Długie weekendy mają to to siebie, że są długie, sprzyjające spotkaniom i porośnięte skąpaną w rosie, długą, soczystą trawą. Taki był i ten. Rozpoczął się dość leniwie, tylko po to, żeby zakończyć się w równie, powolnym i spokojnym stylu. Ba - prze te kilka dni, leniwość razem z lenistwem stworzyły miksturę, która wylewała się z magicznego kotła.

W sumie wszystko można by zamknąć w kilku słowach. Ale po co robić takie zrównoważenie formy i treści, skoro można polewać wszystko hektolitrami wody, czerpiąc z tego dużo zabawy i uprzykrzając życie innym, którzy muszą przez tę rzekę wodolejstwa i chaszcze ozdobników i postosłowia przejść? Lepiej wyciągnąć armię Bezsensowców zaopatrzonych we Wspaniałe Tarcze Ogłupienia, Paplające Tuniki Ochrony Przed Magią Ognia, oraz Gladiusy Znudzenia +2 i postawić ją przed oczami czytelnika, który bierze wszystkie te techniki odmóżdżające na klatki piersiowe swoich szarych komórek, tym samym mechapomarańczując się i z własnej woli organizując sobie własny i osobisty horror szoł jak ta lala.

Jednak wracając do tego weekendu pięciodniowego i dość hedonistycznego, który skropił się kilkoma łzami, wieloma pocałunkami oraz deszczem majowym, muszę powiedzieć, że w końcu moje Bagno, które było do tej pory znane tylko w teorii, zostało odkryte w prawie, że w pełnej okazałości. Oczywiście, Bagno nie wyjawiło jeszcze wszystkich tajemnic. Niektórych nie znam nawet ja. No, ale ważnym jest, że w końcu ktoś może poświadczyć o moim zamieszkiwaniu bagien i miłości do gołębi. Kupomiotów.

Co jeszcze się działo? Działo się wiele: rozprawianie o przyszłości i rodzinie podczas kolacji przy świecach i małym berbeciu, chodzenie po sklepach z damską odzieżą bez celu, tylko po to, żeby w końcu upodobnić się do siebie wzajemnie odzieżą wierzchnią, darowanie ładniejszych kolczyków, ciekawszych książek, pirackich filmów, chodzenie po parkach, ulicach, miastach, wsiach, chodnikach, do kina, jedzenie, picie, spanie, pisanie listów, śmianie się i płakanie, przygotowywanie nieumiejętne posiłków, szerzenie zajebistości. Działo się dużo, a zarazem tak niewiele. Bo czasu za mało. Pięć dni, cztery noce, mało snu, a jeszcze tak wiele chciałoby się móc zrobić. Może następnym razem. Oby następnym razem.

Muchy - Najważniejszy dzień