Człowiek rycerski, tak. Ale nie wykastrowany, do kroćset diabłów! Naprzód facet musi umieć uderzyć pięścią w stół gdy go szlag trafia. Umieć dać swojej kobiecie rozkosz tudzież ból i jeszcze podejmować próby kłócenia się. Próby, bo ma szansę osiągnąć jakieś rezultaty na tym polu po jakichś dwudziestu/dwudziestu pięciu latach. Co nie jest powodem do rezygnowania z konfrontacji.

Mężczyzna ma obdarowywać swoją kobietę, zaskakiwać ją swoimi pomysłami. Zabierać do knajpy/teatru/kina/na koniec świata, a gdy inni faceci się na nią gapią - wtedy demonstracyjnie ją obejmować i gasić wyzywającym spojrzeniem, ażeby bardziej zainteresowali się swoimi butami.

I to on powinien się zastanawiać gdzie przenocujemy i jak wrócę do domu.

Cóż może być piękniejszego, nad człowieka rycerskiego? Silnego, który umie panować nad swoją siłą i szlachetnie ją wykorzystywać. Który jest normalny. Lubi kobiety i siebie też lubi.

Samiec ma myśleć, podejmować z kobietą grę. Jednakowoż nie na kolanach, błagając. To nie jest zabawne. Pewna stara zasada psychologiczna mówi, że im bardziej się kogoś gnębi, tym mniej się go lubi.

Bo niefajny jest układ, kiedy jedno płacze, a drugie po nim skacze. I wiecie co w tym najciekawsze? Rola skaczącego nie jest wcale tak komfortowa, jakby się wydawało. Fececi: nie dajcie po sobie skakać!

Wiem. Nie ma ludzi idealnych.
Zwłaszcza mężczyzn.