I have however enjoyed the odd mash-up a concept which interweaves two songs into one, it was a concept which expanded upon the act of sampling and was a great success back in 1987 for the JAMMS (The Justified Ancients Of Mu Mu).

Todays artist takes this to a new level with their latest album "Feed The Animals"

Girl Talk is the stage name of musician Gregg Gillis (born October 26, 1981). Gillis, who lives in Pittsburgh, Pennsylvania, has released four LPs on Illegal Art and EPs on 333 and 12 Apostles. He began making music while studying biomedical engineering at Case Western Reserve University. He specializes in mashup style remixes, in which he uses often a dozen or more unauthorized samples from different songs to create a new song; The New York Times Magazine has called his music "a lawsuit waiting to happen."^[1] He has given different explanations for the origin of his stage name, once saying that it alluded to a Jim Morrison poem^[2] and once saying that it alluded to an early Merzbow side project.^[3]

Feed the Animals is the fourth album by Girl Talk (Gregg Gillis), released on Illegal Art in 2008. It is composed almost entirely of samples taken from other artists' songs, plus minor original instrumentation by Girl Talk.

As of June 19, record label Illegal Art is selling the album in a similar fashion to how Radiohead sold their 2007 release In Rainbows – a "pay-what-you-like" system. Gillis states that the goal behind this is to "make it easier for people to get their hands on the music, which is my number one priority."^[2] Users choosing to pay $0.00 have to explain why, selecting "I may donate later"; "I can't afford to pay"; "I don't really like Girl Talk"; "I don't believe in paying for music"; "I have already purchased this album"; "I don't value music made from sampling"; "I am part of the press, radio, or music industry", or "other reasons".^[3] However, those who pay $5 can access FLAC files and a one-file seamless mp3 version of the album. For $10, users can obtain a physical copy of the album, once it is released. Originally, the physical copy was subject to be released on September 23. However, Gillis has stated that there were "manufacturing issues" involving the production of the CDs, forcing the date to be pushed back to October 21.^{[4] [5]}

Further information and a full list of known samples can be found at http://en.wikipedia.org/wiki/Feed_the_Animals#Track_listing

In the meantime here are the samples used in Track 1 "Play Yout Part (Part 1) which you can listen to below.

1. "Play Your Part (Pt. 1)" - 4:45

"Play Your Part )Pt 1) - Girl Talk [MP3] WARNING BAD LANGUAGE!!

[audio http://thehelplessdancer.files.wordpress.com/2008/10/girl-talk_01_play-your-part-pt-1.mp3]

3 - John Lennon

Begin 1968 was John zevenentwintig. Met The Beatles was hij aan de top van de wereld geraakt. The toppermost of the poppermost, zoals hij dat graag uitdrukte. Hij had alle seks, drugs, lekker eten, roem, geld e,n wat dan ook die hij zich maar ooit had kunnen wensen. Maar hij was niet gelukkig.

Hij was getrouwd met een schoolvriendin, Cynthia, omdat die in verwachting was geraakt. Samen met zijn schoonmoeder woonde het "gelukkige gezinnetje" in een poepchique wijk op een uur rijden van Londen. Ver van alle actie. Nu er niet meer getourd werd, vulde hij zijn dagen met slapen en het slikken van pillen.

In november 1966 had hij iemand ontmoet die hem niet meer losliet: een kleine Japanse kunstenares. Sinds hij haar tentoonstelling had bezocht, bleef ze regelmatig in zijn leven opduiken. Vaak op de meest onverwachte momenten. Opeens kroop ze naast hem in de auto. Soms stond ze dagenlang in de regen voor zijn huis te wachten. En dan waren er de vreemde briefjes die ze hem schreef. Er staan boodschappen op als:  “Ik ben een wolk. Zoek me.”

Cynthia had, al lachend, ooit gevraagd of hij niet beter af zou zijn met haar. "Doe niet zo gek," had hij geantwoord. 

Februari tot april

Wanneer The Beatles, begin februari een paar dagen in de studio zitten om een single op te nemen, ziet John zijn kans schoon. Tijdens de laatste dag van de opnamen zou er een filmploeg komen om een clipje te draaien bij 'Lady Madonna'. Hij nodigt Yoko Ono uit om te komen kijken.

Tijdens de opname zegt hij tegen haar dat ze er moe uit ziet. Of ze niet even wil gaan liggen.  Een van de Beatleshulpjes brengt haar naar een appartement in de buurt. Daar staat al een bed klaar.

Maar Yoko loopt weg. Niet gediend van zo weinig subtiliteit. 

Enkele dagen later vliegen John en Cynthia naar Rishikesh.

Cynthia had eerst nog gehoopt dat John in de nieuwe omgeving terug op haar golflengte kon komen. En de eerste paar dagen leek dat ook het geval. Maar na twee weken neemt John zijn intrek in een ander appartement. Hij verklaart dat hij er beter kan mediteren. "Het heeft niets met jou te maken."

Pas later beseft Cyn dat het was om, in alle rust, zijn post te kunnen lezen.

"Er bleven van die rare briefjes komen. Ik werd er gek van. In Indië begon ik haar te zien als een vrouw - niet alleen maar als een intellectuele vrouw."

Hij zou Yoko willen vragen om ook te komen, maar dat durft hij niet. Hoe zou hij zoiets aan zijn vrouw moeten uitleggen? Hij laat het dan maar zo.

Wanneer Yoko terugkeert van een paar optredens in België en Frankrijk krijgt ze de deur van haar appartement maar met moeite open. Zoveel kaarten en brieven heeft John haar gestuurd.

Met de nieuwe fingerpickingstijl die hij van Donovan heeft geleerd begint John enkele nummers te schrijven. Als eerste brengt hij een ode aan de twee belangrijkste vrouwen in zijn leven. Julia is de moeder die hij op jonge leeftijd verloor, maar in de song smokkelt hij ook subtiele verwijzingen naar Yoko: "Ocean child" is de letterlijke vertaling van haar naam.

In het vliegtuig, op de terugweg naar Londen, vertelt John aan zijn vrouw hoe onbelangrijk ze in zijn leven is geworden. Het komt des te harder aan bij Cynthia, omdat ze in Indië gehoopt had dat hun huwelijk terug goed kon komen.

