Polecam szczególnie kilka filmów:

BESTIA W NAS Reżyseria: Yves Scagliola, Dania, Szwajcaria 2007. Projekcje: 11 Maja ‘08 12:30 i 14 Maja ‘08 19.45;

To film poświęcony walkom zwierząt i fascynacji, jaką wzbudzają one u ludzi niezależnie od kultury i kraju pochodzenia. Walki kogutów na Bali, psów w Meksyku, świerszczy w Pekinie to widowiska, które obserwuje reżyser filmu. Do walk zwierząt porównuje on, bardzo popularne w Stanach Zjednoczonych, walki robotów, zastanawiając się jednoczeście, co tak przyciąga ludzi do tego rodzaju widowisk.

HOLENDERSKA FABRYKA KOKAINY Reżyseria: Jeanette Groenendaal, Holandia 2007. Projekcje: 11 Maja ‘08 18:45; 12 Maja ‘08 17:45;

Główny bohater filmu, Arend, to 62-letni kokainista, od trzydziestu lat na haju. Cierpi na różne manie prześladowcze, tropi spiski, czuje się podsłuchiwany i inwigilowany. Film ma klimat jego paranoicznych rojeń i teorii spiskowych, ale opowiada także, w sposób rzeczowy o wojnie kokainowej i ogromnej produkcji tego narkotyku w Holandii.

MECHANICZNA MIŁOŚĆ Reżyseria: Phie Ambo, Produkcja: Dania, Finlandia 2007. Projekcje: 09 Maja ‘08 17:30; 13 Maja ‘08 21:45; 17 Maja ‘08 16:00;

Film opowiada historię profesora Ishiguro od lat badającego relacje człowiek-robot na Uniwersytecie w Osace, który stworzył replikę samego siebie i obserwuje reakcje na nią członków własnej rodziny. Reżyserka filmu zadaje wiele ważnych pytań, o to czy roboty mają dusze, czy człowiek jest w stanie pokochać robota i czy może stworzyć się między nimi więź. Próbuje na nie odpowiedzieć obserwując rezydentów domu spokojnej srarości i ich „Paro”, czyli roboty terapeutyczne, wyglądem przypominające młode foki.

NIE ZROZUM MNIE ŹLE Reżyseria: Adina Pintilie, Rumunia 2007. Projekcje:18 Maja ‘08 15.15;

W 2006 roku, w ramach warsztatów filmowych, reżyserka przez kilka tygodni rejestrowała pacjentów szpitala psychiatrycznego Calugareni, w Rumunii. Film skupia się przede wszystkim na kompulsywnych czynnościach chorych, a także ich przekonaniach o posiadaniu nadzwyczajnych umiejętości. Jeden z nich tak wyjaśnia swoją zdolność do zatrzymywania deszczu: „Jem kakao, miód, orzechy, czekoladę, mleko i cukier, pomieszane ze sobą… w moim ciele rozpoczyna się reakcja chemiczna… Lipidy i proteiny zamieniają się w glukozę, a z niej powstaje energia i woda. Tak powstają promienie alfa, beta, delta i tetha, które rozpraszają chmury i deszcz przestaje padać”

Dopadł mnie bardzo nieprzyjemny zapach, wskazujący na to, że któryś z domowników (w chwili obecnej w składzie: 2 koty, pies i ja) postawił gdzieś bombę. Szukając winnych siebie wykluczyłam w pierwszej kolejności, gdyż jako jedyna opanowałam sztukę siadania na klopie (acz kotka czyni pewne przymiarki w kierunku zdobycia tego skilla).

Niestety sam obiekt tak łatwo się zlokalizować nie dał, bo budowa mojego domu jest taka, że jak się idzie z punktu A, z którego odczyt (tutaj - natężenie zapachu) wskazywałby gradient w kierunku punktu B, to gdzieś po drodze znajdzie się taki punkt C, że gradient wskazuje oddalony od wszystkich trzech punkt D. Chyba nie wyrażam się jasno, ale jak ktoś chce, to może sobie wyobrazić, jak to jest szukać źródła zapachu w kilkupietrowym domu z otwarą klatką schodową, nieregularnym układem pokoi i mnóstwem bibelotów, które tłumią jedne a wzmacniają inne zapachy.

Oczywiście gówno znalazłam w takim układzie. Znaczy nic nie znalazłam i jak śmierdziało tak od bez mała 2 godzin nadal śmierdzi. Ponieważ to nie jest pierwszy taki przypadek, przyszło mi do głowy nabyć sobie jakiś czujnik zapachu a'la ręczny licznik Geigera. Nawet bez lokalizacji, bo choć nadal musiałabym chodzić jak po polu minowym i szukać, to przynajmniej mogłabym się zakutać jak afgański bojownik i komfort takiego szukania byłby wart zachodu.

W sklepach nic nie znalazłam, jak można się było spodziewać. Za to trafiłam na kilka interesujących projektów, z których moją uwagę przykuł zwłaszcza ten. Jest to, wg. tego co pokazane, gotowy robot wykorzystujący sieć sensorów molekuł, używanych m.in. przez przemysł do wykrywania ulatniającego się gazu. Jako że zapachy to nic innego, jak rozproszone molekuły z zakresu tych, na które czuły jest nasz nos.

I o to to-to właśnie mi chodziło! Przy czym ja bym to na swoje potrzeby uprościła i umieściła sensory o odpowiedniej czułości w 4ch punktach przestrzeni, tak by urządzenie mogło mi podać jedynie bieżący wektor gradientu.

Pojawił się skromny na razie pomysł, by w tym kierunku poeksperymentować.

Trzeba:

• Ustalić listę substancji, na które reagować ma sensor, czyli pewnie jakieś gazy bakteryjne
• Znaleźć sensor czuły na te substancje

Ustalić listę substancji nie jest trudno, wystarczy zapytać kogoś, kto ma dostęp do podręczników od biochemii. Całe szczęście parę takich osób znam. I bardzo chętnie podjęłabym się takiego projektu, gdybym tylko znalazła jakieś sensory, czułe na te właśnie substancje, a które możnaby dokooptować na USB lub jakiś inny port ze powszechnie dostępnych standardów IEEE. Albo jeszcze lepiej do Mindstorms, bo ze mnie jest taki konstruktor jak z koziej dupy trąba, który męczyć się niepotrzebnie nie lubi ;p

Do tej pory natykałam się tylko na sensory do zastosowań przemysłowych i wojskowych, niektóre nawet z jakimś przyswajalnym dla użytkownika interfejsem. Jeśli ktoś ma jakieś pomysły lub wskazówki jak ewentualnie samemu (w miarę prosto) wykonać taki sensor, to chętnie wysłucham.

Ewa