W ogóle to w sobotę śmigam do Izraela (!), więc materiał fotograficzny będzie na 100%.

A propos fotografii, polecam nowe fotki mojej koleżanki Ani (pozdrawiam), bo chciała mieć coś do folio. I takie coś wyszło. Kolejno, Ania raz:

Reszta fotek: http://www.flickr.com/photos/tomekl/tags/aniawakademii2008/

Jeszcze jest parę fotek ze ślubu K&M, ale chyba nie wolno mi ich pokazywać ;b

Tyle na razie. Tymczasem.

Oto i on: www.flickr.com/photos/tomekl

Zapraszam. Postaram się tego nie zaniedbać :)

Ale lipa. No nic. Generalnie się troszkę dzieje. Zareklamowałbym mój nowy pomysł (choć trochę mi wstyd, bo to lipa może być): www.najtlajf.pl. Taki dziwny myk, że robię imprezowe fotki. Dajcie mi więcej czasu to to rozkręcę...

W ogóle wielki mi się szykuje powrót do fotografii, nadeszła fascynacja strobistami (www.strobist.com), nałogowe czytanie Zacka Ariasa (www.zarias.com) i różne próby. Błyskam, strzelam i takie tam.

I pięknie to wygląda (wyglądałoby), gdyby nie fakt, że brakuje czasu. Ale nic to. Zbliża się weekend, coś się może podzieje, a potem tylko szybko 4- (a może 3-dniowy) tydzien pracy i hop nad morze. Może...

A, zapomniałbym. Dieta prawie ukończona :D

Najpierw, wiadomo, coś dla ciała...

Następnie powoli zaatakowaliśmy stadion

...na którym początkowo było raczej pusto, ale ludzie powolutku sie schodzili

...aż w końcu zebrał się pokaźny tłumek

Po supporcie, na temat którego opinie są podzielone ;), weszli bohaterowie wieczoru i się zaczęło

Z uwagi na gónianą jakość czegoś co marketingowcy nazywają aparatem w moim telefonie, fotki są jakby ich nie było. Ale co tam. Jeszcze bonusik (tym razem nie mój)

A, jednak nie wszystko, jeszcze jedna sprawa mi została. Brawo Boruc (a może Borubar?)!!!

No i to koniec o piłce chyba serio.

Dziś nie będzie o gotowaniu, bo mi się nie chce.

Dziś nie będzie o studiach, bo mi pawiowo na samą myśl.

Mogłoby być o samochodzie, ale nie będzie bo za często zmieniam podjęte już decyzję i to co myślę o nim teraz będzie pewnie zupełnie odwrotne w stosunku do tego, co będę myślał, jak kliknę 'publikuj' :)

Nie będzie o ślubie? No, troszkę będzie. W piątek gadamy z fotografem, którego z tego miejsca pragnę serdecznie pozdrowić :)

Nie będzie o pracy, bo po co.

Będzie o jutrze. Jutro w Chorzowie. Stadion Śląski. Gordon, Andy i Stewart. Gordon ma taką nienajmądrzejszą ksywę - Sting, ale co tam. Ważne, że grają we trzech. Znowu. Jak 20 lat temu. Wtedy byłem za młody, teraz jest akurat. Później pewnie okazji już nie będzie, bo to zgredy są i pokończą kariery ;)

Czyli jedziemy na POLISÓW !!! Muahahahahahahahhahahaa!

Napiszę coś potem.

Mam zakwasy. Głównie dlatego, że trzymam się planu. I jutro też!

No i pięknie. Mój organizm zdecydował się wyspać, zamiast iść na siłkę. Nic to. W piątek nadrobię. W piątek, bo jutro mam kolokwium, więc raczej umysł będę wytężał, a nie muskuły.

Jutro w ogóle pierwszy mecz finałów NBA. My blood runs purple and gold. Będzie seria jak w latach 80tych. Miodzio. :)

Miłego dnia.

Nie no, okej, nie jest tak dramatycznie jak piszę. Przemiły pan z zespołu, który już prawie był dogadany udostępnił namiar na kapelę w podobnym klimacie. Teraz nerwowo obgryzam paznokcie czekając na mail. Wolny, zajęty, wolny, zajęty, wolny....? To jak z tym terminem?

