"Californication" sau "Totul despre sex" doar ca in varianta masculina a ajuns la al 2-lea sezon.

Primul sezon a beneficiat de 12 episoade (30"/episod) si este serialul ce a starnit o serie de controverse precum:

• Formatia Red Hot Chili Peppers ia dat in judecata pe producatori pentru folosirea numelui Californication  al carui drept de autor acestia il detin fiind titlul single-lui ce da si numele albumului lansat de acestia in 1999.
• Biserica Catolica a fost deranjata de scena filmata in Biserica unde rolul principal Hank Moody ( David Duchovny) are parte de un blow job facut de o calugarita,acestia cerand interzicea scenei dar fara succes :)

Primul episod din sezonul 2 intitulat "Slip of the tongue" a aparut luni 29 septembrie si poate fi gasit deja pe net.

True blood, zapowiadany jako nowy wielki hit HBO, jak na razie nie rozczarowuje, choć zapewne nie każdemu będzie się podobać. Reżyserem produkcji jest Alan Ball, znany z American beauty, który na rynku telewizyjnym wsławił się znakomitym Six feet under. Tym razem to coś zupełnie nowego, ale ponownie trudnego do klasyfikacji (chyba najbliżej będzie romanso-horror). Serial powstał w oparciu o serię Southern Vampire autorstwa Charlaine Harris i, w dużym skrócie, jest historią parasymbiotycznego życia wampirów w środowisku ludzi. Pomysł zatem cakiem oryginalny, IMO udało się trochę ciekawego z niego wykrzesać.

Przede wszystkim Anna Paquin (tak, tak, to ta od Oscara za Fortepian), jako Sookie Stackhouse (imię pewnie nieprzypadkowe), która nie dość, że zakochuje się w wampirze, to jeszcze potrafi czytać w myślach. Jak to zwykle w produkcjach HBO, nie brakuje śmiałych scen erotycznych, które tym razem są jeszcze bardziej odważne, bo dotyczą przecież seksu między gatunkami (czy jak to tam nazwać). W każdym razie, motyw o wampiratach, czyli ludziach, których podnieca seks z wampirem, wydał mi się tu chyba najciekawszy (bez złośliwych komentarzy pls ;)

A poza tym, sam nie wiem dlaczego, podoba mi się ten obraz Ameryki. Z zupełnie niewyjaśnialnych powodów lubię taką prowincję, jak w tym miasteczku w dalekiej Luizjanie. I lubię takie knajpy, jak Merlotte's, które nieodparcie przywodzi mi na myśl klimaty z filmów Tarantino czy Rodrigueza.

Zdecydowanie daję tu szansę. Mały smaczek:

Drugi pilot, jaki udało mi się zaliczyć w weekend, to Sons of anarchy. Niektóre reklamy mówiły, że mają to być Sopranos na motorach. Coś może w tym jest, ale mi bardziej przypomina się trochę niedoceniany serial The Black Donnellys, być może z uwagi na irlandzkie korzenie bohaterów w obu produkcjach. Wydaje mi się, że jednak mniej tu ironii i czarnego humoru niż u Sopranos.

Największą atrakcją SOA jest chyba Ron Perlman aka Najbrzydszy Człowiek Świata aka Hellboy. Po 45 minutach jeszcze niewiele da się napisać, ale wygląda na to, że będzie miał nawet coś do zagrania.

Na razie wiemy tyle, że gang harleyowców, po utracie hippisowskich ideałów, zajmuje się handlem bronią i walką z konkurencyjnymi organizacjami. W tle rozgrywa się rodzinny dramat syna założyciela SOA, a w kolejnych odcinkach szykuje się zapewne odkrycie następnych "duchów przeszłości". Galeria postaci jest tu naprawdę pokaźna, wszystko nakręcone naprawdę sprawnie i wyjątkowo dobrze się ogląda. Może to być przebój wśród premierowych produkcji (zagrozić może mu jeszcze Fringe, ale o nim napiszę, jak tylko nadrobię zaległości z drugiego odcinka).

A tak to się prezentuje w urywku:

Fringe

Un nou serial TV si-a avut premierea in America pe 9 septembrie 2008.Serialul este considerat a fi un mix intre "TheX-Files","Altered States,"The Twilight Zone","Dark Angel".

           Sezonul 3 al serialului "HEROES" isi va face aparitia in exact o saptamana,dar inainte de a vorbi despre noul sezon sa facem o scurta recapitulare a primelor 2 sezoane pentru a ne mai aminti si de ce nu pentru ai informa pe cei care nu au apucat inca sa-l vizioneze pana acum.

           Volumul 1- "Genesis"  (Geneza)

          Primul volum incepe cu prezentarea unui grup de oameni ce incep sa devina constienti de puterile lor.Evenimentele ilustreaza reactiile lor la aceste puteri si cum descoperirea acestora le va afecta viata personala si profesionala.

          Dar sa prezentam un pic fiecare personaj si puterea pe care acesta o poseda:

Claire Bennet : majorata ce are abilitatea de a se regenera.Fiiica naturala a lui Nathan Petrelli ,care a fost adoptata de Noah Bennet.

Noah Bennet: lucreaza pentru "companie" ce investigheaza " superhuman" cu abilitati.

Mohinder Suresh: genecitician ce continua cercetarile tatalui sau.

D.L. : are puterea de a trece prin obiecte solide.

Niki Sanders: prezinta dubla personalitate si are superputeri.

Isaac Mendez: pictor ce prevede viitorul si pe care il transpune il picturile sale.

Hiro Nakamura: un programator din Osaka ce poate manipula timpul calatorind in trecut si viitor.

Matt Pakman: poseda abilitatea de a auzi gandurile celorlalti.

Nathan Petrelli: candidatul la congres pentru New York a carui putere este de a zbura.

Peter Petrelli: abilitatea lui este aceea de a absorbi puterile celor cu care vine in contact.

SYLAR/Gabriel Gray : intuitia (bad guy :) )

          Volumul 2-"Generations"  ( Generatiile)

          Sezonul 2 incepe cu 4 luni dupa evenimentele de la Kirby Plaza unde Nathan il salveaza pe Peter  pentru a salva New York-ul de la distrugere.Peter,Matt,Nathan,Sylar supravietuiesc cu totii evenimentelor din 1 sezon.

