Takie przestrzenie jak to ze zdjęcia, dają mi dużo do myślenia. Pierwsza moja myśl, to by nigdy w żadne z nich nie trafić jako pacjent. Nikomu nie życzę, być w pomieszczeniu z ludźmi, którzy przy następnej wizycie są wspomnieniem. Nie dla mnie takie klimaty. Zresztą boje się trochę fotografować tego miejsca. Czy będzie to Warszawa czy Poznań. Mam dziwne odczucie, że wkradam się z butami w dziwną energię. Wolę nie fotografować, ale chęć zarejestrowania tego miejsca jest silniejsza. Tyle tam elementów, które mam ochotę uwiecznić. Pytanie jednak zasadnicze: po co?

Miałem tylko chwile. Wyjąłem aparat, wybór nie był trudny, wyboru wszak dużego nie miałem. Wycelowałem w wózki. Element obcy, odstraszający. Wszystko przez to, że spraw medycznych się boję, jak dzieciak. Światło które wpadało przez okna, było pozytywną energią odmieniającą to miejsce. Innym razem jak tam byłem przy zapalonych światłach, było smutniej. Jakiś stary facet upadł, uderzył głową o szpitalne łóżko. Za mocne dla mnie rzeczy.

Dla chwil relaksu TV i mecz Lech - Legia w HD, potem makao i Pinacolada vol.5

Po drodze na spacer, wpadlismy jej dac pomidorow z naszego ogrodka, no i oczywiscie nie mogla przepuscic okazji i pobiegla po aparat i nastrzelala dziewczynom zdjec. :) Dzien pozniej, juz je wywolala i dala nam odbitki na papierze z karteczka ze to dla babci i dziadzia (bo wie ze do dziadkow sie wybieramy juz tuz tuz). Pomyslowa sasiadka-paparazzo, zrobila nam tez dysk ze zdjeciami, wiec pospiesznie co niekotre ze zdjec tu wrzucam. :) (pospiesznie, znaczy sie z poslizgiem jakims dwudniowym :)).

Zdjecia zrobione przez/Pictures: Ona Noble

dla wyjasnienia:

Ona - imie

Noble - nazwisko

Niestety, dziewczyny rosna szybko i wyrosly z siedzonek samochodowych i z wozka/stelaza do tychze siedzonek. A taka szkoda, bo byl super wlasnie na takie wyjscia do sklepu i do lekarza. Ten nowy ma zastapic ten, z ktorego wlasnie wyrosly. Bedzie glownie wozony w samochodzie, bo sie skalda jak parasolka, jest maly i lekki i wygodny wlasnie na wyjscia do sklepu/lekarza czy jak bedziemy jechac gdzies w daleka podroz coby nie zajmowal duzo miejsca w samochodzie, no i owczywiscie mamy nadzieje ze sie przyda podczas latania samolotem. :) Smiesznie zabrzmialo, ale wszyscy przeciez wiedza o co chodzi, co nie? :)
Jak widac, dziewczyny bardzo zaciekawione nowym pojazdem. :) Tatus tez bardzo ucieszony z nowego pojazdu... :) dla dzieci :).

Dla wyjasnienia, na stanie wozkow mielismy dwa (2). Ten duzy czerwony, ktory mial gondole, a przerobilismy go na spacerowy, ciagle jest na stanie i jest naszym ulubionym pojazdem. Jest duzy, ale sie miesci we wszystkie drzwi i jest lekki jak "piorko." Nikt, kto sie tego wozka dotknal, nie mogl uwierzyc jak sie go lekko prowadzi (mam duze, bardzo duze watpliwosci co do poprawnosci tego zdania, ale coz, przeciez nie twierdze ze pisac jeszcze umiem! A moze ktos mnie poprawi?)