"Eens terug in Engeland, bleef hij afstandelijk," schrijft Cynthia in haar boek. "Slechts één keer was er nog een band tussen ons en dat was, ironisch genoeg, op het moment dat hij zijn ontrouw toegaf. Ik stond aan de afwas toen hij plots zei: 'Er zijn andere vrouwen geweest, weet je, Cyn.'

’Dat geeft niet," zei ik, totaal verrast door zijn eerlijkheid. 

‘Ik heb alleen van jou gehouden, Cyn,’ zei hij. Hij kuste me en zei: 'Ik hou nog van je en zal dat altijd blijven doen'."

Mei

John is zeer rusteloos en ongelukkig nu de nieuwe zekerheden en de rust van de meditatie weggevallen zijn. Hij gaat terug zwaar aan de drugs. Hij voelt zich eenzaam, met een vrouw waarvan hij vervreemd is en zijn vrienden die hun eigen families hebben.

Daarom vraagt hij Pete Shotton om zijn persoonlijke assistent te worden. Pete is al bevriend met John van in de basisschool. John heeft hem vroeger een supermarkt cadeau gedaan en daarna een job bezorgd bij Apple. Maar voortaan moet hij John's chauffeur spelen, zijn rekeningen betalen, zijn post doornemen...

Samen gaan ze een paar dagen logeren bij Derek Taylor. Ook Derek is een oude bekende van uit Liverpool. In de beginjaren was hij de PR-man van The Beatles, maar in 1965 is hij naar Los Angeles vertrokken om er te gaan werken voor The Beach Boys en The Byrds. Maar nu is hij terug gekeerd om voor Apple te komen werken. 

Tijdens het bezoek geraakt John helemaal van de kaart door een zware LSD trip. Hij meent dat hij een complete mislukking is. Derek moet hem de hele nacht lang, zijn eigen levensverhaal vertellen en aan de hand van zijn eigen liedjes uitleggen wat hij allemaal heeft gepresteerd.

Enkele dagen later krijgt Derek een uitnodiging voor een ontmoeting met de actrice Brigitte Bardot. Die is in Carnaby Street aan het filmen voor The Devil’s in Town. Zij inviteert The Beatles in haar suite in het Londense May Fair Hotel. Derek geeft de uitnodiging door: Paul zit in Schotland en George en Ringo zijn niet geïnteresseerd. Maar John wil zijn jeugdidool wel ontmoeten. Maar hij stelt een paar voorwaarden: de suite moet helemaal worden ontruimd en er moeten allemaal kaarsen branden. "Het hotel management was er niet blij mee, dat alle meubels de gang op werden geduwd," herinnert het Franse sekssymbool zich later, "en de volgende dag werd ik het hotel uit gezet. Maar het was fijn om bij John Lennon te zijn."

Nochtans verloopt de ontmoeting niet vlekkeloos. Hoewel Derek vooraf had laten weten dat alleen John zou komen, had Bardot een aantal vriendinnen uitgenodigd en gereserveerd in het trendy restaurant Parkes in Beauchamp Place.

Om zijn zenuwen te bedwingen had John vooraf wat acid genomen. "Ik was compleet van de kaart," blikt hij later terug. "Ik zei alleen maar 'Hallo' en schudde haar hand."

Zonder één woord zet hij zich daarna op de grond, in lotuspositie.

“Indië heeft nogal een indruk nagelaten,” probeert de actrice.
“Niets vragen,” gebiedt John. “Voel de vibraties.”

Om het evenwicht tussen het aantal jongens en meisjes wat te herstellen, laat Bardot twee jonge mannen bellen om te gaan dineren. John en Derek slaan de uitnodiging echter af. Bardot heeft genoeg gezien en het gezelschap vertrekt.
Wanneer Bardot enkele uren later terug naar haar suite gaat, hoort ze, nog voor ze de deur opent, harde Indische muziek. Binnen treft ze de Beatle aan, languit op de vloer liggend. Derek is uitgeteld en omringd met lege bierflesjes. Ze geeft John een gitaar en vraagt hem een paar nummers te spelen. Dat doet hij, waarna ze vertrekken.
Achteraf doet hij het vooral af met: “I was on drugs and she was on her way out.”

Op 11 mei vertrekken John en Paul, met enkele afgevaardigden van Apple naar New York om er de oprichting van hun firma, die officieel Apple Corps Ltd heet,  te promoten. John weigert Cynthia mee te nemen.

Wanneer ze vijf dagen later terug thuis komen, stuurt John zijn vrouw en zoontje met vakantie naar Griekenland. Donovan verblijft daar met zijn manager Gypsy Dave. Cyn hoeft niet alleen te gaan. Haar moeder gaat mee, plus Alex Mardas (Magic Alex) en Jenny Boyd ( de schoonzus van George Harrison).

"We hadden het nodig om even afstand te nemen," meent Cynthia. "Ik geloof niet dat hij mij kwijt wou. Hij moest de dingen voor zichzelf op een rijtje zetten. Hij was erg onzeker en twijfelde aan alles. De Maharishi had hem ontgoocheld, de toekomst van The Beatles was onzeker na de dood van hun manager en we wisten niet goed hoe het met ons tweeën verder moest."

De volgende avond maken John en Pete Shotton, onder invloed van LSD, experimentele opnamen. Daarna zitten ze wat te praten over John's ontgoochelingen in de Maharishi en andere idolen, wanneer John plots verklaart: "Pete, Ik denk dat ik Jesus Christus ben."

Hij laat onmiddellijk een spoedvergadering beleggen, voor de volgende namiddag.

"Ik moet jullie iets vertellen, " meldt hij trots: "Ik ben Jesus Christus. Ik ben terug gekomen. Dit is wat ik moet doen."

"Voila, dat weten we ook weer," reageert Ringo lakoniek. "Vergadering afgelopen. Kom, we gaan eten."

Na het diner rijden John en Pete terug naar John's huis in Weybridge.

Omstreeks 10 uur 's avonds belt John naar Yoko Ono. Hij vraagt haar om een taxi te nemen en naar hem toe te komen. "Ik dacht, Cyn is weg. Nu is het moment om haar beter te leren kennen."

John weet niet goed wat hij nu moet aanvangen. "We kunnen twee dingen doen," zegt hij tegen haar: "We kunnen hier gewoon blijven zitten en wat praten, of we kunnen naar boven gaan en wat muziek maken."