         Subiectul principal al volumului 2 este unirea inca o data a eroilor in incercarea de a oprii raspandirea virusului Shanti ce poate provoca o pandemie in viitor in New York.

           Volumul 3-"Villains"  (Ticalosii)  

Sezonul 3 va fi impartit in 2 volume: " Villains" (13 episoade) si se va ocupa de eroii care au ales sa-si foloseasca abilitatile in slujba raului.

          Volumul 4-"Fugitives"  (Fugarii)

Va avea 12 episoade astfel incat sezonul 3 va beneficia de 25 de episoade si pe care il vom putea viziona incepand cu 23 septembrie.

        Prison Break is back! Si in formula asemanatoare sezonului 1 chiar.Dupa lungi asteptari sezonul 4 a sosit si compenseaza pentru ceea ce a fost sezonul 3.

Deja am avut parte de 4 episoade din noul sezon:

·     4x01 "Scylla"

·     4x02 "Breaking and entering"

·     4x03 "Shut down"

·     4x04 "Eagles and Angels"

           Sezonul 4  incepe cu Michael care ne face un scurt rezumat a ceea ce a fost in sezoanele anterioare prin intermediul unei scrisori.

          Aflam ca in Sona a fost un incendiu de mari proportii, din care au scapat si T-Bag, Sucre si Belick.T-Bag  s-a inteles cu niste “coioti” sa il duca in San Diego, el a luat cartea cu pasarele a lui Whistler si niste coordonate de acolo il duc fix la San Diego.

         Sara nu e moarta ! Lincoln e bine, dar nu pentru mult timp, pentru ca in urma unui conflict cu un asasin al companiei, Link the Sink este arestat. Michael care vorbea la telefon este si el luat de catre politie.

        Cam toti sunt luati de catre politie, dar sunt luati cu un motiv. Agentul Donald Self are nevoie de ei pentru a dobori compania, iar acesta o poate face numai cu ajutorul lui Michael si vechea sa echipa si toate acestea in schimbul libertatii lor

        Acestia realizeaza ca nu au cum sa scape de Companie si i se alatura lui Self pentru a distruge compania odata si pentru totdeauna.

       

        Urmatorul episod 4X05 "Safe and sound" il vom putea urmarii saptamana viitoare 23 septembrie.

W moim prywatnym rankingu to była (nadal jeszcze jest) produkcja numer jeden. Właściwie nie ma sensu się dziś rozpisywać, bo pewnie większość Dextera już zna (a reszta właśnie poznaje go z TVNu). Mam więc pewien problem z odcinkiem 3x01. Bo niby wszystko jest ok, trzyma poziom, ale...

Pisał już o tym Quentin, a ja muszę się zgodzić - do cholery, to już było! Pewnie, że Dex jest jedną z najciekawszych postaci serialowych ever, ale my się już znamy. Nie trzeba wiernemu widzowi tłumaczyć dlaczego jest taki, jaki jest, co nim powoduje, skąd, po co i w jakim tempie. Teoretycznie, nie ma się czego czepiać. Jest nowa historia, tylko problem, że ona ani w jednym centymetrze nie jest zupełnie nowa. I wszystko byłoby jak najbardziej ok, pod warunkiem, że to byłby to pilot serii.

Uwaga, możliwe spoilery.

Jeśli widzieliście poprzednie sezony, nie będziecie zaskoczeni. Dexter współpracuje z policją, a po godzinach czyści świat z chwastów. Jego siostra siarczyście bluzga i pragnie odznaki. Masuka nie przestał świntuszyć, Angel jest poczciwym wielkoludem (mimo, że awansował). Rzecz jasna, scenarzyści fundują nam kilka nowych postaci, ale na razie porównanie choćby z takim Doakesem wypada blado. Ok, no może wyróżniłbym Yuki Amado, funkcjonariuszkę z Wydziału Wewnętrznego. Ale to i tak raczej przez wzgląd na moje zamiłowanie do dalekowschodniej urody niż z bardziej obiektywnych przyczyn.

Ale żeby nie było, że cały czas wieje nudą i schematem. Czy mi się tylko zdaje, czy Dexter i Rita bez przerwy chodzą do łóżka? Średni to pomysł na przemianę, ale jak się nie ma co się lubi... W każdym razie, wygląda na to, że Dexter zaczyna nabierać trochę więcej "ludzkich" cech. Zaczyna to także wpływać na jego hobby i stosunek do słynnego Kodeksu. No, niech będzie, jakieś pole manewru jest. Z większą krytyką wstrzymam się do drugiego odcinka. Na wszelki wypadek nie będę też jeszcze dziś sprzedawał wszystkich "momentów dramatycznych" epizodu Our father.

W kolejce czeka drugi sezon Terminatora oraz premierowe piloty Sons of anarchy oraz True blood. Szczegóły już wkrótce.

Miało być o czym innym, miało być o czymś, co przyszło mi do głowy podczas wieczorno-nocnego spaceru po ciemnych uliczkach wokół wałbrzyskiego rynku. O tym, jak i o tym, jak napotkałem zamknięte kino Górnik i tego konsekwencjach, następnym razem. Bo tymczasem...

...wczoraj na kanale Fox miała premiera czwartego już sezonu serialu Prison break. Wiem, wiem, oglądanie przygód Scofielda jest już bardzo passe, a pisanie o tym, że się ogląda to już w ogóle. Ale to jest trochę tak, jak z kumplem z podstawówki. Jak chodziliście razem pograć w kosza, to się wydawał być naprawdę w porządku. Potem on zaczął się interesować całkami, a ty oglądałeś po siedem razy Gwiezdne wojny, no i trochę się nudno zrobiło. Ale przecież gdyby teraz nagle do ciebie zadzwonił, to nie odmówiłbyś mu piwa, prawda? I ze Scofieldem jest dokładnie tak samo. Jest nudny i przewidywalny, ale to w końcu twój stary, dobry kumpel.

Postaram się za bardzo nie spoilerować, ale jeżeli ktoś jeszcze nie widział dwóch pierwszych odcinków, to ostrzegam, że może mi się coś wymsknąć. Tak krótko - niewiele się zmieniło. Michael wciąż jest emo-twardzielem, Lincoln jest tak samo szeroki, Sucre, Mahone czy T-Bag - wszystko po staremu. Jedynie Bellick chyba przeszedł na jasną stronę mocy. Jest jeszcze ktoś, o kim można się było domyślać, że będzie, więc to też nie jest zaskoczenie. Ale czyż nie na tym polega kino gatunków?

Nie wnikając w szczegóły, punkt wyjścia jest taki, że nasza grupka wyrzutków po raz kolejny staje do nierównej batalii z mityczną Firmą (w walce wykorzystują nawet Homera - scena, w której Lincoln próbuje czytać Odyseję - miodzio ;) Pomysł przypomina trochę Parszywą dwunastkę albo całą serię Ocean's eleven. Pominę wyliczankę absurdów czy niedociągnięć scenariuszowych, jak ktoś się pisze na oglądanie, to wie, czego się może spodziewać. Muszę się jednak przyznać, że momentami serial wygląda jednak jak parodia samego siebie (scena z T-Bagiem na pustyni). Z napięciem bywa różnie, ale raczej na stałym poziomie. Być może, ale tylko być może, będzie lepiej niż w trzecim sezonie.

Co prawda miłośników nie trzeba zachęcać, a cała reszta i tak jest na nie, ale mimo wszystko zapraszam na małe promo:

E clar…mor de curiozitate si vreau sa inceapa mai repede!!!

1) "24" - cu Kiefer Sutherland. 6 sezoane pana acum. Un serial exploziv, plin de suspans; te lasa cu sufletul la gura dupa fiecare episod exact ca si Prison Break. Puteti incepe cu orice sezon (fiecare serie e de sine statatoare si consta in rezolvarea unei probleme cu teroristi/bombe/asasinate), nu trebuie sa o luati chiar de la episodul 1x01. Recomand sezoanele 5 si 6 spre exemplu. Va garantez ca veti deveni la fel de obsedati de serial ca si de PB. Trailer aici. Grad de recomandare: 10.

2) "John Doe" - un serial terminat prematur din pacate. Are 1 singur sezon de 21 de episoade deci e usor de vizionat in 2-3 zile. Actorul principal este chiar cel care il interpreteaza pe Lincoln Burrows in Prison Break (Dominic Purcell), deci un motiv in plus sa fiti captivati de acest serial TV. Subiectul? Personajul principal se trezeste pe o insula gol pusca, fara nici o amintire despre cine e sau ce cauta acolo. Ajunge in Seattle si incearca sa descopere ce e cu el; intre timp descopera are o inteligenta iesita din comun (stie absolut orice chestie osbcura, in afara de propria identitate) si ca poate ajuta politia locala in rezolvarea mai multor crime ce au sau nu legatura cu el. Trailer aici. Grad de recomandare: 9.

3) "Burn Notice" - un serial despre un fost agent secret, Michael Weston, ce se gaseste in postura de a fi pus pe lista neagra a agentiei secrete pentru care lucra. Michael este o combinatie foarte moderna intre MacGyver si James Bond. Are 1 sezon complet de 12 episoade, plus 6 episoade din sezonul 2 aparute pana azi 15august.  Frumusetea serialului consta in ironia personajelor principale, precum si in usurinta cu care personajul principal iese din absolut orice belea. Trailer aici. Grad de recomandare: 8.

4) "Jericho" - probabil ca il stiti. Serial devenit celebru dupa ce fanii au reusit sa determine producatorii sa mai filmeze inca un sezon trimitand mii de lazi cu nuci (o sa intelegeti de ce dupa ce il urmariti). Are 29 de episoade si reprezinta povestea unui orasel dupa ce mai multe bombe nucleare au lovit SUA. Calitati: actiune, grad mare de suspans intre episoade, personaje interesante. Trailer aici. Grad de recomandare: 9.

5) "Day Break" - serial politist foarte captivant de 13 episoade. Reprezinta povestea unui politist traieste aceeasi zi la nesfarsit parca: se trezeste dimineata, isi saruta prietena, pleaca la lucru, este acuzat pe nedrept de o crima, fuge din arest, incearca sa gaseasca indicii si sa rezolve situatia, dar a doua zi dimineata "ceva" face ca ziua lui sa se repete si el sa trebuiasca sa o ia de la capat (avand insa cunostintele dobandite in "zilele" precedente). Plin de suspans. Trailer aici. Grad de recomandare: 10.

Vizionare placuta. Va astept cu pareri dupa vizionare (sau poate le-ati vazut deja?). Voi mai stiti alte seriale pe care le-ati recomanda fanilor Prison Break ?

Badea, insa, bate orice... in materie de show. Daca treci peste prejudecatile de orice fel - cum ce prejudecati?! alea tipice, ce, asta e om de televiziune, n-are studii, e prea vehement, e prea nebun, etc -atunci poti sa te bucuri de avintul de improvizatie si de atitudinea pro-civica amestecata cu una de fronda la adresa unor chestii (legea, sistemul). Auzi: "Sint copt! Pirii!".

Aici, o mostra, din categoria "dabulenii". Ieri au mai fost si altele... Dar despre ele, mai degraba cautati pe youtube. E plin de MB.

Asa ca e tot mai greu sa faci rost de audientele care sa-ti justifice preturile cerute pentru secunda de publicitate. Una dintre cele mai noi strategii de atragerea a altor audiente decit cele clasice, dar pe calea clasica) ar fi programarea unor produse mai putin specifice postului si audientelor sale obisnuite - sa zicem, cele de ora 20-22 - la ore atipice (dupa miezul noptii sau chiar noaptea si mai tirziu, spre 3-4-5 dimineata). Iata o lista:

Pro Cinema - cite un documentar, ici-colo; in seara asta (as in: right now), un documentar despre Castro. Pina la urma, el nu mai reprezinta un pericol pentru nimeni, iar imagineaa sa nu mai poate face alte victime. Decit, poate, mediatice.

Prima TV: la aceleasi ore indigeste, cite un film pentru audiente ceva mai umane, mai citite si mai normale la cap decit consumatoarele de reality-show-uri pe piine. De exemplu, City by the Sea, Not Without My Daughter - si chiar Moll Flanders sau La Dolce Vita.

B1TV: strategia lor legata de filmul romanesc da rezultate de aproape doi ani. Totusi, recent au inceput o serie de weekend, filmul de ora 21. Strain si oarecum interesant. Iar in weekendul trecut a fost chiar o capodopera, intr-un anume sens: seria de 11 filme despre 11 septembrie. Sper sa o mai dea in reluare. Eu eram in tren la ora aia, ma intorceam doua doua saptamini de festival si citeva sute de filme, acasa.

TVR 1: strategia lor e ciudata, e mai degraba o strategie de ingropare a audientelor. In primul rind pentru ca, de cite ori programeaza filme bune, le programeaza pe toate canalele deodata, aproape la aceeasi ora. TVR 1, TVR 2 si TVR Cultural. Sa nu cumva sa ramina audientele fara dileme - sa precizam, oamenii care se uita la filme bune sint aceiasi si sint in numar limitat. Si sint dispusi sa se uite la toate canalele; ei nu sint dependenti de canal si nici fideli unui canal anume (vorbesc de publicul filmelor bune, nu de grosul publicului TVR1)). O a doua greseala este programarea filmelor bune la ore imposibile (cum va fi in seara asta "Signore e signori bunoanotte", 1978, de la 03.05 la cinci dimineata).

Si cam atit. Mai sint exemple, dar sint prea ocupata cu stranutatul.

A aparut si sezonul 4. Probabil ca multi nu stiti despre ce este vorba. Nici nu ma astept. Sunt prea putini romani care urmaresc episoade americane poate si pentru ca au o calitate ce nu poate fi comparata nici macar cu produsele asamblate de un copil de 12 ani din Taiwan intr-un atelier de lucru. Trecand peste, totusi unele sunt demne de a fi vizionate. Battlestar Galactica este unul dintre ele. Acum poate ca o sa ziceti "Geek, iti plac sf-urile" sau "Te uiti prea mult la TV" sau "Maturizeaza-te". Daca o faceti inseamna ca vorbiti in lipsa cunostintelor de cauza astfel incat automat, merita sa curatati dupa taiwanezul de care vorbeam mai sus.

Battlestar Galactica este un serial ce a luat nastere in 2004 (vorbesc de seria noua), compus din 4 sezoane, al 4-lea fiind lansat foarte recent. Intradevar la prima privire este un SF, dar in esenta este muuuuuuult mai mult de atat. Povestea este una ce creaza dependenta. Scenaristii au dat dovada de talentul lui Grisham la capitolul asta. Fiecare episod se termina cand actiunea isi atinge punctul culminant astfel iti vine sa iti bagi un pix in ochi cand te gandesti ca trebuie sa mai astepti o saptamana (cel putin asa era pentru mine, care am urmarit aceasta serie de cand a fost lansata. Acum scoateti 3 sezoane direct si va uitati cum aveti chef. Fortuna va iubeste se pare >.> ). Pe langa o poveste impecabila (voi reveni imediat asupra acesteia) mai avem parte si de persoaje foarte puternic conturate si surprinzatori si de actori ce se ridica la nivelul acestora. Ai impresia ca faci parte din poveste. Nu cred ca trebuie sa mai zic de efectele speciale ce sunt dulceata pentru privire (eyecandy) tinand cont de actualitatea acestui serial.

Serialul ce incepe cu 2 episoade pilot si continua cu cele 4 sezoane, trateaza subiectul rasei umane intr-un viitor putin indepartat. Aceasta ocupa un sistem solar fictiv format din 12 colonii (planete). Oamenii au simtit nevoia de sclavi sa le faca treaba si au creat o noua rasa pe nume Cyloni. Gresala mare deoarece acesti Cyloni s-au revoltat si au anihilat printr-un atac surpriza toate cele 12 colonii, singurii supravietuitori refugiindu-se pe singura nava spatiala ramasa ce poarta numele de "Battlestar Galactica". O "batrana" a flotei ce existase pana la atacul Cylonilor (un fel de Pearl Harbor in viitor doar ca oamenilor nu le-au ramas si portavioanele ci doar un amarat de cuirasat). Acestia(~30 000 oameni) nu au incotro decat sa incerce sa fuga de creatile lor si sa gaseasca o noua planeta pe care sa inceapa o alta viata. Precum un joc de-a soarecele si pisica au loc tot felul de confruntari intre ramasitele fostei flote si cyloni, confruntari ce se termina aproape tot timpul cu fuga celor dintai.

In tot acest timp la bordul navei Battlestar Galactica au loc tot felul de evenimente care mai de care intre membrii echipajului, un fel de "Tanar si Nelinistit" doar plasat in viitor si nu la fel de plictisitor. De asemenea nu, nu exista personaj ce se recasatoreste de zeci de ori. Nu prea stiu ce sa va mai zic ca sa nu va stric surpriza si povestea in sine. Concluzia este ca acesti supravietuitori cauta cu disperare "Pamantul" unde spera sa gaseasca refugiu. Gasesc tot felul de indicii ce duc spre acest eden dar tot timpul planurile lor sunt date peste cap de cate o intorsatura de situatie imprevizibila. Deja insezonul 4 par cat de cat aproape! Totusi parca nu vreau sa se termine inca.

Recunosc ca ador SF-urile si ca sunt unul dintre putinele modalitati de a imi "spala creierul" dar am fost cat se poate de obiectiv in acest post. Serialul NU este o forma fara fond (hint hint in legatura cu post-ul de mai jos), ba chiar este o forma foarte frumoasa pe un fond deja creat de catre mai marii genului precum Arthur C. Clarke, George Lucas samd. Eu va sugerez sa incercati primele 2 episoade pilot ce totalizeaza 2 ore. Luati legatura cu mine pentru a va spune cum le puteti obtine. Daca nu va plac, pacat. Poate urmatorul episod din Naruto va fi mai mult pe placul vostru. Acestea fiind spuse va invit sa urmariti clip-ul de la inceputul post-ului. Ma voi repeta spunand ca acel trailer este doar varful iceberg-ului. Acestea fiind spuse, va urez vise roz daca sunteti emo.

PS: Tin sa mentionez ca video-ul de mai sus are mult pac pac boom boom, dar nu prea exista trailere care sa poata nuanta povestea in sine sau substanta serialului astfel incat sper doar sa va fac pofta cu niste explozii savuroase. De pe la 30% devine chiar interesant! Ah si video-ul este "fan made" nu este un release oficial.

Ionut out.

Ten osobnik na zdjęciu obok to właśnie główny bohater serii, detektyw Adrian Monk. Ale napisać o nim detektyw, to jeszcze mało. Znacznie bliżej prawdy będę pisząc - genialny detektyw albo lepiej - genialny detektyw z rozwiniętą paranoją. Monk nie jest zresztą klasycznym serialem kryminalnym, najlepszym przykładem na to niech będzie fakt, że zdarza mu się dostawać nagrody w kategoriach komediowych. Ale też przecież ostatnio największą popularnością cieszą się właśnie produkcje, które z lekkością wykraczają poza sztywne ramy gatunkowe. Bez wątpienia, pojęcie "kina gatunków" ma w telewizji coraz mniejsze zastosowanie.

Monk łączy w sobie cechy najlepszych śledczych świata (ze słynnym Sherlockiem Holmesem na czele) z postaciami ze slapstickowych komedii oraz bohaterami komedii w stylu Depresji gangstera. Jego znakiem rozpoznawczym nie stał się jednak wybitny spryt i genialna umiejętność łączenia faktów (chociaż i tym potrafi zaimponować), ale postępująca paranoja dnia codziennego - chorobliwe zamiłowanie do czystości i permanentna depresja. Rzecz jasna, nie jest to dramat w czystej postaci, mimo że problemy Monka rozpoczęły się wraz z tragiczną śmiercią żony, z którym faktem nie potrafi się pogodzić. Od tego czasu przestał pracować jako etatowy policjant, jest konsultantem przy trudniejszych przypadkach i wraz ze swoją asystentką prowadzi coś na kształt "prywatnej działalności". Cudzysłów tu całkiem zamierzony, bowiem Monk jest najmniej odpowiednią osobą do nawet najmniejszego biznesu.

Adrian cierpi, jeżeli w jego świecie jest cokolwiek niesymetrycznego bądź w jakikolwiek inny sposób zaburza jego harmonię (dlatego zawsze kubki w szafce mają ucho w tę samą stronę, napoje w sąsiadujących naczyniach mają ten sam poziom, na talerzu musi znajdować się idealna liczba ziarenek ryżu etc). Nie lubi żadnych przejawów nieczystości, rękę podaje tylko przez rękawiczkę (ewentualnie wyciera ją w chwilę później w wilgotną chusteczkę jednorazowego użytku), pije wyłącznie wodę mineralną (zawsze tego samego producenta), nie rusza się bez podręcznego zestawu higienicznego itd. itd. Poza tym każdy jego dzień zakończony jest wizytą u specjalisty psychologa, który prowadzi sprawę Monka od wielu lat i zna go lepiej, niż niektórzy członków rodziny. To z nim Adrian analizuje wszystkie swoje (wyimaginowane) często problemy z codzienności, zawiłe relacje ze współpracownikami, a czasem wspomina Trudy, ukochaną małżonkę. Brzmi strasznie? Uwierzcie, Monka nie można nie lubić ;)

Co ważne, a częste ostatnie w dobrych produkcjach telewizyjnych - świat serialu nie zamyka się tylko na bardzo dobrym pomyśle na główną postać, ale mamy tu znowu cały przekrój znakomitych bohaterów drugoplanowych bądź epizodycznych. Mimo, że czasem są to kreacje trącące szablonowością (szczególnie para średnio rozwiniętych policjantów), to i tak budzą sympatię swoim komediowym wydźwiękiem. Osobne miejsce należałoby poświęcić dwóm niezwykłym asystentkom Monka, których poświęcenie dla pracodawcy sprawia, że może on w ogóle funkcjonować (nie piszę "normalnie", bo nie jest to najlepsze określenie w jego przypadku ;) Warto jeszcze dodać, że w niektórych odcinkach trafiają się prawdziwe gwiazdy dużego ekranu, w postaci choćby Johna Turturro w roli brata detektywa (zresztą, równie pokręcone jak Adrian, cierpiącego na bardzo głęboką agorafobię). No i, rzecz jasna, nie sposób pominąć genialnego Tony'ego Shalhouba w roli Monka. Ale to temat rzeka, bo aktora doceniają nie tylko fani, ale również szacowne grono krytyków filmowych i jurorów akademii, którzy przyznali mu Złotego Globa i trzykrotnie Emmy.

Wystraszonych informacją, że to już szósty sezon, uspokajam - każdy odcinek jest zamkniętą całością, można więc włączyć się w dowolnym momencie i nie będzie problemów z odnalezieniem się w serialowej rzeczywistości. Dobra zabawa gwarantowana. A więc w czwartek o 21 wszyscy meldują się przed ekranem Canal Plusa.

Niezdecydowanym polecam jeszcze małą próbkę umiejętności Adriana Monka:

Simbata seara, trei posibilitati, toate de ora 23: Angels in America (de doua ori am pierdut prima parte a discursului lui CTP despre homosexualitate...), Miezul noptii in gradina binelui si raului (TVR2) si Amarcord pe Cultural.

In prima jumatate de ora am facut slalom intre cele trei. Apoi, cu parere de rau pentru Amarcord, am decis ca nu era momentul pentru Fellini, chiar daca multa vreme a fost preferatul meu, macar pentru Julieta spiritelor, daca nu si pentru La Strada. Sau celelalte.

Asa ca am prins sfirsitul prezentarii lui CTP.

Si am vazut, cred, primele trei episoade. Inutil sa spun ca mi s-a parut ciudata plasarea voita si vizibila in 1985 la inceput – ca, dupa aceea sa inteleg. Tema mileniului, a schimbarilor asteptate dar neintelese era acolo. Pusa chiar in cuvinte. Daca, cu ceva ore inainte, vazusem, la Regizorii, pe Cultural, o precizare referitoare la About Last Night (dupa piesa Sexual Perversions in Chicago, 1992, Edward Zwick) si la felul in care acest film a fost vazut drept ultima exultare a sexualitatii normale, debordante, in filmul hollywoodian, inainte de valul de filme despre homosexualitate, pericolul SIDA etc, acum ma uitam la un film cu adevarat post-modern, care depasea toate granitele conventiilor filmice. Un film descris si de CTP drept pozitionat cu maiestrie inainte de granita kitschului – jucat pe muchie de cutit, intre imaginile roz sau bleu cu ingerasi si duritatea ingrozitoare a realitatii crude.

