Cool video filmed and edited by Brent Long, Winona, Minnesota.

Unfortunately, according to Aaron Hillis of the Village Voice, Wayne Coyne's film, "Christmas on Mars", is not good. He calls it a "shockingly humorless, even dull film". Total...bummer. There are even some cool actors and musicians in the movie too, with cameos from Elijah Wood, Adam Goldberg, Fred Armisen, former "Blues Clues" host Steve Burns, and Modest Mouse's Isaac Brock. For a movie filmed entirely in and around Wayne Coyne's Oklahoma City home, that's an impressive little cast. It's unfortunate that the movie sounds...well...awful.

Cinematically Correct note: The picture seen here is indeed Wayne as "The Martian" from the movie. Yeah...it looks pretty bad.

Never heard the song? Here's the video. It features lead singer/guitarist Wayne Coyne, dancers, and bunny suits.

By order of the Oklahoma House Current Resolution 1047, The Flaming Lip's "Do You Realize?" could potentially become the official Oklahoma state's rock song.

Check out the song now:

[audio http://sympositorium.wordpress.com/files/2008/06/09-do-you-realize__.mp3]

The prospect of The Flaming Lips becoming an official state rock band is so awesome that my head just exploded because I does not compute.

So click here and VOTE: tell your friends and neighbors, and tell them to spam rock the vote! At last, an election this year that actually means something.

*Completely unedited-- you can tell because one of the, like, 3 LT songs I don't like is on here*

Spring - Spring, rainy, warm spring.   New life is in the air, growth and color shake off the dust and death hangover of winter.  Spring is a hard one for me because I look at my record collection and I think, its nice outside, the music should be fun, shouldn't it, what is fun here?  Turns out when it all shakes down Pavement is actually a pretty damn fun band.  Crooked Rain, Crooked Rain is one of the best rock records of the 90's, its fun, light, airy, it's everything a great spring day should be.  I had a few other albums to choose from, Growing's The Sky Runs Into The Sea has a certain sense of life to it, an immediacy palpable even the drone of the music.  Animal Collective's Feels is all about love and life, two things spring is more or less all about.  Beulah's The Coast Is Never Clear is another good example of an album that is fun to listen to with the windows down in the car letting the horns blast out which is, seriously, the only way to listen to any music with horns other than jazz.

Summer - Good God do I ever hate summer.  Hockey season seems years away, its mind numbingly hot outside and the vegetation is so thick you're almost assured to lose at least one disc golf disc before September bring a little relief with the leaves and the temperature finally falling.    In the summer time my tastes go low lo-fi, I think maybe listening to records that sound like they were recorded in a basement gives me a sense of the cool, damp air found in most downstairs dwellings.  Times New Viking Present The Paisley Reich is a great album for the summer.  From the kick-start guitars of "Imagine Dead John Lennon" through the lock down groove of "Let Your Hair Grow Long" its abuzz with fuzz and buried hooks all the way through.  Guided By Voice's Bee Thousand and Alien Lanes came close with this one but wound up a little too chilly sounding.  Captain Beefheart's Trout Mask Replica was a thought but its just too shambling and long.  Tall Dwarf's 3ep's is another nice disc that will keep you out of the heat and in the air conditioning.  If you're one of those types that seems to enjoy the outdoors then you could do a lot worse than Collections of Colonies of Bees record Birds, a nice post rock piece that won't crush you under its weight, and Tortoise is great for those long, extended summer nights.

Fall - This one is set in stone.  This one is tried and true as the mating habits of Salmon.  As soon as the weather breaks, as soon as the leaves develop a touch of color thats when the Jawbreaker comes ringing through my speakers.  Unfun, Bivuoauc, 24 Hour Revenge Therapy, Dear You, all of them get so many spins through late September until early December that I'm surprised I don't have to buy new copies every January.  Frog Eyes comes close, The Golden River and Tears of the Valedictorian are both records that see their plays jump in my place around this time of year, along with The Getty Address by The Dirty Projectors.

