Oto pierwsza sklejka. Po lewej zdjęcia mojego autorstwa. Po prawej Kuby www.

Więcej będzie można obejrzeć zapewne i tu i na 10/20.

Cieszy mnie strasznie ten projekt. Mam zajętą głowę ciągłymi planami jakiejś scenerii i w ogóle różnymi różnościami związanymi z fotografią. Głowę mam zapchaną, grafik też i jest fajnie.

Poza tym nie mam światła i doceniam teraz żarówki. Światło dobra rzecz. Nie mogę czytać, a jestem na etapie poezji XXlecia, więc chciałąbym to skończyć. No ale niestety, nie wygram z siłami silniejszymi ode mnie.

Mam kopa energetycznego na najbliższe dni. Jutro już kolejna sesja z kolejną modelką plus mnóstwo czytania, ale dam radę :)

Najtrudniejsze (chyba) za mną. Tuż po 17:00 zrozumiałem w pełni znaczenie wyrażenia sentir alivio (hiszp. czuć ulgę) - otrzymałem magiczny e-mail od Pani Doktor. Zapowiedziała, że wyniki prześle po 19, ale ja o 16:00 byłem już totalnie sparaliżowany. Roztaczałem czarne myśli, nie mogłem się skupić. Okazało się, że sprawdziłem maila dosłownie minutę po tym, jak dostałem wiadomość na skrzynkę.

"...uprzejmie informuję, że zaliczył Pan egzamin z gramatyki praktycznej języka hiszpańskiego na ocenę dostateczną..."

Kiedy to ujrzałem, wszystko uciekło, odpłynęło, a ja przez chwilę po prostu poczułem najgenialniejszy rodzaj ulgi od bardzo dawna. Coś takiego czuje się, kiedy się śnią te dziwne sny, w których się spóźnia do szkoły/pracy o godzinę lub dwie, w bardzo ważny akurat dzień (przynajmniej ja takie miewałem), wszystko jak zwykle we śnie jest totalnie wyolbrzymione i czuje się taki strach i taką beznadzieję. Zwykle wtedy zrywałem się zaspany z łóżka, przejęty i wystraszony, nie wiedząc co mam teraz zrobić, czy gdzieś zadzwonić? Coś wymyślić? Jak się, do cholery, schodzi z tego łóżka?!?
A potem nagle dociera do mnie, że jest niedziela. W dodatku wcześnie rano, a ja jeszcze mogę spać spokojnie 2-3 godziny. Nigdzie się nie spóźniłem, niczego nie zawaliłem, to był tylko sen.
Kładłem się z uśmiechem na ustach i najprawdziwszym uczuciem ulgi.

Tak właśnie czułem się dziś.

Ciekawa sprawa: na moim wydziale do tej pory minimalny próg zaliczeniowy wynosił 75%, ponadto jeśli w sesji w czerwcu oblało się którąkolwiek część praktyczną (głównych przedmiotów kierunku), we wrześniu poprawiało się także te przedmioty, z których dostało się mniej niż 4. Czyli nawet otrzymując 3 z danego przedmiotu spośród tych głównych (gramatyka, język pisany, praca z tekstem), trzeba było to poprawiać w przypadku oblania któregokolwiek innego z nich.
Od tego roku akademickiego Rada Wydziału Neofilologii Uniwersytetu Śląskiego i Zakład Hispanistyki zatwierdziły nowe przepisy: zaliczenie to minimum 60%, a przedmioty zaliczone na 3 nie muszą być powtarzane w przypadku oblania innego przedmiotu.
Czyżbym miał przestać się uczyć już w ogóle i i tak zaliczać sesję? Aż się chce studiować!

Instytut Pamięci Narodowej - konferencja naukowa
Konferencja naukowa „Twórczość obca nam klasowo. Aparat represji wobec środowisk twórczych w okresie Polski Ludowej”
Sala Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie przy ul. Dobrej 56/66, 10 – 12 września 2008 r.
Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu
10 września 2008 (środa)
m.in.
14.30 – 15.10 Prof. Jerzy Eisler (OBEP IPN Warszawa), Polityka władz wobec środowisk twórczych 1945 – 1990.

11 września 2008 (czwartek)
9.00 – 9.25 Dr Sebastian Ligarski (OBEP IPN Wrocław), Twórczy donosiciele. Osobowe źródła informacji w środowiskach twórczych PRL.

Ale najlepsze z tego wszystkiego są efekty naszego działania.
Tak zajebistych zdjęć to ja chyba w życiu nie zrobiłam.
Pokażę niebawem. :)

Jeszcze raz dzięki :)))

Jestem w niebie.

Minęły dwa miesiące. Z żalem przyznaję, że przez ten czas lista moich lektur nie rozrosła się jakoś przesadnie imponująco. Historycznoliteracki kociokwik pod czaszką również niespecjalnie zelżał. Nie to jednak martwi mnie najbardziej. Mój problem polega bowiem przede wszystkim na tym, że chociaż przez wakacje zdołałam dorobić się sporej części indyjskiej garderoby i rozmaitych akcesoriów, niebywale pomocnych w przekonującym wyśpiewywaniu i wytańcowywaniu odpowiedzi na pytanie o awangardę okresu dwudziestolecia, to jednak przeoczyłam najistotniejszą sprawę - wciąż nie nauczyłam się tańczyć.

Co mi zatem po spódnicy, wyglądającej jak jeden z owoców wyprawy łupieżczej do szafy Preity Zinty, po ejlajnerze do zadań specjalnych, stanowiącym podstawę bollywoodzkiego mejkapu, po paru bransoletkach i nowych kolczykach, skoro wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że ustroiwszy się w to wszystko w najlepszym wypadku mam szanse zamienić się jedynie w dość atrakcyjny kołek?

A przecież nie tak wyobrażałam sobie mój intelektualno-taneczny tryumf. Miał być wiatr w zamkniętym pomieszczeniu, błyskające w uśmiechu białe zęby, miękkie ruchy bioder, starannie przestudiowane gesty rąk i gibka kibić, wirująca w pełnym pasji tańcu. I co?

Ano wygląda na to, że muszę naprędce sklecić jakiś plan awaryjny. Chyba nawet mam już pewien pomysł.

Trzeciego września wkroczę na egzamin i zakrzyknę z emfazą, której mogłaby mi pozazdrościć niejedna z filmowych mateczek Shah Rukha Khana: Pani doktór, litości!! Błagam! Jedno szybkie pytanko o Wojaczka i do domu! Ja nic więcej nie wiem, nic więcej nie powiem! Wszystko mnie bolly!

Łomatko, jak bolly!

Czar jednak ma to do siebie, że w końcu pryska. Bezwstydne zauroczenie przykrywa czasowo wszystkie niedoskonałości, ale to wciąż tylko szata, tkanina, a ona w końcu przecież schodzi.

Czy jestem znów gotowy?

---

Przegraliśmy obydwa mecze, siatkarze i szczypiorniści... Obydwie drużyny to obecni wicemistrzowie świata. Można powiedzieć, że to tylko sport - zabawa. Tak się mówi właśnie wtedy, kiedy się przegra. Kiedy się wygra, to nigdy nie jest tylko zabawa.
Półmetek wakacji za nami. Zresztą nie dzisiaj, parę dni temu. Za miesiąc i parę dni zaczyna mi się kampania wrześniowa, którą MUSZĘ zaliczyć. Muszę kontynuować te studia, dla świętego spokoju. Bo na pewno nie dlatego, że tak bardzo chcę. Mój kolega twierdzi, że kiedy tylko oficjalnie zniosą pobór, on studia rzuca. Nie wiem właściwie czy żartował, bo nie wtórował mi śmiechem i nie rozmawialiśmy więcej na ten temat.
Oglądałem w niedzielę Jarmuscha, Noc na ziemi i Truposza. Ten drugi taki westernowy, indiańskie duchy, William Blake... Nie trafił do mnie, to nie jest typowy Jarmusch, jak w Mystery Train czy Coffee and Cigarettes. Noc na ziemi świetna. Pomijam dialogi, które jak zawsze u Jarmuscha na wysokim poziomie, ale sam pomysł pokazania tego samego czasu w różnych miejscach świata genialny.

A poza tym wszystkim, jest zwyczajnie, bez wstrząsów. Idzie po linii prostej, równomiernie. Jeszcze jakieś 2 tygodnie pracy, potem wrzesień, nauka do upadłego, Kraków i Sacrum Profanum, poprawki (odpukuję w każde drewno, jakie znajdę) i jeśli wszystko pójdzie po mojej myśli, ostatni tydzień września gdzieś... W górach? Albo nad morzem? Góry kocham, mam do nich stosunkowo blisko, ale morze z racji swojej odległości chyba bardziej mnie ciągnie. Zresztą nad polskim morzem nie byłem dawno. Chyba skłaniam się ku morzu. I cudownym morskim miastom - Gdańskowi, Kołobrzegowi, Świnoujściu... Będzie co fotografować. Muszę "tylko" zdać sesję i znaleźć tą pieprzoną ładowarkę do mojego aparatu!

Punkt drugi dzisiejszego programu to moje studia. Dostałam się w oba miejsca, do których złożyłam papiery. Wybrałam jedno z nich. Oczywiście całkowicie wbrew oczekiwaniom moich rodziców, ale za to z dużym poklaskiem przyjaciół ;P
Tak więc od października mam zamiar studiować zaocznie na kierunku Zarządzanie i Marketing, specjalizacja Reklama. Postanowiłam odpuścić sobie jednak biologię, ponieważ spędzenie życia w laboratorium może i było marzeniem mojej mamy, a ja długo chciałam iść w jej ślady, jednak to chyba nie dla mnie.
Pożyjemy, zobaczymy, może po pierwszym roku coś mi jeszcze zaświta ;p
Po trzecie - zdjęcia.
Po powrocie miałam zamiar wziąć się za swoje portfolio i w końcu je uzupełnić, po czym wystawić na widok publiczny na mojej stronie. Strona powstanie, jak powstanie portfolio, więc jeszcze trochę... ;)
Natomiast kilka sesji już za mną, efekty mnie cieszą, więc jest ok.
A jutro pierwsza z umówionych sesja z klientem, i can't wait.

A humor mam dość podły, więc żeby go sobie poprawić poszłam na zakupy.
Zakupiłam różowy segregator, coby ładnie prowadzić na uczelni notatki (LOL, pojeb.), a także nowe NERDowe okularki, które prezentuje poniżej mój drugi poprawiacz humoru, w postaci mojej przyjaciółki. :P
Zdjęcia z Paryża później. ;)

:D

Ciekawe czy zaczęli się już zastanawiać, dlaczego ich postacie jako jedni z nielicznych zachowały pełnie zdrowych zmysłów...

Potem znikasz.
A łzy odrywają się i rozbijają o policzki.
Trochę mnie boli w środku.
I tęsknię.

Stare zdjęcie i stary tekst.
A tak poza tym, to widziałam się dziś z Rudzielcem. Cały dzień śmigałyśmy po Warszawie jej bryką, robiłyśmy sobie zimne łokcie i puszczałyśmy muuuzę na cały regulator.
Potem pojechałyśmy do wesołego miasteczka i znów poczułam, że umiem latać.
Kocham karuzele łańcuchowe.
I jakoś tak dzisiaj bardzo kocham moje życie. Ale nie ma obaw, zapewne do jutra ten entuzjazm mi minie i wszystko wróci do normy. :P

(Znowu oglądałam teledysk do "Earth Song" Jacksona i znowu, znowu, znowu się poryczałam jak bóbr. :( )

A pojutrze sesja! W końcu się doczekałam porządnego zlecenia. Lipa, wspólnik-wizażystka będzie obecna i zrobi mi modelkę na bóstwo.
Szukam kozła ofiarnego, który nam zrobi backstage'owy filmik, są chętni? :P

A w między czasie tzw. zrodziło się od coś takiego:

„Zobowiązania”

Kofeina, nikotyna, Internet.

Poranne zobowiązania.

Nad miastem, po dachach wgramola się front napędzany

dymem z uchylonego okna mego pokoju.

„…apeluje się o nie pozostawianie samochodów

pod drzewami i słupami energetycznymi”

A niech ich! Prorocy! Przecież jeszcze

wczoraj nic nie zapowiadało zmiany pogody.

Siedząc razem umilaliśmy sobie sobą

wieczorne zobowiązania.

Internet, nikotyna, kofeina.

dziękuję, a teraz ku Gdańskowi jakby kto mnie szukał ;)