Once we got down to the Trop, Casey and I decided we wouldn't pay for parking so we parked in my secret spot. It is awesome if you don't mind a 3/4 mile walk. As soon as I walked I was consumed with jealousy that I was not wasted.

People were high fiving chanting "Tampa....BAY! Tampaaaa... BAY!" and "Let's go Rays". Goosebumps filled my arms and I felt like there was some actual spirit in the Rays. Only took a playoff game to get some fans.

All the sudden I realized that I have never been sober when I walked into the Trop, so I had no idea where I was going. Section 307. Has to be on the third floor, but where are the escalators? I didn't know where I was and neither did Casey. Only one solution to our dilemma.

I ordered two beers and a pretzel with cheese from one of the vendors. Once I sipped the beer, immediately I knew where to go. Funny how that works.

The game itself was great. Longoria hit two homeruns and I got to chant "White Sox Suck" and made everyone in my section follow suit. I booed every White Sox fan and told them that they were the third worst team, second only to the Red Sox and Cubs.

I got to meet Raymond and found out the best kept secret in Tampa. Raymond is a girl! We were in the elevator at the time, and I told every fan in the elevator that Casey was a Red Sox fan and he got harrassed. This made me happy.

Once I got back, I hopped in Paul's car and started to head toward Alabama, immediately I realized how hungry I was and complained until Paul stopped. He was mad that he had to stop 30 minutes into the trip, but who cares, I was happy.

Editor's note: Yea yea yea. Timeliness my rear end. This should have been posted Saturday, but Peter is really really lazy. Plus, his family was in town for family weekend. Excuses, excuses.

Początkowo Ziemia była tylko kamienną bryłą. Słońce uznało po trzech dniach, iż życie w samotności jest nudne i stworzył hakerów, po czym zesłał ich na Ziemię. Hakerzy powstali z promieni Słońca, więc mieli umiejętność promieniowania swą euforią i wiedzą, zarażajac nią nawzajem. Pierwsi hakerzy otrzymali komputery z systemami wsadowymi. Programowali nimi świat, przy pomocy kart performowanych. Stworzyli niebo, morze, grunt – ziemię. Po pewnym czasie hakerzy zaczęli skarżyć się Słońcu, że programowanie świata w tym systemie jest niewygodne, pracochłonne i męczące. Odrzekło na to Słońce: „Idźcie przed siebie i szukajcie inspiracji. Gdy je znajdziecie to stwórzcie swój własny język, w którym oprogramujecie świat.”

Hakerzy wyruszyli w podróż. Każdy z nich przyglądał się czemuś i szukał inspiracji. Każdy szukał jednak inspiracji gdzie indziej. Stało się to problemem, gdyż hakerzy nie rozmawiali ze sobą o swych inspiracjach, a zajmowali się tylko sobą i obiektem swych westchnień. Jedni pasjonowali się nadzwyczajnością drzew, inni nie mogli powstrzymać się od zachwytów obserwując wodę. Gdy powrócili wszyscy w swe pierwotne miejsce, Słońce spytało ich o zasady działania języka programowania, który wymyślili. Okazało się, że każdy mówił o innych zasadach, gdyż każdy z nich wymyślił inny język. Słońce zdenerwowało się, po czym schowało za horyzontem. Zapanowała długa noc. Hakerzy, nie dostrzegajac żadnych rozrywek zasiadli do swych komputerów i zaczęli programować, każdy w swoim języku. Stała się rzecz nadzwyczajna. Okazało się, że każdy język miał swoje indywidualne przeznaczenie. W jednym łatwiej programowało się drzewa, w innych rośliny, niebo, a w końcu ziemię. Słońce cały czas przebywało za horyzontem, więc rośliny zaczęły usychać. Zrozpaczeni hakerzy rzucili się za programowanie roślin tak, by przeżyły. Okazało się, że każdy z nich posługując się innym językiem, nie był w stanie programować w grupie. Hakerzy doszli do porozumienia i stworzyli uniwersalny język – C, w którym następnie programowali świat. Okazało się, że gdy używali jednego języka – praca była efektywniejsza, gdyż pracowali grupowo. Słońce, mające uszy i oczy wszędzie, dowiadując się o tym, ponownie wyszło zza horyzontu.

Po pewnym czasie Słońce uznało, iż na Ziemi nie mogą żyć sami hakerzy. Ktoś musi tworzyć świat przy pomocy kompilatora, ale ktoś musi umieć dbać o świat i bez niego. Próbowało już uczyć hakerów życia bez kompilatora, jednak próby te kończyły się niepowodzeniem.Hakerzy zachowywali się w takich momentach jak Lemingi. Chodzili w jedną i drugą stronę, nie wiedząc, co ze sobą zrobić. Chodzili tak w kółko, nie jedząc, nie robiąc nic. Gdy zaczęli padać z głodu – Słońce uznało, że próba nauczenia hakerów życia bez kompilacji była niezbyt mądrym pomysłem. Postanowiło jednak stworzyć istoty, które będą potrafiły żyć w ten sposób. Nie chciało jednak ryzykować i zdecydowało, że nowe istoty, ni w ząb nie będą potrafiły kompilować. Stworzyło więc Słońce z RAM-u hakerów istotę, którą nazwał kobietą. Wykreował tyle kobiet, ile było hakerów, z takimi osobościami, jakich oczekiwali poszczególni hakerzy. Hakerzy zaczęli płodzić potomstwo. Rodzili się kolejni hakerzy, którym przekazywano podstawową prawdę życiową „kompiluj dla dobra ludzkości, dziel się kodem, gdyż jak mówi stare hakerskie przysłowie - wystarczająca liczba przyglądających się oczu sprawia, że wszystkie błędy stają się banalne.” Kobiety odcisnęły olbrzymie piętno na ówczesnej cywilizacji, gdyż potrafiły zadbać o Ziemię – podlewały rośliny, pielęgnowały ziemię – czego nie potrafili hakerzy.

Ideologia hakerska była przekazywana poszczególnym pokoleniom. Niestety, pewnego dnia narodził się haker Bill Gates. Od dziecka sprawiał problemy i nie stosował się do obowiązujących reguł. Dołączył on do stowarzyszenia Microsoft, które łamało wszelkie konwenanse. Wkrótce został jego przedstawicielem. Stowarzyszenie Microsoft specjalizowało się w programowaniu świata, nie mówiąc nikomu, w jaki sposób to robią, co tworzą i jak ich twory działają. Sam dzień narodzin Billa był Dniem Przeklętym. W momencie jego przyjścia na świat, wielu hakerów na całej Ziemi postradało zmysły. Bill był Omenem. W dniu jego narodzin wielu hakerów przestało mówić innym o swoim kodzie. Hakerzy zaczęli zamykać się na siebie nawzajem. Przestali ze sobą rozmawiać. Zaczęli opatentowywać swoje twory. W tamtym okresie miało miejsce trzęsienie Ziemi. Kontynent podzielił się na dwie części. Jedną z nich nazwano UNIX. Kontynent UNIX był programowany w sposób promowany przez Omena. Nikt nikomu nie mówił o tym, co i jak tworzy, przez co ludzie znali się tylko na tym, co sami zrobili. Doprowadzało to do ludziej głupoty.

Całe szczęście, że na Ziemi żyła trójka hakerów czystej krwi. Nie ulegli oni Omenowi. Pierwszy z nich, człowiek bardzo buntowniczy, zwany Richardem Stallmanem, postanowił odwrócić sytuację do góry nogami, tak, by na kontynencie UNIX znów zapanowała wolność słowa i dzielenie się kodem. Był bardzo mądrym człowiekiem. Był w stanie obserwować twory innych hakerów, zawładniętych przez Omena, po czym tworzyć rzeczy identyczne, jednak mówiąc wszystkim jak je zrobił i jak działają. Doprowadziło to do rewolucji. Wkrótce wymieniono wszystkie rzeczy UNIX-a owiane tajemnicą na identyczne, jednak takie, o których wszyscy wszystko wiedzieli. Nowe rzeczy zostały ochrzczone mianem GNU. Mimo tego podstawowa część UNIX-a – grunt – pozostał skażony zamkniętością kodu.

W tym samym czasie Omen zaczął przebudowywać drugi kontynent. Ogłupił wszystkich ludzi, nazwał się królem i kazał sobie płacić za wszystko. Kontynent Billa został nazwany Windows.

Richard Stallman zaczął budować od nowa wyspę Hurd. Przeprogramowywał cząsteczki wody w cząsteczki ziemi. Było to trudne zajęcie, jednak nie poddawał się.Wkrótce nieopodal półwyspu, zwanego przez starych hakerów Finlandią, z oceanu wypłynął bóg Linus i opowiedział zebranym o małej wyspie zwanej Linux. Miała to być wyspa miodem i mlekiem płynąca. Uwierzyła w to znikoma część ludności, jednak wśród wierzących znalazła się trójka najwspanialszych hakerów. Oni i kilkaset innych ochotników popłynęli na wyspę Linux, zabierając ze sobą wszystko co do tej pory stworzyli, zabierając gatunki roślin i zwierząt parami, tak, by mogły płodzić się na wyspie.Wszystko to co zabrali było GNU, zatem po ich przybyciu na Linuksa i osadzeniu na nim GNU, wyspa zmieniła nazwę na GNU/Linux. Hakerzy, którzy pozostali na kontynencie UNIX byli zdegustowani. W najbliższym czasie większość z nich przepłynęła przez ocean na kontynent Windows, gdzie wmówiono im, że nie są hakerami, a programistami. Na Windowsie hakerzy całkowicie wymarli, istnieli tylko programiści, jednak ci nie płodzili nowych programistów, a zwykłych ludzi. Naród ludzki powstał właśnie z tych programistów.

Richard Stallman poświęcił się GNU/Linuksowi i Hurdowi, który wkrótce także uzyskał przedrostek GNU. Jego dwaj koledzy, hakerzy – Bruce Perens i Eric Raymond zajęli się utrzymywaniem kontatków z kontynentami UNIX i Windows. Głosili prawdy dotyczące wyspy na której żyją i wolności związanej z życiem na niej. Duża część ludzi zrozumiała swą głupotę i doznała oświecenia. Przybyła ona na GNU/Linuksa, zabierając piasek z Windowsa. Dosypywali piasek na wyspie, na którą przybyli, dzięki czemu zacząła się ona rozrastać.

Tak powstał świat, w którym żyjemy. Wciąż rodzimy się jako zwykli ludzie, nie rozumiejący tego jak działa i do czego służy kompilator. Nie rozumiemy też wielu różnych rzeczy, gdyż nikt o nich nie mówi, są owiane tajemnicą. Tylko dlatego, że rodzimy się na Windowsie. Istotą oświecenia jest odkrycie GNU/Linuksa i przybycia na niego. To jest najważniejsza prawda, to jest cel życia każdej żywej istoty.

b.YISK, z drobnymi poprawkami Pani Anny Królak.

Jak macie 18+ to oglądajcie dalej:

Wszyscy kochają UNIX-a.

Kocham i ja,
b.YISK

Es wird höchstwahrscheinlich eine Fortsetzung des Klassikers "Rain Man" (Regie: Barry Levinson) geben. Nachdem Dustin Hoffman jedoch bereits vor geraumer Zeit signalisierte, nicht mehr für diesen herausfordernden Part zur Verfügung zu stehen, war das  Rätselraten groß. Welcher andere Schauspieler ist wirklich fähig, die Rolle des autistischen Raymond so überzeugend zu spielen?

Einem befreundeten Paparazzi haben wir die Auflösung dieses Rätsels zu verdanken- er schoß Fotos von streng geheimen Set und offenbart damit: Der in die Jahre gekommene Raymond kann in Rain Man 2 einfach von niemadem derart gut dargestellt werden, wie von ROBERT DE NIRO. Wir sehen HIER eine erste Aufnahme des Method-Acting erfahrenen Charakterdarstellers, wie er in aus dem ersten Teil gewohnt bizarren Outfit versucht, sich den typisch autistischen Gesichtsausdruck anzueignen, den Hoffmann bereits im ersten Teil in einer Freudenszene so hervorragend inszenierte. Wir meinen: Gelungen, Herr De Niro! Der Academy Award 2009 wird Ihnen sicher sein!

David Eloy Rodríguez.

De su libro "Los huidos" (ed. 4 de Agosto, 2008).

It's always a pleasure to see fathers, especially Black fathers with their children because there is so much negative press about Black men not taking care of their children. It was not always like that. History shows that Black men were always there for their children but the younger generation has gotten lost somewhere. Time for a change and if we have to use celebrities to do it so be it.   Good on you Usher. I hope you have many more playdates with your children.  Raymond Usher V is sure a cutie.

Richard Ford, couverture du magazine Transfuge à l'occasion de la sortie de son troisème livre sur le personnage de fiction Franck Bascombes, L'Etat des Lieux.

On est à préparer la culée ouest du viaduc. Les moules sont encore en place.  Les culées sont les points d'appui, situés aux deux extrémités d'un pont.

Ici, ce sont les trois jambes du pilier central, avec, juste à côté, le camion sur lequel est monté la pompe à béton, qui permet le transfert du béton frais...

...dans les moules de la culée est, que les travailleurs sont en train de remplir.

Quand on relève la tête, un peu, on voit la tranchée de la rue Raymond, vers le sud.

Tout juste au nord du passage de la rue Raymond, on voit un ponceau, qui date de l'ancienne route, et qui sera probablement démoli, pour faire place à la tranchée,...

...que l'on creuse toujours, le long de ce qui deviendra la suite de la rue Marquis, ou encore la voie de service est de l'A-85.

J'ai longé le bord de la rue Marquis, qui sert de chemin de déviation pour la route 185, pour prendre cette autre pose de la tranchée, au sud de la rue Raymond,...

...ainsi que celle-ci, qui montre le chantier du viaduc, d'un angle différent.

Comme vous pouvez le constater, l'inauguration des voies rapides ne se fera pas la semaine prochaine.  Il faudra encore beaucoup de temps, et d'efforts, afin de compléter ce tronçon de la future A-85.

Dans le prochain billet, qui sera d'ailleurs le dernier sur l'A-85/QC-185, nous porterons une attention particulière sur le nord du village, où les travaux sont à un stade un peu moins avancé.

Nous sommes au kilomètre 45, tout juste à l'intersection de la bretelle de la rue Commerciale, et on peut voir les travaux, à gauche de la route actuelle.

À l'intersection de la rue Commerciale proprement dite.

Un peu plus loin, toujours le long de la route 185.  Nous sommes au kilomètre 46.

Depuis les terrains de l'entreprise Transport VTL, concessionnaire des camions et tracteurs routiers Peterbilt, j'ai pris une suite de photos, du sud vers le nord,...

...qui montrent que les travaux de terrassement avancent,...

...et que le temps viendra où cette route...

...deviendra une superbe autoroute.  Par contre,...

...nous sommes encore loin de la coupe aux lèvres,...

...et l'inauguration n'est définitivement pas pour demain.

Je me trouve, cette fois, à l'intersection de la rue Raymond et de la rue Madgin, du côté ouest de la route 185, juste en face du village.  Je regarde vers le nord.

Ici, c'est l'intersection des rues Raymond et Madgin, avec la présence d'une signaleuse, qui interrompt la circulation, afin de permettre le mouvement des divers camions impliqués dans le chantier.

Voici la pièce de résistance du chantier de Saint-Louis-du-Ha! Ha!.  Le viaduc de la rue Raymond.

La circulation, sur la rue Marquis, qui sert de chemin de déviation à la route 185, attend le passage du feu de circulation, de la rue Raymond, au vert.  Au loin, c'est la rue Dubé, qui entre dans le village, vers l'est.

Une vue vers le sud, toujours depuis la rue Madgin.

Dans le prochain billet, je m'attarderai davantage sur le viaduc lui-même, et l'énorme tranchée creusée, parce que le viaduc sera à niveau avec la surface du sol, et la future autoroute 85 passera en-dessous.  Je terminerai avec un autre billet, qui vous montrera les travaux au nord du village.

Nous sommes près de la fin, en ce qui concerne mon escapade de vacances.  À part ces deux billets portant sur l'A-85/QC-185, il ne reste qu'un billet, qui parlera des travaux de l'A-20, entre Sainte-Luce et Mont-Joli, et un autre, sur la route 175, entre la limite nord de la réserve faunique des Laurentides et l'intersection de la route 169.  Évidemment, je ne compte pas les photos que je suis allé prendre dans une autre région, dans les jours qui ont suivi mon escapade.  De ces photos, certaines furent prises sur un site déjà visité, alors que d'autres vous montreront un chantier que je visitais pour la toute première fois.  Vous pourrez voir le tout au fil des jours à venir...

src="http://vdmerwero.wordpress.com/files/2008/09/ir.jpg?w=225" alt="" title="Raymond en oupa Hennie" width="225" height="300" class="alignnone size-medium wp-image-40" />

Women's Singles:

On Friday we had four semifinalists - all of the would become the new world No. 1 if she wins the US Open after Ana Ivanovic lost early. In the end Serena Williams won in front of her home crowd...

Final:

[4] Serena Williams (USA) def. [2] Jelena Jankovic (SRB) 6-4 7-5
Serena Williams is the Queen of New York! Because of the rain on Saturday the final was played on Sunday. In a really exciting final Serena won 6-4 7-5 over Jelena Jankovic who played her first Slam final in her career. It's the 9th Grand Slam title for Serena Williams who became world #1 again. Jankovic led in both sets with a break but couldn't hold them... Although she played a great match.

Notable results:

4th round:
No big surprises in the top half of round 4. All favourites won their matches. Italian Flavia Pennetta is maybe the most unexpected player to win but she had no problems with French Amelie Mauresmo. The dream runs of German qualifier Anna-Lena Groenefeld and French wildcard player Severine Bremond were stopped in the 4th round.

--- [16] Flavia Pennetta (ITA) def. [32] Amelie Mauresmo (FRA) 6-3 6-0
--- [6] Dinara Safina (RUS) def. [Q] Anna-Lena Groenefeld (GER) 7-5 6-0
--- [4] Serena Williams (USA) def. [W] Severine Bremond (FRA) 6-2 6-2
--- [7] Venus Williams (USA) def. [9] Agnieszka Radwanska (POL) 6-1 6-3
(other results of round 4 you can read in the 1st week review)

Quarterfinals:
All eight players in the quarters were seeded. And all better seeded players won their matches. The most exciting match was the duel between Williams sisters Serena & Venus. Venus won the last match in Wimbledon finals but this time Serena Williams won in a very close match in two tiebreaks.

--- [6] Dinara Safina (RUS) def. [16] Flavia Pennetta (ITA) 6-2 6-3
--- [4] Serena Williams (USA) def. [7] Venus Williams (USA) 7-6(6) 7-6(7)
--- [5] Elena Dementieva (RUS) def. [15] Patty Schnyder (SUI) 6-2 6-3
--- [2] Jelena Jankovic (SRB) def. [29] Sybille Bammer (AUT) 6-1 6-4

Semifinals:
Serena Williams & Jelena Jankovic are the finalists of the US Open 2008. Williams won in the semis vs. Olympic runner-up Dinara Safina who played not as good as in the last months. Elena Dementieva who won Gold in Beijing lost in a for her disappointing match vs. Serbian Jelena Jankovic who reached a Grand Slam final for the first time in her career.

--- [4] Serena Williams (USA) def. [6] Dinara Safina (RUS) 6-3 6-2
--- [2] Jelena Jankovic (SRB) def. [5] Elena Dementieva (RUS) 6-4 6-4

Women's Doubles:

Final:

[1] Cara Black (ZIM) / Liezel Huber (USA) def. [10] Lisa Raymond (USA) / Samantha Stosur (AUS) 6-3 7-6(6)
The world's best women doubles team Cara Black & Liezel Huber became US Open champion. The defeated Lisa Raymond & Samantha Stosur in two sets 6-3 7-6(6).

Men's Singles:

Same procedure as every year. Roger Federer stays unbeaten since 2004 and won his 5th US Open title. And World #1 Rafael Nadal? He reached the semis but Andy Murray was too strong. Federer shows all his class on his way to the title...

Final:

[2] Roger Federer (SUI) def. [6] Andy Murray (GBR) 6-2 7-5 6-2
Roger Federer takes his 5th consecutive US Open title! And he shows all his pundits that his time is not over. He played awesome tennis and defeated a tired Scotsman Andy Murray 6-2 7-5 6-2. Murray who played his first Grand Slam final in his career started good but then Federer shows all his class. In the end Murray had no chance but played a great tournament and defeated World No. 1 Rafael Nadal in the semis...

Notable results:

4th round:
Rafael Nadal had some problems with Sam Querrey but Roger Federer had much bigger problems with Igor Andreev. The Swiss was close to an early exit. Federer had to fight over five thrilling sets to beat the Russian. Novak Djokovic played a five setter vs. Spaniard Tommy Robredo too. The big surprise of the Men's draw is still qualifier Gilles Muller from Luxembourg. He kicked 5th seed Nikolay Davydenko in four sets out of the tournament.

--- [1] Rafael Nadal (ESP) def. Sam Querrey (USA) 6-2 5-7 7-6(2) 6-3
--- [6] Andy Murray (GBR) def. [10] Stanislas Wawrinka (SUI) 6-1 6-3 6-3
--- [8] Andy Roddick (USA) def. [11] Fernando Gonzalez (CHI) 6-2 6-4 6-1
--- [3] Novak Djokovic (SRB) def. [15] Tommy Robredo (ESP) 4-6 6-2 6-3 5-7 6-3
--- [Q] Gilles Muller (LUX) def. [5] Nikolay Davydenko (RUS) 6-4 4-6 6-3 7-6(10)
--- [2] Roger Federer (SUI) def. [23] Igor Andreev (RUS) 6-7(5) 7-6(5) 6-3 3-6 6-3

Quarterfinals:
All favourites reached the semis. Rafael Nadal had to play four sets vs. Mardy Fish from the USA. More problems than expected had Roger Federer with Gilles Muller but finished the match in three. Serbian Novak Djokovic played solid vs. Andy Roddick. The most exciting match of the quarters was Andy Murray vs. shootingstar Juan Martin Del Potro from Argentina.

--- [1] Rafael Nadal (ESP) def. Mardy Fish (USA) 3-6 6-1 6-4 6-2
--- [6] Andy Murray (GBR) def. [17] Juan Martin Del Potro (ARG) 7-6(2) 7-6(1) 4-6 7-5
--- [3] Novak Djokovic (SRB) def. [8] Andy Roddick (USA) 6-2 6-3 3-6 7-6(5)
--- [2] Roger Federer (SUI) def. [Q] Gilles Muller (LUX) 7-6(5) 6-4 7-6(5)

Semifinals:
Roger Federer is on his way to his 5th consecutive US Open title. In a great semifinal vs. 3rd seed Novak Djokovic from Serbia he won in four sets - before the big rain came. The match between Rafael Nadal and Andy Murray was interrupted by the rain so they continued on Sunday. It was a great match too and World No. 1 Rafael Nadal lost in the end vs. an Andy Murray who played on maybe his highest level!

--- [6] Andy Murray (GBR) def. [1] Rafael Nadal (ESP) 6-2 7-6(5) 4-6 6-4
--- [2] Roger Federer (SUI) def. [3] Novak Djokovic (SRB) 6-3 5-7 7-5 6-2

Men's Doubles:

Final:

[2] Bob Bryan / Mike Bryan (USA) def. [7] Lukas Dlouhy (CZE) / Leander Paes (IND) 7-6(5) 7-6(10)
An exciting final in Men's doubles! American twins Bob and Mike Bryan won in two very close sets in two tiebreks vs. 7th seed Lukas Dlouhy and Leander Paes in nearly two hours.

Mixed Doubles:

Final:

[5] Cara Black (ZIM) / Leander Paes (IND) def. Liezel Huber (USA) / Jamie Murray (GBR) 7-6(6) 6-4
Normally Cara Black and Liezel Huber are doubles partners but this times they were opponents. Black and her partner Leander Paes won in a close match 7-6 6-4 vs. Huber and Andy's brother Jamie Murray.

Últimamente, en medio de preparaciones para la destrucción instantánea del mundo a manos de la ciencia (la mejor manera de destrucción en mi opinión) me puse a leer un documento de hace unos diez años que escribió un hacker (esos seres míticos de los que se hablaba en los 90, a veces en el fantasma escritor) llamado Eric S. Raymond. Quizá lo conozcan por sus libros atacando a Microsoft, sus cartas atacando a Microsoft o sus artículos atacando a Microsoft. Y quizá no lo conozcan para nada, que es más o menos como debe ser si son personas normales, usuarios de Windows y demás aplicaciones de computadora que no implican hacerle cosas extrañas a tu disco duro o buscar drivers de impresoras en foros de algún país de europa oriental (con su idioma correspondiente).

En cualquier caso, era importante el documento este que les cuento porque era un leak de una especie de memo que circulaba por los corredores del edificio de Microsoft allá por Halloween del 98 (cómo se imaginan el edificio de Microsoft?.....en esa época?.....en esa época y en halloween?). La cosa es que en el memo este (de autor desconocido) se detalla el desarrollo de la movida open source de la época, sus proyecciones para el futuro y cómo todo esto afectaba a Microsoft. Todo esto, más o menos con la visión noventera del internet (no me refiero a la música midi en las páginas) donde los que se ocupaban de estas cosas (creación y distribución de software open source) tenían más level que cualquier estudiante de informática actual y las aplicaciones que hacían eran sobre todo para gente que no se entretenía mucho con sutilezas como un GUI bien hecho.

Ahora, ya sé que me van a decir (o no, en realidad no pueden decirme nada, no estoy con ustedes ahora): que esta vaina es del 98 (¡de halloween!) y que ya todos tiene firefox en su computadora (o google chrome, que por cierto aún no sale para linux) y que todo esto es recontra open source y por lo tanto todos ustedes (y por tanto yo, que tengo más level) son "teh haxxorzz" y que, bueno, todos odiamos a Microsoft y todo eso.

Como a mi me da igual lo que me invento que me están (hipotéticamente) diciendo y como de todas formas estarían equivocados, pasaré el párrafo anterior por alto (¿ven que bien hago más largos estos posts?) y me centraré en lo que, después de todas tonterías introductorias, quería decir. ¿Se han dado cuenta de que, pese a toda la movida open source, pese a que los programas open source son gratis (generalmente), pese a que Microsoft nos vende tonterías como windows vista y pese a que la gente de Ubuntu te manda cds gratis por correo a tu casa, la mayoría de personas/empresas/tiendas/diseñadores de software/etc. compra/usa/vende/diseña software compatible con Windows y sus subprogramas? Esto me parece más o menos problemático a estas alturas.

¿Cuáles son las razones de esto? ¿Cuáles son las consecuencias? ¿Por qué en el título menciono a los grifos? ¿A qué tipo de grifos me refiero? Todo esto y más....en diálogo!....o sea en la segunda parte del artículo.

Also, I've almost finished building my friend Raymond's computer - I just need to install one or two peripherals and then overclock the beast.

Building that thing was fun. If anybody wants a custom PC, I can totally put it together for a nominal fee... ;)

Next he made a telephone call, talking to someone in some customer service department…what was impressive about this was he calmly clarified items with whomever was the at the other end to make sure s/he understood and that he (Doug) was getting the right information. Doug got what he needed, did a quick calculation and gave me a price of $395. Expensive, but a custom door and somewhat expected.

Knowing that my wife would question that price, I decided to stop off at Home Depot, the next time I went by one…you see most “Big Boxes” are trips for me that have to be coupled with another need. "Raymond Builders’ Supply” is just down the road in the next town.

Well there was no one in the Door Department so I had to wait. Sure I saw people wearing orange aprons, but no one stopped to inquire if I needed help. After about 5 minutes I found this little “service button” do-hicky-magicker on the counter that was full of other “stuff”. It wasn’t a plan “Press Button for Service” type of button…some marketing genius put fancy graphics on it so it looked more like a box of something than a service button. I pressed the button.

Another 5 minutes passed until a young lady came to help…in the course of talking with her, she told me she “use to work” in this department, but didn’t “get it”, whatever “it” was. She went on to tell me that Eric was the man, and that he could help me, “when he gets here.”

Finally Eric showed up…nice enough young guy…fortunately I knew about the door that I needed (thanks to Doug), so I was able to direct Eric with good information. Of course, he had to use the computer, which “was slow today” (aren’t they all), and he couldn’t get it to pop out size information that made any sense.

Twenty-five minutes later, he came up with a price, $365, on a quote where the dimensions didn’t quite jell. Believe me…when you spend this much money for anything and it has to fit it into a tight hole in an old house…you want to make sure it’s going to fit…there literally is no return.

I bought the door from Doug…oh, he delivers too. I urge you to try the little merchant down the road…s/he may surprise you.

My only priority today is to keep my mind from what might be taking place at any moment at Naomi’s home. I am in no position to see a shrink, so the best course of action is to suppress anything that would create the need to see one. Whatever transpires is now out of my hands. The discovery of that ‘whatever’ will be hell enough without being torn to shreds by guilt and anxiety in the meantime.

Leaving the house isn’t an option. If I do venture outside, one way or another, instinct would lead me toward her home and if there is an investigation taking place, it is best that I remain unseen.

Earlier today, I turned my attention to the myriad of missed calls and messages that have congregated on my phone these past few weeks.

You have 22 Missed Calls.

Six were from Raymond, on the 4th of July. They were in the afternoon and early evening - between my last message to him and his time of death. I can only assume he was trying to call me back in an attempt to discipline me further or fire me. I am fairly definite that by the end of the day I was no longer an employee of Celestial Reinvention. I most certainly am not now.

Four were from my landlord on the 17th, 24th and 31st of July, as well as the 7th of August. Thursdays - the day after ‘rent’ day. Of course, he hadn’t heard from his tenant in about three weeks and was missing rent. Needless to say, I have probably been evicted by now.

Damn.

Before leaving for dad’s I had only grabbed my essentials. Some clothes, wallet, phone, laptop, spare set of keys for dad’s place. Everything else is gone. They’ve probably been auctioned, or sold in some way; thrown out, destroyed or lying obliterated at the bottom of some land fill.

The vinyl records, photo albums, little relics from my (distant) past.

Irene’s book.

Whenever a dash of inspiration would take Irene, the book would be her best friend. She wrote, she drew, she came alive on those pages. A whole other world existed in its confines. She didn’t care much for typing. She felt it dehumanised the written word, robbed it of its spirit. She said a person’s soul is conferred onto a page when they write or draw - it was a romance that no form of digital expression could ever match.

The book was where her image of ‘Death as a Willow Tree’ was born. She entrusted it to the book’s care the night before she died - the last thing she ever wrote. It was the last time she lived through the ink and pages. After she died, I kept the book. In a way, through its company, she would always be alive for me.

Now it is gone. Lost.

The other mementos wouldn’t matter if I had taken the book with me. If only I’d known that I would never return. So stupid!

The albums are gone, but perhaps I can find some photos of her on my laptop. I’ll look later on.

Three of the missed calls were from dad. August 3rd, 18th and 29th. Knowing him, they were all intended to express how awe-inspiring Europe is. Not that I wouldn’t believe him, but his travels never really interested me beyond the independence they entailed - especially the first few trips after the divorce.

The nine remaining calls came at various times over the past eight weeks. All of them were from ‘Unknown Caller’. I wouldn’t have answered them anyway.

You have 53 Unread Messages.

Most of them were various forms of advertising and ‘hellos’ from casual acquaintances that had collected in my inbox. Nothing worth a second glance. But within the heap, there were two that caught my attention.

From: Raymond McCalister on 04/07/08 at 17:26
I know you’re pissed but we need to talk. call me when you cool down and grow up - ray

As important as the meeting was, and as much as I blew it, I wasn’t sorry for how aggressively I responded to him. After three years of this shit, the least I had expected from him was a bit of compassion and empathy, but all he did was rant on and on about the lack of professionalism in being deathly ill. For all his lecturing, Raymond was a hypocrite. Professionalism is knowing the limits of your staff and professional is addressing them and dealing with them in a civilised and rational manner.

“Get off your fucking arse and meet that client” hardly qualified as professionalism.

It was as though we were publicists first and humans second. When it came to how he treated other people, he was a complete corpse - devoid of any warmth or humanity. Every other bastard who worked for him was too gutless to say it to his face, regardless of how aggressive they were. I was the same, until I cracked.

As much as I was shocked to find out he died, I felt a strange sense of ‘good fucking riddance.’ It was that feeling that kept me from catching a train to attend his funeral.

Spilt milk.

The second was more recent, and caused a panic.

From: Dad on 08/09/08 at 12:38
hey kiddo. will be back on saturday - how about a lift? my flight gets in at 6 in the eve. dinner afterwards? my treat for a late birthday. love, dad

The calendar on my fridge was my first port of call. How could I have missed it?

“September 13: back home!”

Shit! Shit Shit! Shit!

Fuck!

I had become so preoccupied these past weeks that I didn’t tear the August page off the calendar. There it was in red, bold, ominous marker.

This isn’t good.

If dad returns on Saturday, I cannot stay here any more. If he sees me here, he will begin asking questions and I cannot guarantee a lack of answers. If he finds me here, and I run off, he will try and find me.

I cannot be here when he returns.

I need to think my next few days through carefully.

I cannot find another place to stay without communicating.

My flat is no longer my flat.

This is bad.

I should have never come here.

So much for a day of ignorant relaxation.

Don't be pushed by your problems. Be led by yours dreams.

- Some foolish dreamer