napisał Ian Hamilton
tłumaczył Piotr Sommer

---

J. S. Bach - Passacaglia i Fuga c-moll, BWV 582, część 1

napisał Seamus Deane
tłumaczył Bohdan Zadura

P.S.
[Było tu moje post scriptum, ale się skasowało. Muszę napisać jeszcze raz. 09.07.2008]

The Key to the Fields - Rene Magritte

Do wyboru miała gaz,
Zbyt dużą dawkę, nóż
Wbity w żyłę w przypływie pasji.
Zamiast tego samotnie przyleciała

Samolotem, kupiła bilet
Na wyspę i wyruszyła
Na spacer po karłowatym wrzosie
W kierunku Rackwick. Gdzie nagie

Skały najbardziej strome, przekroczyła je.
Znaleziono ją: wszystkie kości
Połamane, miednica wbita w ramiona.
Po co tyle zachodu

Jeśli inne sposoby wydają się prostsze?
Skąd ten nieludzki spokój?
Czy nieuchronnie musiała się tu
Znaleźć czy też, jak u Kareniny, było to sprawą

Nakładania się błędu na błąd
Aż po kres męczarni -
Błaganiem, kiedy spadała,
By można jej było wybaczyć?
.

"Suicide" by Stewart Conn
tłumaczył Piotr Sommer

Suknia panny młodej - Paul Delvaux

Malec na powrót oddany
Wodom. Lecz jestem pewien
Że kiedy stała na płyciźnie
Zanurzając go czule,

Aż zziębnięte kostki przegubów
Zmartwiały jak żwir,
Był płotką i hakiem
Rozdzierającym ją na wskroś.

Brnęła przez wodę pod
Znakiem swego krzyża.
Jego wyciągnięto z rybami.
Odtąd otchłań będzie

Zimnym odblaskiem dusz
Spoza dalekiego pasma morza.
Nawet nie zagojone dłonie Chrystusa
Pieką i nie mogą tam łowić.
.

"Limbo" by Seamus Heaney
tłumaczył Piotr Sommer

Seamus Heaney napisał też kiedyś wiersz o chłopcu, trzymanym latami w zamknięciu ("Bye-Child"); również bardzo poruszający. Może Heaney napisze w przyszłości o ostatnio odkrytej zbrodni w Austrii? Może wtedy będę w stanie jakoś to przetrawić?

Zachód słońca nad morzem - Iwan Ajwazowski

Zbigniew Herbert, 1974

Wyróżnienie fragmentu wiersza dokonane przez autorkę bloga.

Caxtony to wieloskrzydłe mechaniczne ptaki
niektóre bardzo cenne dla ich upierzenia --

za ich to sprawą wypływają oczy
lub ciało krzyczy nie czując bólu.

Żadnego jeszcze nie widziałem w locie, ale
czasami siadają na dłoni.

Mgła jest, gdy niebo zmęczy sie lataniem
i opiera swój miękki mechanizm na ziemi:

świat robi się wtedy przyćmiony i książkowy,
jak rycina pod bibułka.

Deszcz jest, gdy ziemia to telewizja.
Ma on taką właściwość, że ściemnia kolory.

Model T to pokój z zamkiem pod ekranem --
przekręcasz kluczyk, by uwolnić świat

do ruchu tak prędkiego, że ci pokazują
film, byś przypadkiem nie przeoczył żadnego szczegółu.

Znowu czas jest przywiązany do nadgarstka
lub trzymany w pudełku i tyka niecierpliwie.

W domach śpi nawiedzony aparat,
gdy go ponieść - chrapie.

Jesli ten demon płacze, unoszą go
do ust, by uśpić ponownie

dźwiękami. A przecież budzą go
umyślnie, łaskocząc palcem.

Tylko młodym wolno cierpieć
jawnie. Dorośli muszą chodzić do pomieszczeń karnych

gdzie jest woda, lecz nic do jedzenia.
Zamykają drzwi i znoszą odgłosy

w samotności. Nie zwalnia się nikogo,
a ból każdego z nich ma inny zapach.

Nocą, gdy wszystkie kolory konają,
kryją się parami

i czytają o sobie --
w kolorze, z zamkniętymi oczyma.

Przypomniał mi się ten wiersz po przeczytaniu pewnego wpisu na blogu Fraglesi. Przy obecnej gorączce politycznej przyda się trochę marsjańskiego spojrzenia na rzeczywistość.

komentarze na moim starym blogu

Chodzić od drzewa do drzewa
od bólu i znowu do bólu
cichutko krokiem cierpienia
by wiatru nie zbudzić ze snu

I liście zrywać bez żalu
z uśmiechem ciepłym i smutnym
a mały listek ostatni
zostawić komuś i umrzeć

Edward Stachura