"Ik ben niet goed in het praten over koetjes en kalfjes," vult Yoko aan, "dus koos ik voor de muziek."

In zijn muziekkamer laat hij haar wat experimentele dingen horen die hij de laatste dagen heeft opgenomen. En dan beginnen ze zelf wat te knoeien. "Het was middernacht toen we begonnen aan Two Virgins en het werd ochtend toen we klaar waren," vertelt John. "En toen gingen we met elkaar naar bed. Het was prachtig."

De opnamen die ze die nacht samen maken worden later als Unfinished music No 1: Two Virgins uitgebracht.

"Het is in dat liedje," blikt John terug: "‘Those wedding bells are breaking up that old gang of mine.’ Het was pas toen ik… hoe oud was ik toen Yoko ontmoette? 26. Dat was het: het was gedaan met de bende op het moment dat ik haar leered kennen. Ik deed het niet bewust, maar dat is wat er gebeurde. Op het moment dat ik haar ontmoette, was het gedaan met de jongens. En toevallig waren de jongens beroemd en niet zomaar de jongens van zaterdagavond in het café.”

De volgende dag draagt John Pete op, om een huis te gaan zoeken voor hem en Yoko.

Hij stuurt hen ook samen uit om Yoko's spullen te gaan halen en wat nieuwe kleren voor haar te gaan kopen. John en Yoko hebben beslist in het vervolg enkel nog wit te dragen.

Onderweg moet Pete haar een snelcursus over The Beatles geven.

Later die dag komt Cynthia komt terug naar huis, samen met Jenny Boyd en Magic Alex. Ze vinden John en Yoko samen in de keuken. Yoko draagt haar ochtendjas en Yoko's spullen liggen in haar kamer.

John verwelkomt hen kalm: "Hallo."

Cynthia vlucht naar een appartement, aan Montague Square, in Londen, dat Jenny, Alex en enkele vrienden huren van Ringo. Cyn drinkt te veel wijn en vertelt Alex Mardas alles over haar problemen met John.

Wanneer ze twee dagen later terug naar huis gaat, om wat spullen te halen, is Yoko verdwenen. John doet heel normaal en vertelt dat het allemaal een vergissing was. Ze gaan zelfs samen naar bed.

Om Julian niet te zeer te verontrusten vertrekt Cynthia de volgende dag, zoals gepland met vakantie naar Pisaro in Italië. Nog diezelfde avond krijgt ze er bezoek van Alex. Die brengt haar een boodschap van John: hij wil scheiden. Hij dringt er ook op aan dat zij alle schuld op zich neemt, want het zou slecht voor zijn imago als hij de schuldige zou zijn. Hij stelt voor te wisselen van verblijf: Cynthia kan met Julian en haar moeder Lyl terug intrekken in hun huis en John en Yoko verhuizen dan naar Ringo's flat aan Montague Square.

In de flat aan Montague Square leven John en Yoko van champagne, kaviaar en drugs. Het appartement verandert al vlug in een puinhoop. Ze kijken intussen uit naar een nieuw huis.

Juni

Enkele dagen later beginnen de opnamen van de witte dubbel LP. Tegen de afspraak in neemt John zijn liefje mee naar de studio. Yoko is bovendien niet van plan stilletjes toe te kijken. Ze geeft commentaar en zelfs kritiek, zeer tot ongenoegen van de anderen, die zich hierbij zeer ongemakkelijk voelen. Al direct bij de eerste sessie wil ze een microfoon en levert haar eerste bijdragen aan John's song 'Revolution N° 1'.

John is erg jaloers. Hij heeft schrik dat een van de anderen zou aanpappen met zijn lief. Daarom wil hij haar geen moment alleen laten. Ze moet zelfs mee als hij naar het toilet gaat.

De volgende dagen spenderen John en Yoko heel veel tijd aan een geluidscollage op basis van de jam waarin ‘Revolution’ is geëindigd. John heeft de laatste zes minuten er van af geknipt en samen vergroten ze de kakofonie door er allerlei geluidseffecten aan toe te voegen. Sommige maken ze zelf terwijl ze andere uit de EMI archieven halen. Ze noemen het geheel ‘Revolution N° 9’.

Op 15 juni houden John en Yoko een “Acorn Event”. Ze planten twee eikels voor de National Sculpture Exhibition bij de kathedraal van Coventry. De eikels symboliseren het samenkomen van het Oosten en het Westen.

De eikels worden opgegraven door fans. Nieuwe eikels worden geplant en 24 uur per dag bewaakt door twee veiligheidsagenten.

Drie dagen later wonen John en Yoko de première bij van The John Lennon Play: In His Own Write, een toneelstuk gebaseerd op John’s boek, in een regie van Victor Spinetti. Het koppel wordt er uitgejouwd door het publiek. "Cynthia is beter dan haar" wordt er geroepen. Er is flink wat racisme in het spel. Naast "spleetoog" wordt ze ook uitgemaakt voor "monkey" (aap).

's Anderendaags staan besteden alle kranten commentaar op de aankomst van John en Yoko aan het Old Vic Theatre. Er wordt druk gespeculeerd over huwelijksmoeilijkheden. De flat aan Montague Square wordt 24 uur op 24 belegerd door fotografen.

Het zal dan ook geen toeval zijn dat wanneer, na een onderbreking van twintig dagen, The Beatles de opnamen terug oppikken, de eerste song er een van John is: ‘Everybody's Got Something To Hide Exept Me And My Monkey’.

Om die bewering kracht bij te zetten neemt John, met een zelfontspanner, naaktfoto's van hemzelf en Yoko. Die worden afgedrukt op de voor-en achterzijde van de hoes van hun LP Two Virgins.

Juli

Op 1 juli openen John en Yoko de tentoonstelling You Are Here (To Yoko From John Lennon, With Love') in de Robert Fraser Gallery in Mayfair, Londen. De tentoonstelling bestaat uit een werk van John, voornamelijk gemaakt met kisten van Oxfam. Het werk mag door iedere bezoeker worden aangevuld.

Natuurlijk worden ze weer belegerd door de pers.

Later in de maand komen John en Cynthia met hun advocaten bij elkaar om de scheiding te regelen. Cynthia krijgt slechts £ 75,000. John beweert dat ze helemaal niets voor hem heeft gedaan en dat hij uiterst vrijgevig is.

Hij verbiedt iedereen uit zijn omgeving om nog enig contact met haar te hebben.

Als afscheid aan zijn vijfjarig zoontje neemt hij een wiegeliedje op: 'Good Night'. Hij laat het echter door Ringo zingen.

Verder worden een hardere, snellere versie van 'Revolution' opgenomen. Dat was nodig omdat John het nummer als single wou uitbrengen, maar de anderen de eerste versie te traag vonden.

Ook 'Cry, Baby Cry' en een eerste versie van 'Sexy Sadie' worden op band gezet.

Omdat de situatie in de flat onhoudbaar is geworden, nodigt Paul John en Yoko uit om bij hem in te trekken, in zijn huis in Cavendish Avenue.

Paul's vriendin, Francie Schwartz , vertelt daar over: “John en Yoko zouden nooit bij ons zijn ingetrokken als de boekhouder van Apple niet had geweigerd om Yoko's schulden af te betalen. Daardoor kon John ook geen huis kopen waar ze in konden gaan wonen. Ik herinner me dat John riep: ‘Van wie is die verdomde firma eigenlijk?’."

Revolution

Augustus

Terwijl ze daar wonen beginnen John en Yoko ook hun eerste films te draaien met een 16 mm camera. (Film No. 5) Smile, is een sterk vertraagde opname van John's gezicht. Voor Two Virgins, worden John en Yoko's gezichten gefilmd en daarna over elkaar heen worden geprojecteerd zodat ze in mekaar overvloeien.

Paul gaat als diplomaat mee wanneer John en Yoko de naaktfoto’s voor de hoes van Two Virgins gaan tonen aan Sir Joseph Lockwood. De grote baas van EMI is niet te spreken over de hoes. “Waarom zou je nu zo iets doen?' vroeg ik hen. Yoko zei: 'Het is kunst.' 'Waarom maak je dan geen naaktfoto van Paul? Die ziet er beter uit. Of een standbeeld uit het park?”

Het is vooral omdat Paul zijn vriend blijft verdedigen dat EMI, als compromis aanvaard dat EMI de plaat zal persen, maar Apple moet instaan voor de verdeling.

Half augustus nemen The Beatles nog twee songs van John op: een remake van ‘Sexy Sadie’ wordt in een berghok van de studio opgenomen, om de akoestiek daar eens uit te brengen. ‘Yer Blues’ is een kreet van pijn en ‘What's The New, Mary Jane?’ pure onzin.

Wanneer John en Yoko een week of drie bij Paul inwonen gebeurt er iets dat volgens

Francie Schwartz: “… het moment [was] van de emotionele breuk tussen John en  Paul."

In haar boek, Body Count, vertelt ze: "Het was augustus en ik woonde bij Paul in Cavendish Avenue. John en Yoko woonden er ook, in de living. Paul opende zijn fan mail nooit … Die van John en Yoko kwam ook bij ons aan.
Paul was boven en er brief op de schoorsteenmantel. Het adres was getypt en gericht aan John en Yoko. Het was niet afgestempeld. Ze openden het er ze lieten me zien wat er stond: 'You and your Jap tart think you're hot shit.' We waren sprakeloos. Het was niet ondertekend. Er stond niet meer.

Toen kwam Paul binnen. In zijn blote lijf, blootsvoets, handen in de zakken.. 'Oh, Ik deed dat maar om te lachen,' zei hij.

John bekeek hem met een blik van: Ken ik u?

Het was voorbij. Helemaal voorbij. Ze werkten nog samen, maar het werd nooit meer hetzelfde.”

September

Het verhaal is nooit door iemand anders bevestigd. En het blijkt ook niet uit de volgende song van John die The Beatles opnamen. In‘Glass Onion’ zingt John: 'The walrus was Paul'. Een duidelijke verwijzing naar 'I Am The Walrus'

"Dat was om iedereen nog meer in de war te brengen. Het betekende niks, een beetje poëzie. Ik deed het omdat… Ik voelde me wat schuldig omdat ik met Yoko was en ik Paul achter liet. Ik wou... op de een of andere manier zei ik tegen Paul: 'Hier, heb je wat kruimels, een streling van het ego, want ik ben weg'."

Op 17 en 18 september geeft John een interview aan de Amerikaanse journalist Jonathan Cott, voor het splinternieuwe tijdschrift Rolling Stone Met Yoko aan zijn zijde, heeft John het onder andere over black power, Jean-Luc Godard, Bob Dylan en zijn eigen creatieve proces.

Oktober

Op John's 28^ste verjaardag delen John en Yoko mee dat ze zwanger zijn. Het kind wordt verwacht voor februari ‘69.

Een dag eerder heeft Pete Shotton zijn ontslag gegeven als persoonlijke assistent. John had hem gevraagd om het appartement even op te ruimen. Pete trof er een grote warboel van vuil ondergoed, papieren, vuile borden en kleren aan. Hij vond zich toch iets te goed om John en Yoko's rommel op te ruimen.

Wanneer hij een tiental dagen later nog eens op bezoek wil gaan, is het volop paniek. John is getipt over een inval van de drug-politie. Pete en John trachten zoveel mogelijk spul kwijt te raken. Yoko sluit zich op in de slaapkamer en maakt een scène over Pete's aanwezigheid. Om verdere ruzies te vermijden stapt Pete dan maar op, met de zak van de stofzuiger.

Even later staat Sgt. Norman Pilcher met zijn mannen voor de deur. Ze vinden een kleine hoeveelheid marihuana.

John en Yoko worden gearresteerd en overgebracht naar het politiekantoor van Paddington Green, waar ze de nacht moeten doorbrengen.

De volgende dag worden ze overgebracht naar het  Marleybone Magistrates Court. De rechtszaak wordt uitgesteld tot 28 november en John en Yoko worden op borgtocht vrijgelaten. Pers en publiek zijn hierbij ruim aanwezig. Yoko wordt uitgejouwd. De fotograaf van de Daily Mirror maakt een foto die later wordt gebruikt voor de hoes van Unfinished Music Number 2 - Life With The Lions.

John en Yoko trekken voor een tijdje in bij een vriend, de advocaat Nicholas Cowan.

November

Een week na de inval, wordt Yoko opgenomen in het Queen Charlotte Hospital in Londen, omdat er gevreesd wordt voor een miskraam. John blijft gedurende de tijd dat ze in het ziekenhuis ligt op haar kamer slapen. Omdat er geen bed voor hem vrij is, slaapt hij in een slaapzak, op de grond. Een foto van de twee, getrokken door Suzan Wood, wordt in mei '69 gebruikt voor de hoes van Life With The Lions.
Op die plaat staan opnamen die John in het ziekenhuis maakt met een cassetterecorder: de hartslag van het ongeboren kind (‘Baby’s Heartbeat’), John en Yoko die krantenartikels voorlezen over hun perikelen in het ziekenhuis (‘No Bed For Beatle John’) en het draaien aan een knop van een radio (‘Radio Play’).

Op 21 november, de dag na het uitbrengen van de dubbel-LP The Beatles, heeft Yoko een miskraam. Ze noemen het kind John Ono Lennon II.

Terwijl Yoko in het ziekenhuis ligt wordt de scheiding van John en Cynthia officieel uitgesproken. Cynthia krijgt £100,000 en het hoederecht over Julian, plus £2,400 per maand alimentatie.

Met een flinke vertraging brengt Apple Unfinished Music N° 1 – Two Virgins uit. Op de hoes staan John en Yoko frontaal naakt afgebeeld. Omdat zowel EMI als Capitol alle medewerking weigeren, wordt de plaat wordt verdeeld door klein onafhankelijke labels. Die verkopen de plaat gewikkeld in een bruine omslag.
Ondanks dat vele winkeliers weigeren de plaat te stockeren, worden er zo’n 25 000 exemplaren van verkocht. Genoeg voor een 124^ste plaats.

George verklaart later dat hij de plaat nooit heeft beluisterd. "Dat was niet mijn ding. Het was hun trip. Ze gingen zo op in zichzelf dat ze dachten dat alles wat ze deden of zeiden van wereldbelang was. Daarom maakten ze er platen en films van."

Op 28 november moeten John en Yoko dan voor de rechter verschijnen op beschuldiging van het bezit van cannabis. John pleit schuldig om zo Yoko te ontzien. "Ik dacht, dan ben ik er van af met een boete van honderd pond of zo."

Uiteindelijk bedraagt de boete £150, plus de kosten. Maar de veroordeling zal hem jarenlang veel problemen bezorgen om in de US te kunnen blijven.

December

Op 11 december doen John en Yoko mee aan de opnamen van een film van The Rolling Stones: Rock ‘n’ Roll Circus.

Er zijn eerst optredens van Jethro Tull en The Who.

Dan speelt John ‘Yer Blues’ begeleid door Eric Clapton, Keith Richards en Mitch Mitchell. Daarna jammen ze met violist Ivry Gitlis op ‘Whole Lotta Yoko’ waarbij Yoko zorgt voor de "zang".

De opnamen worden afgesloten met een set van the Rolling Stones zelf. Die beginnen echter pas om 2 uur ’s nachts. Het grootste deel van het publiek is ondertussen naar huis gegaan.

Maar ze hebben meer waar voor hun geld gehad dan diegenen die een week later in de Royal Albert Hall gaan kijken naar de Alchemic Wedding. Tijdens het alternatieve kerstfeest zitten John en Yoko er anderhalf uur in een grote witte zak op het podium. "Bag art" heet zoiets. 

Yer Blues

Fans of The Who are at last being given a chance to see a full-length version of the band’s famous 1977 concert in Kilburn, North London which many Who aficionados regard as Keith Moon’s finest hour and one of the band’s greatest performances.

A film of the legendary event is now being made available on DVD for the first time. It is part of a 2-disc package which will be released in the UK on November 17, 2008.

On December 15, 1977, The Who performed in front of a select invited audience at the Gaumont State Theatre in Kilburn, North London to record a concert for Jeff Stein's film, The Kids Are Alright. It was one of Keith Moon’s last public appearances with the band before his death in 1978.

Over the years, footage of the show has become a much sought-after “holy grail” for Who fans because only a few glimpses of the concert ended up in the final cut of The Kids Are Alright.

The performance was originally shot in 35mm, but the rare footage - showing drummer Keith Moon in fiery form - has now been digitally restored and remastered in High-Definition and Surround Sound from the original film elements.

The 2-DVD set also includes another never-before-seen rarity: The Who's landmark live performance at The London Coliseum in 1969 which is said to be one of the band's personal favorites.

Full tracklisting for Kilburn 1977 (DVD Disc 1)

1. Can’t Explain

2. Substitute

3. Baba O’Reilly

4. My Wife/Going Mobile

5. Behind Blue Eyes

6. Dreaming From The Waist

7. Pinball Wizard

8. I’m Free

9. Tommy’s Holiday Camp

10. Summertime Blues

11. Shakin’ All Over

12. My Generation

13. Join Together

14. Who Are You

15. Won’t Get Fooled Again

Full tracklisting for The Coliseum 1969 (DVD Disc 2)

1. Heaven And Hell

2. Can’t Explain

3. Fortune Teller

4. Tattoo

5. Young Man Blues

6. A Quick One While He’s Away

7. Happy Jack

8. I’m A Boy

9. I’m Free

10. Tommy’s Holiday Camp

11. See Me, Feel Me

12. Summertime Blues

13. Shakin’ All Over

14. My Generation

9th October 1944 - 27th June 2002

"5:15" The Who Live At The Royal Albert Hall

The Hindenburg is available at Amazon for $12.99. To Order click here
Amazon Product Pages contain a lot of other details on this product as Customer Reviews, Sales Ranking, Special Offers, Alternate products that customers are going for and much more.Want to read these details? click here

Want to get some other Format / Binding / Version? You can search for them from here

Other Products of Interest

• Airport Terminal Pack (Airport/Airport '75/Airport '77/Airport '79 - The Concord)
• Earthquake
• The Towering Inferno (Special Edition)
• Gray Lady Down
• The Poseidon Adventure

Tribute bands are all the rage, you just need to look at the "Live Ads" pages in the music mags to see the numerous such bands that are on the road.

Almost every major act of the 60's, 70's and into the 80's have a tribute band earning a wage off their respective name and catalogue.

The market is hot for such acts due in part to the high ticket arena prices charged by the big acts and the gaps between tours, however, it must be recognised that the top tribute bands are in the own way all excellent musicians and more often than not will put on a quality show.

The Australian Pink Floyd are now the only real option for Floydites to see some real action and whilst my own favourite band The Who do tour and do despite being down to only two original members still put on a good show if you want to be transported back to the late 60's or early 70's then it's worth catching "Who's Who"

Check out "Who's Who"

Track listing

All songs written by Pete Townshend, unless otherwise noted.

1. "New Song" – 4:14
2. "Had Enough" (John Entwistle) – 4:27
3. "905" (Entwistle) – 4:02
4. "Sister Disco" – 4:23
5. "Music Must Change" – 4:39
6. "Trick of the Light" (Entwistle) – 4:45
7. "Guitar and Pen" – 5:56
8. "Love Is Coming Down" – 4:04
9. "Who Are You" – 6:16

Bonus tracks on 1996 remastered edition

1. "No Road Romance" – 5:10
2. "Empty Glass" (Demo version) – 6:23
3. "Guitar and Pen" (Olympic '78 Mix) – 5:58
4. "Love Is Coming Down" (Work-in-Progress Mix) – 4:06
5. "Who Are You" (Lost Verse Mix) – 6:18

http://rapidshare.com/files/151836374/Who_Are_You__1978__-_kidd.rar

The Who Sings My Generation: U.S. release

1. "Out in the Street" – 2:31
2. "I Don't Mind" (Brown) – 2:36
3. "The Good's Gone" – 4:02
4. "La-La-La Lies" – 2:17
5. "Much Too Much" – 2:47
6. "My Generation" – 3:18
7. "The Kids Are Alright" – 2:46
8. "Please, Please, Please" (Brown/Terry) – 2:45
9. "It's Not True" – 2:31
10. "The Ox" (Townshend/Moon/Entwistle/Hopkins) – 3:50
11. "A Legal Matter" – 2:48
12. "Circles" – 3:12

http://rapidshare.com/files/151835635/The_Who_Sings_My_Generation__1965__-_kidd.rar

Just a good ol' 101 on electronic music.

This is only the beginning. Enjoy.

P.S. This also includes 2 Baba O'Riley remixes. Your welcome!

P.P.S. I thought I'd throw some old school funk in there as well.

-Michael

1. Kelis - Bossy (SebastiAn remix)

2. The Kills - Cheap & Chearful (SebastiAn remix)

3. Cut Copy - Far Away

4. Black Kids - I'm Not Gonna Teach Your Boyfriend How to Dance With You (The Twelves remix)

5. Don Armando - I'm An Indian Too

6. Cut Copy - Lights & Music (Boys Noize Happy Birthday remix)

7. Party Ben - (Do You) Think I'm Sexy (In The Morning)

8. Private - We've Got Some Breaking Up To Do (St Andrews Victory Force! Breakdown)

9. The Who - Baba O'Riley (R.A.C. edit)

10. The Who - Baba O'Riley (SebastiAn remix)

DOWNLOAD ME!

Ce que les Who, en passe de se retirer (pour revenir quelques années après), avaient saisi, leur public ricain ne sut le comprendre. C'est expliqué dans l'excellent article qui accompagne la photo sur Fluctuat.net

See Big Truck at Staines

Oct 12 2008      8:00P Staines Hobgoblin £3 entry

BIG TRUCK

BIG TRUCK are a young West London-based rock band. They have been established for just over a year now, having played almost 50 shows in and around the London area. In this time BIG TRUCK have not only recorded their debut album ‘One Long Saturday Night’ but also played a sold-out show at Camden’s Purple Turtle to celebrate its first press. Since then BIG TRUCK have been well received on many independant radio stations in the UK including Total Rock, Inferno and Brit FM to name a few. This was followed by a recent brief tour of Canada and airplay on UPV Radio 102.5 FM in Spain, proving that BIG TRUCK have both UK and international appeal.

BIG TRUCK are a four-piece line up with soaring guitars, driving bass, solid drums and choruses that have you singing along before you even know the words. They hail their influences from a variety of contemporary and classic bands - Foo Fighters, The Who, Muse and Jimi Hendrix to name but a few. The debut album ‘One Long Saturday Night’ is available for sale, along with some very stylish merchandise, through their website as well as at live shows. When asked for a quote about the band, producer and Nick Olivieri’s Mondo Generator guitarist Simon ‘Spud’ Beggs simply stated "BIG TRUCK rock!" No words have ever been more truly spoken. BIG TRUCK are now back in London promoting their album.

Their debut album OUT NOW! (www.bigtruckmusic.co.uk)

Vaughan Pryce-Jenkins // Vocals, Guitar
Jimmy "Fingers" Dockerill // Guitars, Vocals
Mark Kozlowski // Bass
James "Hands" Betchley // Drums

http://www.myspace.com/bigtruckmusic

2.

Catch some New  Acoustic Folk - Staines

Oct 9 2008      8:00P The Hobgoblin (Staines) Entry £3

Afterspark's members Cate, Adam, Ed and Jude accidentally wrote some songs together at the start of 2006 and since then have played on radio shows and at gigs and festivals across the country.

The band plays a dynamic mixture of soaring vocals, foot stomping rhythms and subtle textures that range from the tiny sublime to the beautifully unflinching. They have an album 'Sometimes We Forget', self-recorded and self-funded, which you
can hear on the left, and they also have an EP 'A Simple Life', both of which are available from afterspark.co.uk

http://www.myspace.com/afterspark

3.

Great Works of Bach on Cello  at Walton

Wednesday 8th October 12.15pm Lunch, 1.10pm Concert  Riverhouse Barn

Suites Nos 1 and 4 for solo Cello, J.S. BACH

A welcome return to Canadian Paul Marleyn on a visit from Ottawa where he is professor of cello at the University. This concert is an opportunity to hear two of the greatest works for cello played by a fine musician.

-  full price £13.00
-  without lunch £9.00

riverhouse boxoffice
Manor Road
Walton-on-Thames
Surrey KT12 2PF

01932 253354 (24 hrs)

4.

Rock with Enjoy Destroy - at Windsor Firestation

Oct 9 2008      7:00P ENJOY DESTROY w/ CANTERBURY     Firestation Windsor

Basingstoke/Guildford Rock/Alt band

If you like Biffy Clyro or Foo Fighters you will love this up and coming local band. See them this week at Windsor's new Arts Venue, The Firestation

Link:

http://www.myspace.com/enjoydestroy

5.

Rock and Punk at Windsor Old Ticket Hall

Oct 8 2008      9:00P supports ALASKA & at Old Ticket Hall     WINDSOR

Scars & Sirens

Comprised of four talented musicians from Reading/Windsor, Joseph Spencer - Vocals/Rhythm Guitar; Lloyd Henning - Lead Guitar/Backing Vocals Matthew T.D. Rees - Bass/Backing Vocals ; Charlie Brown - Drums the hard-dedicated Sirens are
compelled to make their mark on the rock scene.

Once known as ‘The Otherside‘, the string-slingers prepare to take on their much anticipated challenge of producing the most powerful Rock tracks of the era. It's here show how passionate we really are about our music...

Links:

http://www.myspace.com/scarsandsirens

http://www.myspace.com/theoldtickethall

Get Your Tickets for Beck Theatre, Hayes

The Beck Theatre
Grange Road
Hayes
Middlesex
UB3 2UE

-Visit AdPontes-Staines Regularly for Staines Arts-

So, back by popular demand (this is just blatant propaganda-no one is demanding this, but I digress) is the conclusion to Top 10 Songs (PART II) With a Great Intro That is Essential to the Overall Song-Because of GNR’s Sweet Child O’ Mine (This is the catalyst song)

6) In Bloom Nirvana Like many of its colleagues on the list, this song comes at you from many angles.  The first is the strong, edgy intro that feeds into a great song.  Utilizing a hypnotizing bass line and stronger than you realize drumming, this song is fantastic.  Also, the video, shot with real-1960s cameras, is irreverent and also respectful to the b/w television time frame.

7) Baba O'Riley The Who This song is one of my all time favorite songs, period.  This song's intro is nothing short of magnificent.  You have a great bass line from John Entwistle, legendary riffs from Pete Townshend (not too mention his pioneering use of the synth in the early-70s), Keith Moon's straight-forward drumming, and then of course the Roger Dawltry's range and angst.  The video I have attached capture's the entire band in their rock glory.  Pete does not come in with the guitar until the 1:50 mark.  Just watch his aura of rock swagger, it is awesome.  "Teenage wasteland/It's only teenage wasteland/they're all WASTED...riff riff riff"  Great song, 'nuff said.

#8 Guerilla Radio Rage Against the Machine This band founded on political radicalism and QUESTIONING things that you should not question is, in my opinion underrated for their contributions to rock.  My own agenda aside, the intro to this song is powerful and plays to the strengths of the band.  These strengths are anger, diverse music backgrounds, and political unrest.  The video with the first link is one that was on MTV.  Rage was on Dave Letterman back in the day, outside on 53rd St and here is the vid.  I love that Dave had them on and that the crowd was able to go for it.  Side note from me...the half-sleeve tats of bassist, Tim Commerford are amazing.

9) My Name is Jonas Weezer I will admit to start that the vid quality is not that great, but I forgot that Rivers Cuomo used to rock the bowl cut.  Nevertheless, this song is one of the best on the 'Blue' album.  I remember loving (still do) every track on that record.  This song just rocks and has some strong riffs.

10) Baby Did a Bad Bad Thing Chris Issak There are not many people cooler than Chris Issak.  This dude just breathes cool.  The suits, swagger, not going to lie, I have a bit of a mancrush on him.  With that said, this song is so good.  In fact, it has been good even before Stanley Kubrick used it in that picture with the Scientologist and Nicole Kidman. You be wondering, "Lucas, why no video here?" That is a great question.  If you have seen other Chris Issak videos such as the one for Wicked Games you would know that they tend to be a bit scandalous.  Baby Did a Bad Bad Thing falls into that category and I could not find a live version that highlighted the intro.

So, this completes the first top 10 list.  What have we learned?  Well, knowing is half the battle.  Those flipping GI Joes were right.  Also, I learned something while compiling this list.  Do not walk with your iPod in your back left pocket and subsequently try to go to the next song.  Why?  Because it looks like your playing with your butt, especially if the random function is not playing a song you want-prompting multiple adjustments or you have to adjust the volume.  I got some funny looks walking yesterday.

Thanks for reading.

1. Foo Fighters - Less formulaic than that other group Dave Grohl was in. You remember, sing-sing-sing-scream-scream-scream-sing-sing-sing, rinse, repeat.
2. Led Zeppelin - It's been a long time since they rock & rolled...
3. The Cult - What exactly is a love removal machine.
4. Guns N' Roses - Still waiting for Chinese Democracy.
5. Jimi Hendrix
6. Van Halen - and not Van Hagar
7. The Who - half price tickets
8. The Rolling Stones - once upon a time they did. no really...
9. The Black Crowes
10. Black Sabbath/Ozzy Osbourne

This year is the 50th anniversary of the release of the iconic "Summertime Blues"

"Summertime Blues" - Eddie Cochrane [MP3]

[audio http://thehelplessdancer.files.wordpress.com/2008/10/07-summertime-blues.mp3]

Here is some background information.

Summertime Blues

There have been many cover versions some good some bad, perhaps the most famous is via The Who's version which featured on their "Live At Leeds" album.

The Who's Version

“Summertime Blues”
Single by The Who from the album Live at Leeds
B-side	"Heaven and Hell"
Released	June, 1970
Format	7" 45 RPM
Genre	Rock
Length	3:22
Label	Track (UK)Decca (US)
Writer(s)	Eddie Cochran, Jerry Capeheart
Producer	Kit Lambert, Chris Stamp
The Who singles chronology
"The Seeker" (1970) "Summertime Blues" (1970) "See Me, Feel Me" (1970)

The Who's version appears on the 1970 album Live at Leeds. Their version is done in a more aggressive (and louder) style than the original. It is played in the key of A major and on the 3rd verse modulates up to B major.

This version features John Entwistle singing the vocal parts of the boss, the father, and the congressman in his trademark baritone growl, in addition to playing the bass guitar. The track features the original four-man Who lineup of Roger Daltrey, John Entwistle, Keith Moon, and Pete Townshend.

Another live version from The Who is featured in the concert and documentary film "Woodstock".

"Summertime Blues" was a staple of Who concerts between 1967 and 1976 with intermittent appearances thereafter.

Other Who versions can be found on Live at the Isle of Wight Festival 1970, Odds & Sods, 30 Years of Maximum R&B, and the CD release of Live at the Royal Albert Hall.

This video is their version from Woodstock in 1969

However, ROCKING THE CRADLE does not offer up all the music played at the Dead's historic 1978 trip to the Gizah Sound and Light Theatre in Cairo, Egypt, but what's there is certainly among the highlights and, quite possibly, all we'll ever get. The set includes 2 CDs of music, 1 "bonus" CD for those who ordered before September 30th, and 1 DVD of actual footage of the band playing, as well as behind the scenes super 8 home movies documenting the Dead "family" adventures through the cradle of civilization. 

Let's start with the CDs. The sound is mixed with perfection. I've heard these shows before, both in audience and soundboard, and I've never heard them sound this crisp. Every instrument is crystal clear and perfectly balanced. The same goes for the bonus disc. I'm not sure why this wasn't just included as part of the package as it really is an essential part of the collection. Apparently, the sound recording for the first of the three nights played was damaged and that is why September 14th is not represented here at all. It's a shame, but some things are unavoidable. 

Now the DVD. I want to thank the folks who put this together for allowing me to access this historic event in a way not possible before. I had seen some of the video footage shot by Ken Kesey and his Merry Pranksters, but the sound quality on that was questionable at best and, though fascinating, never quite engaging. While the video here is shaky and unprofessional at times--even to the point of actually losing site of the band entirely and drifting off into darkness--at least there are several cameras running simultaneously and the sound is massive, especially the DTS 5.1 mix. Unfortunately, I have not been able to find any information as to exactly what footage was available to the producers of this set and how the editing choices were made. For example, most of the songs "fade out" instead of continuing the jams into transitions. Most disappointing is the fade out during the final jam in FIRE ON THE MOUNTAIN, thus losing one of the evenings best moments and a great transition into IKO IKO, a song which is, thankfully, included here. It is altogether possible that the footage available for that portion of the show was simply unusable and that is why this decision was made. However, I would love to know about that. I recognize that it's perhaps not customary for fans to request so much knowledge about the making of a "product", but Deadheads have a rather "special" relationship to all things Dead, and many of us are completists and simply want as much as is available. Strange, I know, but there's nothing like sitting down and immersing oneself in an uninterrupted show, especially when captured on DVD. If the experience is available to be had, many of us would love to have it. I would also question why they chose to jumble many of the songs out of the order in which they were performed. The progression of songs, the unfolding of the setlist, is often as much a part of the show as the music itself. For those who don't know, the Dead never played the same show twice. And even if they HAD, they wouldn't have played it the same way. So what they play and in what order has been of fascination to fans since the Dead first started performing. It is truly part of the energy, uniqueness, and experience of each and every show. 

Now for the Bonus Material. "The Vacation Tapes", a rare and intimate portrait of the band and their close "family" of friends and lovers starting from their arrival in Cairo, through the shows themselves, culminating in a three day boat trip down the Nile. Here we are privy to moments rarely seen as we get to watch the Dead off-stage and in a very "normal" light. It is refreshing and fun and truly made me wish I had been a part of the whole adventure as it unfolded. 

The music itself. Part of the reputation of these shows is that the band didn't play very well. And they were the first to say so. Since the Dead were largely an improvisational band, the music and its energy was different from one night to the next. Some nights they were on, some nights they were off. And both ends of the spectrum could be rather dramatic! What's fascinating here is that there was some truly inspired and tight playing to be heard from the Dead's various tours throughout 1978. But what happens in Egypt these 3 nights is unlike anything the Dead had played before or since. And there are certainly a combination of factors that added to that. One is the possible pressure of being the first western band permitted to play Egypt. Another is the PA system which was loaned to the Dead by The Who (England is much closer). The setting itself: a beautiful outdoor theatre nestled beneath the Sphinx and the Great Pyramids of Gizah. Add to the third night a lunar eclipse and, well, the energy MUST have been interesting to say the least. Then there's the audience: hordes of Deadheads traveled from far and wide to be here and they danced side by side with Egyptians, many of whom had never heard this music before and slowly found the groove as the nights progressed. 

Then there are stories of Jerry's addiction and the fact that he had to take a hiatus from some "medicines" his body may have been quite used to at this point. But whatever the reasons, the Dead had moments of fascinating beauty up there, as well as moments when the rhythm just seemed to slip out from under them as they all scrambled to find their way back. Perhaps it had to do with drummer Bill Kreutzman having one hand in a cast. Or maybe not, I don't know. But it's interesting to watch Jerry trying to get everybody rhythmically in sync during LOOKS LIKE RAIN which, oddly enough, turns out to be a terrific rendition. Same goes for GOOD LOVIN', which really hits a wall and never quite recovers. But all this gives the evening an odd yet exciting tension that everything could collapse at any given moment. And when it doesn't, the music SOARS or, at worst, finds a shaky life that is quite thrilling. It is music and energy unique to this set of shows and this venue. It's a version of the Dead unlike any other. And while I wouldn't recommend it as an introduction to the band's live performances, I think it's a must for anyone already familiar and looking for new variations and new experiences from the Dead's treasure trove of musical journeys. Garcia's voice is in top form and he seems to be having a blast up there. It's odd that the Dead chose not to play any cuts from their acclaimed BLUES FOR ALLAH album (the best of the studio offerings, in my opinion) as it seemed an obvious choice and a rare opportunity. However, I'm sure they had their reasons and just getting to watch the Dead jam with percussionist Hamza El Din and the Nubian Youth Choir up on that stage, in that surreal and magical setting, is worth the price of admission. 

ROCKING THE CRADLE is incomplete, imperfect, and worth every penny. It does what most great things do; it leaves you wanting more. And if there is more out there, I hope it will find its way to release as well. I, for one, will look forward to buying it.

Here's a taste of the Grateful Dead playing a rockin' version of DEAL from the third night, September 16, 1978:

El próximo 30 de Octubre, a partir de las 22:00,  tenemos garantizadas dos horas de vibrante R´A´R´de la mano de Los Fredoom.

Sus raices beben de la musica de los 60s y 70s pasando por todos los grandes: Beatles, Cream, Hendrix, Led Zeppelin, The Who, Small Faces, Bowie.., siempre evolucionando y sin dar la espalda a nuevas ideas y sonidos.

La cita es en FenderClub en C/Escaño 20 ,  Getafe (Madrid).

...viltrotearemos por otros derroteros.