Zaprojektowałem dla niej stronę internetową, na którą wszystkich serdecznie zapraszam.
Nie dorównuje ona jeszcze urodą frywolitkom, ale ciągle nad nią pracuję...

Będę wdzięczny za wszelkie uwagi, komentarze i krytykę ;)
Proszę napisać, jakie są pierwsze wrażenia po wejściu na stronę.
www.koronczarnia.pl

Wystawiam na aukcję piękne kolczyki frywolitkowe "Fandango" (takie, jak na zdjęciu).

Kolczyki są nowe, ręcznie robione w pracowni artystycznej Koronczarnia Kawkowo.

Wymiary: kolczyk bez bigla - ok. 5 x 4 cm, z biglem - ok. 6,5 cm;
nici bawełniane Aida Coats 20 w kolorze bordo
koraliki szklane
bigle posrebrzane

Zapraszam do licytacji

Opracowała już kilkanaście wzorów kolczyków robionych techniką frywolitkową.

Kolczyki "Volta" i wiele innych można kupić na aukcji na Allegro

W ogródku nie za bardzo da się pracować. Nie pozostaje nic innego, jak siedzenie w domu przy kominku.

Idealna pora, by się zająć czynnościami, na które latem nie ma czasu.

Moja żona zabrała się za dzierganie koronek. Siedzi z szydełkiem i czółenkami prawie całe dnie i wymyśla coraz to nowe wzory.

To aniołek.

Są jeszcze: rybka, kogut, baranek, sowa, domek, bocian i łoś - ozdoby choinkowe.

Można je kupić na aukcji na Allegro

28 – 29 lipca Farma Art – Styl

ATRAKCJE:

Warsztaty – Ginące Zawody- garncarstwo: toczek i wypalanie.

Starocie, antyki, wyroby artystyczne i inne…z duszą.

Atrakcje dla dzieci: kontakt z przyrodą, salonik twórczy.

Kulinarne pyszności z wiejskiej kuchni: chleb domowy ze smalcem i ogórkiem, kaszanka po chłopsku, bigosy, pierogi, zupy, kiszka i baby ziemniaczane, grill, domowe ciasta.

Domowe wyroby: wina, podpiwek, piwo z jęczmienia, przetwory, miody.

Wróżby.

Kolekcja mody z warszawskiej pracowni artystycznej W.I.L.K

28.07.2007 sobota, 12.00

budowa pieca węgierskiego i obserwacja procesu wypalanie ceramiki.

29.07.2007 niedziela, 13.00

demontaż pieca i wyjęcie wypalonej ceramiki.

Wstęp wolny

Program może ulec zmianie bez podawania przyczyn.

Kontakt:

Maria Augustynowicz

Jonkowo, ul. Olsztyńska 64

tel. 089 512 92 46, kom. 604 502 901

Panie, które przyszły na imprezę miały wyjątkową okazję przymierzyć ubrania, wydobyte ze starych szaf, przyglądając się w lustrach. . Za symboliczną złotówkę można było kupić naprawdę piękne ubrania, torebki, biżuterię, buty, kapelusze, szale i inne kobiece rekwizyty.

Powodzeniem cieszyły się też oryginalne ubiory z kolekcji z warszawskiej Pracowni Artystycznej W.I.L.K. i tradycyjnie już na FARMIE szydełkowe cudeńka.

Dzięki firmom Oriflame i Herbalife, można było poddać się bezpłatnemu pomiarowi tkanki tłuszczowej, oczyścić i odżywić skórę twarzy, i oddać się w ręce profesjonalnej makijażystki.

W przerwach ciuchowego szaleństwa, panie w ciekawie zaaranżowanych kącikach wypoczynkowych, przy kawie, delektowały się sałatką z krewetek, domową szarlotką i sernikiem.

„Atmosfera, która się wytworzyła, przeszła moje wyobrażenia. Dziękuje wszystkim Paniom, bo dzięki nim ja również bawiłam się świetnie” – mówi pomysłodawca i organizator spotkania Maria Augustynowicz.

Popatrz tylko, jakie wspaniałe rzeźby z kamienia i stali robi ten człowiek: http://picasaweb.google.pl/pawel.pekalo/PekaloPraceNiektore

Paweł Pękalski wystawiał swoje rzeźby w trakcie marcowego Targu Staroci w Jonkowie. Mam nadzieję, że będzie obecny również na kwietniowym (28 29 04).

Od muszli, aż do współczesnych banknotów i monet. Dzieje pieniądza chińskiego stają się też pretekstem dla zagłębienia się w historię Chin i wydarzenia polityczne (zmiany panujących dynastii, najazdy), a także tajniki myśli technicznej (metalurgia, pieniądz papierowy), sztuki (kaligrafia, malarstwo) i rozwoju handlu.
Wystawa gości w Muzeum Archeologicznym w Krakowie dzięki uprzejmości Ambasady Chińskiej Republiki Ludowej w Warszawie. Wystawę będzie można zwiedzać .

Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, Kamienica Hippolitów

Wystawa pokazuje charakterystyczne cechy wnętrz z dawnych epok. Można być pewnym, że tak właśnie mieszkali niegdyś zamożniejsi krakowianie. Zarówno typy mebli jak i obrazy, tkaniny oraz rozmaite bibeloty, a także sposób aranżacji wnętrz oddają klimat dawnych czasów, dawnych obyczajów.Na dwóch piętrach kamienicy Hipolitów urządzono wystawę wnętrz. Możemy więc zobaczyć gabinet bogatego mieszczanina z XVII w., którego ozdobą jest stiuk B. Fontany. Obok niewielki gabinecik z tego czasu z zachowaną szafką w ścianie.
Stamtąd przechodzimy do sypialni ozdobionej rokokowymi malowidłami w pastelowych kolorach i meblami zdobionymi dekoracją kwiatową. Dalej znajduje się bawialnia urządzona meblami z różnych epok, a więc w taki sposób jak niegdyś urządzano mieszkania. Ściany zawieszone są obrazami, bowiem mieszczanie chętnie kolekcjonowali obrazy. Największą salę zajął pokój kolekcjonera. W okresie autonomii galicyjskiej wielu krakowian, a także osiedlających się tu przyjezdnych, gromadziło wspaniałe kolekcje dzieł sztuki zarówno dawnej jak i współczesnej. Kolekcje te zapełniały gęsto ich mieszkania, tworząc prawdziwe muzea - i taki właśnie jest pokój kolekcjonera.
Na drugim piętrze pokazano mieszkanie rodziny z końca XIX w. Jest tu pokój babci, przytulny, nieco staroświecki i zagracony mnóstwem drobiazgów, jest pokój panienki - urządzony skromnie i bezpretensjonalnie prostymi sprzętami, bez nadmiernej ilości ozdób.
Ośrodkiem życia jest jadalnia ze stołem na środku - wisząca nad nim lampa naftowa rzuca ciepłe światło. Wielki kredens, obficie rzeźbiony, zastawiony jest rozmaitymi naczyniami, obok na stoliku błyszczący samowar.
O pozycji gospodarzy domu świadczy jednak salon, w którym króluje fortepian i wielka kanapa. Zdobią go obrazy i kilimy, a także serwantka z mnóstwem drobiazgów oraz rozłożysta palma.
Na koniec można zajrzeć do sypialni państwa, urządzonej garniturem mebli, w którym najważniejszą rolę odgrywają małżeńskie łoża. Zaś dwa gołąbki ze złoconej ramy lustra przypominają o trwałości małżeńskiego związku.

Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, Celestat

Eksponowana jest tu, pochodząca z Kolekcji Militariów MHmK, dawna broń, która używana była w minionych wiekach przez obrońców miasta, a także jeden z najwcześniejszych i jeden z ostatnich widoków Krakowa otoczonego murami obronnymi, na straży których stali członkowie Bractwa Kurkowego. Uzupełniają je ikonograficzne przedstawienia fragmentów dawnych krakowskich obwarowań.
W skarbczyku zgromadzono fragmenty dawnej brackiej zastawy, puchary, medale nagrodowe, dawne skrzynie na kura i dokumenty oraz szczególnie cenne wyroby rzemiosła artystycznego. Spośród nich wymienić należy zestaw przyborów do parzenia herbaty, wykonany ze srebra i kości słoniowej a będący darem cesarza Franciszka Józefa I dla krakowskiego bractwa.
Sala strzelecka w dużym stopniu odtwarzająca XIX-wieczny wygląd tego pomieszczenia, z dominującym fryzem z portretów krakowskich królów kurkowych i srebrnym kurem pośrodku ekspozycji. Obok prezentowane są cenne dary abdykacyjne "ptasich władców" (tzw. "klejnoty"), berła, laski i łańcuchy. Pomieszczone w gablotach eksponaty ilustrują dzieje bractwa od powstania do II wojny światowej.

Muzeum Archeologiczne w Krakowie

Dnia 30 czerwca 2001 roku na terenie Ośrodka Magazynowo-Studyjnego MAK w Branicach dokonano otwarcia nowej stałej wystawy, poświęconej garncarstwu prahistorycznemu. Wystawa, urządzona ze zbiorów nowohuckiego Oddziału naszego Muzeum, mieści się w tzw. lamusie, czyli w budynku późnorenesansowego dworu obronnego w Branicach.

Wystawa ukazuje historię garncarstwa na ziemiach polskich od czasów pojawienia się pierwszych naczyń glinianych w VI tysiącleciu p.n.e. do XII wieku n.e. Umiejętność lepienia naczyń pojawiła się na naszych ziemiach wraz z przybyciem z południa pierwszych ludów rolniczych, około 5400 lat p.n.e. Wytwarzano naczynia delikatnej roboty - cienkościenne, często bogato zdobione o starannie opracowanych powierzchniach; służyły one do spożywania posiłków. Do gotowania z kolei służyły naczynia grubościenne, wykonywane z gliny z domieszkami organicznymi i mineralnymi. Dzięki tym domieszkom wykonane z takiej masy (ceramicznej) naczynia posiadały lepsze właściwości użytkowe, m.in. wytrzymywały długotrwałe podgrzewanie w ognisku.

Do przybycia na nasze ziemie ludności celtyckiej, co nastąpiło ok. 300 r. p.n.e., naczynia lepione były ręcznie. Podczas przygotowywania wystawy wykonano cały szereg eksperymentów odtwarzających produkcję garnków z taśm i wałków glinianych. Wykonana taką techniką ceramika po wysuszeniu wypalana była następnie w ognisku. Próbowano też wykonywania naczyń na kole garncarskim.
Sztuka lepienia naczyń
Sztuka lepienia naczyń     Trudna sztuka lepienia
Trudna sztuka lepienia     Lepienie naczyń
Lepienie naczyń
Naczynia...
Naczynia...     Naczynia...
Naczynia...     Sztuki lepienia c.d.
Sztuki lepienia c.d.
Sztuka toczenia naczyń
Sztuka toczenia naczyń     Sztuka toczenia naczyń
Sztuka toczenia naczyń

Umiejętność toczenia naczyń przynieśli na nasze ziemie Celtowie. W okolicach Nowej Huty odkryto osady celtyckie, na których odkryto doskonałej jakości ceramikę toczoną na kole i malowaną w białe i czerwone pasma. Wykonywaną przez nich te piękne naczynia wypalano w specjalnych piecach garncarskich o pionowym ciągu. Obok takiej ceramiki, produkowanej przez wyspecjalizowanych rzemieślników, na użytek domowy wytwarzano nadal ceramikę lepioną ręcznie.

Po zaniku osadnictwa celtyckiego w Małopolsce umiejętność toczenia naczyń uległa zapomnieniu, aby ponownie pojawić się tu na przełomie II i III wieku naszej ery. W owym czasie na terasie lewego brzegu Wisły powstało szereg ośrodków, zamieszkałych przez garncarzy, m.in w Pleszowie, Cle i Igołomi. Produkowano tam ceramikę o gładkich, ciemnych i błyszczących powierzchniach, pełniącą funkcję zastawy stołowej, jak i grubej roboty naczynia kuchenne. Wypalano je w specjalnych piecach zagłębionych w ziemię, często o konstrukcji dwukomorowej.

Ceramika pochodząca z najstarszych osad słowiańskich jest lepiona ręcznie, od VII wieku obtaczana na wolnoobrotowym kole garncarskim. Naczynia zdobione są prostymi ornamentami wykonywanymi narzędziami w rodzaju grzebienia.

Na wystawie można obejrzeć także model dwukomorowego pieca garncarskiego i koło garncarskie o konstrukcji sponowej. Obok budynku w którym znajduje się wystawa, odtworzono piec garncarski z początków naszej ery. Otwarcie wystawy połączone było z całodziennym festynem archeologicznym.

Małgorzata Kaczanowska

Obie połączone stałe wystawy zajmują osiem sal I piętra Pałacu. Myśl przewodnia Galerii nawiązuje do romantycznej idei Izabeli Czartoryskiej, która pragnęła ukazać pamiątki – prawdziwe i rzekome – głównie po królach i wybitnych osobistościach Polski, zebrane ku pokrzepieniu serc rodaków po utracie niepodległości z końcem XVIII wieku.

Na szczególną uwagę zasługują portrety: ostatnich Jagiellonów wykonane w warsztacie Łukasza Cranacha Młodszego w połowie XVI wieku, oprawione w XIX wieku w jedną ramę, a także całopostaciowe wizerunki marszałka wielkiego koronnego Łukasza Opalińskiego i Agnieszki z Tęczyńskich Firlejowej.

Do grupy pamiątek przypominających wiktorię wiedeńską należą namioty, polskie zbroje husarskie, bogato zdobione rzędy końskie, uzbrojenie, drobiazgi – m.in. czarka przypisywana wezyrowi Kara Mustafie i portrecik Kulczyckiego, legendarnego założyciela wiedeńskich kawiarni, a także cztery gwasze przedstawiające poselstwo Jana Gnińskiego do Stambułu w latach 1677-78 autorstwa Pierre’a Paula Sevina (1679).

Są tu również pamiątki przywołujące wielkie postacie polskich hetmanów – Stefana Czarnieckiego, Hieronima Sieniawskiego i Stanisława Żółkiewskiego.

Drugi wątek ekspozycji tworzą liczne wybitne wytwory europejskiego rzemiosła artystycznego, głównie z okresu średniowiecza i z czasów nowożytnych – do najcenniejszych obiektów należy dyptyk z kości słoniowej ze scenami z życia Chrystusa należący według tradycji do królowej Jadwigi, wykonany w Turyngii lub Saksonii z końcem XIV wieku, wchodzący w skład liczącego ok. 70 obiektów zespołu wyrobów z tego surowca. Również w kości słoniowej została wyrzeźbiona postać Matki Boskiej z Dzieciątkiem, powstała we Francji z końcem XIV wieku.

Do najbardziej wartościowych tkanin należą: tzw. antepedium z Rudawy, pochodzące z wawelskiej kaplicy Jana Olbrachta (haft frankoflamandzki, 1. połowa XV wieku) i brukselski arras Złoty deszcz (1515-1520).

Stosunkowo bogato prezentuje się kolekcja zabytkowej majoliki włoskiej. Znajdują się tu m.in.: talerz ze sceną pojedynku Zerbina z warsztatu Giacoma Manciniego z połowy XVI wieku, przedstawiający epizod 24. pieśni Orlanda Szalonego Ariosta, oraz misa z wyobrażeniem piekarza, wykonana przez Mistrza Karykatur w Faenzy w latach 20. XVI wieku.

Całości dopełniają wybrane dzieła malarstwa. Poszczególne sale gromadzą zabytki z tych samych okresów historycznych lub podobnego gatunku.
Ich nazwy nawiązują do dominujących w nich zespołów dzieł sztuki: Jagiellonów i Wazów, Namiotowa, Korytarzyk (zwana salą Pompa funebris od zgromadzonych tu pamiątek związanych ze staropolskimi pogrzebami), Skarbiec, Majolikowa, Saska, Norblinowska, Stanisława Augusta Poniatowskiego (Konstytucji 3 Maja).

"Galeria Rzemiosłoa Artystycznego"

Muzeum Narodowe w Krakowie - Gmach Główny

Największa tego typu stała ekspozycja w Polsce. Zaznajamia zwiedzających z bogactwem polskiego i zachodnioeuropejskiego rzemiosła artystycznego w układzie chronologicznym, od czasów wczesnego średniowiecza po secesję.

[]Została otwarta dla publiczności w grudniu 1998 roku i prezentuje 3.791 zabytków w 9. salach wystawowych i w dwóch aneksach. Scenariusz wystawy opracowany został przez Stanisławę Odrzywolską we współpracy z dr Marią Taszycką.

Najstarszym i najcenniejszym zabytkiem jest czara włocławska powstała w 1. połowie X wieku, przypuszczalnie w warsztacie znajdującym się na terenie Lotaryngii lub Alemanii. Wykuta w srebrze, ze śladami złocenia, z dekoracją rytowaną, puncowaną i niellowaną. Na powierzchni naczynia z czterema wypukłymi medalionami, umieszczono 8 scen opowiadających historię wyzwolenia Izraela z niewoli Madianitów przez Gedeona (Stary Testament, Ks. Sędziów, rozdz. VI-VII), uzupełnionych ornamentem roślinnym i geometrycznym. Czara przypuszczalnie była naczyniem liturgicznym, zapewne kielichem mszalnym. Wyorana w 1909 roku na polu pod Włocławkiem, została następnie poddana konserwacji z zakładzie Feliksa Łopieńskiego w Warszawie i w 1910 roku, zakupiona na raty, stała się własnością Muzeum Narodowego w Krakowie.

Wyjątkową pozycję w zespole zajmuje depozyt złożony w Muzeum przez konserwatora miejskiego. Jest to pochodzący z XIII-XV wieku korpus witraży z kościoła dominikanów św. Trójcy w Krakowie, jedyny tak duży zespół witraży średniowiecznych w polskich zbiorach muzealnych.

Bogata muzealna kolekcja tkanin i ubiorów jest reprezentowana zabytkami od XIV po początek XX wieku. Najstarszym zabytkiem jest aksamitna stuła z końca XIV wieku pochodząca z opactwa benedyktynów w Tyńcu. Imponująco przedstawia się kolekcja ornatów od XV do XVIII wieku, szczególnie cenne są te z bogato haftowanymi preteksatami z XV wieku oraz uszyte z tkanin włoskich.

Do bardzo cennych zabytków należą jedwabne pasy kontuszowe z XVII i XVIII wieku, wśród których znajduje się unikat w skali światowej - perski pas z postaciami sokolników z 2. poł. XVII wieku. Do unikatów należy kontusz i żupan - strój szlachecki po Janie Potockim z 3 ćw. XVIII wieku.

Prezentowana kolekcja sukien damskich od początku XIX wieku po początek XX wieku daje kompletny przegląd mody damskiej całego stulecia, uzupełniony o dodatki i akcesoria: szale, bieliznę, biżuterię, wachlarze, rękawiczki.

Srebra korpusowe i zabytki sztuki emalierskiej wchodzące w skład kolekcji złotnictwa są zbiorem zróżnicowanym. Bez wątpienia najwcześniejsze i najcenniejsze zabytki to czara włocławska i relikwiarz kurszwicki.
Oprócz cennego krzyża z Limoges zabytki średniowiecznego emalierstwa są reprezentowane w kolekcji bardzo skromnie. Podobnie jest ze złotnictwem sakralnym z XV i XVI wieku. Natomiast dzięki darczyńcom m.in. Emerykowi Hutten-Czapskiemu, Muzeum posiada najlepszą kolekcję polskich łyżek z XVI i XVII wieku - niezwykłych zabytków zdobionych sentencjami w języku polskim. W kolekcji muzealnej znajdują się ponadto naczynia srebrne, częściowo złocone, zarówno o przeznaczeniu świeckim, jak i kościelnym. reprezentowane są warsztaty głównie środkowoeuropejskie: Kraków, Lwów, Wrocław, Gdańsk, Toruń oraz ośrodki zachodnioeuropejskie: Augsburg, Norymberga, Hamburg.

Zabytkiem wysokiej klasy jest datowany na rok 1788 surtout de table - dzieło Teodora Pawłowicza - jednego z najwybitniejszych złotników warszawskich z 4 ćw. XVIII wieku. Surtout de table, z dekoracją w typie Ludwika XVI, jest przypuszczalnie częścią większego serwisu wykonanego dla rodziny Radziwiłłów, o czym świadczy rytowany dwukrotnie herb Trąby. Ze sreber XIX wiecznych na uwagę zasługują zespoły zabytków z warsztatów krakowskich i warszawskich.

Z akcesoriów stroju w zbiorach Muzeum znajduje się bardzo cenny zestaw polskich guzów do ubiorów oraz pasów metalowych, w tym srebrnych, z XVII i XVIII wieku.

Kolekcja szkieł obejmuje zabytki od wieku XV. Najcenniejsze zespoły to: kolekcja szkieł barokowych z manufaktur polskich takich jak Lubaczów i Naliboki-Urzecze, zebrana m.in. przez Emeryka Hutten-Czapskiego, Stanisława Ursyn-Rusieckiego i Macieja Wentzla.

Pośród zabytków związanych z prężną działalnością krakowskich cechów, najcenniejszy jest wilkom cechu mieczników z wyobrażeniem św. Floriana i godłem korporacji. Wykonany ze szkła, malowany emaliami, powstał w Krakowie ok. 1700 roku.

W Muzeum znajduje się największa w Polsce kolekcja tzw. szkieł serwisowych z manufaktur polskich i czeskich z przełomu XVIII/XIX wieku. Jest to zbiór nie tylko duży ilościowo, ale także ciekawy ze względu na różnorodność form i dekoracji.

Dzięki kolekcji należącej do byłego Muzeum Przemysłowego w oraz darczyńcom, Muzeum posiada jedną z najlepszych w Polsce kolekcji środkowoeuropejskiego, głównie czeskiego szkła biedermeierowskiego. Również Muzeum Przemysłowemu zawdzięczamy unikatową kolekcję szkieł z 2 poł. XIX wieku reprezentującą historyzm. Dzięki zakupom tegoż Muzeum na Wystawach Światowych w latach 1873 i 1875 Muzeum posiada obecnie unikalny w skali kraju zbiór szkieł z manufaktury Antonio Salviatiego z Wenecji oraz kolekcje szkieł z hut czeskich, zamawianych przez wiedeńską firmę Lobmeyr. Przykładem szkła weneckiego z hut na wyspie Murano jest patera z figurą smoka wykonana ze szkła barwionego, formowanego ręcznie powstała przed 1878 rokiem w manufakturze Antonio Salviatiego.
Zabytki secesyjne to skromny ilościowo zbiór, w którym najcenniejsze są szkła autorstwa Emila Galle. Flakon na perfumy jego projektu wykonany w Nancy w latach 1898-1902 jest przykładem francuskiego szkła secesyjnego. Flakon należy do krótkiej autorskiej serii “Rose de France” ze starannie wymodelowaną różą z barwnej masy szklanej.

Ważnym zespołem zabytkowym jest zbiór ceramiki, niewątpliwie jeden z ważniejszych tego rodzaju w Polsce. W zbiorze tym znajdują się romańskie płytki posadzkowe, kafle gotyckie i barokowe, majoliki włoskie z XVI wieku oraz fajanse polskie z XVIII wieku.
Kafel z herbem Nałęcz i inicjałami Piotra Gembickiego, biskupa krakowskiego w latach 1642-1657. Pochodzi z pieca, który znajdował się w pałacu biskupim w Krakowie, datowany jest na około 1650. Najcenniejsze zabytki pochodzą z manufaktury królewskiej w Belwederze i z manufaktury Karola Wolfa na Bielinie w Warszawie. Na uwagę zasługują: waza, półmisek i talerz z Serwisu Sułtańskiego z 1777 roku. Liczący pierwotnie 280 sztuk serwis wykonany w królewskiej manufakturze fajansu w Belwederze, jako dar króla Stanisława Augusta Poniatowskiego dla sułtana Abdul Hamida I, najprawdopodobniej w dwóch wersjach - bez napisów (waza i półmisek) oraz ze złotymi tekstami dedykacji w języku tureckim (talerz).

Wazon w typie “Tsun” z manufaktury Karola Wolffa na Bielinie w Warszawie, 1780-1795, to przykład znakomitych polskich fajansów z ostatniej ćwierci XVIII wieku. Fajanse z manufaktury na Bielinie nawiązywały do realizacji królewskiej manufaktury w Belwederze. Wazon ten jest zarazem pięknym przykładem inspiracji sztuką Dalekiego Wschodu, tak jeśli chodzi o formę, jak i motywy dekoracyjne.

W zbiorach Muzeum znajduje się kolekcja porcelany z najbardziej znanych i najznakomitszych manufaktur europejskich: Miśni, Wiednia, Berlina oraz z Sevres. Figurki przedstawiające Szlachcica i Szlachciankę, z połowy XVIII wieku, to przykład polskiej tematyki obecnej w produkcji manufaktury miœnieńskiej.

Szczególnie cenne zespoły ceramiki pochodzą z polskich manufaktur w Korcu, Baranówce, Tomaszowie Lubelskim i Ćmielowie.

Rarytasem w zbiorach polskich jest część serwisu do kawy złożona z dzbanka, mlecznika i filiżanki ze spodkiem z porcelany malowanej i złoconej. Został zaprojektowany przez znanego architekta wiedeńskiego Josefa Hoffmanna w 1910 roku.

Wazon z korowodem nagich postaci-symbol polskiej ceramiki secesyjnej, jeden z wielu projektów Jana Szczepkowskiego, zajmującego się w początkach kariery artystycznej ceramiką dekoracyjną i użytkową, wykonywaną w manufakturze Kirchmayerów na Dębnikach w Krakowie.

W zbiorze zabytków wykonanych z różnych metali znajduje się kilka naczyń średniowiecznych z brązu, duży zespół dzwonów m.in. gotyckich i moździerzy. Na uwagę zasługuje wielki moździerz apteczny z herbem Wazów, odlany przez gdańskiego ludwisarza Gerarda Benninga w 1623 roku. Ponadto w kolekcji znajdują się liczne naczynia i przedmioty z cyny od XVII po XX wiek, duża ilość zabytków kowalstwa i ślusarstwa - skrzynie skarbcowe, zamki, klucze. Wśród zabytków z okresu secesji najcenniejszy jest świecznik projektowany przez Henri Van der Veldego.

W przechowywanych w Muzeum zbiorach mebli polskich i obcych znajdują się zespoły skrzyń, sepetów, kufrów i lad cechowych z XVII i XVIII wieku. Na szczególną uwagę zasługują tu: hiszpańskie vargueno z przełomu XV i XVI wieku, kabinety wykonane w Genui oraz kilka rokokowych mebli francuskich.

Kabinety genueńskie z XVI wieku zostały wykonane z drewna orzechowego, bogato rzeźbione, m.in. zdobione fryzem z kasetonami z popiersiami mężczyzn. Z kolekcji skrzyń - sprzętu popularnego w wieku XVII - szczególnie interesujące są: zakrystyjna i wyprawowa. Zdobione bogatą dekoracją snycerską i malarską - personifikacjami czterech pór roku, scenami ze Starego Testamentu - Zuzanna i starcy oraz Dawid i Betseba.

Na interesującą kolekcję mebli polskich i obcych składają się w głównie zabytki XVIII-wieczne z Gdańska i Kolbuszowej, a także meble empirowe, biedermeierowskie i secesyjne.

Warta uwagi jest duża kolekcja małych form meblarskich, składająca się z sepetów, lad cechowych, kuferków, szkatułek i kasetek, zdobionych technikami intarsji i inkrustacji.

Barokowa drewniana kołyska z około 1730 roku była darem króla Augusta II dla Joachima Daniela Jaucha, pełnomocnika królewskiego do spraw budowlanych, z okazji chrztu syna. Według tradycji służyła w niemowlęctwie wybitnemu polskiemu historykowi Joachimowi Lelewelowi (1786-1861), który był prawnukiem Joachima Daniela Jaucha.

Prezentowane wnętrze barokowe z 1 połowy XVIII wieku z meblami gdańskimi: stołem i krzesłami, szafą sieniową oraz prasą do bielizny zwaną tłocznią.

W zbiorach najliczniej reprezentowane są - zarówno polskie jak i wiedeńskie - meble empirowe i w stylu Biedermeier. We wnętrzu empirowym znajduje się komplet mebli z wiedeńskiego warsztatu firmy Josepha Danhausera z lat 1815-1840. Kanapę z kompletu na zaplecku zdobi scena mitologiczna - Orfeusz grający na flecie.

Biedermeier - styl mieszczański ukształtowany w Europie Środkowej w latach 20. XIX wieku jest prezentowany w galeryjnym wnętrzu biedermeierowskim. Wygodne sofy, fotele, krzesła, stoły składające się na komplety mebli salonowych oraz serwantki i komody znakomicie ilustrują solidność i wygodę cenioną w tej epoce.

Zespół instrumentów muzycznych zawiera szereg zabytków polskiego lutnictwa. Niezwykłym zabytkiem jest viola da gamba z 1601 roku wykonana przez Marcina Groblicza I w Krakowie. Z innych instrumentów na uwagę zasługują: małe, przenośne organy - portatyw szkatulny z XVII wieku, teorban wiedeński z 1702 roku i duży bęben orkiestry Milicji Wolnego m. Krakowa z 2. ćwierci XIX wieku.

Jest też zespół fortepianów, w tym trzy krakowskie z początku XIX wieku.

Kolekcję zegarów otwiera cenny zbiór XVII i XVIII wiecznych zegarów kaflowych. Zwłaszcza dwa z warsztatu Wolfganga Prennera z Krakowa zasługują na szczególną uwagę. Unikalnym zabytkiem jest też zegar-kula z warsztatu Dawida Schrötera z Elbląga. W naszej kolekcji posiadamy ponad to zegary stołowe, talerzowe i kominkowe. Cenne są tu “cracoviana” autorstwa Jana Gotfrieda Krosza z 2 poł. XVIII wieku: zegar z figurą Chronosa i rzadki egzemplarz zegara podróżnego. Najlepsza w Polsce jest kolekcja zegarów empirowych, głównie kominkowych. Ich oprawy to dzieła francuskich lub wiedeńskich brązowników. Równie bogato prezentuje się zegarmistrzostwo XIX wieczne, głównie z czasu panowania stylu biedermeier.

Ekspozycję w sali z zabytkami z przełomu XVIII/XIX wieku otwiera gablota z pamiątkami po wybitnych osobistościach: Tadeuszu Kościuszce, są to m.in. tabakierki, pierścień po matce, pamiątki związane z uchwaleniem Konstytucji 3 Maja oraz te wiązane z osobą Księcia Józefa Poniatowskiego. Niewielką, ale osobną część ekspozycji poświęcono Adamowi Mickiewiczowi: w zbiorze znalazł się m. in. portfel, który Poeta miał ze sobą podczas ostatniej podróży do Konstantynopola, a w nim oprawiony w morę notes z kilkoma słowami tureckimi zapisanymi na pierwszej karcie, bilet wizytowy, ołówek i gęsie pióro, którym pisał w przeddzień śmierci. Inną pamiątką jest kasetka na fajkę i przybory, trzy fajki oraz szachowe figurki. Równie cenne są tabakierki Poety: jedna drewniana, z wprawionym w wieczko medalem Tadeusza Kościuszki, druga - z zapisu Juliana Niemcewicza - wykonana z muszli.

Na osobną uwagę zasługuje kolekcja judaików, zakupiona w latach 1935-1939. Wszystkie nabyte wówczas zabytki pochodzą z ziem Drugiej Rzeczypospolitej. Obecnie jest to najciekawszy zbiór judaików w Polsce, a znajdują się w nim cenne i rzadkie srebra z XVII i XVIII wieku. Zbiór zawiera przedmioty związane z liturgią synagogalną i domową, używane podczas świąt religijnych oraz uroczystości rodzinnych.

Prawdziwym unikatem jest drewniana, bogato rzeźbiona i polichromowana szafa ołtarzowa Aroon-ha-kodesz, służaca do przechowywania zwojów Tory.

Zbiornik na wodę do rytualnego polewania rąk - kijor, wykonany z kutej blachy miedzianej, powstał w Polsce w 1744 roku.