Nawet największy twardziel nie potrafi się jej oprzeć. Miłość jest jak grom z jasnego nieba.

Ci, którzy myślą, że przydarza się jedynie młodym, są w błędzie. Oszaleć z miłości można nawet... po osiemdziesiątce. Euforia czy cierpienie?

Co sprawia, że miłość potrafi zaślepić, odebrać rozum, ba – nawet pchnąć w szpony nałogu? Naukowców zgłębiających sekrety ludzkiego mózgu od dawna nurtowało to pytanie. W ostatnich latach zyskali oni możliwość obserwowania wnętrza mózgu "na żywo" za pomocą nowego, funkcjonalnego rezonansu magnetycznego.

Zakochany mózg aż iskrzy
Supernowoczesne urządzenie pozwala nie tylko zajrzeć do mózgu, ale też śledzić na ekranie jego pracę. Co ujrzeli neurolodzy?
U zakochanych ludzi ośrodki mózgu odpowiedzialne za odczuwanie emocji (np. jądro ogoniaste) przypominają iskrzące punkciki, jakby odbywał się w nich festyn fajerwerków. Naukowcy postanowili powtórzyć badania po dwóch latach, gdy miłosna gorączka trochę już opadła. Okazało się, że aktywność tych ośrodków wyraźnie zmalała, pobudzeniu natomiast uległy te części mózgu, które odpowiadają za przywiązanie do ukochanej osoby. Wniosek? Ostra faza zakochania trwa zwykle krócej niż dwa lata.

Romantyzm serca czy coś więcej?
Święcie wierzymy, że gdy dopadnie nas strzała Amora, nasze serce przepełniają romantyczne uczucia. Przez 24 godziny na dobę myślimy o najdroższej osobie. Tymczasem, jak twierdzą eksperci, magiczna miłosna więź to nie tylko porywy serca. Sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana...

Mobilizacja od stóp do głów
W ciałach zakochanych w każdej sekundzie zachodzą setki reakcji chemicznych. Dzięki nim uzależniamy się od partnera, a ściślej – od euforycznego stanu, jaki w nas wywołuje. Dla organizmu jednak zakochanie to coś w rodzaju megastresu. Gigantyczne napięcie, określane jako gorączka miłosna, mobilizuje wiele narządów.

MÓZG
Zaczyna np. wytwarzać serotoninę i fenyloetyloaminę, która wywołuje stan zbliżony do narkotycznego transu. Emanujemy szczęściem, nie czujemy zmęczenia, głodu i senności. Szare komórki pracują na najwyższych obrotach, szybciej zapamiętujemy, ale uwaga! Możemy mieć problemy z koncentracją...

SERCE
Pompuje krew jak szalone, co pobudza krążenie zarówno w kończynach, jak i mózgu. Miłość może nawet spowodować nieznaczny wzrost ciśnienia krwi.

NADNERCZA

Zwiększają produkcję hormonów płciowych i adrenaliny. Czujesz się seksowna i pewna siebie. Twoja twarz promienieje, oczy nabierają blasku. Na głowach łysych mężczyzn mogą pojawić się włosy!

JAJNIKI
Produkują więcej estrogenów – hormonów kobiecości.

JELITA
Ich ruchy stają się szybsze. Gdy jesteś zakochana, możesz schudnąć parę kilogramów.

UKŁAD ODPORNOŚCIOWY
O 30 proc. wzrasta liczba limfocytów, dlatego w miłosnej gorączce rzadziej dopada Cię grypa czy zatrucie.

Miłość wpływa zatem korzystnie na ciało i psychikę. Czy jednak dotyczy to także nieszczęśliwej miłości? Kardiolodzy z uniwersytetu Baltimore (USA) badali serca pechowców kochających bez wzajemności. Uczestników eksperymentu przez cztery lata poddawano badaniom (m.in. EKG, echo serca, analiza krwi). Co się okazało? Nieszczęśliwie zakochani mieli we krwi 20–30 razy więcej adrenaliny niż mają ludzie przywożeni do klinik kardiologicznych z zawałem.
A właśnie nadmiar tej substancji, zwanej hormonem stresu, powoduje duże zakłócenia w pracy serca.

FEROMONY – miłosne wabiki
To właśnie dzięki nim Casanova cieszył się megapowodzeniem u pań. Bezwonne lotne cząsteczki (odkryto je w latach 70. XX w.) wytwarzane przez każdego z nas, jak magnes przyciągają osobników płci przeciwnej (silnie działają na ich czułe receptory). Feromony ukochanego mężczyzny wpływają na nasze samopoczucie (działają antydepresyjnie). Podobno u kobiet najwięcej wytwarza się ich podczas owulacji. Zaprogramowała nas tak natura, by łatwiej nam było złowić ukochanego w miłosne sieci.

KOCHLIWI CI POLACY
60% młodych Polaków zakochało się w ostatnim roku.
55% wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia.
50% z nas wierzy, że prawdziwa miłość zdarza się raz w życiu.
5% z nas nigdy nie kochało.

 Źródło: polki.pl

Co ta miłość robi z człowieka :D

Może kiedyś w innym życiu,
jeszcze raz spotkamy się.
I raz jeszcze w Twoich oczach,
słodko tak utopię się.

Nawet nie wiem gdzie teraz jesteś
i czy jesteś teraz z kimś?
Prawdę mówiąc to nieważne.
Ważne jest kim jesteś Ty.
Chciałabym móc Cię pocałować,
dotknąć lekko twarzy twej,
Jesteś taki wyjątkowy,
Żegnaj, bo już nie ma mnie.

Może kiedyś w innym życiu,
jeszcze raz spotkamy się.
I raz jeszcze w Twoich oczach,
słodko tak utopię się.

Sumptuastic "List do nieznajomej"  

Z czego składa się twarz to każdy wie jednak nie każdy wie ile emocji można przy jej pomocy pokazać. Naukowcy są zgodni ,że wyrazy twarzy można podzielić na 6 grup które wyrażają: szczęście, smutek, pogarda, gniew, strach zainteresowanie. Co ciekawe gdy spotykamy dotąd nieznanego człowieka nasz mózg ocenia go i kształtuje o nim opinię na podstawie zachowania podczas około pierwszych pięciu minut znajomości. Po tym czasie wszystkie sygnały jakie odbieramy będą filtrowane pod kątem zgodności z opinią którą sobie wyrobiliśmy. Tak więc jeśli spotkamy osobę, która jest zasmucona potem będziemy uważali ją za smutasa. Przeramowanie wizerunku jest oczywiście możliwe jednakże pierwsza opinia kształtuję się podczas tych 5 minut.

Fenomenalnym gestem, który wykonujemy przy pomocy mięśni twarzy jest uśmiech. Potocznie zwany "banan" jest gestem uniwersalnym. Co to znaczy? Oznacza to że w każdym kraju na świecie niezależnie gdzie się znajdujemy i z kim mamy do czynienia uśmiech jest uznawany za gest radości, szczęścia, życzliwości, pogody ducha. Wiele osób nie docenia potęgi uśmiechu. Jak wykazują badania (moje doświadczenia również) osoby, które częściej się uśmiechają są odbierane jako osoby weselsze, łatwiej im się dogadywać z innymi jak i łatwiej nawiązują znajomości. Co ciekawe uśmiechnięcie się do obcej osoby powoduje taką samą reakcje (oczywiście nie w 100%). Nie wierzycie? Łatwo to sprawdzić. Wystarczy przejść się ulicą i uśmiechać się życzliwie (bez wyolbrzymionego głupkowatego uśmiechu) a zobaczycie jak duża liczba osób wam się odwzajemni tym samym.

Drugim charakterystycznym jak i uniwersalnym gestem jest chwilowe uniesienie brwi. Brwi unosimy najczęściej gdy się z kimś witamy lub rozpoznaliśmy kogoś znajomego. Robimy to także gdy cieszymy się z czegoś.

Smutne osoby nie posiadają charakterystycznego wyrazu twarzy. Zazwyczaj można zauważyć brak jakiejkolwiek ekspresji z subtelnymi gestami takimi jak opuszczenie wzroku czy obniżenie kącików ust. Skrajny smutek wyrażamy płaczem, drżeniem warg i chęcią ukrycia twarzy przed spojrzeniem innych.

Pogardę zdecydowanie łatwiej rozpoznać niż smutek. Charakteryzuje się ona skrzywieniem ust, pomarszczeniem nosa i odchyleniem, skręceniem głowy w przeciwnym kierunku niż widok który powoduje naszą reakcję.

Strach przyjmuję formę bardziej niewidoczną niż pogarda. Mogą mu towarzyszyć takie aspekty jak: bladość, pocenie się, drżenie, otwarcie ust lub szersze otwarcie oczu.

Gniew czy złość możemy rozpoznać po spiętym ciele, zaciśniętych zębach, pomarszczonym nosie i tak zwanym kamiennym spojrzeniu. Niektóre osoby zmieniają też kolor, robią się blade czerwone lub sinieją.

Osoba zainteresowana będzie miała poszerzone źrenice i pochyloną lub przekrzywioną głowę w kierunku obiektu, którym jest zainteresowana. Rozchylone usta też mogą oznaczać zainteresowanie. Gdy osoba siedzi może też podeprzeć się dłonią (palcami) o brodę

Jak widzimy twarz jest wielkim przekaźnikiem informacji. Warto z nich korzystać.

Interesujące co tam jest! a co było?

Video: