Uczucia zagubiłam, utraciłam to, co piękne
Może na szczęście nigdy nie było wieczne
Nigdy nie będę już śnić o tym, by ponaprawiać błędy
Nie będę szukać chwil - tych, które odeszły
Teraz wiem, że nigdy się nie złamię już więcej
Smutek to szczęście, gdy z kamienia mam serce
Nagle zawiodła pamięć, zgubiłem gdzieś wspomnienia
Miłość to piękne uczucie - zwłaszcza gdy jej nie ma
Od teraz muszę iść, muszę żyć bez uczuć dalej
To, co jest popiołem kiedyś było żarem i niech to już tak zostanie
Niech to już zostanie, bo tak lepiej
Mam już święty spokój, wolę żyć bez Ciebie
Teraz telefon milczy, skasowane wiadomości
Nie uwierzę już nigdy nawet szczerej miłości
Jestem sama i tylko jedna myśl porusza
- jak zaufać teraz komuś, skoro anioł mnie oszukał?

Stoję samotnie pośród tłumu, zostałam z niczym, bez uczuć
Jak coś poczuć, gdy serce milczy?
Dziś widziałam zbyt wiele, o jeden obraz za dużo
Dla Ciebie nie mam już miejsca, gdy marzenia się kruszą
Wiesz, stoję sama między szeptem a ciszą
Wiesz jak to jest gdy się myśli kołyszą w głowie, która nie chce już tego, co było
Jesteś nie wywołaną kliszą dla mnie, jesteś ciszą, która usypia mnie, gdy próbuję powstać, męczy mnie, zabija, gdy nie zamierzam poddać się
Stoisz obok, ale jakby Cię nie było,
zapomniałam o tobie, nawet jeśli byłaś słodką chwilą
Stoję sama, tak bez uczuć, wiesz
Które zgasiłam właśnie, ugasiłam wszystkie je
Może łatwiej będzie po prostu nie rozmawiać,
zamykam rozdział ten, z mego życia spadaj...

Verba "Nic więcej"

He brought me to the banqueting house

and his banner over me was love

Sustain me with raisins

refresh me with apples

for I am sick with love.

I forgot to be lovesick

my alarm clock wakes me up only for the common things

Refresh my broken irregular perception

for the vastness of the gentle breeze

Your Ruah is drawing me in

elevate my thinking above the trivial

swirling of lasting ever will drown me in your love

swiftly overwhelm me

before the alarm clock will scream again

i am weak

you are God

sustain me

©iwka

(click on the picture to see more)

nie zapomnę niewinności

co zaklęta jest w skale poznania

choć nie da się jej odtworzyć

bez pogardy odsunę kamień zamieszania

utkwię mój wzrok w bezczasie wieczności

z filigranowej teraźniejszości się otrząsnę

wyleczę się z turbulentnego narzekania na monotonię codzienności

przeniosę punkt ciężkości z niejasnej rozpaczy na stałość kochania Twojego

tak się pomodlę dzisiaj

i niech takjuż zostanie

a gdyby coś zostalo

jakiś ochłap nadziei w mroku

to daj mi znak

czekam

photo by joanna eleanor

emptiness inhabited by never fulfilled desires

crawled and twisted almost forgotten

catapulting from decades before

mixing times and seasons

troublesome space of dreamed fantastic accuracies

woven through dangerously attractive prophecies

how could that be

barren became a friendly soul

fading memories having the last chance of resurrecting

from distant horizons balancing upon the ocean of divine whispers

bringing me nearer

to this one thing

I will look toward the everlasting captivation

faintly but truly

I desire

- Czy to prawda, że myślisz daleko szybciej od człowieka?
- To prawda.
- Ale mówisz jak ja.
- Inaczej byś nie zrozumiał. Jeżeli nawet mam gotową odpowiedź w części sekundy, wygłaszam ją stopniowo - przyzwyczaiłem się już do tego, że jesteście tacy... spowolnieni.

Stanisław Lem, Młot

To dialog między człowiekiem i komputerem. Unaocznia ciekawe zagadnienie, z którym stykamy się zastanawiając się nad społecznością Boga z człowiekiem.

Bóg jest wieczny. W swej wiecznej naturze jest stały. Kiedy piszę stały chodzi mi o to, że jego charakter, jako święty i doskonały nie podlega zmianom spowodowanym otoczeniem (w wieczności nie ma otoczenia, istnieje Bóg jedynie) oraz zmianami w Bożym nastawieniu, który jest zgodny sam ze sobą, dzięki temu wiarygodny i zdecydowany oraz prawdomówny.

Jednocześnie Bóg nie jest zimnym, niezmiennym bytem - jest aktywną i przepełnioną miłością społecznością trzech osób. "Bóg jest miłością" nie odnosi się w pierwszym rzędzie do miłości Boga do nas - ale do relacji, jaką wobec siebie mają osoby Trójcy. To z głębi tej relacji Bóg stworzył na swoje podobieństwo takie dziwny i zdumiewający byt jak człowieka, który istnieje zawsze na dwa równe co do jakości sposoby - jako kobieta i mężczyzna, z których każde jest do miłości zdolne.

Tu dochodzimy do ważnego szczegółu, mianowicie człowiek - kobieta i mężczyzna - istnieją w czasie. W czasie również realizuje się ich istnienie, poprzez które wykazują swoje podobieństwo do Boga, na wzór którego zostali stworzeni. Więcej, w czasie również realizuje się ich więź z Odwiecznym Bogiem, który ich stworzył.

Pojawiają się tu ważne pytania. Jak osadzony w czasie człowiek może w rzeczywisty sposób kochać wiecznego Boga, i na odwrót - w jaki sposób jest to możliwe, że wieczna miłość Boga wobec człowieka istnieje w czasie?

Wydaje mi się, że z prostego faktu, iż człowiek nie jest w stanie wyjść poza ramy, w jakich został stworzony - poza czas - wynika, iż to Bóg, pragnąc społeczności z człowiekiem, dobrowolnie wszedł w czas. Wszedł po to, by prawdziwie kochać człowieka. Prawdziwie - czyli w sposób, który bierze pod uwagę potrzeby nie tylko jednej, ale dwóch stron związku. Innymi słowy - Bóg decydując dać człowiekowi możliwość poznania siebie i kochania siebie, jednocześnie zdecydował na swoje istnienie w czasie.

Czy to ważne?

Myślę, że tak. Oznacza to bowiem, że wszelkie reakcje Boga na działanie jego umiłowanych w Biblii nie są jedynie obrazem, antropomorfizmem, ale prawdziwym wyrażeniem uczuć, które istnieją w Bogu. Bóg prawdziwie się smuci, kiedy grzeszymy; prawdziwie się troszczy o nas w czasie naszego życia; prawdziwie pewne działania Mu się podobają, a pewne nie. Prawdziwie reaguje na to, co robimy.

Oczywiście, takie postawienie sprawy nasuwa pytanie: w jaki sposób pogodzić tą czasową perspektywę z Bożą wieczną niezmiennością? Wydaje mi się, że istnieje prosty sposób - Bóg po prostu zaplanował istnienie stworzenia we wszystkich szczegółach, wraz z działaniem swojej Opatrzności względem Jego dzieci, której jednym z aspektów jest obdarzanie miłością człowieka.

Boże działanie w czasie ma swoje korzenie w odwiecznej decyzji. Ale z drugiej strony nie wolno nam tego doczesnego wymiaru lekceważyć, bo to sprawi, że Jego miłość będzie dla nas niezrozumiała, a przez to nieprawdziwa. Ten czasowy wymiar jest prawdziwy. Jak my. I jak nasza miłość do Boga.