No wiec ten wozek (ten czerwony/Mountain Buggy) jest i nie oddamy go za zadne skarby swiata (i niech zyja nam Babcia Kazia i Dziadzio Jerzyk co nam/dzieciom ten wozek raczyli zakupic!). No i ten drugi co byl na stanie to ten z ktorego dzieci wyrosly. Taki stelaz, do siedzionek samochodowych, co sie te siedzionka tylko wpinalo i wio! Super wozek! Zaraz tu wrzuce zdjecie obrazujace! Wozek obrazujace oczywiscie! Wiec ten wozek teraz na zbyciu, podobnie jak siedzionka, a ten ktory dziewczyny testuja wlasnie ma go zastapic. :)

Wyjasnilam wyczerpujaco! Chyba dosc wyczerpujaco, bo sie sama juz w tym opisie pogubilam. :)

Wozkow na stanie teraz trzy (3)! Ale mniejmy nadzieje ze juz niedlugo sie pozbedziemy tego co nam juz nie potrzebny! Chce go ktos? :) Jakies blizniaki sie szykuja? :)

Za nowe życie. Moje bez pizdusia i wasze razem.

I graliśmy. W miarę picia coraz większe matrixy odchodziły (nie chce mi się tłumaczyć na czym polegały matrixy, ale były fajne) ale nauczyliśmy się grać i nawet piłka czasem trafiała w stół. Wróciliśmy do grilla, zeżarliśmym, położyliśmy następne i poszedłem z Filipem na stację po szlugi. Pogadaliśmy sobie trochę po drodze, wróciliśmy, piliśmy, jedliśmy, paliliśmy i gadaliśmy jak jeszcze nigdy z nikim nie gadałem. Bardzo poważne tematy w bardzo luźnej atmosferze otwartości i zrozumienia. Coś wspaniałego. Tekst wieczoru

Widziałem jak patrzysz na pizdusia!

Dopiliśmy alko, Natalia zrobiła sobie drinka (znaczy wymieszała sok z wódą) i poszliśmy na fontannę. Po drodze znaleźliśmy wózek z carefourra, wsadziliśmy do niego Spadówę (właściwie sama wlazła) i ją woziliśmy. Niestety alkohol negatywnie wpływa na moją percepcję linii prostych i wózek z Natalią dachował na trawniku. Rano się pytała czemu ma takie brudne spodnie xD. Doszliśmy do fontanny, okazało się, że ta zajebista koło przyrodniczego po północy jest wyłączana i zobaczyliśmy tylko mokre płyty chodnikowe. Poszliśmy na fontanny politechniczne, stanęliśmy nad nimi, nabrałem sobie wody do kubka, wypiłem kilka łyków a resztę wylałem Natalii na głowę. Oczywiście nie pozostała mi dłużna i po chwili obytroje byliśmy cali mokrzy. Podczas jakiejś szarpaniny kubek się stłukł. Szkoda mi go, ale trudno - świat się nie skończył. Potem Filip postanowił zrobić coś szalonego i położył się centralnie na dyszach fontanny a Natalia na nim. Zrobiłem im kilka zdjęć i poszliśmy dalej schnąć. Przeszliśmy przez teren polibudy, nosiliśmy na zmianę Natalię na barana bo jej się nie chciało chodzić, potem jej się zachciało skakać po jakichś krawężnikach wystających. Byłem najbliżej i najprzytomniej więc ją asekurowałem co nie zmieniła faktu, że i tak się wyjebała. Doszliśmy do szczytnickiego, przeszliśmy przez otwarte ogrodzenie i przeszliśmy sobie zamkniętym mostem. Żadne powalające emocjami uczucie, w przeciwieństwie do przełażenia przez chybotliwy płot po drugiej stronie. Zrobiłem sobie na nim dziurkę w ręce i dzisiaj ganiam w plastrze. Wróciliśmy do domu, dopiliśmy resztkę wódki (znaczy ja dopiłem, oni już nie chcieli) pozbieraliśmy się, po drodze odkrywając, że zniknęła jedna tacka z karkówką (jak się okazało była to zorganizowana akcja pies - kot: kot zrzucił pies zeżarł (nie chce mi się wierzyć, żeby ten leniwiec był w stanie wskoczyć na stół, to musiał być kot)). Wróciliśmy do pokoju, ogarnęliśmy się z deka i Natalia poszła pod prysznic. Po chwili dołączył do niej Filip, po czym ona wróciła a on został. Usiedliśmy obok siebie i zaczęliśmy oglądać film. W pewnym momencie ona (obiecałem, że będę o niej mówił w trzeciej osobie w jej obecności) przytuliła się do mnie i podziękowała, cholera wie za co (tłumaczenie "za wszystko" jest dla mnie średnio wyjaśniające). Odwzajemniłem uścisk i przez jakieś 5 minut siedzieliśmy przytuleni i oglądaliśmy film. W pewnym momencie stwierdziłem

