Sei approdato soltanto nella sua vetrina, il Blog vero e proprio si trova all’indirizzo http://www.redd.it/tango/

Troverai diverse informazioni riguardo al tango, ma anche libri letti, film visti e futuri, recensioni, video, fotografie, concerti, musica, e tante chiacchiere ed hobby simpatici e creativi che questo gruppo di amici riuscirà a raccogliere ed a presentare.

Rendi colorato anche tu questo blog, seguici memorizzando l’indirizzo e gli rss, lascia un tuo messaggio tramite il modulo "Contatti" e se inizieremo a ricevere diverse richieste verrà immediatamente aperta la possibilità di lasciare commenti sugli articoli… porta anche i tuoi amici, c’è posto per tutti in Altro che Tango !!!

I found some new videos on youtube and I'm finding extremely hard to concentrate in all those wonderful things I was doing before finding them, like researching for my thesis and trying to study for my exams in autumn :)

So, since I'm not doing much blogging in this period, for one reason or another, I decided to put them here, for those who read me and didn't yet find them on youtube (probably because they don't search obsessively and systematically the tag 'tango' and then order the results by 'date added' ..like.. everyday).

and what's more, all those videos, and the ones with Puppy Castello and Chicho Frumboli, are part of a BBC documentary and I hope more parts will surface on line soon.

thanks to Herny124 for putting them on line.

and now another documentary abstract, always Javier and Geraldine!!

I hope you like them and appreciate them as I did

La Bruja_documentary mode:on

Ecco le iniziative di ROSSOTANGO per l'estate 2008 a Roma:

• MILONGA SOTTO LE STELLE ogni domenica sera e
• LEZIONI TEMATICHE DI MILONGA E TANGOVALS per 3 mercoledì di luglio abbinate ad una PRATICA A TUTTO DIVERTIMENTO!

Tutti questi appuntamenti si terranno presso il Centro Sportivo Olimpic Club Lungotevere di Pietra Papa, 2 - ROMA (zona Ponte Marconi).

*********************************************************

Ogni domenica la MILONGA ROSSOTANGO è intima... è sotto le stelle... è a bordo piscina!

Si comincia domenica 20 luglio con una lezione di CHACARERA dalle 21.30 alle 22.30 e poi si balla fino all'1.30 con la selezione musicale di Zorro Gris

LEZIONI DI MILONGA E TANGOVALS con i Maestri Antonella Mazzetti e Filippo Avignonesi mercoledì 16, 23 e 30 luglio dalle ore 21.00 alle 22.30 nell'accogliente pista sotto le stelle e a bordo piscina

!!! Sarà una lezione per metà MILONGA e per metà TANGOVALS!!!

e poi dalle 22.30 fino all'1.30 pratichiamo, balliamo e ci divertiamo con tango, tango nuevo, salsa e chacarera!

Sarà sempre possibile (sia la domenica che il mercoledì) cenare a prezzo convenzionato.

(foto by valee82)

dal pomeriggio di venerdì 20 giugno alla mattina di lunedì 23 giugno

Hotel RIVIERA a CHIAIOLELLA

_______________________________________________________________________________

Programma: al mattino mare, al pomeriggio stages, dopo cena si balla.

Gli stages si terranno nel pomeriggio nelle sale dell'Hotel secondo questo programma:

Venerdì

ore 18.00 Tango Principianti (Ettore e Melina)

Muoversi come un corpo solo, entrare nel tango e camminare

Sabato

ore 16.00 Tango Principianti (Cristiano e Antonella)

Cambi di direzione, diverse articolazioni, voleo circolare

ore 17.30 Tango Intermedi (Ettore e Melina)

Sacadas sulla linea di ballo e nel giro

ore 19.00 Tango nuevo per Intermedi (Cristiano e Antonella)

Volcadas - Sala A

ore 19.00 Tecnica Principianti (Ettore e Melina) - Sala B

Dopo cena e prima della serata LEZIONE DI CHACARERA

Domenica

ore 15.00 Tango Nuevo Intermedi (Cristiano e Antonella)

Soltadas

ore 16,30 Milonga Principianti (Ettore e Melina)
ore 18.00 Tecnica Tango Nuevo (Cristiano e Antonella) - Sala A

Joanna wylądowała około 14 tutejszego czasu. Różnica 5 godzin w stosunku do Buenos (tu już czas letni, a tam już zimowy no i kilka południków w bok). Postanowiła przetrzymać i położyć się dopiero wieczorem żeby nie wpadać głębiej w jetlug (ja nie mogę wybrnąć od prawie tygodnia czego wyrazem ta pisanina w środku nocy). Umówiliśmy się więc, że zaprosimy Wojtka z Marysią do mnie na kolację i ugotuję jakąś dobrą pastę. Lubimy czosnek i to pierwsza od tygodni okazja, że możemy zionąć przeszkadzając tylko domowemu kotu (psy jak wiadomo kochają bezwarunkowo). Ponieważ wiele osób twierdzi, że nieco śliniło się czytając niektóre kawałki tego bloga, a także był już przepis na „tangowy kisiel”, to na końcu wpisu podam mój całkowicie oryginalny przepis na „Penne z krewetkami na przyssawkach”. Zazwyczaj do takich past z owocami morza pijemy mocno schłodzone portugalskie vino verde (orzeźwia i przyjemnie minimalnie gazuje). Myśmy dzisiaj – trochę na fali wakacji w Buenos - zdecydowali się na argentyński czerwony Malbec Cicchitti Reserva z 2003 (mimo, że polecany do mięs i serów ale nam bardzo pasował do mocno pikantnej, wyrazistej pasty).  

Do kolacji słuchaliśmy Gardela (co może dotykać niektórych ortodoksów, że boski Gardel tak „do kotleta”. Choć właściwie do „przyssawki” to może jakoś się broni…).

Asia opowiadała też swoje przygody z ostatnich dni. Zdążyła być (poza sprawami zawodowymi) na dwóch lekcjach u Fernando i Vilmy, dokupiła dla koleżanek buciki (mniam, mniam…), tańczyła z wielką przyjemnością na jeszcze jednej popołudniowej milondze (między innymi ze świetnie prowadzącym facetem z parkinsonem - jestem zdania, że to może nie parkinson a prowadzenie do szybkich ozdobników), a na koniec od swoich argentyńskich partnerów biznesowych dostała prezent tangowy - niezwykły i z pewnością pamiętny. Niestety nie mam upoważnienia żeby opowiadać ale jestem pod wrażeniem i zazdroszczę.

Tango jako muzyka, opowieści o tangu, buciki do tanga – nudy na pudy. Jak tylko pasta i wino się skończyły nasza słodka młodzież zajęła się jakimiś ważnymi i z pewnością wreszcie interesującymi sprawami w pokoju Wojtka, a my zaczęliśmy sobie trochę  „plotkować”, a trochę też rozważać co nas czeka z tym tangiem w Polsce. Jak się dalej uczyć, jak dalej tańczyć. Joasia wypytywała mnie o moje pierwsze wrażenia i doświadczenia milongowe po powrocie do Warszawy. Jak mi się tu tańczy teraz? Lepiej?  Gorzej? Inaczej? Bez zmian? Czy umiem coś wdrażać z moich dwudziestu kilku godzin argentyńskich lekcji i dziesiątek godzin obserwacji? Opowiedziałem jej jednocześnie trochę to sobie porządkując. Pierwsza prosta odpowiedź - nie łatwo.

Na milondze czwartkowej – pierwszej po przyjeździe – przez kilka godzin nie byłem w stanie zmobilizować się do wyjścia na parkiet jakoś obawiając się oceny części znajomych – „no i z czym on z tej Argentyny przyjechał?”, a też i intuicyjnie czując, że czeka mnie jakiś twardy wybór między uporczywym i mało atrakcyjnym (dla mnie i partnerek) powolnym doskonaleniem tego co ostatnio poznałem lub uporządkowałem, a kompromisem polegającym na łatwiejszym i doraźnie przyjemniejszym tańczeniu w „starym” stylu.  W wyniku tego w końcu odważyłem się na kilka tand. W sporym napięciu i zamieszaniu wewnętrznym, w sinusoidzie nastrojów. Szczęśliwie - korzystając z prawa "atrakcji wieczoru" - miałem bardzo doświadczone partnerki.

W sobotę i w niedzielę z mniejszym stresem - „jak mnie ocenią” ale z ogromnym trudem najzwyklejszego ruchu. Nagle okazało mi się, że większość koleżanek (nawet tych bardziej doświadczonych) „nie czeka” grzecznie na poprowadzenie kroku jak Argentynki tylko uprawia permanentną „samowolkę”, a te mniej doświadczone dodatkowo „przelatują krok”. Co z tym robić? Zwłaszcza, że rzecz nakłada się na moje bardzo niedoskonałe i nieugruntowane jeszcze nawyki. W tej sprawie dała mi wielkie wytchnienie jedna dama, z którą nieczęsto tańczę. Złapałem się w pewnym momencie na tym, że mogę postawić ją na którejkolwiek nodze, szybko skoczyć do bufetu napić się kawy, a gdy wrócę - bez pośpiechu - mam czas wykończyć boleo – całkiem jakbym był w Plaza Bohemia na przykład. Joanna twierdzi, że w Buenos faceci w reakcji na „samowolki” łapią w żelazne objęcie i bezwzględnie zmuszają „do posłuszeństwa” – stawiają gdzie zamierzają prowadzić i nie dają się ruszyć aż przyjdzie właściwy czas (najczęściej dotyczy to Europejek). Później przy stolikach słychać anglojęzyczne niezadowolone komentarze pań – „taki niby mistrz, a tak mocno prowadził mnie rekami i czasem nawet szarpał”.

Inny mój „lokalny” problem to gnące się powabnie i często we wszystkie strony kibici (nie chodzi tu o rozluźnione ramiona czy łopatki). Prowadzenie, którego chcę się nauczyć wymaga aby energia nadana przez moją ramę „jej” ramie przenosiła się od razu na nogi, a jest to możliwe jeśli po drodze – między ramą a nogami – NIEMA kilku dodatkowych łożysk kulowych i łożysk kulkowych. Odkrywam, że wiele koleżanek jest rozkosznie miękkich lub krętych w kręgosłupie tyle tylko, ze oznacza to jednocześnie - w pewnej konwencji -  „niesterowność”.  Jakie na to rozwiązanie? W Argentynie takie osoby najczęściej tańczą szeroko pojęte nuevo. Ale ja chcę „salon”, a prócz tego z wieloma z tych pań zwyczajnie lubię tańczyć. Tyle tylko, że jak to teraz robić?

Kolejny problem to ozdobniki. Ozdobniki często pakowane w sytuacji braku własnej równowagi, robione podczas kroku i paraliżujące jego prowadzenie, ozdobniki bez uważności na innych uczestników milongi i narażające prowadzącego jeśli nie na pojedynek od razu to na wstydliwe przepraszanie otoczenia.

Dodatkowo wczorajsza Milonga Rosyjska w Złotej Milondze cudowna w klimacie i fantastycznie przygotowana przez Kasię Z. była jednocześnie tangowym bezhołowiem. Benczmarkiem „sowieckiego zatracenia” i antywzorem   argentyńskiej milongi. Kochani, bliscy ludzie, wiele kapitalnych przebrań, porywające kawałki, a jednocześnie ruch jak „na samochodzikach” w wesołym miasteczku. Żadnego kierunku tańca, latające jak ostrze piły tarczowej nogi, wbijające się na ślepo piki obcasów, barki atakujące jak na meczach hokeja… .  I nawet jak już więcej wolnego miejsca ułatwiało robienie uników przed szarżującymi parami to jakaś taka całkiem nie tangowo-argentyńska, a słowiańsko-mazowiecka  rezygnacja już mnie dopadła i zjadła. Tym bardziej wdzięczny byłem tym koleżankom, które z wyrozumiałością znosiły moje trochę bezradne próby odnalezienia się w tańcu.

Na koniec zatańczyliśmy z Joasią - kisielując jak tylko potrafiliśmy - miedzy fotelem, stołem, krzesłami, telewizorem i przez wąski przedpokój i z powrotem (zupełnie jakby w Salon Canning) do świetnej muzyki Anibala Troilo...

Zamieszczając tu te smutnawe refleksje obawiam się oczywiście społecznych konsekwencji – ktoś weźmie do siebie i poczuje się dotknięty albo ktoś uzna, że mi odwaliło w Argentynie. Do tanga – jak wiadomo – trzeba dwojga. Chciałbym znaleźć lepszy wspólny język aby starać się tańczyć w sposób bliższy źródłom. Tym może bardziej, że w samym Buenos młodzi chcą tańczyć już niemal tylko nuevo, a klasyczne tango tańczą przede wszystkim „starcy”. I być może za 10 lat obcokrajowcy zafascynowani „tangiem argentyńskim” będą  głównym nośnikiem jego kultury.  

  „Penne z krewetkami na przyssawkach”. Wersja łopatologiczna dla mniej wprawnych kucharzy w ilości  na cztery średnio głodne osoby.

Najpierw należy przygotować sobie na wierzchu wszystkie narzędzia kuchenne:

1.      5-3 litrowy (nie mniejszy) garnek z przykrywką do gotowania makaronu (może też być zwykły + spory durszlak)

2.      2-1 litrowy rondel z przykrywką (lub garnek ze stali nierdzewnej lub z żeliwa) do zrobienia sosu

3.      mały rondelek lub patelenka do podsmażenia czosnku

4.      deseczka do krojenia (polecam z tworzywa lub szklane z powodów higienicznych)

5.      duża łyżka z dziurkami (ewentualnie zwykła duża łyżka)

6.      nóż (dowolnej wielkości oby ostry – ja do wszystkiego używam format „szefa kuchni”)

7.      wyciskarka do czosnku (jeśli nie ma, to można będzie go posiekać)

8.      coś do zgniecenia peperoncino (gumowe rękawiczki albo talerzyk i łyżeczka).

Teraz  produkty (wszystkie do kupienia w 15 minut w delikatesach np. Bomi lub w większości sklepów klasy Kaufland, Carefour itp.):

1. woda (bez chloru i fenolu)
2. dwie kostki rosołowe warzywne lub rybne
3. sól (wystarczy łyżeczka do herbaty)
4. oliwa z oliwy z pierwszego tłoczenia na zimno
5. cztery ząbki czosnku (albo mniej jeśli ktoś nie jest entuzjastą)
6. suszone lub świeże posiekane: ½ łyżeczki oregano i ½ łyżeczki bazylii (jeśli nie ma to można poratować się odpowiednio 1 łyżeczką natki pietruszki) + 4 łyżeczki grubiej pokrojonej zielonej pietruszki (do posypania na talerzu).
7. 4-1 suszone peperoncino (od biedy mogą być chili, turecki pieprz itp.) – nie wolno dotykać tego gołymi dłońmi !
8. dwie łyżeczki małych kaparków z zalewy
9. 4-6 kawałków suszonych pomidorów z oliwy
10. 8- małych ośmiorniczek (mogą być mrożone) – dobrze przepłukane zimną wodą
11. 12-20 dużych krewetek (w żadnym wypadku NIE tzw. cocktailowych) bez łupinek (tylko z „ogonkami”). Krewetki mogą być świeże lub mrożone surowe albo mrożone gotowane (jeśli mają skorupki wówczas należy je obrać na surowo albo sparzyć wrzątkiem – ale nie gotować – i po sparzeniu obrać zostawiając ogonki).  Krewetki powinny być opłukane (żeby wymyć resztki skruszonych skorupek itp.).
12. 1-2 łyżeczki octu z białego wina (ewentualnie jabłkowy lub po prostu ½ cytryny)
13. makaron 500g - zdecydowanie włoski - 9-10 minutowy (ja używam penne dopia rigatura).

 Instrukcja przyrządzenia:

1.      nalać ¾ objętości wody do garnka na makaron, wrzucić 1 kostkę rosołową, wlać łyżkę oliwy (lub oleju z pomidorów), dodać płaską łyżeczkę soli. Przykryć zostawiając szczelinę dla ulatniania się pary, postawić na duży ogień.

2.      Czekając na zagotowanie się wody w garnku - Nakryć do stołu. Opłukać ośmiorniczki i każdą przeciąć na pół (cztery nogi z prawej i cztery z lewej – mniej więcej). Opłukać krewetki, wyciągnąć z oliwy (widelcem) na deseczkę suszone pomidory i każdy przytrzymując widelcem przeciąć wzdłuż na 4-6 pasków, obrać ząbki czosnku, rozgnieść peperoncino (1 na głowę to dawka dla lubiących zdecydowanie ostre jedzenie), otworzyć paczkę z makaronem. Teraz postaw na małym ogniu patelenkę lub rondelek na czosnek, po chwili (30-60 sek.) wlej około 1 łyżkę oliwy, a następnie wgnieć do niej czosnek (resztki wrzucając do garnka na makaron), posyp minimalną ilością soli (mała szczypta), mieszaj i gdy zobaczysz że wydziela małe bąbelki i intensywnie pachnie zdejmij z ognia, wrzuć do niego pocięte pomidory (obniżą temperaturę, a nie wolno go zrumienić), zamieszaj i przykryj (żeby zachować aromat).

3.      Gdy woda już zacznie wrzeć przygotuj się do sprawnej akcji. Jeśli czegoś nie zdążyłeś z powyższych punktów to zrób to teraz. Gdy wszystko jest gotowe wsyp ostrożnie makaron do wrzątku (na pełnym ogniu) od razu mieszając i zaraz przykryj zachowując szczelinę (aby nie kipiał). Jeszcze nie łap czasu.

4.      Postaw na średnim ogniu rondel na sos, po 30 sek. wlej trzy łyżki oliwy, wrzuć przekrojone ośmiorniczki, i nalej łyżeczkę octu lub wyciśnij cytrynę (nie tylko dla smaku ale też neutralizuje „morski” zapach w kuchni) i zamieszaj. KONIECZNIE zajrzyj do garnka z makaronem – powinien znowu zaczynać się gotować (jeśli nie to chwile odczekaj aż zacznie). Gdy makaron zaczyna się gotować:

       a.      Złap czas (zapisz, zapamiętaj, nastaw budzik itp.)

       b.      Zamieszaj

       c.      Zmniejsz ogień prawie do minimum (ale żeby był ruch w garnku) i znowu przykryj ze szparą

5.      Zobacz czy nie przypalasz ośmiorniczek (powinny się dusić a nie smażyć). 6-5 minut przed terminem makaronu (zależy czy krewetki mrożone czy nie) dołóż szybko, sprawnie do ośmiorniczek:

        a.      Krewetki

        b.      Całość polej oliwą z czosnkiem i pomidorami

        c.      Rozkrusz kostkę rosołową (NIE dodawaj soli nawet jeśli lubisz bardzo słono)

        d.      Dodaj kaparki.     

                 e. Posyp oregano i bazylią

         f.        Posyp równomiernie peperoncino (rozkrusz w rękawicach lub zmiażdż łyżeczką na talerzyku  i wysyp – NIE dotykaj gołymi dłońmi).

         g.      Wlej drugą łyżeczkę octu (lub dociśnij cytrynę). Zamieszaj i przykryj bez szparki.  Przykręć ogień.

6.      Zamieszaj makaron i sprawdź czas. Na 1,5-1 minutę przed terminem makaronu umieść durszlak w zlewie, wyłącz gaz pod makaronem i przelej makaron przez durszlak. Koniecznie polej go szybko po całości (ale nie bardzo intensywnie) zimną wodą.

7.      Zestaw garnek z sosem z ognia (nie wyłączaj ognia) i zamieszaj (możesz jeszcze dodać trochę oliwy jeśli lubisz jej wyrazisty smak). Jeśli lubisz psuć naturalne smaki solą to teraz możesz wreszcie dosolić sos i zamieszać.

8.      Postaw na przykręconym ogniu garnek po makaronie, wsyp do niego ugotowany zahartowany makaron i zalej go sosem z krewetkami i przyssawkami, trochę delikatnie zamieszaj i przykryj na 1 minutę (aby pasta przeszła zapachem).

9.      Po jednej minucie zakręć ogień pod potrawą i nakładaj tą łyżką z dziurkami – sprawiedliwie wyławiając odpowiednie ilości przyssawek i krewetek.

10. Na talerzu posyp zieloną pietruszką. 

Odradzam parmezan bo zabije smaki. 

janusz

1) I'm saaaaaaaaaad that Turin Tango Festival is already gone, it's been wonderful and I enjoyed it very much, made a lot of friends, danced, studied and, finally, I got to meet Daikil and Emma from Tanguear, after months of writing to each other on the web (only thanks to Emma who was sensible enough to put a photo on her profile, a photo where you can actually discern her face, not like mine :) )

2) I don't know when I'll be able to write again, seeing that I'm using my parent's pc and it's ancient and, of course, shared, but before I slip into the land of over-long silence I wanted to take a load off my chest about the 'tango situation' in Genoa, as I like to call it.

It's becoming ridiculously unbearable to dance here, not because of the events/dancers/milongas themselves, which are as good as ever, even better sometimes, but because of the actions of one of the teachers here in Genoa, who has begun a campaign against everybody whom he doesn't like or he doesn't think is behaving 'properly'. Him being the sole and uncontested judge. I have become one of his many targets I really want to say something about this situation, because even if I can't confront him (this according to my boyfriend who thinks it would be unwise to boost the strife even further) I want to have the possibility to say my take on the matter.

He is 'accusing' me of having opened a tango school (which is not true, but which is not even a crime, as far as I know), he is 'accusing' me of being a bad dancer, which really is his opinion, I don't want to confute it and (really) I don't care, he's telling all sorts of lies about me and my boyfriend, about how we're very cocky and full of ourselves, how we're steadily working against him (??), he is spreading these news with every bit of Constance and malice he is capable of.

This is what he's doing to me, he's doing similar things to other selected people and spreading the bad news about us all everywhere he goes.

I think my fault, since I do have a fault in this whole mess, has been to trust him two years ago at the beginning of my tango, but I really couldn't have known that he would become THIS obsessed, I really couldn't have known that, good teacher though he is, I would have had to pay in anger, irritation and indignation all the things he taught me.

Anyway now the situation in Genoa is one of mounting anger and edginess both for and against him.

I think there will be blood.

La Bruja_schizophrenic mode:on

Upał. Od rana gorąco - niemal 30 st C w cieniu i duża wilgotność. Po wyjściu spod prysznica człowiek już nie wysycha. Nie wysycha. Nie do wieczora. Po prostu nie wysycha.

Joasia ma się lepiej ale z rana została w domu. My z Wojtkiem wybieramy się na śniadanie do The Coffee Store gdzie jesteśmy umówieni z A&A. Jemy rogaliki, popijamy kawę i planujemy dzień. Lubię to słonawo-słodkawe połączenie "stostowanych" rogalików przełożonych żółtym serem i szynką. Espresso z Ethiopian Harrar jak na tutejsze warunki jest wyśmienite. W Europie w wielu miejscach podają lepszą kawę (a przynajmniej taką, która mi bardziej smakuje). W Argentynie kawa zazwyczaj jest nadmiernie wytrawna jak na mój gust. A często sprawia wrażenie niemal przepalonej. Po śniadaniu wybieramy się do lokalnego centrum handlowego w sprawie zakupów u Diora. Arnaud znajduje coś fajnego dla siebie, a Wojtek jest zawiedziony bo wszystkie "garniaki" są oględnie mówiąc zbyt klasyczne na jego gust. Probuję odebrać Asiny pierścionek po jego przeróbce ale nikt w sklepie nie rozumie o co mi chodzi. Muszę tu wrócić z Asią jako tłumaczem i posiadaczem kwitka. Dalej: Wojtek idzie swoja drogą, a my we trójkę idziemy przez miasto w kierunku sklepów z butami, do których chcą zajrzeć A&A. Po drodze szukamy jakiegoś kantoru, żeby Aldona mogła płacić gotówką (co jest najkorzystniejsze) ale kantory są tu niemal tajne i zdecydowanie ukryte. Polecam nam zapytanie policjanta, a ten uprzejmie prowadzi nas na drugą stronę ulicy, wciska dzwonek na futrynie jakiś zwykłych drzwi i już możemy zrobić wymianę.

Teraz, po przejściu 10 kwartałów w poszukiwaniu sklepu z tangowymi butami "Raquel" (www.raquel-shoes.com) lądujemy pod adresem Arenales 1974. Klatka schodowa jak tysiące innych i pewnie gdyby ktoś przypadkowy nie powiedział nam (widząc nasze zamieszanie), że tango shoes to trzeba wcisnąć trzecie piętro nie wiedzielibyśmy co zrobić. Winda prowadzi wprost do mieszkania, w którym jest wystawionych kilkadziesiąt męskich i damskich modeli. Aldonie tylko jedne się podobają ale nie ma jej rozmiaru.

Wykończeni upałem i długim w tych warunkach aż półtorakilometrowym spacerem siadamy napić sie wody. Trudno mi sobie wyobrazić przeżycie tego dnia z jakąs inną aktywnością niż wysiłek włożony w oddychanie i bicie serca. Wsiadam w taksówkę i jadę na indywidualną lekcję z Vilmą, gdzie mam nadzieję zastać już Asię. Vilma jak zwykle absolutnie urocza, pogodna, dowcipna i skrupulatna (a do tego w tej duchocie w ogóle się nie poci!). Znowu, postawa, kroki, prowadzenie - basic. Tym razem wydaje mi się bardziej spójna z przekazem płynącym od Fernando. Co chwila "popiskuje" gdy tylko wytrącam ją z osi. Nie ma lepszego sposobu wrócenia do pionu - przecież nikt nie chce okrutnie zamordować uroczej myszki. Idzie nam chyba coraz lepiej. Zaraz potem półtorej godziny zajęć grupowych. Nie wiem jak Fernando i Vilma to robią ale przy zmiennym składzie grupy to wszystko wciąż ma sens. Zawsze zaczynają od techniki - chodzenie, postawa, piwoty, zmiany kierunku w ruchu i tp., a później dobierają jakąś prostą sekwencję, na której my ćwiczymy właśnie tę technikę, a oni chodzą i korygują. Dużo zmian w parach. Czasem coś sami pokazują (ale bez żadnych wystrzałowych efektów tylko z niesamowitą precyzją). Jest bardzo miło. Niemiec, który ostatnio rzucił się Vilmie do nóg i na nią krzyczał nie przychodzi już na zajęcia.

Po lekcjach staramy się do jechać na spotkanie z Wojtkiem - chcemy z nim coś zjeść, a także zobaczyć czy coś sobie wybrał z ubrań w znanym centrum handlowym "Abasto" (przy stacji metra C. Gardel). Taksówka stoi w smogu, więc wychodzimy z niej i dojeżdżamy metrem. Temperatura w kolejce jest bliska piekielnej.

Idziemy zjeść mały lunch do "porządnie" wyglądającej włoskiej restauracji - Pertutti.

Nie znoszę takich miejsc, które wyglądają jakby nie miały właściciela, a więc jakby nikt nie odpowiadał za jakość. Ale jest tuż obok, bardzo czysto wygląda a w środku faceci w garniturach kończą swój biznesowy lunch. Silnym sygnałem ostrzegawczym jest podanie jako "czekadełka" serka topionego (!). Joasia bierze łososia z rusztu, a ja pastę (a konkretnie spagetti) z owocami morza. Łosoś jest przypalony i trocinowaty bo robiony z mrożonki i przegrillowany. Mój makaron jest jakąś kleistą papą, a i z całą pewnością te rozgotowane kluchy to nie spagetti. Na wierzchu dla ozdoby jedna muszla (bez jadalnej zawartości) i jedna wielka krewetka w całości (nie sprobowałem jej w tym kontekście). Reszta to mazia o nieprzyjemnym jednolitym absmaku. Myślę, że nie dam rady mimo głodu. Po kilku widelcach Joasia stawia na baczność kelnera i głosem nieznoszącym sprzeciwu przywołuje kierownika sali (chyba po raz pierwszy w jej życiu, bo to ja jestem specjalistą od regulowania jakości usług). Następnie bez podnoszenia głosu ale z mocą maszyny parowej (ciśnienie wyraźnie wychodzi jej już uszami) oświadcza, że łosoś jest źle zrobiony i przypalony ale przynajmniej jest... łososiem natomiast to ... * jest niezgodne z zamówieniem: z pewnością nie jest to spagetti i na pewno nie jest jakimkolwiek makaronem aldente i za to ... * nie zapłacimy. Kierownik w 15 sekund przyniósł rachunek bez wliczonego mojego pseudomakaronu.

W Abasto zjadamy po rogaliku, wypijamy jakiś sok, wodę i idziemy z Wojtkiem do Diora. Trudno uwierzyć ale jest jeden garniak uszyty jakby specjalnie dla naszego syna - idealnie leży ale co więcej jest połączeniem odwiecznej klasyki i młodzieżowej nowoczesności. I do tego relatywnie naprawdę tani. Wojtkowi bardzo się podoba ale aby uniknąć zobowiązań wobec nas, z obojętną miną przypomina, że rzadko chodzi w garniturach (co sugeruje, że nie będziemy mogli wymóc w przyszłości aby ubrał się w niego "na imieniny cioci" jeśli akurat nie będzie miał nastroju). Bierzemy. I jesteśmy dzielni bo nie dajemy już obsłudze wcisnąć koszuli, krawata, skarpetek, paska, majtek, chusteczki do butonierki i butów ani nawet spinek do mankietów.

Teraz powrót do tangowych potrzeb. Zaglądamy do sklepu vis a vis - Artesanal - gdzie królują koty, niskie ceny i wygoda dla stóp.

Z damskich bucików niestety nic nie było odpowiednie dla Joasi. Mnie męskie modele zwyczajnie się nie podobały (choć bardzo komfortowe w noszeniu), a zresztą postanowiłem już nie kupować butów dla siebie (lubię tańczyć w tangowych tenisówkach), chyba żebym zobaczył coś wyjątkowego, naprawdę wyjątkowego. Chcę już wyjść i oto, kątem oka na półce z "resztkami", widzę kształt niespotykany, wyjątkowy, elegancki, stylowy. Kształt kojarzący mi się z jakąś włoską sportową limuzyną z lat 30. Kolor brązowo malinowy, obcas wielowarstwowy skórzany jak eleganckie słoje szlachetnego drewna. Wykończenia wężową skórą. Żadnych wiązań, gumek itp - ekskluzywne wsuwane buty na miarę. Są w jednym egzemplarzu. Mierzę i ... odrobinę za długie ! Przekładam wkładkę ze swoich Eco i nic - tylko ciasno ale długość ta sama. Pół numeru (a może i cały numer bo od upału jestem przecież podpuchnięty). Nie, nie mają innego egzemplarza i nie będą mieli. Są idealnie wygodne! Marzenie, ale 42 a nie 41,5. Gdyby były sznurowane (co oczywiście dawałoby im bardziej zwyczajny wygląd) nie zastanawiałbym się ani chwili ale to wsuwki i lata mi pieta... Pamietam jak miałem 4-5 lat i pomieszkując u babci czekałem pewnego popołudnia na film w czarno-białym telewizorze "Myszka Miki" Disney'a. To były czasy jednego programu TVP, drewnianych klocków, zabaw patykiem w kałuży i nawet gry w kapsle jeszcze nie wymyślono. Istniało też przekonanie, że dzieci powinny drzemać w dzień. Obiecano mi, że ja zgadzam się na drzemkę, ale zostanę obudzony na Myszkę Miki. Wobec takiego kontraktu szybko zasnąłem, ale "dla mojego dobra" bo "tak słodko spałem" nie obudzono mnie na czas. Mój świat niemal runął gruzach. Nie byłem w stanie uwierzyć w to co się stało. Podobnie z tymi butami. Od dzieciństwa nie czułem takiego zawodu. Dalszy ciąg dnia nie miał już żadnego sensu. Jeszcze gdzieś byliśmy, coś jedliśmy ale to wszystko już bez znaczenia...

janusz

* trójkropek w tekście nie oznacza tu żadnego brzydkiego słowa, a jedynie delikatny Joasiny przydech takie słowo sugerujący.

Wybieramy się z Wojtkiem zobaczyć Recoleta - elegancką część miasta. Mieści się tam bardzo szczególny cmentarz Cementerio de la Recoleta - odpowiednik warszawskich Starych Powązek w części dla zasłużonych. Dodatkowo w soboty w okolicy Placu Francuskiego jest tam coś w rodzaju jarmarku z rękodziełami miejscowych rzemieślników - "obowiązkowe" miejsce dla turystów. Jarmark okazuje się kompletnym niewypałem. Stoiska z najbardziej paskudnymi "pamiątkami", o których jedna nasza przyjaciółka powiedziałaby pewnie: "nawet bym tego końcem kijka nie dotknęła..." . Kilka stoisk z tangowymi fotkami o zadziwiająco niskim poziomie amatorszczyzny, jakieś grafiki i "obrazy" w absolutnej większości poniżej kiczu z krakowskiej czy warszawskiej starówki. Zamieszczam tu zdjęcie stanowczo wyróżniających się na plus prac i ich autorki.

W innym miejscu jarmarku mogliśmy przekonać się o ponadczasowości potęgi miłości. Długi rząd wróżek i wróżów, a wśród nich "Love Tarot" i niektórzy klienci chyba nie młodsi niż sama sztuka wróżenia z kart.

Można było też spotkać tam egzotyczną księżniczkę, a nawet nawiązać z nią miły kontakt.

Na tyłach tamtejszego muzeum mogliśmy też zobaczyć jak powstają dzieła współczesnych rzeźbiarzy argentyńskich.

Miejscowa komercyjna galeria też nie zrobiła na nas wielkiego wrażenia choć przed wejściem do niej zostaliśmy otoczeni przez umundurowaną ochronę, która stanowczo zabroniła fotografowania czegokolwiek poza palmami stojącymi przed budynkiem. Na całe szczęście fotografia cyfrowa daje spore możliwości .

Zadziwiające okazały sie ceny - po 4-7 tys peso za niewielki olej. Jestem pewien, że bardziej wzięci miejscowi malarze dopasowują format do standardu lotniczej walizki.
Powiem wam co mi się rzeczywiście podobało na jarmarku w Recoleta. Obstawiamy, obstawiamy, obstawiamy... . Nie warto obstawiać i tak nikt by nie zgadł. Dzień był doprawdy bardzo ciepły, a słońce - jak to argentyńskie słońce - paliło. Zapragnęliśmy pić. Wszystkie ogródki gastronomiczne były do połowy zatłoczone, a w połowie puste. Tym większy tłok tam gdzie większy cień. Pustka tam gdzie praży słońce. Po kolejnym kwadransie było nam wszystko jedno czy woda, czy piwo czy cokolwiek innego mokrego. Ja zacząłem już nawet tęsknie spoglądać w stronę niewielkiej kałuży tworzącej się ze skroplin ściekających z jakiegoś klimatyzatora. I nagle udało nam się dopaść niewielki cienisty stolik. Niemal natychmiast pojawiła się bardzo miła kelnerka. Właściwie powinienem napisać "niestety bardzo miła kelnerka". Gdybyśmy byli w Polsce, to w tak turystycznym miejscu walnęłaby jakąś "cytronetą" w plastikowym jednorazowym kubku, skasowała dychę i już. Ale ta nie. Dysponowała niewyobrażalnym wyborem najbardziej wymyślnych napoi, koktaili, mokrych pianek przeznaczonych do siorbania, shakeów i wszystkiego tego co gasi pragnienie a wy nawet nie wiecie, że takie rzeczy istnieją. Niby dobrze ale nie całkiem. Jej bowiem profesjonalna duma i typowo argentyńska grzeczność nakazywały aby dogłębnie zbadać twoje tu i teraz potrzeby i żebyś podjął tę najwłaściwszą decyzję. Najwłąściwszą, a nie byle jaką. Ale jak tu się tak subtelnie skomunikować jeśli ona ni w ząb w tobie znanym języku a ty ni w ząb w jej znanym. Czuję, jak moje gardło goreje, dziąsła wysuszone upałem pieką, język za chwilę spuchnie i niczego już nie zdołam wyrazić werbalnie, a ona nie odpuszcza próbuje ustalić czy aby na pewno znasz już wielość możliwych wyborów, a zatem wielość możliwych rozkoszy i którą właśnie konkretną z nich wybierasz. Jeśli ktoś czuje sie zniecierpliwiony czytając ten przydługi opis to lepiej zrozumie jak ja się wówczas czułem. Tracąc już niemal przytomność uznałem, że jedyną szansą będzie wyrzucanie z siebie co chwilę "si signora, per fabore", "si signora..." licząc, że w jej grzecznym i pomocnym słowotoku wceluję w jakąś konkretną propozycję. Udało się! Wreszcie coś zanotowała i zwróciła się w stronę Wojtka. Ten jednak mądrze - korzystając z doświadczeń swojego ledwie żywego przodka siedzącego obok - po prostu poszedł z nią do baru i z pewną siebie miną szybko palcem wskazał o co mu chodzi kończąc tę niemą wypowiedź grzecznym "per fabore".

Napój bogów, który widzicie na zdjęciu nie przypomina niczego co jest osiągalne w naszej pięknej ojczyźnie. To zmiksowane w odpowiednich proporcjach lodowate (na oko 4-5 st. C) owoce dobrane przez eksperta od gaszenia pragnienia. Zmiksowano je z pewną ilością równie lodowatej wody (mogłoby być to mleko, alkohol albo lody) z taką dynamiką, że powstała równomierna gęsta zawiesina z warstewką delikatnej pianki na górze. Efekt to interakcja składu i jakości owoców, temperatury i konsystencji uzyskanej przez rozdrobnienie i wpuszczenie maluteńkich pęcherzyków powietrza. Do picia podano zwykłą cienką słomkę co w pierwszej chwili - jako człowiek obeznany jakoś z gastronomią - uznałem za nieoptymalność. Nie miałem racji. Właśnie cienka słomka powodowała, że musiałeś włożyć pewien - niezbyt w końcu duży - wysiłek w gaszenie pragnienia (a wiadomo przecież, że jak coś za łatwo przychodzi to mniej jest cenione). Koktajl miał wyraźnie bardzo dużą pojemność cieplną (niewielkie jego ilości bardzo ochładzały) i gdyby ciągnąć go przez grubą słomkę do shakeów z pewnością zaziębienie gwarantowane. W mojej kompozycji było też niezwykle przyjemne to, że delikatnie "chrupała" pod zębami. Prawdopodobnie to efekt zmiksowanych gruszek, które często zawierają takie drobne twarde cząsteczki. Całość niemal nie słodka ale i nie kwaśna - po prostu orzeźwiająca.

Tak wzmocnieni udaliśmy się na cmentarz. Podobno - jak twierdzi Aldona - na Kubie są zbliżone w swoim charakterze cmentarze. Ja jednak niczego takiego wcześniej nie widziałem. Cmentarz który jest jakby miastem, a alejki ulicami utworzonymi przez przejścia miedzy ogromnymi grobowcami (wielopiętrowymi w górę i w dół) w stylach architektonicznych odzwierciedlających dekada po dekadzie historię Buenos od początki 19 wieku kiedy je założono.

Leżą tu najznamienitsze rodziny BsAs i Evita Peron (9 m pod ziemią aby trudniej było zbeszcześcić lub wykraść jej ciało).

Przespacerowaliśmy się jeszcze kilkoma najbardziej eleganckimi ulicami miasta - oddają niegdysiejszą świetność Argentyny i dają nadzieję, że ten wspaniały kraj podźwignie się ze swojego kryzysu.

Teraz już w pośpiechu do domu. Wojtek był umówiony na wyjście na jakieś przyjęcie do miejscowych przyjaciół przyjaciół, a ja z Joasią. Pierwotnie mieliśmy zaplanowaną lekcję grupową u Fabiana ale w ramach kryzysu odpuściliśmy. Poszliśmy na kolację. A&A spędzili dzień na maratonie zajęć z tango nuevo w DNI.

Przy okazji poszukiwania jakiegoś nowego miejsca, w którym moglibyśmy zjeść odkryliśmy przepiękny kawałek Palermo (Av Cervino na "wysokości" ok. 3000).

Restauracyjka, w której na koniec wylądowaliśmy okazała się bardzo Ok choć moim zdaniem nie stanie się kolejnym z ulubionych przez nas adresów. Pod koniec kolacji dojechali do nas A&A i było bardzo miło. Z pewną satysfakcją (nie lubię nuevo) mogłem zobaczyć, że Arnaud ma wielkiego na dłoń krwiaka na łydce - efekt czyjejś pomyłki w dynamicznym tangowym kopniaku.

Joasine przeziębienie w coraz większym rozwoju.

janusz

Wyspaliśmy się i pierwsze śniadanie w Buenos z naszym synem - Wojtusiem ... no dobrze - z Wojtkiem - ostatecznie jest dorosły (niemal). Płatki śniadaniowe, a on jeszcze dodatkowo kanapki. Trochę leniuchowania i spotykamy się z Aldoną i Arnaud na lekkim lunchu w okolicznej lunchowni. Ja z Wojtkiem nacinamy się (ach ten hiszpański) na "salat Americana" z ryżu, szynki i jajek (niby OK ale kompletnie bez smaku), Joasia ma jakąś smaczną zieleninę, A&A nic chyba nie jedzą tylko coś piją.

Po drodze do domu (mieszkamy obok siebie) odbieramy stertę prania. Aldona pyta się dlaczego pranie wydają przez otwór w "więziennej" kracie. Jak już pisałem, tu prane rabują tak jak brylanty u jubilera, pieniądze w banku itd. - proste. Za upranie spodni, około 20. t-shirtów, tygodniowej porcji skarpetek i majtek, 6. koszul z prasowaniem płacimy 24 peso! Później odkrywamy, że dodatkowo w ramach wynagrodzenia poszła reszta płynu do prania (pewnie 3/4 opakowania nie zwrócono nam) - tak czy inaczej to bardzo tanio. Zdaje się nic nie jest zniszczone. Jeszcze dodatkowo po drodze odebrałem spodnie z pralni "5 a sec" (dobrze znanej mi z Polski - to sieć "europejska"). Ponieważ to wielki biznes sieciowy zakładałem, że mają wystandaryzowane procedury, chemię itp. Niestety nie dość, że nie chcieli do prania przyjąć mi koszul (w Warszawie piorą koszule i robią poprawki krawieckie) to moje spodnie zostały przeżarte tym czymś czym je prali i dziś zaczęły rozpadać się w szwach... . Jeszcze próba wymiany pieniędzy na weekend w citibanku i kolejny raz bank odmawia, bo nie mamy tu u nich konta. Pokazuję swoją polską kartę Citi ale nic to ich nie obchodzi. Znowu lądujemy w jakimś kantorze. Po zastanowieniu wydaje się to chyba bez znaczenia bo znajomy opowiedział nam jak z bankomatu dostał kilkaset peso w fałszywych banknotach i bank nie wziął za to odpowiedzialności...

Rozstajemy się - my z Joanną na indywidualna lekcję do Fernanda, a oni na spacer gdzieś po okolicy. Niestety okazuje się, że taxi dziś nie jeżdżą do centrum miasta bo całe centrum jest "wykupione" przez jakiegoś amerykańskiego showmana, magika dusz - kaznodzieję. Facet zmontował telebimy, dał megakoncertowe nagłośnienie i sprzedał bilety około 1.000.000(!!!) odbiorców swoich mądrości. W związku z tym biegiem do metra (od nas to niezły kawałek drogi), a później z metra na lekcję (też kawałek). Niestety pogubiliśmy się w szalonym tłumie i najpierw popędziliśmy w całkiem inna stronę. Spóźnieni 15 minut, zasapani i zlani potem pół zajęć uspokajaliśmy tętno i siebie nawzajem. Fernando nawet w którymś momencie spytał się mnie czy muszę mieć minę jak mafiozo czy jednak mogę się rozprężyć.

Prowadzenie, postawa, stawianie kroków na przykładzie jakiejś prostej i eleganckiej sekwencji przydatnej na ciasnych milongach. Mam trochę zamieszania z powodu różnic między tym co na temat praktyki prowadzenia przekazują oddzielnie Vilma i Fernando. Niby zasady takie same ale wyprowadzenie ruchów nieco inne i gdzie indziej główny nacisk na to co ważne. Czy to kolejny dowód na to, że "każdy tańczy swoje tango"?. Gdy pytam o to Fernanda, mówi: "w TYM przypadku" powinno być tak i tak. Czy zatem zasady są relatywne, a może wszystko jest bardziej złożone niż przekaz pierwszych lekcji? Joasia ma sporo zamieszania z powodu niezgodności między wzorami przekazywanymi przez "El Chino", a wzorami przekazywanymi i - co gorsza - sprawdzającymi się w stylu F&V.

Po lekcji łazimy w tłumie uważając żeby nas ktoś nie okradł (naprawdę jest ścisk) i trafiamy na uliczny pokaz tanga. Jako "starzy wyjadacze" (niezależnie od niskiego poziomu osobistych kompetencji) widzimy w tych ulicznych tangowych mistrzach bardziej gimnastyków niż "kultywatorów" tradycji tanga argentyńskiego.

Jest nieznośnie gorąco, duszno, gwarno i śmierdzi spalinami. Siadamy na lody i kawę. Lody są zaskakująco drogie (relatywnie do innych cen) i umiarkowanie smaczne (stanowczo zbyt słodkie). Niesamowite wrażenie sprawia Pani-Ochroniarz pilnująca lodówki z kanapkami i napojami (!).

O 20.30 spotykamy się z A&A na lekcji grupowej u F&V. Znowu kroki, kolejny rodzaj zmiany kierunku w ruchu, ocho, sacady, zmiany w parach... . Trafia mi się elegancka 90. , która z tyłu wygląda jakby była wysportowaną 30. Asia twierdzi, że moja partnerka "nie trzyma się znowu tak dobrze - co prawda figurę ma nienaganną (zwłaszcza, że ma na sobie obcisły spodium) ale jest zniszczona od słońca i w rzeczywistości nie ma więcej niż 80...". Chyba jednak przemawia przez nią babska zawiść.

A&A są zadowoleni i kupują pakiet trzech lekcji indywidualnych i lekcje grupowe. Aldona zauważa, że bez solidnego "basicu" jaki tu jest silnie promowany praktycznie nie ma szans na klasycznych milongach gdzie jest mało miejsca i nie ma obyczaju przepychania się na parkiecie. Dziś czuję, że doświadczenia kilku lekcji sumują się i wszystko razem jakoś mi się składa w całość. Jednocześnie jednak przestaję mieć wątpliwości na temat przyszłości mojego tanga - czeka mnie poważne cofnięcie się jeśli chodzi o swobodę tańca i mozolna praca nad odkrywaniem i rutynizowaniem nowego stylu tańczenia.

Jedziemy do "naszej" pizzerii Romario, gdzie spotykamy się z Wojtkiem. Jemy przy barze bo nie ma żadnych szans na stoliki. Jakaś pizza, zielenina.  Anoud i ja piwo, a reszta białe wino. Joasia bierze rozżarzoną blachę z pizzą. Strasznie parzy się w rękę. W kilka sekund personel podaje lód w woreczku, specjalną maść, wodę utlenioną itd - widać, to codzienność lokalu.

Przebieramy się w domu i około pierwszej w nocy jedziemy na milongę do klubu La Baldosa (Ramon L. Falcon 2750)

z pokazem nuevo w wykonaniu nauczycieli z DNI (Av. Corrientes 2140, www.estudiodnitango.com.ar) - P. Villaraza, D. Frigoli i innych.

Wejście 15 peso od osoby. Dostaliśmy wygodny stolik (choć w drugim rzędzie). Podłoga z kamiennych (a może ceramicznych) płyt. Jak zwykle obsługa do stolika. Duża mocno oświetlona sala. Jest pełno ludzi ale bez wielkiego tłoku. Większość tańczy "salon" w bliskim trzymaniu, a młodzież w bojówkach i t-shirtach "pół nuevo". Arnauld postawił butelkę czerwonego.

Pokazy zaczęły się około 2 w nocy. Przedtem ku naszemu zdumieniu puszczano rock'n rolla i tp. Niemal całość pokazu filmuję. Oczywiście niesamowita sprawność wykonawców ale to właściwie baletowe układy. Mnie to nie chwyta. Uwielbiają szafować niezwykle dynamicznymi kopnięciami do przodu i do tyłu między nogi partnerów, przy czym kopnięcia w tył przelatują milimetry od krocza, "zawijają się" do góry i stopa świszcze obcasem przelatując między łopatkami aż gdzieś koło ucha ... Aż strach pomyśleć, że komuś mogłoby  zbraknąć precyzji... .

Później tańczymy kilka tand między sobą. Wojtek przysypia na siedząco przy stoliku. Zmęczeni wracamy do domu.

janusz

______________________________________________________

______________________________________________________

______________________________________________________

______________________________________________________

______________________________________________________

So, this is my tanda, I would have put Pensalo Bien instead of Mandria, but I couldn't find a suitable video. And now I want to dance!! sigh, tipical, I've tortured myself..and I'm going to bed, now..

La Bruja_dancing mode:on

photo by Giovanni Paleologo

Last week-end at Milonga Brava, in Genoa, two wonderful dancers offered us great tango and milonga classes and four beautiful dances. They not only are really good dancers, but also nice persons, pleasant and interesting. Ozhan y Serkan, the dancers in question, really are a peculiar tango couple, for a start they are two guys. Unlike Los Hermanos Macana they improvise in their performance, thus interpreting the more profound spirit of tango. Finally, they're from Turkey. Not that this is particularly strange lately, really good couples from all over the world are now (or, in some cases, have been for some time) invited to festivals and events, Stefano Giudice and Marcela Guevara , Alberto Colombo and Alessandra Rizzotti, Ney Melo and Jennifer Bratt to name a few. Tango is no longer the sole reign of Argentinean couples and Ozhan and Serkan are an excellent example of this tendency.

The occasion also calls for a celebration because, finally!!!, I was able to record something worth viewing with this (now not so new) camera of mine,that till now was only able to film Sebastian and Mariana's performance near Firenze, but it was so dark that you almost couldn't discern what they were doing. Although, admittedly, even if the illumination had been better, it would have been difficult to understand HOW they were moving the way they did, but that's just because they're clearly extraterrestrial dancers, something like tango encounters of the third kind..

I'm now trying with all my might to upload Ozhan and Serkan's dances on youtube, but it seems clear that whoever designs and projects YouTube has gone out of his way to complicate things if the file you want to upload it's bigger than 100 MB, which my file, it goes without saying, is. No fear, anyway, perseverance is my second, well, third name, so I'll do it somehow.

Going back to the supposed topic of this post...concentrate Veronica! concentrate! Ozhan and Serkan and oh! of course...the musicalizador!!! 'cause you see, Francesca had this stroke of inspiration in Firenze and invited an Argentinean dj, Ariel Yuryevic. To him go my most heartfelt compliments since I both appreciated his music and his dance..yep, this was the other definite up of the evening, a dancing musicalizador (not that our 'usual' musicalizadores don't dance, on the contrary, they do it and very well, but this was really an added bonus, Saturday being Internationa Women's Day and all)

Between the performances, many dances and drawings (with a dance with Ozhan, Serkan or Ariel as a prize...I didn't win, but I danced with two out of three of them nevertheless, and it really was great :) ) the evening passed as a flash, but videos and photos remains. I really want to thank Giovanni, who put all his photos on Flickr and linked them on our local tango list, so that really everyone could see them.

__________________________________________________________

__________________________________________________________

p.s. for more videos of Ozhan and Serkan I already posted one a few days ago here. Since youtube won, for the moment, here there's only the video of the milonga they danced, but I'm planning on waging war and succeed..

La Bruja_combative mode:on

Las ganadoras, Paola y Ariadna Naveira. El segundo puesto fué para Cristian y Jessica y el tercero para Federico (novio de Ariadna) y Fernando Naveira (su hermano).

So that's all folks :) and enjoy the strange, but nonetheless very good, tango

La Bruja_strange tango mode:on

The 11th of January in Genoa, at the Milonga Brava, Otros Aires performed wonderfully. So that's the firm point and I don't want to say that only to cause the envy of those, at least three out there that I know personally, who couldn't be there and missed the show (and the fun)..so, sorry! :)

The video and the photo are all the medias I could gather from the event, because it seems that everybody was too taken by the performance to take pictures or film something and this, I think, is another proof of the energy that Otros Aires transmitted to the crowd assembled in S.Ilario that evening.

They did all their most famous songs and many encores, people danced all the time except there was not much space, because everyone who wasn't dancing stood beside the stage like teenagers at a concert (no offence there, I was often one of them :) ) singing and cheering when the new song began.

The evening passed very quickly (as all good things do) and soon we were eating focaccia with the band at 4.30 a.m. and then saying our goodbyes and going home or else leaving for another city.

I really hope to see them again live...

La Bruja_badly-written-journalism mode:on :)

I've been trying for some time to procure Angel, the spin-off for Buffy the Vampire Slayer, it seems that, in the end, I managed it, seeing that I've been watching it for about a week (at last!). I usually don't watch TV and following a TV series along with tango is seemingly impossible, since I'm out dancing when they broadcast everything, from House to 24, from C.S.I. to Gilmore Girls... so I've been carefully selecting the series I like most and buy or download them.

Anyway this week-end tango again got the upper hand and I went near Florence to see Sebastian and Mariana perform in a wonderful villa. They were really great, more so than I ever saw them perform. I was really happy to have the possibility to see them, since when they came to Genoa I was in Lisbon..sigh

Soon I'll upload the video of one of the milongas they danced, which is really beautiful, but it's taking forever to upload on youtube.

La Bruja_ tentative mode: on

It's no use telling her she can't possibly be marrying Dave anytime soon or that she bored me to death on a moldy-looking Russian moquette with the complete account of every move He did during each show he ever performed in..(why, I mean Dave of course!)

..only jocking! (for the 'me-being-bored' part, that is)

so, enough chitchat..I plead myself guilty of boring HER to death with my tango-obsession and a I offer this video as a token of peace..

..OK, enough, I'm starting to feel 'ecumenical' :|

Dancers: Sebastian Arce y Mariana Montes
Orchestra: Tanghetto
Song: Enjoy the silence

New tango music and dance are examples of constantly evolving forms of argentine tango. In time, the tango nuevo elements become incorrporated into the main body of tango and, inevitably, become traditional.

One of the recent examples of the tango nuevo music was the incorporation of jazz and classical music into tango music. The most important composer of this style was Ástor Piazzolla, who revolutionized tango by introducing new instruments (e.g. saxophone, electric guitar) and new forms of harmonic and melodic structures into the traditional tango ensemble.
Tango nuevo is danced to music which can be either traditional tango or more contemporary music such as Gotan Project, Tanghetto, or Narcotango