Nie wiem od kiedy - ale raczej nie od zawsze - istnieje monopol warzywny na ul. Partyzantów.

Osiedle Sępolno, Wrocław, w promieniu średniej szybkości chodu na zakupy ledwie kilka miejsc do kupna warzyw i istne kuriozum - nitka sklepów ciągnących się ze 150 metrów (obecnie dwa warzywniaki, kiosk, zasłony itp, żabka i dwa mięsno-spożywcze, papierniczy, apteka). W tym kuriozum wspomniane dwa warzywniaki własności legendarnego pana Wojtka, o którym ludzie opowiadają historie okołotowarzysko-matrymonialne. Jest także sklep, w którym moja noga nie postawi swojej stopy (5 minut czekania na obsługę nie nastraja optymistycznie). I tak naprawdę w tych warzywniakach to też stopy by nie postawiła, przynajmniej w jednym z nich - gdyby był wybór.

A tak dochodzi do sytuacji - teraz i tak rzadkiej, gdy ekspedientki na zmianę obsługują klientów w obydwu warzywniakach, a dzisiaj pewna miła pani przyszła i poprosiła o towar - pamięć nieabsolutna zawiodła - i gdy okazało się, że go nie ma, zapytała, czy może w drugim warzywniaku jest. Miła ekspedientka bez cienia zażenowania odpowiedziała, że nie wie, co tam mają na sklepie... Do tego dochodzi oczywista oczywistość - marże na niektórych produktach są bardzo wysokie.

Nicto jest jeszcze miły pan z warzywniaczkiem na Dembowskiego.

Zdjęcie pochodzi ze strony www.sepolno.wroclaw.pl