Winter -  Winter may seem dire and dreary to some but to me it is perfection.  The cold delivers a clean, pure feeling.  Nights grow longer and you spend more time inside, cloistered up with a new sense of intimacy and a feeling of hiding away from the world, which I enjoy.  One record that captures that feeling is The Walkmen's Bows and Arrows.  The organs sound chilly, they sound downright frosty bouncing off the guitars and the intricate percussion.  Kid A is a big one here, as is Liar's Drum's Not Dead and Galaxie 500's Today and On Fire.  The Flaming Lips' The Soft Bulletin strikes me as a winter album though I don't really know why, the rest of the lips catalogue falls wholly into the realm of summer tunes.  I'm pretty sure it's just the sad vibe that runs through it, that and the fact that the song "Sleeping on the Roof" reminds me of snowfall.  Another one that always gets a spin at least once a winter is Cannibal Ox's "The Cold Vein".  I'm not going to pretend to know a lot about hip hop.  I know Aesop, MF Doom, Ghostface, Wu-Tang, all of the standard white indie kid stuff, but there's something about The Cold Vein, it has a power, that cold, cold NYC feel to it that comes across beautifully in a late night snow storm when you're sitting alone watching the flakes fall. 

What about you reading this?  What do you think?  What are your seasons like?

... asculta oare Bjork, Goldfrapp si Flaming Lips? Pentru ca pe albumele artistilor astora se insista intr-o reclama pentru iPhone pe care am vazut-o azi la TV. Intreb si eu, sa ma aflu in treaba.

Nu, n-am tinut mortis sa sar in caruta bloggerilor obsedati de iPhone, dar reclama m-a pus pe ganduri: care o fi publicul-tinta al marketingului Orange/Apple in Romania?

What? an indie-sounding marching band

Sounds like: The Polyphonic Spree, The Flaming Lips and other fun fun fun bands

Most of the bands I will tell about here, are stolen from other musical blogs. I would like to give them credit for that, but most of the time i can't remember where I found a certain great band. I however still remember where i found Mount Righteous, on the great blog Said the Gramophone.

So, that's settled. Let's talk about music. Mount righteous is a 11-piece band that makes marching band songs. You could just see the confetti fly around if you close your eyes. Handclaps, multi-singing. It's like the happy (even happier!) version of the Polyphonic Spree. They also have their own label, Righteous Records, which seems to have released a whole series of songs by the band members. Lovely! They even have someone who sows wallets. So that's pretty awesome.

Anyway, my favourite song kinda 'Licorice Night' reminds me of this old-time classic 'Lollipop'. Which reminds me of good old time childhood, which reminds me of happiness. Thank you Mount Righteous!

Mount Righteous - Licorice Night

You can buy the album 'When The Music Starts' here. In the booklet you get the chords to each song, so you can play along. Must admit it doesn't sound as good when you play this songs acoustically on your own, without the handclaps and backing vocals.

Apenas va la segunda edición y este festival presume un cartel muy variado, muy bueno para pasar una buena tarde de Rock, lidereado por tres grandes bandas cuyas historias rayan en la locura, figuras influyentes del genero desde la década de 1990: “The Flaming Lips”, “Nine Inch Nails” y “Stone Temple Pilots”.

Hora de Rockear!!!

//[Lars]///

Also mentioned in the rant are the Flaming Lips who, admittedly, put on a unique and brilliant live show. However, I feel, they punch well above their recorded weight. Their albums are sub-par but live they rock. In my own experience, particularly of bands/acts I've seen multiple gigs of, only Sigur Ros nailed it every time and raised the bar for themselves only to scale it significantly.

And it must be said that festival sets (particularly main stage ones) are often lower in standard than indoor gigs for a variety of reasons (time constraints and technical issues being the main factors). A band's own tour is where they should be judged.

I was at The Killers gig on Wednesday night in The Academy. There were only a few hundred tickets and it was a real opportunity to see such a huge band in a small, intimate setting. And I really must say they didn't disappoint. There wasn't a dud song in their set-list (although the couple of new ones need repeat listening I'd say) and the energy and enthusiasm of the band (and particularly front man Brandon Flowers) were infectious. Their sound and playing were of an extremely high standard technically and the band really got stuck in to their performance. In fact I would wager that The Killers at times achieve higher standards live than on record. Their anthemic choruses are designed for the live setting with a willing crowd being brought along for the ride. I left the gig with adrenaline rushing and a real sense that I'd been present at something special. Miss Rocks has more on it here.

In relation to The Kings of Leon. I've seen them live 4 times and 3 of those 4 gigs were rockin. The RDS one last year wasn't amazing but not necessarily disappointing. The venue wasn't (and never is) up to scratch and the sound wasn't top class. That said they are a great rock band who can play. Maybe not as anthemic as the Killers but they exude coolness and have a great presence. I did however catch their set from the V festival on TV last weekend and their lead singer Caleb Followill's voice was shot to bits. There were vocal phrases from each verse that he just couldn't reach. A once off I reckon as I've never had reason to doubt his voice when I've seen them here. Admittedly KoL don't say a lot or prance around and there is much posturing and rockstar coolness but the music should speak for itself, and usually does.

Now I'm not suggesting that Positive Boredom should bow at the altar of these bands. I'm just stating that I feel they offer more live than he/she suggests. I also feel, in relation to KoL in particular, that they have a lot more to offer on record than the one song suggested ("On Call"). There really is more to their albums than singles and filler. And so what if they are poster boys signed to major labels? That's surely not their fault. Music matters more.

And gigs by the likes of My Morning Jacket are better off being a well guarded secret by those in the know. Besides more intimate venues tend to suit that band's style and sound.

clic derecho :·: descargar :·: the flaming lips : love yer brain

mauro desde la merced balbuena:

la esquina de topacio y san pablo, en la merced, es un retrato sin anestesia de las fuerzas que en verdad nos rigen. una iglesia, un par de antros horribles, una vecindad que pasa por hotel, una estación de la ssp, decenas de putas, varios puestos de tacos, todo concentrado en un espacio de 50 metros. lo más inquietante es la eterna bola de hombres que se colocan frente al hotel al que van a coger las putas. cualquiera que pase la primera vez por ahí pensaría que están esperando un camión o una micro, pero no, hacen guardia permanente para mirarlas entrar y salir con los parroquianos de pito rápido. no hay lascivia ni deseo ni nada remotamente lúdico en ellos. no importa la hora, siempre van a estar ahí, mirando. perdidos. impasibles. tristes. jodidos.

clic derecho :·: descargar :·: the flaming lips : love yer brain

Spóźniliśmy się na Kaizers Orchestra, bo wymiana biletów na opaski festiwalowe okazała się dość wąskim gardłem, podobnie zresztą jak przechodząca przez Hasselt dwupasmówka, która zarazem służyła jako przejście dla pieszych pomiędzy terenem festiwalu a polem namiotowym. No i mieliśmy lekkie spóźnienie. W czwartek powitała nas więc Amy MacDonald - sympatyczna i bezpretensjonalna Szkotka śpiewająca na początek popołudnia na dużej scenie. Idealne do tego, żeby dokończyć frytki z majonezem, belgijski przysmak i festiwalowe pożywienie o najlepszym stosunku kaloryczności do ceny. Strategicznie ominęliśmy namiot z The Cribs, wychodząc z założenia, że to nie nasza bajka, i wylądowaliśmy pod sceną Dance Hall na występie Santogold. Zachwyty nad jej płytą trochę mnie ostatnio denerwowały, no bo jednak trochę wtórna w stosunku do M.I.A. Tymczasem ten przyjemny koncert udowodnił, że na scenie rzecz się sprawdza naprawdę dobrze, wykonanie studyjnych niuansów jest co najmniej przyzwoite, a chórek wokalistek-tancerek przebranych w lekko kiczowate stroje okazał się jedną z bardziej widowiskowych formacji na całym Pukkelpopie. Zdaniem mojej żony powinny dostać złoto w konkurencji tańca synchronicznego, gdyby na olimpiadzie ktoś taką wprowadził.

W przelocie rzuciliśmy uchem na również lekko kiczowatą, ale już znacznie mniej absorbującą muzykę Little Dragon na przesympatycznej scenie Chateau (mała, przytulna, z trybuną dla widzów i okrągłym kształtem - jedna z fajniejszych, jakie kiedykolwiek widziałem na letnich festiwalach, choć przy tym paskudnie duszna). Jaka płyta, taki live. Z pustego to i Salomon. Wiadomo.

Dalej byli Infadels. Zespół lubiany na festiwalach, na Pukkelpopie obecny po raz trzeci i mający tu swoją oddaną publiczność. Ja rozumiem mieć chwytliwe refreny. Ale ta grupa ma same refreny. Uciekliśmy więc, żeby zobaczyć od początku Menomenę w Chateau. I żeby się przekonać, że trzech facetów na scenie (przystojnych, to fakt) to bywa trochę za mało. Tym albo brakuje ogrania koncertowego, albo mają kłopoty z pokazaniem atutów swoich niezłych kompozycji w warunkach scenicznych. Tyle tytułem eufemizmów. Bo jeśli mam być bardziej precyzyjny: w aranżach ich koncertowych kawałków są takie dziury jak w ciele Lemoniadowego Joe po postrzale (to porównanie to taki mały test wiekowy dla czytelników niniejszego bloga). Ale zdzierżyliśmy twardo prawie do końca, bo na zewnątrz szalał Serj Tankian, jak się okazało - kompletnie nieszkodliwy koleś, który śpiewa dziś piosenki przy pianinie. Te czasy...

Pod namiotem Marquee (druga co do wielkości scena) zameldowaliśmy się punktualnie na koncert Joan As Police Woman. Nie widzieliśmy artystki w Hard Rock Cafe (i podobno słusznie, bo to lokal, w którym jeszcze nie udało się dobrze nagłośnić koncertu, a mówią, że ten w tej materii niczego nie zmienił), ale za to mamy piękne wspomnienia z jej poprzedniej trasy europejskiej i berlińskiego Lido. Tu spodziewałem się klapy, bo nowa płyta taka jakby mniej "koncertowa", tymczasem występ sprawił, że zupełnie inaczej spojrzałem na album. A przede wszystkim na to, jak urosły umiejętności wokalne Joan między pierwszą a drugą płytą. Szkoda tylko braku Antony'ego w "I Defy", ale basistka i nowy perkusista nieźle wybrnęli z zadania, dzieląc się partią Antony'ego po połowie. :-) Niektóre z nowych utworów - choćby "Holiday" - w wersji scenicznej na trzy instrumenty wypadły lepiej niż ze smyczkami i smaczkami studyjnymi. W sumie od tego koncertu zaczął się dla mnie festiwal.

Zostawiliśmy British Sea Power fanom British Sea Power i poszliśmy zobaczyć Tricky'ego. Tu było gęsto od ludzi i głośno, ale to, co usłyszeliśmy, tylko utwierdziło nas w przekonaniu, że Tricky skończył się na "Maxinquaye". Chwyta za pompatyczny, rockowy banał, ale robi to z mniejszym wdziękiem niż jego koledzy z Massive Attack, próbuje śpiewać, nie wychodzi mu źle, ale chciałbym nieśmiało przypomnieć, że chwilę wcześniej słuchaliśmy Joan Wasser. Okrucieństwo to jedyna słuszna reakcja pozwalająca w konsekwencji wycisnąć z festiwalu to, co najlepsze. Po obejrzeniu finału Tricky'ego, przebiegliśmy wystraszeni na drugi koniec imprezy, o drodze słysząc początek koncertu Iana Browna (widzieliśmy kiedyś i wystarczy). Na drugim końcu był namiot o nazwie Club, a w nim - koncert Hadouken!, grupy grindie (grime + indie), co przekładało się na efekt końcowy tak, że muzyka była bardziej grime, a wygląd bardziej indie. Średnia wieku spadła już chyba do 15 lat, a językiem dominującym wśród publiczności stał się angielski. Na scenie też zobaczyliśmy i usłyszeliśmy również młodzież - dużo energii, ale technika i pomyślunek gdzieś w tyle; co tu dużo kryć, mają jeszcze to, co najlepsze, przed sobą, ale na razie nie dorastają do pięt swojemu protektorowi Mike'owi Skinnerowi. Przebiegliśmy na Hot Chip, spodziewając się czegoś lepszego. Sparzyliśmy się w sposób tak zdecydowany, że aż poszliśmy po rozum do głowy i wylądowaliśmy na jednoosobowym występie Henry'ego Rollinsa, który zamiast śpiewać - opowiadał przez mikrofon przez półtorej godziny (jeśli nie liczyć setów didżejskich był to najdłuższy występ festiwalu!), co sądzi o Ameryce, świecie współczesnym, dalszym i bliższym Wschodzie oraz robalach. Wychodziliśmy z namiotu zadowoleni, a jednocześnie trochę rozbici, bo to był na razie (po Joanie) drugi najlepszy koncert dnia...

W dodatku przed nami był największy dylemat festiwalu. Co wybrać: Mercury Rev czy Iron & Wine. Ostatecznie daliśmy sobie spokój z widzianym wcześniej MR na rzecz grupy, którą przywiózł do Europy Sam Beam, a która z Iron & Wine znanym z płyt okazała się mieć niewiele wspólnego. Ba, to był nieco inny koncert niż ten na Offie (który znam tylko z radia), nieco bardziej, hmm... rockandrollowy. Więcej południowego rocka i improwizacji niż w Mysłowicach, ale trochę kosztem atmosfery. Zazdroszczę więc Offowiczom (a wiem, że byli także na Pukkelpopie, bo mignęła nam koszulka Off Festivalu w tłumie) wyjątkowego koncertu i akustycznego setu, którego zabrakło w Belgii. Choćz drugiej strony - wyszedłem bardzo usatysfakcjonowany, a reakcja publiczności w Hasselt była kapitalna.

Dzięki miłemu rozkładowi koncertów zdążyliśmy zobaczyć prawie całą Róisin Murphy na dużej scenie. Prawie całą dosłownie, bo przebiera się w tej chwili już nie co 15 minut, ale przed każdym utworem, a robi to na środku sceny. Zaczęła tylko w towarzystwie didżejów i chórku, brzmiało jak set do tańca, ale na szczęście rozwinęło się w miarę upływu czasu i wchodzenia kolejnych instrumentów. Jest czego słuchać (i na co popatrzeć), ale Moloko w wersji live to wciąż - jak dla mnie - rzecz nie do pobicia w tej kategorii. Poza tym kto by tam się zastanawiał nad wyższością Bożego Narodzenia nad Wielkanocą, skoro zaraz mieli grać The Flaming Lips. Pobiegliśmy więc do Marquee zająć miejsca. I słusznie, bo FL to ciągle precyzyjnie przygotowany (a zarazem - paradoksalnie - totalnie spontaniczny) show, jakiego nie robi nikt w świecie alternatywnego rocka. Wayne Coyne nie waha się zrobić cyrk z koncertu po to, żeby od początku podgrzać atmosferę. Zjeżdża ze sceny w plastikowej kuli już na powitanie i otwiera jak zwykle utworem "Race For The Prize" z wybuchami armatek wypełnionych konfetti, balonikami, a teraz jeszcze gromadą teletubisiów (przypominam, że to była wersja na Europę Zachodnią) zgromadzonych po obu stronach sceny. Ogólnie rzecz biorąc: jeśli chodzi o dramaturgię, The Flaming Lips zaczynają w takim punkcie, w którym inni kończą. A potem napięcie stopniowo rośnie. Gdyby nie anemiczna reakcja widowni i parę brzmieniowych zaniedbań i okrutnych zniekształceń, ten set utworów z ostatniej płyty i pojedynczych starszych hitów (były piosenki z wczesnego okresu kariery FL!) byłby skończonym mistrzostwem i najlepszym koncertem The Flaming Lips, jaki widziałem. Ale i tak był najlepszym momentem Pukkelpopu dla mnie prywatnie.

Może to wina poprzedników, ale koncert Holy Fuck - najlepszej młodej grupy koncertowej wg angielskiej prasy - nie zrobił już na mnie takiego wrażenia. Wszystko brzmiało nieco zbyt matematycznie, spodziewałem się jazgotliwego transu na koniec dnia, a tu zawiało chłodem. Zresztą w ogóle zimno się zrobiło, więc poszliśmy spać. Największy pożytek z takiego zakończenia dnia to fakt, że nazwa grupy, którą zobaczyliśmy jako ostatnią, nieźle oddała stan ducha kogoś, kto zobaczył właśnie na scenie The Flaming Lips.

Parę słów o dniu drugim niebawem. Muszę się wyspać, a po takich ilościach frytek z majonezem trudno się zasypia.

W tym miejscu mógłbym urządzić mały konkurs na nazwę festiwalu, który odwiedziliśmy z żoną tego lata. Ale po co, skoro wszyscy zainteresowani i tak pewnie dawno już wiedzą. No bo gdzie indziej można było tego lata nadrobić niewidziane gwiazdy Off Festivalu, Nowej Muzyki i Open'era (no, powiedzmy, że w niewielkim stopniu), jeśli nie na Pukkelpopie?

Nigdy tu wcześniej nie byliśmy i muszę powiedzieć, że wrażenia są wyjątkowe. Po pierwsze, wyobraźcie sobie małe belgijskie miasteczko, w środku którego (wcale nie żartuję) od 23 lat odbywa się wielka impreza z muzyką alternatywną i wyrasta (również praktycznie w środku miasta) pole namiotowe na kilkadziesiąt tysięcy osób. I nie tylko nikt nie protestuje, ale jeszcze młodsze i starsze (piwo na jednym ze stanowisk nalewał nam 70-latek, frytki z majonezem podawała pani w wieku babci festiwalowiczów, a parkingu pilnował między innymi facet powyżej 60-tki) osoby z okolicy zaangażowane są w pracę nad imprezą. Po drugie, koncerty zaczynają się tu koło południa i kończą o 2.00 (co jest błogosławieństwem dla starych pryków takich jak ja). Po trzecie, pole namiotowe ma zadeklarowaną ciszę nocną od 2.00 (co jest błogosławieństwem.... i tak dalej).

Deklaracje okazały się niestety tylko deklaracjami, ale i tak było fajnie.

Pukkelpop ma długą tradycję i narodził się w Hasselt jako impreza związana najpierw z belgijską sceną New Beat i nowofalową, a potem prezentująca niezależny rock ze Stanów (Sonic Youth, Dinosaur Jr. i okolice). Od czasu do czasu przemykają więc przez teren festiwalu siwowłosi załoganci zainteresowani intelektualnym graniem gitarowym, co nie zmienia faktu, że gros publiczności to młodzież w okolicach lat 16, słowem: ludzie, którzy - bez obrazy - u nas jeżdżą jeszcze najczęściej na Przystanek Woodstock. Headlinerzy są bezpieczni i zapewniają wielotysięczną publiczność: Metallica, The Killers, Roisin Murphy, Sigur Rós, Editors, Bloc Party i Within Temptation. No ale nie przyjechaliśmy tu sprawdzać, ile włosów zostało Jamesowi Hetfieldowi ani posłuchać piosenki z reklamy Nike'ów, zatem zostawmy większość z powyższych w spokoju. Cały skład możecie sobie sprawdzić tutaj. Zastrzegam, że jako młodzi rodzice (w tym akurat jestem młody, przyznaję) oddaleni o 1250 km od swojej pociechy wybraliśmy wariant maksymalnych wrażeń w minimalnym czasie, więc na festiwalu byliśmy dwa dni i nie zobaczyliśmy wielu tak ciekawych artystów, że aż wstyd się przyznać, zresztą pewnie i tak sobie sprawdzicie pod powyższym linkiem i będziecie się nade mną pastwić. No ale uczciwość przede wszystkim. Nie będę ściemniał. Jechałem i tak przede wszystkim na wykonawców z pierwszego dnia imprezy: The Flaming Lips i Iron & Wine. I w sumie, jeśli mam być szczery, mógłbym te kilometry przejechać tylko dla nich. Reszta w tej sytuacji jest po prostu ciekawym bonusem, zatem nie należy czegokolwiek żałować, tylko cieszyć się z szansy zobaczenia jeszcze jednego dobrego festiwalu chociaż we fragmentach. I o tych fragmentach w kolejnym wpisie, bo długie wpisy mają to do siebie, że nikt ich nie chce czytać, a pisać to już tym bardziej...