A poza tym czerwiec idzie mi spoko. Mam zakwasy. Głównie dlatego, że trzymam się planu. I jutro też!

Nasi średnio-różnie. Może jakoś to będzie. Ja tam jestem optymistą. Przynajmniej Krzynek, Ebi i Roger okej. A reszta jakoś nadgoni...

Wczoraj było pekinowo mocno, bo i siatkarze i szczypiorniści wygrali turnieje kwalifikacyjne do igrzysk. Czyli w Pekinie będzie mocno jeśli chodzi o sporty drużynowe. :)

A w ogóle to w ramach czerwcowego planu pierwszy kroczek został zrobiony. Jeszcze zylion i będzie orajt ;)

Na tak jawną zniewagę słowno-sytuacyjno obudził się we mnie zmysł utajony, acz fantazyjny, nie rzucający ziemi skąd nasz ród i nie dający pogrześć mowy. Zagrodziłam Dziadkowi Sępowi drogę do maszyny licząco-ważącej, którą już już obsługiwał ekspedient supermarketowy z miną wszystkomijedno, znaczoną flakiem i nieprzytomnym spojrzeniem. Sęp w wyniku takiej kumulacji sytuacji nastroszył się, zaparskał, obruszył i wymamrotał coś w stylu: kolejkasrejkapanidobani. Na co ja tonem podwyższenia ogólnego, w obliczu którego się nie fika, orzekłam, co następuje: - Tutaj jest kolejka, prawda?, wskazując przy tym na siebie, panią, co już za chwile będzie się z niemrawym ekspedientem wykłócać o woreczki foliowe; i mój koszyk nabrzmiały od twarożku i innych pyszności.

Dziadek Sęp przesztyletował mnie wzrokiem w obydwie strony i jeszcze raz przez szyję, marząc zapewne o tym, żeby mnie zdzielić swoją żylastą łapą po buziuni. Tymczasem do rozmowy włączył się półprzytomny ekspedient, z uśmiechem sennym, niemniej mimo tego obleśnym i paskudnym, zwiastującym jego prawo do orzekania oczywistego i rozstrzygającego w sprawach wszelakich na tym stoisku. - Pani nie ma worka na ten ogórek.

Słyszę jak sęp triumfująco charczy.
- Proszę włożyć ten ogórek do worka - ekspedient pastwi się nad moją genialnością, oczywistością, pierwszokolejkością. Tuż obok panirównieżbezworka zaczyna wykłócać się o jego totalną zbyteczność na co warzywniak reaguje nieprzytomnym uśmiechem i burknięciem.

- Widzi pani, jaki wiatr zrobiła! - skrzeczy mi nad głową Dziadek Sęp - Będzie duł z tydzień!
Przez chwilę mam ochotę wpakować mu ten ogórek do nosa i patrzeć, jak się malowniczo wkręca w mózg, ale zamiast tego zwracam się do flegmatycznego warzywniaka głosem nie wróżącym niczego dobrego: - Worek?

Po czym przechylam się przez jego stanowisko, wysupłuję z niego pakę worków, wyrywam jeden dla siebie, drugim chce przychlasnąć Sępowi, ale również się powstrzymuję i rzucając im obu wyzywające spojrzenie ładuję tego siermiężnego ogórasa w kapturek, po czym dobitnie kładę go na wadze i pytam! - Jeszcze jakiś problem?!

Warzywniak kasuje mi tego ogórka ruchem wolnowolniejszym, a ja w tym czasie rzucam w Sępa piorunem kulistym i mówię mu na to jego ducie: - Straszne. On już powoli kapituluje, filuje i całą swoją sępowatą naturę zwraca z opierdzielem do ekspedienta: - A pan to już wolniej tego nie może robić?! Trzy kokardki na
jednym ogórku?!

Się uwziął dziad jeden. Być może warzywniak nie ma wprawy w nakładaniu kapturków. Z drugiej strony, spotkanie to przekłada mi się już na nieskończonośc, więc nie marzę o niczym innym, jak udaniu się w stronę półki z ćipsami. Co po przytupie i zignorowaniu również jakichś sapań Sępa robię namiętnie i
ostatecznie.

***

Jeszcze przy kasie widzę jak ten padlinożerca wstrętny lawiruje wśród papryk i pomidorów w celu capnięcia kolejnej ofiary, i przed oczyma duszy mojej jawi mi się jego napad na warzywniaka, za potrójne kokardki ogórkowe.

A to feler! - ja pierdzielę.

* odkurzyć bergamonta (http://miniurl.pl/40953)
* dokończyć temat parkingu na rowery w pracy
* dokończyć badziewia związane z dyplomem
* nosić i pokazywać kartę multisportu - czyli basen + siłka
* zakładać asicsy (http://miniurl.pl/40954)
* dalej grać w siatę i piłkę ;)
* bloga pisać :D

i tyle. Sporo obowiązków, ale damy radę.

Znowu chwilę nie patrzyłem i uciekły 2 tygodnie niepisania. Jeśli ktokolwiek jest ciekaw co się dzieje, to muszę tę osobę lekko zmartwić, bo właściwie niewiele.

Z przedwczoraj: Gotujemy! Pieczona papryka nadziana brokułami

Prosta sprawa, potrzebujemy papryki (kilka sztuk), jeden brokuł, szczypior, ser topiony i ostrą paprykę w torebce. Brokuła trzeba obgotować, wyjąć z wody, pokroić na drobne (ok. 1-2cm) kawałki. Tę drobnicę mieszamy z posiekanym szczypiorem i doprawiamy papryką ostrrrą.
Zwykłą paprykę robimy tak, że odcinamy górną część i drążymy - w ten sposób mamy elegancki, paprykowy pojemnik. Wbijamy mieszankę brokułową do papryki, na wierzch ser i zamykamy paprykowy pojemnik paprykowym wieczkiem. Do piekarnika 180st. 20 minut. I smacznego.

Z wczoraj: graliśmy znowu w czwórkach siatkarskich na ursynowie, troszkę wygraliśmy, troszkę łomotu zebraliśmy, a w efekcie zagramy w finale grupy E. Nie pytajcie mnie która to grupa w hierarchii rozgrywek ;)

Znowu z wczoraj: kolosy się przekładają, prezentacje też, czyli pewnie będę miał przyszły tydzień wolny od uczelni :)

Z dziś rano: waga mi chyba się popsuła ;)

Tyle niusów póki co, jak to się mówi u mnie na osiedlu, w taczu ;)

A propos meczu, Arsenal gra w LM z Liverpoolem. I gra pięknie. Tyle, że to nie jest &^%& konkurs piękności i paskudny Liverpool remisuje. Jest 1-1, w dwumeczu 2-2, czyli póki co dogrywka i karne, ale każda bramka daje przewagę Arsenalowi. I dobrze.

Później się kiedyś odezwę. Stay tuned.

Eee tam, przyzwoitość. W końcu się trzeba ogarnąć i coś stworzyć. Powiem tak, wczoraj wena przyszła, praca dyplomowa się ruszyła kawałek znowu, a i prezentację na semianrium przygotowałem. Zostało kilka poprawek, ale to pip bo już wieczorkiem sobie to obskoczę elegancko.

Tak poza tym nudy, bo full roboty i nic nowego.

Lipa.

Cóż, przez ten miesiąc się trochę wydarzyło. Zabukowaliśmy z Asią salę weselną, data ślubu jest, więc ten temat został ruszony bardzo intensywnie.

Byłem też na urlopie :). Wyśmigałem się tydzień po tyrolskich stokach - Kirchberg, Kitzbuehel - polecam :). Trochę odpocząłem, nie przytyłem, nabrałem sił i takie tam...

Na uczelni nic ciekawego, seminarium powoli rusza, równie powoli rusza moja działalność w zakresie pisania pracy magisterskiej.

Czyli niby nuda, ale kilka rzeczy się jednak w tle dzieje. Fajowo.

Tak więc, oto jest krótki raport z ostatnich dni. Nie działo się właściwie nic ciekawego, uczelnia zaczęła się dość litościwie, zabierając mi z tygodnia pracy jedynie półtora dnia, resztę tygodnia, jak łatwo można się domyśleć, spędzam w pracy. Poza tym delikatnie planujemy weselne przymiarki i, co nastąpi szybciej, wyjazd na urlop. Póki co nagrane są śnieżne szaleństwa w Kirchbergu in Tirol, czyli Austria. A potem zobaczymy. A i dieta... Powoli idzie... Bardzo powoli. ;)

No i jeszcze wypada się pochwalić nowymi nabytkami. Udało mi się wczoraj do cudownego wzmacniacza NADa podłączyć kilka sprzętów. Tuż przed NADem znalazło się magiczne czarne pudełko

Tuż przed czarnym magicznym pudełkiem, biorąc pod uwagę tor audio, znalazł się niemalże kultowy system

A tenże system wbity jest w ramię takiego oto czegoś

I gra analogowa muzyka. Piknie :)

Zaraz przyjdą ludzie, z których co najmniej jeden pasjonuje się koszykówką w wydaniu amerykańskim tak jak ja, więc nie będę się czuł wyalieniowany. Póki co popijam sobie czerwone wytrawne i słucham Jamiroquai. A do transmisji zostało 47 minut...

Hmm, w ogóle to strasznie śmiesznie się dzieje. W robocie znowu sporo ruchu, bo nagle wynikło kilka pilnych zadań, uczelnia odpuściła, ale jak ją znam to tylko chwilowe zjawisko, a w obozie rodziców trwa gorączkowe kombinowanie... Dlaczego kombinowanie, spytacie zapewne. Otóż na któryś z późnoletnich miesięcy przyszłego roku jest koncept, cobym stracił kawalerski status. Więc rodzice w panice, a przygotowania się niebawem rozpoczną.

Dziś z Asią byliśmy na filmie. 'Lejdis' się to arcydzieło nazywało, a ja stwierdziłem, że opłaca się chodzić do kina z nastawieniem, że film, na który ma się bilety to będzie gniot i lipa. Tak właśnie dziś myślałem, a tu proszę, może nieco wstyd przyznać, ale film mnie dość mocno rozbawił. Jak ktoś chce się pośmiać, to polecam (tylko uwaga na wulgaryzmy i alkohol).

Dietowo jest ok, bo waga nie rośnie, a nawet wręcz odwrotnie, aczkolwiek powoli. Czyli sukces. W mocnym postanowieniu i ryzach trwam ciągle, czekając aż ziszczą się marzenia i waga pokaże 75kg.

I to tyle, tytułem nadrabiania blogowych zaległości. Bawcie się dobrze, bo jeszcze weekend, a monopole ciągle otwarte. Odezwę się niebawem. Być może.

Dieta powoli idzie, zdarzają się  wpadki dietetyczne, ale ogólnie dobrze to wygląda. Wagi powoli spada i forma wraca.

Na nic nie miałem czasu ostatnio, więc blog nieco pokrył się kurzem, ale nadrabiamy. I tak moje zaległości blogowe to pikuś w porównaniu z innymi ;)

I tyle. Jak coś się wydarzy - dam znać. Póki co można paść na pysk.

A najfajniejszy jest wynik! W finale, jakby ktoś nie wiedział, spotkali się Novak Djoković z Serbii i Jo-Wilfried Tsonga z Francji (sic!). Obaj wcześniej sprawili w turnieju spore niespodzianki. Novak w półfinale wysłał do domu Rogera 'jestem bogiem tenisa' Federera, a Tsonga, hmm, tych niespodzianek zafundował widzom więcej. Najpierw poległ Andy Murray (rozstawiony z 9.), a w półfinale padł Rafael Nadal (nr 2) i to w trzech setach. Po meczu Nadal powiedział, że Tsongo zagrał dobry mecz, jednak w finale dostanie łomot, niezależnie kto tam zagra.

Część słów Nadala się sprawdziła, jednak dopiero od drugiego seta finału. Bo pierwszego seta wygrał Francuzik. Walka była dość mocna, a potem Djoko pokazał, że z numerem 3. rankingu ATP nie należy fikać. Dwa sety z walką, jednak o jednoznacznym wyniku. W czwartym secie nie było przełamań, obaj gracze wygrywali swoje podania, a w pewnej chwili to Tsonga miał szansę odwrócić wynik meczu, bo Novaka złapała jakaś kontuzja. Jednak obaj dali radę dograć do tie-breaka, w którym Serb dał prawdziwy koncert. 7-2 w tie-breaku, 3-1 w całym meczu i koniec turnieju.

Powodów do radości jest kilka, bo, po pierwsze wygrał Novak, któremu kibicowałem, a po drugie Federer wreszcie przegrał coś w Wielkim Szlemie na twardych kortach. Czyżby koniec dominacji? Oby... :)

Duża moc.

Wow. after I jumped, it ocurred to me. life is perfect. life is the best, full of magic, beauty, opportunity, and television. and surprises...lots of surprises, yeah. and then theres the best
, of course. better than anything anyone ever made up, cause its real.

I went out walking
Through streets paved with gold
Lifted some stones
Saw the skin and bones
Of a city without a soul
I went out walking
Under an atomic sky
Where the ground won't turn
And the rain it burns
Like the tears when I said goodbye

Yeah I went with nothing
Nothing but the thought of you
I went wandering

I went drifting
Through the capitals of tin
Where men can't walk
Or freely talk
And sons turn their fathers in
I stopped outside a church house
Where the citizens like to sit
They say they want the kingdom
But they don't want God in it

I went out riding
Down that old eight lane
I passed by a thousand signs
Looking for my own name

I went with nothing
But the thought you'd be there too
Looking for you

I went out there
In search of experience
To taste and to touch
And to feel as much
As a man can
Before he repents

I went out searching
Looking for one good man
A spirit who would not bend or break
Who would sit at his father's right hand
I went out walking
With a bible and a gun
The word of God lay heavy on my heart
I was sure I was the one
Now Jesus, don't you wait up
Jesus, I'll be home soon
Yeah I went out for the papers
Told her I'd be back by noon

Yeah I left with nothing
But the thought you'd be there too
Looking for you

Yeah I left with nothing
Nothing but the thought of you
I went wandering ]]> http://transatlantyk.wordpress.com/2007/02/20/lekcja-polskiego/ Tue, 20 Feb 2007 16:22:02 +0000 dziabber http://transatlantyk.pl.wordpress.com/2007/02/20/lekcja-polskiego/ "wybierz sentencję i napisz coś o niej"

"Być albo nie być, oto jest pytanie..."

Ludzie od wieków zadają sobie to pytanie, mając nadzieję na odpowiedź. Nadzieja rzeczą ułudną, toteż nie znajdują odpowiedzi. To przykre. Zaskakująca jest skala wieku, w którym zadajemy to arcyważne zapytanie. Każdemu, dziecku czy starcowi, zdarza się moment, gdy stoi przed lustrem i z desperacją pyta

"być albo nie być?"

Pytanie retoryczne, bo odpowiedzi nie udzieli ani szczotka do zębów, ani tubka pasty. Ale nie tylko współcześni mają taki problem.

Już Adolf Hitler wstając rano, wyglądając przez okno bunkra i widząc radzieckie czołgi, popadał w zadumę nad sensem życia. Już papież Marcin V, którego szlag trafiał na samą myśl, że jest 3cim papieżem, myślał że może śmierć to jest wyjście.

Już Juliusz Cezar wstając z rana i potykając się o walające się po komnacie ciała (ach ta impreza!), jęcząc po łacinie "kurvash!", zastanawiał się co by było, gdyby go nie było. (potem szukał czegoś na kaca).

A właśnie "kurvash!". Pamiętacie Vonnegutowskie "Gdze-my-kurva-jesteshmy?". Toż odpowiedź na to słynne pytanie jest prostsza niż odpowiedź na pytanie o sens życia.

Lecz dziś właśnie oświeciła mnie moja polonistka (ukłony, ukłony) i na postawione przeze mnie pytanie "być czy nie być" ze stanowczością odrzekła

MIEĆ!

...czego i Wam życzę z całego serca.