- to chyba nie jest dobry pomysł
- no chyba nie

po czym odsunęliśmy się od siebie na kilka cm i oglądaliśmy film normalnie. Wrócił Filip, spać mu się chciało, onej też to wyłączyłem film i legliśmy. Oczywiście dopadła mnie bezsenność i o piątej książkę czytałem próbując się nie zakwiczeć z deszczu sardynek w puszkach (Pratchett rządzi). Z łóżek zwlekliśmy się o przerażającej godzinie ósmej rano i poszliśmy z Fi do sklepu. Kupiliśmy picie, podrzędne żarcie i przez kolejne 2 godziny próbowaliśmy znaleźć czynną knajpę z żarciem na telefon. W końcu się poddaliśmy i udaliśmy się do Bravo celem konsumpcji pizzy, która była zajebista. Na koniec wróciliśmy do domu, sprawdziliśmy połączenia i momentalnie zerwaliśmy się jechać na pkp. Dojechaliśmy, posiedzieliśmy na peronie, uściskaliśmy się na pożegnanie i tyle.

Ten wieczór przyniósł kilka refleksji i nowych dla mnie informacji. Nie mówię tu o dręczących mnie w bezsenne noce demonach przeszłości tylko o tym co mi Natalia powiedziała. Na dzień dzisiejszy mam tylko ją i miotłę (z zasady pisane z małej litery). Kasia się nie odzywa i pewnie jeśli w ogóle to szybko się nie odezwie, Fle jest praktycznie nieosiągalna, więc z przyjaciółmi idę zdecydowanie na jakość a nie na ilość. Zajebiście udany weekend. Tyle powiem.

Antonia/Milena

Milena

Wkoncu troche sie ocieplilo i wyszlismy na pierwszy spacer. Wzbudzilismy troche sensacji na osiedlu. Bo taki wielki wozek! No taki niespotykanie wielki z gondolami/budami! W Ameryce wszystko musi byc wygodne - dlatego duze wozki typu gondole sie tu nie sprawdzaja.

Sasiadka jechala sobie samochodem i nas ujrzala. Niespodziewanie zawrocila na drodze, wrocila sie do domu i wkrotce do nas znowu podjechala...wyskoczyla z samochodu i zrobila nam to zdjecie. :) A nie mowilam, ze byla sensacja. :)

Ci co nie przechodzili a z daleka widzieli nas spacerujacych ... zyczliwie krzyczeli z oddali ze mam super wozek! :) JA MAM? :) Dzieci maja! Innym musialam tlumaczyc czemu taki i jak ja go do domu wciagam. Do domu jak do domu, ale jak to sie miesci w samochodzie to juz nikt nie mogl zrozumiec. :)

Wozek za to superowy. Z Nowej Zelandii !!! :)

Wszystkie zdjęcia prezentowane na tych stronach chronione są prawem autorskim. Ich kopiowanie, wykorzystywanie i publikowanie bez zgody autora jest zabronione.