Coaches are facilitators. They enable their players to play the game. A coach is not a programmer, the players or not robots.

This philosophy is essential in spreading the gospel on the frontier lines of world rugby. If Rugby is to ever compete with soccer and other global sports the key is to make the game simple, both for coaches to coach and players to learn. Encourage attacking play, foster it and let the players learn the game for themselves.

Between the ELV's and the IRB directive to referees that the breakdown should now be 'contested,' keeping the ball off the ground and away from contact is even more fundamental. Encourage your players to keep the ball in two hands, create options and show your players how to run strong support lines that generate line breaks. Attack the line!

Set up a 10-a-side hybrid game of rugby league and rugby union. No rucks, no breakdown. 4/5 tackles. 9 sweeps ball away once tacker is brought to ground. If any player plays the ball with one hand it is a straight turnover, no questions asked. No leniency, no exceptions.

The transition is immediate. Players will run at space while preserving more space on the outside or inside. Options are created left and right, gaps open up and first there are line breaks with the ball carrier, followed by line breaks by support players who are put into space. Encourage your players to run lines off the ball carrier. Even the weaker players will begin to see spaces opening up. Meanwhile the defenders are at sea struggling with who or what to mark. The ball is kept alive, handling, talk and strong running are all improved and everyone enjoys the session.

A few weeks of this and players will be playing heads-up without any need for encouragement. No cones, no drills, no long winded coaching T-talks. Just a game, some coaxing and a rule: two hands on the ball!

Duncan Jones, the Wales and Osprey loosehead prop, gave away the medals to the boys. He was an excellent role model, talking quietly to each boy as they came up to shake hands.

Anyway, it was our last season of tag rugby. Onto rugby tackling, mauling and rucking!

Tag rugby season is here. Its difficult to know what make of it all-In Ireland alone we've got 3 different set-ups ,Volvic Tag, Rip Rugby and the, ahem, IRFU offering complete with alcohol sponsorship and Alain Rolland.

Although Volvic Tag and the ITRA really blow the IRFU out of the water with this.

Most of the venues are full up at this stage with the first kick about in a few weeks. At the moment its near impossible to get a patch in Herbert Park in the evening to play a bit of tip, what with all the social tagging going down.

I'm not fully sold on tag. The social leagues are fine and a good laugh, but at the higher end where it gets very competitive the reffing is questionable (with or without Alain), the skill of tagging can't be transferred from 'contact' and the game can often lack the finer points that make touch rugby so good.

And the IRFU alcohol sponsorship deal is despicable.

Za oknem zimno, ciemno i pada. Odpoczywam wykończony po ostrej imprezie (znowu skończyliśmy o 6 rano). Do tego 2 mecze tag-rugby dziś. Oba przegrane. W pierwszym było jeszcze spoko, ale w drugim totalna porażka. Dostalismy srogie baty, a ja pożarłem się z sędzią i pod koniec pierwszej połowy zrezygnowałem z gry, żeby nie dostać czerwonej kartki. Moja wina, niepotrzebnie się z nim kłóciłem, ale koleś ma chyba jakieś problemy z własnym ego. Nieważne, zawiodłem zespół, a tego nie powinienem robić. (Tak, wiem, że to tylko zabawa - ale ja zawsze angażuje się na 120%).

Wczorajsza wizyta na ściance (druga w życiu) dała mi pozytywnego kopa, bo wreszcie coś mi tam zaczęło wychodzić. Na pewno jeszcze tam wrócę. Szkoda, że reszta weekendu nie była już tak udana. Impreza, choć w sumie zabawa była dobra, nie potoczyła się do końca po mojej myśli. Może za bardzo chcielismy powtórzyć świetną atmosferę z pożegnania Alice i Michaela... może trzeba było wymysleć coś nowego...

Natchnęło mnie dzisiaj na przemyślenia nt. mojej dotychczasowej obecności w Irlandii. Jestem tu już prawie 4 miesiące... Na pewno nie żałuję zmiany pracy. Pomimo tego, że nie robię nic bardziej odkrywczego niż poprzednio (choć coś innego na pewno) to dzieki świetnej atmosferze i fajnej ekipie, chodzę do pracy z przyjemnością i nie odliczam dni i godzin do weekendu. Czas leci niesamowicie szybko, ale nie wypełnia go rutyna.

Martwi mnie troche, że na razie wydaje wiekszość tego co zarabiam, a w końcu przyjechałem tu po to by odłożyć trochę kasy. Ale z drugiej strony cieszę się życiem, próbuje mnóstwa nowych rzeczy, zwiedzam i przede wszystkim świetnie się bawie. A na oszczędzanie przyjdzie czas ;)

Najbliższe dwa weekendy zapowiadaja się dużo ciekawiej i na pewno będzie o czym pisać so stay tunned...

W piątek pożegnanie Bart(k)a, Polaka (z Wrocka zresztą), który zmienia pracę. Impreza skończyła się o 2:00 (dla mnie) lub o 4:00 (dla wytrwałych). W sobote pożegnanie Michaela, Francuza, który nie tylko zmienia pracę, ale i kraj (powodzenia w Barcelonie chłopie ;) ). Impreza multikulturowa i hardkorowa. Alex zrobił sangrie (2 wielkie michy) i chyba ze 40 mojitos. A potem szkolił mnie w katalońskich toastach i przyśpiewkach (que se quema? Madrit! :D ) Fajna muzyka, fajne dziewczyny (zwłaszcza jedna - Polka oczywiście ;P ). Bawiliśmy się na tyle dobrze, że zanim się obejrzeliśmy była 5 rano. A mecz był o 14:00. Ale dalismy radę dotrzeć i przeżyć.

A teraz pora dać odpocząć moim starym kościom.
Do następnego razu!

(consiglio alla lettura: fate partire il filmato riportato di seguito e mentre ascoltate leggete). La notte scorsa ci siamo persi in un ragionamento interessante: “il rugby come mezzo che infrange ineguaglianze, iniquità e discriminazioni”. Lo spunto per questa riflessione notturna ci è stato offerto da una mamma del rugby, non ripetiamo ora quanto già detto ma vi invitiamo a leggere l'articolo (clicca qui). In un momento di relax abbiamo rivisto i volti delle giovanili: ragazzi robusti, ragazzi magri, alti, bassi, tutti messi nella condizione di poter esprimere caratteristiche individuali all'interno di un gruppo coeso. Una squadra di rugby è questo: armonia nella diversità. Nell'articolo già citato abbiamo accennato al rugby giocato con la sedia a rotelle, il così detto tag rugby o flag rugby, una disciplina molto diffusa in tutto in il mondo (ancora poco in Italia). Ci sono realtà come l'Irlanda dove il Tag Rugby è gestito in maniera congiunta sia dalla Irish Rugby Football Union che dalla Irish Tag Rugby Association. In Irlanda le squadre sono sponsorizzate da molte compagnie. La cosa forse più interessante è che nel Tag Rugby è possibile formare squadre promiscue composte da giocatori di diversa età e sia maschi che femmine. Quale altro sport è così inclusivo? In Irlanda esistono quattro campionati maggiori di Tag Rugby: maschile, femminile, misto (con un minimo prestabilito di donne per squadra) e veterani (over 35). Solitamente per ogni campionato esistono quattro categorie, in base al livello di esperienza ed agonismo. Bene, vi lasciamo ora con un bel filmato: rilassatevi, per fortuna c'è il rugby. Seguendo questo link trovate il sito ufficiale della Federazione Internazxionale di Flag Rugby.

[blip.tv ?posts_id=511199&dest=-1]