De problem vi ser skapar vi själva. Vi är alla olika och samtidigt lika.
En är fattig och en är rik. Men i dessa extremer mår ingen bra.
Lika mycket som vi bör hjälpa en i nöd att ta sig upp,
bör vi hjälpa en i överflöd att ta sig ned.
Upp, ned till den stabila punkt vi kallar
"Bara här, bara nu och för evigt."
Den punkt, vi kallar
"Medelvägen."
Vår väg.

Addendum
Jag har skrivit ett stycke för piano idag. Det heter "In memoriam Erik Satie 0″". Taktarten är obefintlig men verkar till synes vara 6/4. Det är åtta takter. Tonarterna är Dm, Gm och Fm. Tempot är "Lent" och instruktionerna för stycket lyder:
Repeat at least 10 times, slower each time, ad perpetuum.

Erik Satie

Det är åter helg —

Per chi non lo sapesse kunstderfuge.com è la maggiore e meglio ordinata, selezionata e (oltretutto) 100% legale raccolta di MIDI files di musica classica dell'intera rete! Contiene oltre 16,000 files (MIDI) linkati uno-per-uno e autorizzati uno-per-uno!

kunstderfuge.com ha ottenuto centinaia di reviews su quotidiani, riviste specializzate, radio, tv, siti web, blog (vedi creativecommons.org!), migliaia di abbonati, milioni di visitatori. Con punte di oltre 5,000 visitatori unici giornalieri è stato per diverso tempo il sito di musica classica più visitato in Italia. E tutto senza spendere un solo cent in pubblicità! Solo passa parola e tanto entusiasmo!

Il sito è nato ancora quando le pagine dinamiche non erano un buon affare per i motori di ricerca (perché è Google a dare il maggior risultato in termini di visite e google ancora non considerava molto amiche pagine in asp o in php). Tuttora mantiene una struttura quasi-totalmente inter-scambiabile grazie a CSS flessibile e bordi condivisi per ognuna delle centinaia di pagine che lo compongono (e poi altre features che permettono cambi quà e là, dove serve o servirà, in modo rapido): insomma un sito statico pensato alla maniera dinamica (espressione forse un po' scorretta ma rende l'idea).

Ora l'elenco delle pagine principali con (chicca) relativo page ranking aggiornato (e lievitato!)

[PR 6]
http://www.kunstderfuge.com/bach.htm
http://www.kunstderfuge.com/haydn.htm
http://www.kunstderfuge.com/mozart.htm

Le ultime due sono le maggiori raccolte in assoluto per i compositori.

[PR 5]
Pagine di compositori (e home page):
http://www.kunstderfuge.com/
http://www.kunstderfuge.com/beethoven.htm
http://www.kunstderfuge.com/byrd.htm
http://www.kunstderfuge.com/couperin.htm
http://www.kunstderfuge.com/handel.htm
http://www.kunstderfuge.com/handel.htm
http://www.kunstderfuge.com/satie.htm
http://www.kunstderfuge.com/scarlatti.htm
http://www.kunstderfuge.com/schubert.htm
http://www.kunstderfuge.com/schumann.htm

Pagine speciali:
http://www.kunstderfuge.com/ragtime.htm

Pagine di funzioni:
http://www.kunstderfuge.com/zip.asp

Biografie (gran parte delle):
http://www.kunstderfuge.com/bios/bach.html
(e molte altre pagine)

Il sito è frutto del lavoro di molta gente (mio in particolare): sono state spese migliaia e migliaia di ore di lavoro e abnegazione (sì vera abnegazione). kunstderfuge.com - che per chi non conosce l'opera più grande di Johann Sebastian Bach significa Arte della Fuga (in effetti il sito era dapprima nato come sito ispirato alla fuga come arte) - il sito, dicevo, offre materiale gratuito (ma non di pubblico dominio, non per i files intendo!), usa Creative Commons per una buona fetta, è una collezione fantastica di files per gli amanti del formato MIDI, come noto, formato interscambiabile ovunque vuoi per analizzare le partiture musicali o per far suonare il proprio pc, la propria tastiera o il proprio pianoforte (sì ci sono anche rulli di pianola veri!), o per produrre proprie suonerie, etc.

Una raccomandazione. Non usate e gettate! Usate e pensate al lavoro che c'è dietro. Gioite del sito come se fosse vostro perché è stato costruito per voi tutti (senza la vostra soddisfazione non ci sarebbe stata la mia). Ma se possibile, e credo non costi molto, aggiungete un link a kunstderfuge.com dal vs. sito, parlatene (ancora) agli amici, e magari, se vi va, offrite loro una subscription per scaricare l'intera raccolta di files in un solo click! Gli abbonamenti (subscriptions), infatti, sono indispensabili per poter mandare avanti questo importantissimo progetto.

Grazie a tutti per i traguardi raggiunti!

From September 2006 to January 2007, I lived in Rouen, France: a historic city located in Northern Normandy, famous for its medieval, half-timbered buildings; Rouen Cathedral; the holy site where Jeanne D'Arc was burnt at the stake.

Newly graduated from University with a BA in English, I was in France to teach English to French schoolchildren.

I rented an apartment in Rouen, 15 Rue de la Republique, a busy cobblestone street, surrounded by half-timbered medieval architecture and the Gaumont, a modern movieplex.
I lived five-flights up. Once free from the creeping, musty elevator, there was a surprise: I unlocked my door for the first time to discover that I lived in a penthouse!

I was lucky. My apartment had a spacious amber and amethyst-hued salon: one wall of which was lined with outwardly- opening windows: perfect for breakfasts of apple tartes with cafe creme.

The salon was equipped with a small library, a non-working radio, several languorous lounges, velveteen armchairs, and a painted privacy-screen used during an afternoon nap (induced by a Sunday of Satie), or employed as an after-dinner boudoir for muffled caresses.

Divided from the salon by a narrow yellow hall, was the kitchen, toilet-room, bathroom, and my bedroom.

My bedroom was unremarkable -- except for the view. I had two huge windows which afforded a panoramic feast: a sliver of the Seine topped off by the looming Rouen Cathedral.
Looking out of my bedroom-windows at night, I stared at the cathedral, its steeple lit up after sunset. The locals refer to it as "La Flech", the arrow, luminous, aimed fearlessly into the night.

This weblog aspires only to share with my readers some such illuminated arrows.

Lafleche

Am invatat despre ei la scoala,  am auzit sute de clisee, dar niste intamplari fericite m-au facut sa trec dincolo de toate astea, sa-i simt prezenti in viata mea ca pe niste persoane reale.
Primul a fost Gellu Naum.

Am vazut un documentar si m-a fascinat. Nu citisem nimic din ce-a scris. De fapt, initial nu m-a interesat poetul. Tot ce-am cautat a fost despre el omul, pe care acum nu-l mai deosebesc de poet.
Spunea ca miracolul e la indemana, ca poate parea doar o banala coincidenta . De la el am mai invatat cumintenia.
Tot Gellu Naum mi-a atras atentia asupra lui Pitagora. 

Vorbea despre versurile lui de aur. Citind, am descoperit  o filozofie si un mod de viata foarte interesante. Nimic exagerat, nimic prea mult sau prea putin, aceeasi stare de „bucurie fara bucurie” regasita si la indieni. Muzica si numere. Aici presimt o cheie.
Cand auzeam de Brancusi nu tresaream in nici un fel.

Masa tacerii, Poarta sarutului, Coloana infinitului, bla, bla, imagini atat de folosite ca se uzasera.
L-am descoperit altfel citind o carte, pe urma alta carte si inca una uitandu-ma zeci de minute la fotografii, la scrisul lui de mana.
Simplitate.
Despre curatenie si simplitate Pitagora spunea ca nu trebuie duse la extrem pentru ca devin nocive. Prea curat se transforma in obsesie, prea simplu in rafinat, adica viciu.
Lucrurile au inceput sa se lege intre ele.

Gellu Naum vorbeste de calugarul Milarepa si Pitagora, Brancusi, aflu, il pomenea des pe…Milarepa si era mare admirator al lui Pitagora. Descopar intr-o zi o muzica minunata-Erik Satie, un tip foarte ciudat, extrem de matematic in ce compunea, aflu ca a fost foarte bun prieten cu Brancusi. Iar numere si muzica.
Poate oamenii astia erau diferiti in realitate fata de cum ii percep eu acum, dar iubesc esenta lor , felul in care ma ajuta sa vad lumea lumea.
Nu e ciudat ca atunci cand mi-am dorit cel mai tare sa inteleg ce e cu mine m-am apucat sa invat matematica si am descoperit poezia vietii?

Daca ati cazut pe ganduri...continuati, cu Gellu Naum:

Si in cele din urma... Gimnopedia lui Satie:

Ei, cum a fost?

Simon Fisher Turner/Derek Jarman-Blue (Mute/Nonesuch 1993)

http://www.divshare.com/download/4773661-d11

Simon Fisher Turner's soundtrack is a momentous one since it serves as an integral element of Derek Jarman's twelfth and final film. The reason that the soundtrack is so essential to the film is that the entire movie consists of a flickering, amorphous blue screen accompanied by narration by three of his favorite actors: Nigel Terry, John Quentin and Tilda Swinton as well as his own commentary. Jarman's flickering blue visuals were inspired by French painter Yves Klein and were meant to simulate his own blindness caused by an AIDS-related illness.

I witnessed a screening of Blue at International House in Philadelphia when it was originally released and it devastated me while opening my eyes to possibilities of the soundtrack. In my opinion, this film is impotent on your meager television, but must be seen on a large screen to appreciate the intricacies of the shifting blue canvas on which he documents his final days. It is meant to simulate what he saw as well as his final thoughts before he left this world. Blue is a meditation on death. Blue is a last will and testament of a brilliant filmmaker. Blue's soundtrack is pretty much the entire movie if you can conjure up a faulty tv to replicate its shimmering decay.

Simon Fisher Turner contributes a suitably ambient soundtrack that adds to the surreal experience of listening to a man narrate his own death. He smartly includes snatches of Brian Eno, Momus, Coil, Satie, Durutti Column, Kate St. John amongst others. It all coalesces into a dream state where Jarman comes to peace with his condition and provides an angelic atmosphere for his eventual demise. It is heartbreaking stuff as well as a courageous statement in an age where many had little empathy for those suffering from HIV. A perfect soundtrack as well as a fitting farewell from a director who turned the lens onto himself.

Parece que en las Gymnopedies, Satie quería hacer referencia a la gimnasia que los adolescentes espartanos hacían para fortalecer el cuerpo y el alma. La palabra "gymnopedia" está compuesta de las correspondientes griegas a "gimnasia" y "paidos" que significa niños.

La palabra “gnossienne” describe varias piezas de la música de piano compuestas por Erik Satie que no encajan en ninguno de los estilos actuales de música clásica como un preludio para piano o una sonata. Satie solucionó fácilmente este dilema simplemente titulando a las piezas con una palabra completamente nueva e inventada, en este caso “gnossienne”. Aunque la etimología y la pronunciación de la palabra “gnossienne” inventada por Satie siguen siendo un misterio para muchos, lo que está claro es que sus seis gnossiennes son maravillosamente únicos e intrigantes. Acto seguido, la famosa pieza número 1, interpretado por Ahmet B. Kafali.

La creación de los Gnossiennes
Satie compuso sus primeros tres gnossiennes alrededor del año 1890, sin tiempo para líneas de compases (práctica a veces denominada “tiempo absoluto”) ni marcas de tempo tradicionales o incluso de notas musicales. Los resultados peculiares de Satie pueden ser leídos como una poesía musical ya que uno puede interpretar la pieza con muy pocas restricciones, puesto que sus marcas de tiempos fueron hechas con frases como no dejes, suavemente, con intimidad y no estés orgulloso. Los primeros gnossiennes (Nros.1 y 3) se publicaron en septiembre de 1893 en Le Fígaro musical Número 24, mientras que el Nº 2 fue publicado en Le Coeur el mes siguiente. Los tres gnossiennes restantes, Nros. 4-6, fueron compuestos en 1891, 1899 y 1897, respectivamente. Sin embargo, no fueron publicados hasta 1968.

Las cualidades musicales de los Gnossiennes
Los gnossiennes de Satie a veces son vistos como una continuación musical de su popular Trois Gymnopedies, aunque algunos musicólogos creen que se parecen mucho más a sus Sarabandas. De cualquier manera, es evidente que música como esta nunca fue compuesta antes, por lo que es fácil entender por qué se le dio este enigmático título a los mismos. Los sentimientos inherentes de la atemporalidad e infinidad de cada pieza proceden de los trabajos de la naturaleza cíclica ya que puedes dejar repitiéndose cada gnossienne y nunca distinguir claramente el comienzo y final si no fuese por la pausa generada por tu reproductor de CD generada entre cada tema. Al igual que Gymnopedies, Satie compone melodías solitarias con cadencias y fraseos apoyados por armonías y estructuras de acordes poco complejas y casi elementales, aunque utiliza mayormente tríadas y algunas inversiones.

- Gnossiene No.1, interpretada por Kaori Muraji, guitarrista japonesa.

Resulta que fue Satie, o al menos le conceden aquí la autoría, el que dijo: "cuanto más conozco a los hombres, más amo a los perros". Quizás fue simplemente uno más.

Os dejo un mp3. huyendo de las Gymnopédies y las Gnossiennes

La belle excentrique: 1. Grand ritournelle

P.S. : refiriéndome al post anterior, Satie ya dijo :"no nos fiemos del Arte: muchas veces no es más que virtuosismo"

Erik Satie (1886-1925)  - joka muistetaan mustasta puvusta ja sateenvarjosta - kuoli tositaiteilijan tavoin maksakirroosiin alkoholismin takia. Satien työ sisältää mm. minimalismia, impressionismia, surrealismia, naiiviutta ja humorismia. Hänen musiikkinsa muistuttaa myös Satien omaa elämäntapaansa, sillä hän esimerkiksi asui mitättömässä kopissa ja riemastutti ihmisiä lukemattomilla oudoilla tempauksillaan. Debussy: "Hän auttoi minua valtavasti, tuo onneton kahvilapianisti. Olin kiitollinen hänelle. Jokaisella meillä on joku omituinen ystävä, sellainen jonka kanssa emme mielellämme esiinny ihan parhaissa paikoissa."

"Kun oli nuori, minulle sanottiin aina: "sittenpähän näet kun olet 50-vuotias." Nyt olen viidenkymmenen enkä ole nähnyt mitään."

- Erik Satie

Look at weapons, for instance. Moving too soon into the right position my give the attacker a chance to reacquire and change direction. On the other hand, moving too late means getting hit and not moving into the space properly. Time must not be neglected. Wait for the commitment, then commit yourself. Be pushed into the right space by the attacker's intent.

So what is the right spot? When is the right time? Move where you are safe. Move when it is safest to do so. There are times when one may retreat using kaiten or other taihenjutsu, but be fundamentally lacking in speed and distance, allowing the attacker to move in on him faster than he escapes. The tendency, it seems, is to rush.

If one listens to Erik Satie's Gymnopédies, there is the proper strike (chord) at the proper moment, manipulating the space between the notes, but all in proper time. If the timing were off for any one note, there would be a noticeable difference, and the piece would lose its beauty and its power. Such is the way with Budo. Such is the Art of the Martial Arts.

Strive to find that proper timing and distance. Gambatte Kudasai.

Leerlos me ayuda a no olvidar que todavía debo rendir cuentas. Leerlos me despierta una sana envidia: pese a ser un tech-friki no me había lanzado en serio a la blogosfera.

Por eso mismo, por envidia, inauguro oficialmente este blog, este juego de palabras... ya veremos cómo acaba y cuánto dura.

Déu proveirà.

PS: Otra vez más, Pedro Jota Calvorota se ha pasado: que mierda de publi-periodismo y que tirria de clase política. No todo debe valer.

MS

Mucho tiempo después me aficioné a las "gymnopédies" de Satie, que afortunadamente le encargaron tocar a mi hermano. Satie es la condescendencia absoluta. Uno puede pararse cuando es difícil, alargar los compases, usar el pedal para unir lo que no se ha unido por falta de destreza. Satie deja que el mal pianista toque algo emocionante, y al tocar las tres seguidas, se crea un ciclo virtuoso que otorga al menos indicado el placer de sentir que ha tocado algo bello. Satie es el amigo de los melancólicos, con Satie "la habilidad no cuenta", sólo cuenta la tranquilidad del corazón del pianista. De Schumann a Satie. Del trabajo a la emoción. De la verdad a la pasión. De la sinceridad a la complicidad. Te lo dice Satie: "la habilidad no cuenta".

Rzęsisty deszcz rozbijający się o taflę wody, późny wieczór/noc. Z ciszy powoli wyłania się spokojny bit, a po nim kolejne warstwy klawiszy generowane z różnej maści syntezatorów. Na pierwszy plan wybija się solo na organach przywołujące skojarzenia z niejakim Rayem Manzarkiem. Kolejne faktury dźwięków zagęszczają piosenkę, wreszcie pojawiają się hand clapy, które towarzyszą nam już do końca tego w całości instrumentalnego utworu. „La femme d'argent" to zaprzeczenie typowego open tracka - leniwy, ale zwarty i spójny wewnętrznie trwający ponad 7 minut numer, czyli zagranie, na które w tym miejscu mogli sobie pozwolić tylko najwięksi.

Jean Benoit-Dunckel i Nicolas Godin. Zanim zaczęli razem działać jako Air, pierwszy studiował matematykę, drugi architekturę. Wcześniej wraz z kilkoma innymi muzykami grali w zespole o nazwie Orange. W momencie ukazania się „Moon Safari" obaj mieli po 29 lat.

Intensywny, charakterystyczny motyw rozpoczyna piosenkę. Wchodzi perkusja i zmysłowo przeciągane słowa „sexy boy" - tak brzmi refren pierwszego singla z „Moon Safari". Z kolei zwrotka „Seksownego chłopaka" to erotyczna gra ledwie muskanych klawiszy i witalnego, nadającego numerowi drapieżności basu. Kontrast delikatnie w zwrotce, intensywniej w refrenie zostaje dopełniony solo na moogu i jeśli ktoś jeszcze miał wątpliwości, to w tym momencie zostały one rozwiane. „Sexy Boy" to najwspanialsza audio-ilustracja dwójki kochanków, jaką mógł przynieść schyłek lat dziewięćdziesiątych.

Air, czyli w tłumaczeniu na polski „powietrze". To jedna z możliwych interpretacji nazwy zespołu. Tą bardziej odpowiadającą prawdzie, jest rozwinięcie pierwszych liter układających się w wyraz „Air" w „Amour", „Imagination", „Reve", a więc „miłość", „wyobraźnię", „sen/marzenie".

„All I Need" jest jednym z utworów, dzięki którym najmocniej odżywają moje wspomnienia z lat dziecięcych. Właśnie wtedy zgłębiałem fenomen telewizji kablowej, a Viva i MTV bardzo często puszczały video do wspomnianego singla (dziś ciężko uwierzyć, że takie piosenki jeszcze 10 lat temu były hołubione przez stacje muzyczne). Wstęp zagrany na korgu, czyli rzecz, która jest równie mocno zapisana w mojej pamięci, co i pierwszy pocałunek, wyznanie pięknie zaśpiewane przez Beth Hirsch z równie mądrymi, uniwersalnymi, co i oczywistymi słowami-prawdami: „All in all there's something to give / All in all there's something to do / All in all there's something to live / With you...", no i te końcowe takty bezczelnie zgapione przez rodzimych hip hopowców (kto słuchał polskiego hh w tamtych czasach bez trudu odgadnie których). Takie rzeczy były wtedy „modne", szok jak wiele się zmieniło, gdy o tym głębiej pomyśleć.

„Moon Safari" był pierwszym albumem wydanym przez Air. Za debiutancki album nie należy raczej uznawać „Premiers Symptomes", który to ukazał się wprawdzie wcześniej, bo w 1997 roku (reedycja w 1999 r.), ale zawierał jedynie luźny zbiór singli z początków działalności francuskiego duetu.

Rozbiegane oczy publiczności, dwójka dziewczyn zaciekle grających w ping ponga na jakimś turnieju, przebitka na Jeana i Nicolasa, którzy grają na konsoli w kultowego Ponga. Czemu Kelly (jedna z zawodniczek) „ogląda gwiazdy"? Zobaczcie sami, jeśli spędziliście lata 90 odłączeni od telewizji i nie widzieliście jakimś cudem kolejnego katowanego wówczas przez stacje singla Air. Singla zmienionego w warstwie muzycznej w stosunku do wersji albumowej, dodajmy. „Kelly Watch the Stars" z „Moon Safari" brzmi lepiej, niż ta sama piosenka z wideoklipu. Jest przede wszystkim soczystsza, bogatsza w instrumenty, przez to cieplejsza, a i potencjał hookowy ma lepszy. Kolejny bezbłędny utwór na bezbłędnej płycie.

Gitara basowa, perkusja, mini moog, tamburyn, rhodes, instrumenty smyczkowe, organy, fortepian, korg MS20, gitara akustyczna, flet poprzeczny, gitara elektryczna, wurlitzer, vocoder, casiotone, cymbałki, clavinet, harmonijka, tuba, mellotron - to instrumenty użyte na „Moon Safari", efektów nawet nie próbuję liczyć. Dzięki nim debiutancki longplay Francuzów, choć jest nowocześnie zaaranżowany, brzmi tak bardzo retro.

Spalona słońcem preria, niebo zachodzi szkarłatem kończącego się dnia, a nad ziemią unosi się piach wydobywający się spod końskich kopyt. „Talisman" od zawsze kojarzył mi się z archetypową sceną z większości westernów, wiecie, oto na swym rumaku w kierunku widnokręgu pędzi samotny jeździec. Jeśli przyjąć takie porównanie, to z każdym taktem ta jazda jest coraz szybsza, bardziej dynamiczna, a uczucia pędu i pełnej swobody, które towarzyszą takiej chwili zostają uchwycone w „Talismanie" przez mistrzowskie partie zagrane na syntezatorach.

W 1998 roku media zaczynały powoli kierować swój wzrok w stronę odnoszących coraz większe sukcesy hip hopowców. Wtedy (jeszcze) mainstreamowe wydawnictwa z tego gatunku godziły w przeważającej części wysoki poziom artystyczny z solidną ilością sprzedanych egzemplarzy. Nie był to czas, w którym Air mogło startować z uprzywilejowanej pozycji, mimo że sukcesy odnosili tacy wykonawcy, jak Tricky czy Morcheeba, to jednak byli to muzycy z trochę innej bajki. W tym kontekście nie dziwi zachowawcze 7.9 od Pitchforka (wydane 6 lat później „Talkie Walkie" zostanie ocenione na 8.3), jednak większość krytyków rozpływała się w zachwytach nad talentem Francuzów, a „Moon Safari" wylądowało w czołówce wielu podsumowań za rok 1998.

„Remember together, remember forever" - zapamiętaj tę chwilę, gdy jesteśmy razem, zapamiętaj ją na zawsze. Refleksyjne „Remember" może odnosić się do chwil spędzonych razem przez parę zakochanych ludzi, ale równie dobrze może ewokować obrazek przedstawiający przyjaciół, którzy właśnie przeżywają wspólnie coś dobrego, coś, co utkwi w ich pamięci do końca życia lub... Ciebie i mnie słuchających „Moon Safari". „Souviens toi ce jour-là, toi et moi" - zapamiętaj ten dzień, ty i ja.

„Moon Safari" zachwyciło nie tylko krytykę. Album sprzedawał się świetnie na całym świecie, duet zaczął podbijać również listy przebojów w Stanach Zjednoczonych, tam też jesienią 98 r. dał koncert w kolebce grunge, Seattle. Ponadto zespół został zaproszony do legendarnego brytyjskiego programu Top of the Pops, a pod koniec roku rozpoczął trasę koncertową po Europie. W rodzimej Francji Air triumfowali m.in. w plebiscycie „Victoires de la Musique" w kategorii najlepszy album techno/dance, a ich krajanka i znana diva Francoise Hardy nagrała piosenkę Jeana i Nicolasa, „Jeanne" (pochodzącą z b-side'u singla „Sexy Boy").

Majaczące, ledwie zaznaczone muzyczne tło oraz delikatny, piękny i kruchy zarazem niczym porcelana głos Beth Hirsch: „How'd you do it? How'd you find me? / How did I find you? / How can this be true? / To be held and understood". „You Make It Easy" to chyba najbardziej wyciszona piosenka na „Moon Safari", a na pewno najbardziej poruszająca. Jednocześnie jest to kolejny namacalny dowód geniuszu Jeana Benoit-Dunckela i Nicolasa Godina, czyli jak napisać nowoczesną piosenkę retro, zagraną na klasycznych instrumentach, a mieszczącą się w szufladce z napisem „elektronika".

Po „Moon Safari" Air nagrali jeszcze 4 albumy - „The Virgin Suicides", „10 000 Hz Legend", „Talkie Walkie" oraz „Pocket Symphony". Osobną kategorię stanowi płyta „Everybody Hertz", która to zawiera remixy z „10 000 Hz Legend" w większości wykonane przez innych, znanych artystów (m.in. Modjo czy The Neptunes). W tej dyskografii znajdują się momenty zarówno lepsze („Walkie Talkie"), jak i mocno krytykowane („Pocket Symphony"). Poza tym Air uczestniczyli w tak oryginalnych projektach, jak nagranie płyty-słuchowiska opartego na książce Alessandro Baricco „City Reading-Tre Storie Western" i współpracowali z innymi muzykami (płyta „5:55" Charlotte Gainsbourg, córki Jane Birkin i Serge Gainsbourga). Nie należy zapominać również o solowym albumie Jeana nagranym przez niego w 2006 roku pod pseudonimem Darkel. Repertuar Air bywa coverowany przez innych artystów, np. wersję „Sexy Boy" Franz Ferdinanda można znaleźć na stronie „b" singla „Walk Away" szkockiej grupy.

Promyki słońca wpadają przez okno i nie dają nam spać ani chwili dłużej. Natura budzi się do życia, rozpoczyna się kolejny wiosenny dzień. Pogodna partia zagrana na tubie nie pozostawia wątpliwości, że to będzie dobry dzień. Dziś możesz spróbować zrealizować ambitne plany, które od dawna chodziły Ci po głowie - jest szansa, że wszystko się uda. „Ce matin-là" jest jak całe „Moon Safari", tylko jeszcze „bardziej" - nie spotka Cię tu nic złego, nieprzyjemnego, smutnego. Możesz im zaufać.

Twórczość Air jest silnie związana z kinem. Szczególnie mocno współpracują z amerykańską reżyserką Sofią Coppola - ich piosenki wchodziły na większość ścieżek dźwiękowych do jej filmów, a płyta „The Virgin Suicides", to przecież nic innego, jak soundtrack do obrazu Coppoli pod tym samym tytułem. Ponadto wiele piosenek Jeana i Nicolasa powstało z inspiracji kinem. „Le voyage de Penelope", „Cassanova ‘70", to nazwy filmów, a Kelly z „Kelly Watch the Stars" pojawiła się w wyniku fascynacji dwójki Francuzów postacią z serialu „Aniołki Charliego" graną przez Jaclyn Smith.

Leniwie, jakby od niechcenia trącane struny akustycznej gitary, jeszcze bardziej „rozlazłe" klawisze, bit będący zaprzeczeniem rozkwitającego wówczas „French touch" i przemykające w tle odgłosy bawiących się dzieci. W 3:17 i 3:32 spadają jakieś dziwne, elektroniczne komety. „My baby blue is a new star in the sky" przewijające się przez cały track. Na początku 5 minuty znowu harmider rozbawionych maluchów. „New Star in the Sky (Chanson pour Solal)" to już ostatni „powrót do przeszłości" na „Moon Safari".

Do źródeł inspiracji Air często wrzuca się wykonawców z gatunku „oczywistych", jak np. Jean Michel Jarre czy Vangelis. Sami artyści swoich „ojców chrzestnych" upatrują jednak w kim innym: „Przypuszczam, że nasze inspiracje, to współcześni kompozytorzy, jak Philip Glass czy nawet muzycy klasyczni z początku XX wieku, jak Ravel lub Erik Satie" mówi Jean. Odcinają się również od wrzucania ich do jednego worka z wykonawcami pokroju Daft Punk czy Cassius: „Coraz bardziej staramy się odejść od brzmienia pop. Nie mamy nic wspólnego z DJ-ami, ponieważ jesteśmy czystej krwi muzykami. Nasza muzyka eksploruje bardziej harmonię, niż rytm" przyznaje artysta.

Penelope to najatrakcyjniejsza kobieta w całym lokalu. Piękna, seksowna, rezolutna, wyniosła. Wszyscy mężczyźni oglądają się za nią, ale ona ich nie dostrzega. Możesz zabiegać o jej względy, ale i tak to nic nie da, bo to ona ustala reguły gry i wybiera sobie kochanków. Mimo, że wiesz, iż igrasz z ogniem ciągnie Cię do niej, jak ćmę do światła... „Le voyage de Penelope'' kończy kosmiczne safari z Air pozostawiając słuchacza z poczuciem audialnego spełnienia.

W 1998 roku Francuzi mieli powody do dumy z jeszcze jednego powodu. Na przełomie czerwca i lipca odbyły się w tym kraju Mistrzostwa Świata w piłce nożnej. Impreza była perfekcyjnie zorganizowana, mecze toczone na wysokim poziomie, a w finale reprezentacja „Tricolores" pokonała jedenastkę Brazylii 3:0 po dwóch golach Zinedine Zidane'a i trafieniu Emanuela Petit.

mystic river

atonement

solaris (original and remake)

bad santa

donnie darko

match point

I still think that the painted veil is my favorite favorite favorite move!!! I love the music. Love Eric Satie.

Es difícil describir a Erik Satie. Parece que no se tomó nada en serio en esta vida salvo su amor por una acróbata de circo, la cual le acabaría rompiendo el corazón. Si fue ésta la razón de sus excentricidades posteriores nunca lo sabremos. Era una persona bastante solitaria y taciturna.

Vivió en la bohemia prácticamente toda su vida. Al fallecer, sus pocos amigos encontraron en la habitación donde vivía una colección de paragüas, trajes extraños, dibujos medievales y escritos incoherentes. Fue surrealista antes del Surrealismo.

Tras escuchar de sus profesores que no tenía talento para la música se alistó en el ejército, del cual desertaría meses después. Probó fortuna de nuevo con la música y sorprendió al mundo con sus "Gymnopèdies". Teniendo ya un nombre en el panorama musical, y en otro de sus extraños giros, se puso a estudiar solfeo.

También tuvo una poco afortunada aventura cinematográfica al lado de Francis Picabia, en una película de René Clair, "Entr'acte". En su estreno, y mientras era abucheado por toda la sala, se montó en un Mercedes de cartón e iba saludando a todos con una irónica sonrisa. Finalmente murió de una esclerosis hepática debido a su alcoholismo. Fue una de las personalidades más extrañas del siglo XX.

Ahora que hemos despedido el Otoño, y en medio de tanto fasto y oropel absurdo de la época navideña, nada mejor para alimentar el espíritu que perdernos por un bosque con esta pieza mientras las hojas caen y la luz va apagándose por entre las copas de los árboles en el atardecer, lenta y dolorosamente ...

Si no podéis ver el vídeo de abajo ir a:

http://www.youtube.com/watch?v=atejQh9cXWI