Un film perfect plasat in 1985, la granita dintre marile temeri care au impartit secolul XX: razboi-viata-moarte-distrugerea planetei-individ-identitate-sexualitate-religie. Toate sint acolo si, desi e greu de crezut ca in trei ore pot fi tratate toate, in cheie minora, fara sa para ca se face apologia a ceva sau a altceva, Angels in America vorbeste despre toate. Droguri, medicamente legale sau nu, singuratate, relatii, frica, neintelegeri, interese, micime umana, limbi diferite, Babylon. O America a marilor dileme, frustrari, fringeri. O America in care protestantii, catolicii irlandezi, mormonii, evreii si homosexualii (definiti aproape ca o confesiune – e drept, intr-o scena cu aer de metafora...) coexista si se sprijina unii pe ceilalti. Un fabulos film despre unitate in diversitate. Despre o epoca a nevrozelor exploatate creativ.

Iar asta intr-un limbaj cinematografic aproape rococo, cu exagerari vizuale. Insa atit de bine orchestrate, incit risul sardonic nu a venit in nici un moment. Risul ala pe care-l avem, interior sau exhibat, cind auzim o manea, de exemplu. Care mie mi se pare culmea kitschului in muzica.

Nu. In Angels in America, potrivirile sint extraordinare – aproape indiciale. Discutia despre felatie, la radio, ascultata de o tinara mormona (?) umflata de Valium, in asteptarea sotului ei homosexual-latent, deliranta. Un discurs interior metamorfozat intr-o discutie la radio. Temerile femeii, cu nume predestinat, Harper, scoase la lumina in toate felurile. Discutia de la radio, halucinatiile ei asumate, programatice, aproape palpabile. Ca niste incursiuni intr-o alta dimensiune a ei, la care avea acces aproape controlat. Pe care le stia dupa semne. Alter ego-ul ei din halucinatie, prezentat si vestimentar (ambii aveau bentite albastre si haine largi, bleu sau violet-pal, fluturinde in jurul lor si stateau fata in fata, ca-ntr-o oglinda, la momentul marilor confesiuni).

Si nu, nu e un film nici flower power, nici underground. De fapt, marele merit al acestui film este ca scoate la lumina lucrurile acelea ascunse, laturalnice, dosnice, din vietile conservatorilor; din vietile americanilor proeminenti sau nu, despre care numai zvonuri ca ar fi atinsi de diverse morburi ne ajung la urechi. Republicanul homosexual; avocatul zefflemitor, dezinteresat de orice altceva in afara lui, dar cu un discurs de salvator al lumii; coruptia la virf; numirile pe favoritisme; posibilitatea inflentarii unor procese importante... toate astea par din filmele altora, nu dintr-al nostru. Nu sint personaje din filmulete marginale despre comportamente marginale si deviante, ci miros a main stream – si de asta sperie. Ne pot pune pe ginduri, personajele astea, de cite ori un cunoscut de-al nostru are un discurs anti-gay si conservator sau republican, un discurs dur si taios, cu o rectitudine morala discursiva extrem de coerenta – ne putem intreba cite poze cu el gol trimite unor barbati necunoscuti, agatati pe un chat oarecare?!

Apoi, o privire dihotomica asupra filmului ar putea suna cam asa: curat/versus/murdar, sanatos/versus/bolnav. Filmul asta este despre boala fizica si boala psihica, ambele avind ca punct de plecare spiritul (bolnav). Harper e bolnava la cap, so to speak. Ea ia pastile, e considerata fragila emotional sau cu probleme emotionale de catre chiar sotul ei care, de fapt, o pastreaza intr-o zona mentala a bolii doar pentru a-si mentine aparenta lui normalitate [el nu are o relatie sexuala cu sotia lui pentru ca ea e bolnava; in fapt, o face pe ea sa creada ca e bolnava pentru a nu avea relatii cu ea si pentru a nu fi nevoit sa se confrunte cu faptul ca e homosexual]. Pe de alta parte, Prior Walter e bolnav fizic, are SIDA. Imperfectiunea lui vine de acolo; boala spiritului lui vine din boala fizica. Eticile curateniei ca forma a binelui sint reprezentate direct – in replici care asociaza boala mizeriei.

Fragmentele din planuri diferite, salturile in oniric, in acest virtual de dinainte de virtualul Internetului, intoarcerile in real – modalitati de impachetare a unui mesaj complex, alcatuit din bucatele, fragmente, fracturi.

Nu am sa vorbesc despre actori; ei sint asa cum ii stiti: extraordinari: si cei cunoscuti, si cei mai putin celebri. Vorbesc insa despre o lume aflata la o granita; si nu e vorba de granita kitschului, ci de cea a disolutiei, morale sau nu. Dar sociale sigur.

Iar cind, acum citeva saptamini, s-a transferat firma de cablu (preluare bla bla, trei saptamini fara cablu), femeile migrau prin alte sate, dupa televizoare date pe Acasa. Se sunau. Isi povesteau ce au mai pierdut din "tiganii mei", cum se spune acum in popor [imi incep tiganii, cam asta e semnalul cu care ti se arata ca timpul care ti-a fost acordat pentru conversatie a expirat] . Isi faceau drum, a doua zi, la reluare, pe la orice prietena din orice alt sat – sau pe la femeile din sat care aveau digit v, boom tv, focussat sau orice alta furculita infipta in curul televizorului si care sa duc aspre Acasa tv.

Asa s-a intimplat si in casa unde trag cind merg in sat. Fata (proaspat maritata) a familiei s-a dus, seara de seara, cite 15 km, pe coclauri, la socri, sa se uite la serial.

Si, pentru ca observatia participativa este o buna metoda de a intelege ce vor oamenii de la televiziune, ieri am stat si eu pe linga ei cind s-au uitat.

Intr-o prima instanta, nu am putut face altceva decit sa ma mir de scenariu. Nu e rau, trebuie sa recunosc, iar ce citisem in TV Mania, cum ca s-ar putea ca formatul/serialul sa participe la tirgul de formate si emisiuni de la Cannes (in scopul, evident, al vinderii lui pe alte piete) nu mi s-a parut deloc rau.

M-a enervat, totusi, recircularea unor aspecte. Muzica fiind primul aspect. In scenele oarecum dramatice ale incendierii de catre membrii satrei a propriei satre, am auzit chiar muzica din filmul Satra. Ala, da. Nu stiu daca sa ma bucur sau nu. Fireste, sint convinsa ca filmului lui Lotreanu i-au fost platite ceva drepturi de autor. Dar eu as fi vrut ca muzica aia sa-mi ramina legata in minte de Satra, nu de o telenovela. Nu ma deranjeaza prelucrarile moderne dupa muzica tiganeasca ; ele sint firesti. Dar sugestia fina a unui film de calitate inserata intr-o telenovela, oricit de reusita ar fi ea… hmmm.

Oricum, ce ma bucura tare este lipsa manelelor in aceasta telenovela. Cel putin, din cite am putut eu observa. Combinatia ar fi fost extrem de suparatoare.

Am inceput cu cele pozitive; e, pina la urma, o intiativa careia trebuie sa-i acordam putin credit, macar pentru ca nu-si propune sa fie telenovela. Macar nu e Anticamera. Nu are aer de Anticamera si nici de telnovela sau de alt serial basinos de la TV.

Dar nici nu e ce si cum ma asteptam eu sa fie. Nu are acel ceva ca sa vreau neaparat sa ma uit si saptamina viitoare. Poate e prea previzibil ce se va intimpla: mixajul corect de intimplari, probabil o internare pentru supradoza, anchete la politie, nu conteaza cine va fi investigat, personajele nu sint destul de puternice incit sa ma intereseze cine si ce pateste. Nici la intrebarile celorlalti prieteni de-ai mei, mai mult sau mai putin din bransa, so to speak, nu am stiut ce sa raspund. E un cocktail de idei. M-am hotarit sa fac o lista.

Mi-a placut imaginea. Mi-a placut ca lipsea product placement-ul (Yamaha se pune?).

Nu mi-a placut sunetul – practic, e cind absent, cind puternic indicial, iar sunetul ca semn al actiunii care urmeaza e o reteta invechita si mult anti-dogme.

Mi-a placut montajul. Mi-a placut culoarea, folosirea obiectivelor camerei de filmat, cadrajul, miscarile camerei.

Nu mi-a placut cantitatea de FATA!, aproape artificiala in abundenta ei.

Nu mi-au placut personajele negative: sint prea sarjate si, prin asta, nenaturale.

Nu mi-au placut replicile dure – dar nu pentru ca as fi eu o incuiata, ci pentru ca era, din nou, prea putin fata de realitate si prea mult fata de conventiile televiziunii cu fard.

Undeva, intre extreme – realitatea cruda si conventiile televiziunii (realitatea mediata) se afla 17. Si nu e de ajuns. Inca.

Dar este un serial tipic pentru pro tv. Bine, cu o alta strategie de alegere a obiectivelor camerelor de filmat, personajele sint pline, umplu ecranul, lumina e tipica pentru serial glossy.

Dar serialul pare a fi o gluma. Cumva... fetele din piscina, genul de personaje si povesti si replici au o intepeneala ciudata... undeva, la limita parodiei. Daca n-ar fi Florin Calinescu, ar fi si mai naspa. Mutra simpatica a lui Florin Calinescu, flerul lui (bine ca a revenit, postura de sad pathetic social criticist nu-l prindea... desi spunea exact lucrurile care ma pasioneaza pe mine:D) ajuta mult, dau nota definitorie. Dar undeva, in spatele intregii productii, se simte acea atitudine de dispret fata de om/cetatean - si nu a politicianului, ci a producatorilor. Nu e de mirare, daca ne amintim ca, pentru pro tv, audiente inseamna mase convertite la rolul de coach potato. Si ca realitatea bruta, nefardata, nu vinde. Si ca subiectele grele pot fi transformate in chips-uri pentru mase foarte usor, cu ajutorul unui serial cu aer de telenovela. Umorul "istet" al acestui serial ma ingretoseaza...

Si cind mi-amintesc incintarea celui care a venit cu conceptul, in acea frumoasa primavara a anului 2007, cind batea un primavaratic vint de schimbare prin departamentul de productii TV proprii... Cind mi-amintesc atit incintarea lui, cit si a lui John Vorhaus - si pariurile pe care le-am facut atunci, cum ca un serial serios nu prea are cum sa ajunga sa fie facut si difuzat de pro tv. Genul ala de incintare care face diferenta intre idee/scenariu si productia efectiva.

Nie będę ukrywał, że lubię amerykańskie seriale. Oczywiście, nie mam na myśli tasiemców w rodzaju kultowej Mody na sukces, ale prawdziwie dobre produkcje sensacyjne, science-fiction czy komediodramaty. Dzisiaj słów kilka o pewnej serii, która na dobre zmieniła mój stosunek do kina sensacji, mimo tego, że oglądałem ją w Polsacie i musiałem zjadać paznokcie podczas przerw reklamowych.

24 (okazuje się, że nawet taki tytuł można po polsku źle przetłumaczyć – polskie stacje pokazują go jako 24 godziny; prawdopodobnie telewizyjni decydenci uznali, że w ten sposób widzowie łatwiej zrozumieją jego ideę) to mój prywatny numer jeden w serialowym rankingu (na pewno wkrótce opiszę całą pierwszą piątkę). Niewątpliwie jest to również jedna z przełomowych produkcji w historii telewizji, której sukces w pewnym stopniu zaskoczył samych jej autorów.

Pomysł jest genialny w swojej prostocie – każdy sezon ma 24 godziny, a każdy odcinek to godzina z życia bohaterów. W skrócie – podczas jednego sezonu poznajemy dosyć szczegółowy i drobiazgowy zapis jednej doby pracy agentów CTU (wymyślonej na potrzeby serialu amerykańskiej agencji antyterrorystycznej) oraz oczywiście ich złych przeciwników (różnego rodzaju typy spod ciemnej gwiazdy – arabscy, bałkańscy, rosyjscy terroryści, wspierani przez ich amerykańskich „kolegów”). Co w tym takiego niezwykłego? To pierwszy i jedyny, jak dotąd, serial, który rozgrywa się w czasie rzeczywistym, czyli czas ekranowy zgadza się z faktycznym czasem, jaki spędzamy przed telewizorem.

Mam czasami wrażenie, że jestem idealnym widzem, bo lubię się nabierać na różne sztuczki i tak właśnie jest w tym przypadku. Podczas seansu 24 można do mnie mówić, krzyczeć i próbować każdej innej próby wytrącenia z równowagi, a dla mnie liczy się tylko Jack Bauer. Muszę dodać, że serial rzeczywiście wymaga dużego skupienia, bowiem stopień złożoności relacji między bohaterami i skomplikowania zwrotów akcji równać się może tylko z filmami szpiegowskimi. Nie jest to zatem na pewno produkcja dla przypadkowego widza, który ogląda co trzeci odcinek bądź śledzi akcję przy okazji gotowania obiadu, bo po powrocie z kuchni może się okazać, że dotychczasowy kryształowy charakter okazał się rycerzem ciemnej strony mocy.

Co jeszcze jest atutem 24? Gra aktorska na najwyższym poziomie. Przede wszystkim Kiefer Sutherland w roli swojego życia, twardy, bezwzględny i bezlitosny, ale głównie – człowiek z prawdziwymi zasadami. To taki bohater w amerykańskim stylu – dla kraju poświęci wszystko, włącznie z rodziną, którą jednak bardzo kocha. Wbrew pozorom jednak, nie rozprawia się sam z całym złem tego świata. Nie jest typem samotnego mściciela, ale opiera się na pomocy najbardziej zaufanych mu ludzi, włącznie z prezydentem USA. Co zresztą, bardzo charakterystyczne, postacie drugoplanowe, a nawet epizodyczne są tu zawsze perfekcyjnie naszkicowane.

Skoro już wspomniałem o rodzinie Jacka, nie mogę nie wspomnieć o jego córce Kim, którą odtwarza Elisha Cuthbert. Mógłbym na ten temat bardzo długo, ale spójrzcie sami.

 Ktoś ma jeszcze jakieś pytania? Dodam tylko, że 24 były jej pierwszą większą rolą, niestety dotąd nie wykorzystała wciąż swojego potencjału.

Nie przesadzę, jeśli stwierdzę, że ten serial to najlepsze show w telewizyjnej produkcji. Oczywiście, wyniki oglądalności nie zawsze muszą się przekładać na poziom filmu, ale w tym przypadku widzowie się nie pomylili. 24 doceniają zresztą również krytycy przy okazji chociażby corocznych Złotych Globów. W Polsce aktualnie można śledzić 5 sezon serii (w każdy czwartek o 21 na antenie Canal+) , natomiast w styczniu przyszłego roku w USA swoją premierę będzie miał już sezon 7. Mimo tak wielu nakręconych odcinków, serial cały czas trzyma poziom, a wręcz jest coraz lepszy.

Ja w każdym razie co tydzień zamieram na godzinę, a przez ostatnie minuty każdej z godzin dosłownie przestaję oddychać. I na pewno Jack Bauer i spółka jeszcze niejednokrotnie mnie zaskoczą.

Na zakończenie oficjalny trailer siódmego sezonu:

Dlaczego ten długi wstęp? Fani wiedzą na pewno, że okres poświąteczny to często dobry moment na premiery nowych seriali w USA. W tym sezonie było zupełnie inaczej, bowiem stacje z  prawdziwym namaszczeniem dawkowały widzom resztki cotygodniowego dania. Było tego na tyle mało, że właściwie można było zapomnieć o deserze. Szczęśliwie, pojawiła się jednak mała wisienka.

Terminator: The Sarah Connor Chronicles rozgrywa się chronologicznie w tym samym czasie, co kinowy Terminator 3, jest jednak alternatywną wersją przedstawionych tam wydarzeń. Śledzimy losy młodego Johna Connora, próbującego powstrzymać Skynet, jeszcze przed jego faktycznym powstaniem.  Pomaga im w tym przysłany przez Johna z przyszłości robot, którym - o dziwo - jest młoda i ładna dziewczyna. Jednakże pierwszoplanową postacią jest tym razem Sarah, matka Johna, bowiem jak mówi hasło reklamowe serialu: "Everything he is, everything he will be, depends on her".

Ze wspomnianej trójki zdecydowanie najlepsze wrażenie sprawia właśnie Sarah, do czego w dużej mierze przyczyniła się odtwarzająca ją Lena Headey. Ta znakomita brytyjska aktorka w ostatnim czasie najlepiej pamiętana jest z roli królowej Gorgo w 300 Zacka Snydera (swoją drogą, ten film zasługuje na osobną, długą notkę). Co prawda w T:TSCC nie ma zbyt wiele do grania, a większość okazywanych przez postać emocji ogranicza się wyłącznie do matczynej troski o syna, ale mimo wszystko Headey świetnie czuje się w roli twardej i silnej kobiety, niepozbawionej jednak uczuć.

Niewiele zastrzeżeń można mieć również do Summer Glau, czyli terminatorki Cameron. Jest po prostu zimna i mechaniczna, jak na robota przystało, a że przy okazji całkiem nieźle wygląda, trudno wymagać od niej czegoś więcej w tej roli. Znacznie gorzej jest niestety z  postacią Johna, bowiem odtwarzający go Thomas Dekker jest wyjątkowo drewniany, nawet jak na mało doświadczonego aktora. Bardzo trudno przez to uwierzyć, że oto mamy przed sobą bohatera, który ocali świat.

Sama akcja, jak i efekty specjalne są na dosyć niezłym, telewizyjnym poziomie. Moja ogólna ocena jest mimo wszystko powyżej średniej, choć najpewniej duży wpływ na to ma fakt, że to właściwie jedyna godna uwagi premiera sezonu 2008 (daję jeszcze szansę Breaking bad, ale o tym przy innej okazji). Mimo, że wyemitowano dopiero 7, z zapowiadanych 12 odcinków pierwszego sezonu, znane dotąd wyniki oglądalności pozwalają przypuszczać, że doczekamy się kontynuacji serii.

Z pewnością nie jest to hit poniedziałkowego pasma na miarę Prison break, ale to i tak niezła rozrywka. W sam raz na długi wieczór. Więc: "Take back the future".

Krótki trailer: