polecam doskonala prace o niezbednych czlowiekowi aminokwasach pochodzenia roslinnego / owadziego w kontekscie kulinarnej historii ludzkosci:
www.beyondveg.com/billings-t/comp-anat/comp-anat-1a.shtml

Czas wstawać.

• Margaret Atwood
• Sinclair Ross
• Michael Ondaatje
• Robertson Davies
• Timothy Findley
• Morley Callaghan
• Mordecai Richler
• Gabrielle Roy
• Margaret Laurence
• W.O. Mitchell
• Farley Mowat

Ulubieni wśród dzieci i młodzieży:

• Robert Munsch
• Lucy Maud Montgomery

Ela i Robert Munsch:

Padły pytania: Jak powstaje powieść? Co czyni, że jeden człowiek potrafi pisać a inny nie?

Większość rozmówców sądzi iż najtrudniejszym jest znalezienie pomysłu. Nie zgadzam się. Pomysły są na kopy. Podejrzewam, że każdy z rozmówców posiada równie wiele o ile nie więcej pomysłów niż ja.

Najtrudniejszym jest samo pisanie.

I tak - różnica między mną a moimi rozmówcami nie polega na tym iż ja posiadam więcej lub lepsze pomysły, nie polega nawet na tym, że ja potrafię pisać lepiej. Różnica polega na tym, że ja nie posiadam zahamowań, nie wstydzę się napisać czegoś co wydaje się niedobre, dlatego, że wiem jak powstaje powieść: pierwszy szkic jest paskudztwem, którego wstyd pokazać najbliższym. W przeciwieństwie do moich rozmówców – ja w tym momencie nie rezygnuję, lecz zawijam rękawy i tworzę drugą wersję, potem trzecią i czwartą, i dalej jeśli tego wymaga dzieło. Tak tworzona jest powieść – na rozpisywaniu szkicu i każdej kolejnej jego wersji. Praca nad książką toczy się niczym koło młyńskie, za każdym obrotem czerpiące świeżą wodę.

Powiadają, że każdy człowiek nosi w sobie książkę. Sztuka polega na tym aby owa książka zawierała człowieka. Tu jest właśnie różnica między autorem publikowanym a tym co tylko do szuflady: ten pierwszy nie obawia się rzucić na karty to co w najgłębszych zakamarkach duszy. W pisarstwie głowa jest tylko kotwicą.

Joe Bushkin napisał m.inn. Oh, look at me know, który stał się pierwszym przebojem młodego Franka Sinatry. ]]> http://jackking.wordpress.com/2008/06/25/kobieta-ktora-rzadzila-kosciolem/ Wed, 25 Jun 2008 17:23:11 +0000 Jack http://jackking.wordpress.com/2008/06/25/kobieta-ktora-rzadzila-kosciolem/ Z artykułu Ojca Johna Padberga, Jezuity:

W 1552 roku, 17letnia księżniczka Juana z Habsburgów wyszła za mąż za portugalskiego następcę tronu. Dwa lata później, po śmierci męża wróciła do rodzimej Hiszpanii.

Młoda, piękna i zdająca sobie sprawę z własnej pozycji i potęgi, Juana posiadała talent rządzenia. Pod nieobecność brata, Filipa Drugiego, Juana była regentką, właściwą władczynią Hiszpanii.

Ambicją Juany było zostać Jezuitką. Nie mówiąc o niczym członkom rodziny, Juana poinformowała Francisa Borgię, Jezuitę, iż chce wstąpić to Towarzystwa Jezusowego.

Ponieważ sprawa była niezwykle delikatna, korespondencja nie wymieniała Juany z nazwiska lecz pod pseudonimem Mateo Sanchez, Montoya. Juanę przyjęto do zakonu, choć fakt ten utrzymywano w sekrecie.

Będąc władczynią z urodzenia i z natury, Juana rozsyłała listy z rozkazami do Ignacego Loyoli, założyciela Zakonu.

Juana zmarła młodo bo w wieku 38 lat i pozostaje jedyną kobietą Jezuitką.

Ojciec Padberg nie podaje czy rozkazy Juany były spełniane przez Ignacego Loyolę. Jeśli były to oznaczałoby, iż Juana de facto prowadziła zakon Jezuitów. Przysłowie powiada iż "Za każdym wielkim mężczyzną stoi wielka kobieta". Historia Juany pokazuje jednak, iż może być na odwrót.

Juana:

Pracowity Jezuita:
Jezuita, Dominikanin i Franciszkanin prowadzili dyskusję, która przeciągnęła się do późnej nocy. Nagle zgasły wszystkie światła. Franciszkanin wyciągnął więc gitarę i zaczął śpiewać, Dominikanin począł głosić kazania, a Jezuita zszedł do piwnicy i włączył korki.

Towarzystwo Jezusowe (Jezuici):
Pewnej zimowej nocy, nowo narodzony Jezus spał w stajence w Betlejem. Nagle zbudził się, i zobaczywszy woła i osła pomyślał - Więc to jest Towarzystwo Jezusowe!

Źródło

W latach 80tych i 90tych, amerykański wywiad wojskowy uznał, że największym niebezpieczeństwem dla amerykańskich interesów nie był Marksizm-Leninizm, lub związki robotnicze, lecz teologia wyzwolenia.

Autor Peter Hallward w książce:

]]> http://jackking.wordpress.com/2008/06/22/ksiadz-prezydentem/ Sun, 22 Jun 2008 13:48:46 +0000 Jack http://jackking.wordpress.com/2008/06/22/ksiadz-prezydentem/ We wrześniu fotel prezydencki Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych obejmie Miguel D'Escoto Brockmann. To niezwykle kolorowa postać: katolicki ksiądz, głośny adwokat teologii wyzwolenia, zawieszony w święceniach przez Watykan po tym jak przyłączył się do rewolucjonistów sandinistowskich, został Ministrem Spraw Zagranicznych (patrz również - bracia Ernesto i Fernando Cardenal).

Brockmann pozostaje głośnym krytykiem niesprawiedliwości społecznej, w bliskich stosunkach z obecnym prezydentem Nikaraguy, krytyk panujących w ONZ układów, zwłaszcza prawa weta członków Rady Bezpieczeństwa ONZ (tuszę iż szkody wyrządzone przez pojedynczych członków korzystających z weta powinny być bliskie każdemu Polakowi zorientowanemu w historii swego kraju).

Brockmann nazwał Ronalda Reagana rzeźnikiem moich ludzi a Georga Busha kontynuatorem polityki Reagana: Z powodu Reagana i jego naśladowcy Georga W Busha, świat jest mniej bezpieczny niż kiedykolwiek.

Znalazłem jeszcze i takie, autentyczne, powody rozwodów, który udowodniają iż życie może być dziwniejsze od fikcji. Nawet autorowi o najbujniejszej wyobraźni trudno byłoby wymyślić co następuje:

• W stanie New Mexico kobieta rozwiodła się z mężem ponieważ za każdym razem gdy przechodził kazał jej salutować i nazywać się Majorem.
• W Pensylwanii kobieta złożyła pozew o rozwód ponieważ mąż ustawiał jaj na głowie puszki i strzelał do nich z procy.
• W Connecticut mężczyzn złożył pozew o rozwód gdy po powrocie z pracy znalazł notatkę: Nie będzie mnie w domu bo poszłam grać w brydża. Przepis na obiad znajdziesz o 19, na kanale 2.
• W stanie Maine, mężczyzna rozwiódł się ponieważ żona zatykała sobie uszy korkami podczas wizyt teściowej.
• W stanie Delaware kobieta złożyła pozew o rozwód ponieważ mąż wsypywał jej do majtek swędzący proszek.
• W stanie Idaho mężczyzna rozwiódł się ponieważ żona próbowała wypędzić z domu jego staruszkę matkę przebierając się za ducha.
• Na Hawajach mężczyzna złożył pozew o rozwód ponieważ żona podawała zupę z zielonego groszku, na śniadanie i na obiad, a na lunch robiła mu kanapki ze zmielonym groszkiem.
• W Colorado kobieta rozwiodła się ponieważ mąż kazał jej chować się gdy przejeżdżali samochodem koło domu jego byłej dziewczyny.
• Mężczyzna z Kentucky rozwiódł się ponieważ żona biła go gdy usuwał cebulę z kanapek nie pytając ją o pozwolenie.
• Kobieta z Georgii rozwiodła się ponieważ mąż spędzał zbyt wiele czasu w domu i okazywał jej zbyt wiele afektu.

Składniki:

• Węgorz - oczyszczony i pokrojony na 5cm kawałki
• Warzywa - poszatkowane 2 marchewki, zielona papryka, 2 łodygi selera
• Czosnek - 3 ząbki, poszatkowane
• Imbir - łyżka świeżo utartego
• Oliwa
• Zioła do smaku - gorczyca, kolendra, bazylia, natka pietruszki, tymianek, korzeń lubczyka
• Sól i pieprz do smaku

Sposób przyrządzenia:

W 1L wody zagotować wywar z włoszczyzny.

Usunąć cebulę, dodać oczyszczonego i pokrojonego węgorza, lekko gotować jakieś 10 minut

Na dużej głębokiej patelni podgrzać oliwę, smażyć poszatkowaną cebulę aż się ozłoci, dodać czosnek i smażyć 2 minuty. Dodać węgorza z wywaru i paprykę, po minucie dodać pozostałe warzywa. Można dodać wywar z warzyw jeśli za sucho. Smażyć aż papryka zmięknie. Przyprawić ziołami. Odstawić na parę minut.

Podawać z dobrym brązowym ryżem.

Smacznego!

Czytelnika korci pytanie - Jakiż to ze mnie autorytet? Dwu-letnie badanie źródeł do powieści pozwala mi uważać, iż poznałem temat, który mnie interesuje, i w tym zakresie mogę perorować swobodnie. „Autorytet” natomiast jest przesadą.

O czym chce rozmawiać Christie? O tym co najbardziej pobudza zainteresowanie słuchaczy. A więc nie Jezuici-uczeni, lecz ciemne typy dolewający truciznę monarchom, chętniej posługujący się sztyletem niż krucyfiksem. Szczególnym konikiem słuchaczy radia, w którym częstym gościem jest Alex Jones, jest Czarny Papież, a więc, jak chcą adoratorzy teorii spiskowych – Generał zakonu Jezuitów będący de facto papieżem.

Wprawdzie moja powieść rozprawia się z owym wyświechtanym obrazem Jezuitów, ale traktuje o autentycznych wydarzeniach, w których owszem – Jezuici posługują się bronią, AK-47, ale w dobrej sprawie (patrz wydarzenia w Ameryce Łacińskiej – El Salvador, itp).

Dlaczego bardziej interesującym jest ów negatywny obraz Jezuitów? Ha, to chyba oczywiste – bardziej łechta wyobraźnię niż kleryk ślęczący na nudnymi księgami. Winni temu są sami Jezuici, a może raczej Watykan zabraniający strzępić języka na tematy wykraczające poza powierzony Jezuitom zakres działań. Winni również są autorzy tych wszystkich kolorowych historyjek, w których Jezuita to przekleństwo (czy pamiętacie jeszcze owe czasy gdy na kogoś złego wołano Jezuita, względnie Kalwin?). Jezuita – skryty zabójca wrósł w pop-kulturę i jako taki stał się łatwo przyswajalnym tematem.

Jako autor sądzę, że nie musi tak być. Obraz Jezuity z karabinem w ręku nie musi być negatywny. Czy uda mi się pokazać alternatywny obraz? Czas pokaże.

Czego mi najbardziej brak? Długa to lista, ale chyba najbardziej wieczorów na zocalo, pod fiskusami, przy muzyce ulicznych grajków, otoczony donikąd nie śpieszącymi mieszkańcami. Brak tu w Kanadzie miejsc publicznych, w których można przysiąść i pogadać, albo tylko przyjrzeć się przechodniom, i smakować spokój wieczora. Owszem są miejsca publiczne w Kanadzie, ale służą wyścigom i przepychaniu, nie mówiąc już o obrzucaniu się krzywym spojrzeniem. Ale, i tak jest lepiej niż za południową granicą, gdzie sobkostwo i mury międzyludzkie jakich nigdzie indziej. Jaka jest różnica między Kanadyjczykiem a Amerykaninem? Kanadyjczyk to Amerykanin o lepszych manierach i bardziej rozwiniętym poczuciu przynależności społecznej.

Narzekam, ale jak widać nie tylko ja, gdyż od pewnego czasu słyszymy o planach przebudowy naszych miast. Powężane są ulice, poszerzane chodniki, coraz więcej osób zostawia samochód w domu, korzysta z komunikacji miejskiej a przy okazji wymienia parę słów z bliźnim, tworzone skwery osiedlowe gdzie mieszkańcy mogą spotkać się, wychylić wreszcie nosa z twierdz swoich domów. Daleko jeszcze do tego co w Meksyku, trudno z dnia na dzień zmienić mentalność tworzoną przez pokolenia, ale jestem dobrej myśli. Nie miejsce czyni człowieka jakim jest, lecz na odwrót.

Wieczór na zocalo w San Miguel de Allende: