Na noc...

Minęła godzina ciszy, a teraz jakaś kapela podwórkowa gra. Sokoły i inne takie. Jeszcze kilka takich epizodów i wystąpię o pozwolenie na posiadanie broni, choćby krótkiej. 

A projekty leżą i kwiczą, bo nie idzie się w tych pięknych okolicznościach i tego, zupełnie skupić. Okno zamknięte choć po deszczu powietrze mogło zastąpić kawę. Ale po co...

A dzień się jakoś miło zapowiadał, wczesna pora pobudki, przypadkowe spotkanie z O. i tradycyjna wymiana spostrzeżeń, jeszcze wymiana kliknięć z Lordem V. na temat miasta i jego kondycji kulturalnej (nieco świeżego wglądu).

Zamiast miłego popołudnia, jest wkurw. Czyżby trzeba było zacząć myśleć o samodzielnym budynku z dala od ludzi?

          W zasadzie przed samym koncertem znałem jeden utwór, ten którego wideoklip już zamieszczałem. Koncertu nie oglądałem/słuchałem od samego początku, umknęło mi jakieś 15 min. Na scenie spocony trzydziestolatek (w sumie nie powinno dziwić), z delikatną, nieco wymuszoną grzyweczką na prawą stronę. Generalnie bardzo stylowo. Skład towarzyszący to Ingrid (dęciaki, kliki z palca, gębówki i śpiew) oraz Adam (klawiszologia pozioma i pionowa, niekiedy wspomaganie gardłowe).

          Czesław śpiewa przejmujące historie swoim przejmująco załamanym głosem. W pewnym momencie na scenie pozostaje osobnik, dotychczas utrudniający odbiór - pan fotograf, który okazał się Michałem Zabłockim i czytał swoje nie swoje wiersze. Skorzystałem z okazji by wymknąć się na balkon i odetchnąć świeżym tytoniem. Ogólnie Czesław wzbudzał zainteresowanie (któraś z dam wyznała mu miłość), miał dobry kontakt z nami i popijał piweczko. W bisach pojawił się utwór M. Peszek. I tyle. Grał długo, nie kokietował, nie gwiazdorzył, był Czesławem.

          I jedno na koniec, zaskoczyła mnie publiczność - generalnie powinny być wakacje, bo typowa łódzka publika (ręka w kieszeni, pet, czarny ciuch i mina widziałem wszystko/znudzenie) była nieobecna. Koncertowi towarzyszyły długie i rzęsiste brawa jak w Opolu.

I chyba wolę wydanie trzyosobowej orkiestry live niż to co zarejestrowały komputery w studiu.

Skoro o twarzach mowa, pan Czesław fizis niczym Buster Keaton.

ps. A NIN to się chowa, szczególnie ostatnie produkcje.

Oto odcinek pierwszy„Lest I Shiver”

odcinek drugi „Place Your Hands Upon The Table”

odcinek trzeci „Is There Spirits In The Room?”

odcinek czwarty „Place Your Fingers Upon The Planchette”

i piąty „Dim The Lights!”

Nowa płyta Nicka Cave i Chwastów.Zaskoczenie, obawa co nowego do powiedzenia ma zespół, czy coś ma?Sam Cave jakoś mocno aktywny jest ostatnio - Grinderman, muzyka do kolejnego filmu. A ja póki co Pierworodnego słucham i czekam na premierę 3 marca.

Jedynie we dwoje, po prostu z Japonii.

Chyba odpadłem ... chyba chciałbym słuchać ich bezustannie, z ustankiem.

Chyba nie wiem co napisać, chyba nawet nie powinienem.

Słuchajcie zatem...

Link do iTunes

Arciv ev noise to projekt z Polski, który wydał właśnie album “maintenant”
(po francusku – teraz) na eksperymentalnym netlabelu Enough Records. Niewiele można się dowiedzieć na temat owego przedsięwzięcia w internecie (albo nie szukałem
w odpowiednich miejscach), poza tym, że ich muzykę określa się jako dark ambient
i experimental drone. Ale zapomnijmy o tych powierzchownych określeniach,
jako że pomijają dużo z ich indywidualności, którą dostrzec można na każdej płaszczyźnie, jak choćby projekt graficzny okładki. Typografia i wyczucie kontrastów są naprawdę
na wysokim poziomie.

Na pierwszy rzut oka, nawet z wysokości 10 tys. metrów: praca ma sens jako całość
w swoim porządku odtwarzania i odznacza się tym, że nie posiada żadnych słabych puntków, pomimo prawie 60 minut trwania. Nie ma sprzeczności w stylu –
przy utrzymaniu pewnych aranżacji wprowadzane są inne, dzięki czemu nie stają się one monotonne ani nawet drażniące. Pomimo mrocznego i tragicznego charakteru,
który dominuje w utworach, wszystko jest odpowiednio wyważone:
Właśnie tyle unoszących się w powietrzu akordów lub zapętlonych dźwięków jest niezbędnych do utrzymania mroczności, a jednocześnie wystarczająca ilość zmian
i kontrastujących elementów, by uniknąć powtarzającej się liturgii. Wielu improwizatorów
z power/mac-booka pt. “to jest sztuka, bo ja tak mówię” mogłoby uczyć się od AEN stosunku do opisywania żywej scenerii bez odwoływania się do frazesów takich
jak np. dziesięciominutowe nagrania odgłosu kroków po holu muzeum.

Patrząc na detale: Można by odnieść kilka porównań do współczesnego polskiego kompozytora, Krzysztofa Pendereckiego, które wręcz same się nasuwają w gęstym zbitku tonów i powolnym rytmie modulacji. Nawet jeśli muzyczna struktura jest czasem rozciągnięta aż do utraty wątku, nadal pozostaje rozpoznawalna. Oczywiście pojawiają się też cechy mogące kojarzyć się ze współczesną elektroakustyką jak nagrania w terenie (field recordings), rysujące się w echu, opóźnione i postrzępione dźwięki i uskok dźwiękowy - obowiązkowy aczkolwiek wyszukany wariant, który odróżnia pierwszy plan od drugiego (zmienny poziom pogłosu). Odbiór muzyki AEN może okazać się niełatwy i dopiero po wielokrotnym przesłuchaniu ukazuje się nam pełny potencjał albumu. Ale za każdym razem odkrywa się coś jeszcze nowego.

Gdybym miał przypisać jakąś scenę filmową tej płycie wyglądałaby ona mniej więcej tak:
Opuszczone ruiny jakiejś dawnej cywilizacji. Ktoś w obdartym ubraniu pełznie
wśród ruin, szukając schronienia przed zimnem i ostrym wiatrem. Szkielet zakopany w śniegu, wypłukana lalka. I zakręcająca, prowadząca w nieznanym kierunku droga pokryta śniegiem.

Innymi słowy - “maintenant” to fantastyczny i inspirujący album, który zdecydowanie polecam do ściągnięcia tym, którzy nie boją się eksperymetów i trudności, i lubią tworzyć w umyśle własne obrazy podczas słuchania muzyki.

Zasadniczo jakich wiele. Zasadniczo piosenka taka jaką lubi inż. Mamoń. Zasadniczo wpadła mi w ucho, ale...

No właśnie „ale". Klip mnie urzekł. Jedna scena kompletnie mnie rozwaliła. Po prostu mnie poraziła prostotą i emocjonalnością. Granicą nie przekraczalną. Tak po prostu.

_ The Knife is Olof Dreijer and Karin Dreijer Andersson. They are based in Stockholm, Sweden and have made music together since 1999, released on their own label Rabid Records.
_ The Knife have received two P3 Gold Awards (Swedish national radio's price) and six Swedish Grammies for the Silent Shout album. Due to many different reasons they weren't able to attend the award ceremonies so they asked some of their friends and allies to thank instead.

Przez moją listę przebojów zespół Classix Nouveaux i jego wokalista Sal Solo zrobili w Polsce znacznie poważniejszą karierę niż w Anglii. W Polsce byli niemal Beatlesami. Teraz Sal Solo też przyjeżdża do Polski - na pielgrzymki Radia Maryja. Jest bardzo popularnym artystą w tej rozgłośni.

Nie wystarczą typowo jesienne nastroje i sytuacje. Nie, tego by było za mało. Anton Corbijn postanowił wprowadzić swoje filmowe dzieło do kin. U nas kiedy? Listopad? Niemal koniec świata?