Utyłam. No dobra, początek kiepski... ale taka jest prawda, że tu i ówdzie co nieco mi przybyło. Szkoda, że nie w jedynym rejonie, gdzie byłoby to pożądane... ^^ Dobra wiadomość jest taka, że jednak zaczynam powoli te niechciane dekagramy tracić. Co regularnie czczę przez napychanie się bezami - bo nie ma zdrowszej i bardziej niskokalorycznej diety, prawda? ^^

Kochane ciałko co nieco urosło, ale to nic w porównaniu z mym życiem wirtualnym, które rozrosło się do rozmairów monumentalnych. Wbrew wszelkim moim domysłom, przewidywaniom, zarzekaniom, że ja nie, że po co mi to, że internet to tylko net i zabawa. Los ma zwyczaj robić nam perfidnie na złość i doprowadzać do sytuacji dokładnie przeciwnych naszym zamierzeniom. Tak i ja, dzięki pewnemu forum, poznałam kilkoro wspaniałych ludzików. Nie wiem, co strzeliło mi do łba, gdy zgodziłam się po raz pierwszy na randkę w ciemno z tą bandą potencjalnych seryjnych morderców, ale do dziś dnia dziękuję tej nieznanej mi sile. Bo kontakt został nawiązany i - jak na razie - całkiem nieźle się trzyma. Z tego miejsca ściskam Was wszystkich i każdego z osobna, moje zboki, moi stetryczali stróże nastoletniego, smarkatego nastroju, moi wy słiiiit blogaskowi współpisacze (i nie tylko^^).

Nie tylko życie wirtualne mi się rozbuchało. Także rodzinka mi się cokolwiek powiększyła. Zyskałam dwie siostry, z czego jedna jest daltonistką, a druga oposem. Przy czym opos jest równocześnie matką daltonistki, a jej ojcem nasz brat niebieski. Nie można także zapomnieć o tym, że szanowne miano matki przysługuje też daltonistce, jako matce założycielce radia i matce chcrzestnej mafii radiowej, a ja wraz z dydelfikiem jesteśmy jej prawymi rękami. Comprende? ^^

Coby się z siostrami bardziej zbratać, grzecznie zaliczyłam pierwszy rok studiów dla pomyleńców (tak w ramach solidarności ze starszymi pomyleńcami). Bo kto normalny idzie na filologię (mniejsza już jaką)? Właśnie. Choć czasem moja Alma Mater z przyległościami i całym dobrodziejstwem inwentarza doprowadza mnie do szewskiej pasji/białej gorączki/nerwicy/histerii/depresji (niepotrzebne skreślić), to na razie jakoś tam sobie radzę. Może nie wybijam się przesadnie i nie frunę po bezchmurnym nieboskłonie wraz z największymi, najdostojnieszymi tudzież najwspanialszymi orłami mego roku (a raczej nie pruję jak te terminatpry ;p), to daję sobie radę z tymi descriptiv grammarami, listeningami, phoneticsami i najstarsi Indianie nie wiedzą czym jeszcze. Tak łatwo się mnie nie pozbędą, no ;]

Wydarzyło się oprócz tego sporo. Rzekłabym nawet, że o parę rzeczy za wiele... Zamiast tych spraw chętnie pod kategorią "odfajkowane" umieściłabym parę niespełnionych nadziei i pragnień. Ale czasu nie zawrócimy, tego, co zesłane zostało nie zmienimy. Cieszyć się trzeba tym, co się ma, a nie martwić tym, czego się nie ma (jak mi kiedyś Ktoś mądry powiedział ;) ). Dlatego zamierzam się cieszyć, dopóki mam z czego, a całą resztę olewać, no^^ Tylko jednego naprawdę mi szkoda... że właśnie przezd paroma minutami straciłam na zawsze miano rozwydrzonej, smarkatej nastolatki. Oby to się nie przerodziło w kryzys osobowości ;)

Czyli jak chudy szkielet z warstwą skóry na wierzchu. No i te owłosienie. Ale to już kwestia testosteronu...

Wracając do szkieletów. Lubię jeść. Bardzo. Jem tyle, ile mogę. No i zamiłowanie do słodyczy. Tylko dlaczego nie tyję?

Czyżbym obraził bóstwo tycia? :/

Czekam na rady.

Bravo pomóż. xP