Nie mam jednak zamiaru zastanawiać się czy lepsza jest odpowiedź krótka i rozwiązująca problem ale nie wyjaśniająca młodemu programiście dlaczego, ani czy lepsza bedzie długa wyczerpująca odpowiedź, której nikt nie przeczyta - bo kto ma na to czas? ;)

Ja zamierzam podzielić się własnymi spostrzezeniami na temat Dobrej Odpowiedzi. W życiu każdego z nas zdarza się odpowiadać na pytania kolegów odnośnie jakiegoś materiału przerabianego w szkole, na studiach czy nawet wyjasnienia o co chodzi w tej cholernej instrukcji obsługi... Jak wiemy niektórzy mają do tłumaczenia wrodzony talent, a inni tłumaczą tak, że nikt nic z tego nie rozumie. Dlaczego?

Podstawą do udzielenia dobrej odpowiedzi na pytanie jest zrozumienie tematu - jest to dość oczywiste. Czasem oczywiście ludzie, którzy nie wiedzą o co chodzi też starają się udzielić odpowiedzi (patrz dział o programowaniu na forum o2.pl).  Jednak zrozumienie tematu przez tłumaczącego jest często niedostateczne - czy raczej dobre na chwilę. Później i tak będzie trzeba stawić czola podobnym pytaniom zadawanym przez tę samą osobę ponieważ nie zrozumie ona skąd wzięła się tamta odpowiedź więc i następnym razem nie będzie w stanie sobie sama odpowiedzieć.

Aby udzielić dobrej odpowiedzi trzeba samemu się wysilić i zrozumieć skąd wzięło się to potencjalnie głupie pytanie. Zadający je przecież na pewno nie chciał aby takie było. Pytanie jest kreowane przez wizję podanego tematu, zatem jeśli ktoś źle nauczy się jakiejś części drabiny wiedzy z danej dziedziny to później mogą się w jego głowie rodzić zagwostki, których nie bedzie w stanie rozwiązać. Z drugiej strony - jeśli spojrzyna to pytanie bardziej doświadczony gość to pomysli, że jest ono durne.

Z poprzedniego akapitu wynika więc, że bardzo możliwe, że wystarczy naprostować tylko sposób myślenia danej osobie tłumacząc jej inne zagadnienie, które zostało błędnie zrozumiane a przez które osoba ta ma błędną wizję tego o co pyta. Stąd trzeba najpierw zadać kilka pytań pomocniczych aby dowiedzieć, się z czego wynika zadane pytanie.

Warto jednak pamietać, że nie zawsze warto tłumaczyć. Przykłądowo, mamy świeże mięcho - młody programista, zaczyna robić jakiś projekt wieloplikowy z kilkoma różnymi klasami w C++. Niech w pliku nagłówkowym umieści definicję jakiejś klasy (używając oczywiście #pragma once lub #ifndef/#endif) zapominając jedynie o średniku po klamrze zamykającej klasę. Po załączeniu takiego nagłówka w jakimś pliku okazuje się, że kompilator wywala błąd w pliku cpp, do którego jest załączony wspomniany nagłówek, a nie powie, że to brak średnika po definicji.

Doświadczony programista od razu wie o co chodzi, a nowicjusz zacznie się zastanawiać co jest źle w linijce wskazanej  przez kompilator. No i w końcu zada pytanie na forum. Odpowiadający może - tak jak napisałem - zdiagnozować problem i udzielić wyjaśnienia bądź odpowiedzieć po prostu, że brakuje średnika. W tym wypadku lepiej jest powiedzieć o braku średnika bo bardzo wątpliwym jest aby młody programista pojął sposób działania kompilatora. (bo to właśnie trzebaby mu wytlumaczyć chcąc aby miał kompletną wizję i rozumiał skąd ten błąd)

Jak widać nadal chodzi o sztukę wyboru mniejszego zła, a przy odpowiadaniu na pytanie problematyczne jest aby zrozumieć skąd ono się wzięło, a nie znalezienie faktycznego rozwiązania.

Czy posiada pan/i konto w allegro ?
Łukasz 7:15:00
Witam, a co to Pana/nią obchodzi ?

Co ja tutaj robię...? Co ja tutaj robię?!

Książka otwarta na stronie siedemdziesiątej szóstej zamyka się kartka po kartce. Zimna herbata, niezaczęty kawałek sernika na niebieskim talerzyku i nieudany sen, to wszystko co wypełnia mi pustkę.

Wszechogarniający nihilizm i migający ekran komputera, bierność w zachowaniu i smętna melodia wygrywana na gitarze, sącząca się cicho z głośników...

Mój świat...

Mój świat!

Patrzysz na mnie przelotem i pytasz co u mnie słychać. Nie czekając na odpowiedź, nie czekając na pytanie, opowiadasz mi o swoim wspaniałym życiu, a ja zapełniam swoją pustkę, zapychając ją twoimi bzdurnymi opowiastkami, wyssanymi z palca. Słodycz słów przelewa mi się uszami i kręci mi się w głowie. Tak bardzo kręci mi się w głowie... Pełna bzdur topię się w słowach, czerpiąc z trudem hausty powietrza wypełnionego odorem śniętej ryby.

Czyżby to było moje życie?

'Wracam tu, gdzie nie ma dla mnie nic. Prysnął czar jak rozbite lustra. Rydwany snów zabiorą mnie znów tam, gdzie mocno śpi zaklęty w kamień czas.'

O.N.A.

środa, 26 grudnia 2007  (23:22)

O.N.A. - Z drugiej strony lustra

- Do czego?

Q20. Zgaduję, że jest to dupa (tyłek)?
Prawidłowo, Błędnie, Blisko

Hm? :) Nie, nie myślałem o piczce wbrew pozorom. A o czym? Pozostawię to waszej wyobraźni. :)

Kuba

Mamo, co to jest prostytutka?
Siedząc przy obiedzie, Joy i Jeff Yagidowie próbowali taktownie odpowiedzieć swojej córce, sześcioletniej Delli, na pytanie, dlaczego tata mówi, że nowojorski gubernator Eliot Spitzer miał kiepski poniedziałek.
Milczenie. Yagid szuka pomocy u żony.
- Chcielibyśmy, żeby miała beztroskie dzieciństwo jak długo się da - mówi Joy Yagid, fotografka, wspominając tamtą chwilę. Rozmowa wyglądała mniej więcej tak:
Pani Yagid - Umówił się na randkę z kobietą, która nie była jego żoną.
Della - To jest karalne?
Pani Yagid - W tym przypadku tak. Jeśli ktoś ma żonę albo męża, nie może spotykać się z innymi. I dlatego ten pan ma teraz kłopoty. Ja nie mogę umówić się na randkę z innym mężczyzną, bo jestem żoną tatusia.
- Na szczęście nie musieliśmy wchodzić w brutalne szczegóły kwestii „A co to jest prostytutka?” - dodaje pani Yagid. Córeczka nie zadała już więcej pytań, a my nie wyrywaliśmy się z dodatkowymi wyjaśnieniami.
W ciągu kilku ostatnich dni podobnie trudne rozmowy miały miejsce w kuchniach i salonach w całym Nowym Jorku, gdy na pierwsze strony gazet trafiły informacje o powiązaniach gubernatora z siecią prostytutek. Dzieci były ciekawe, a rodzice musieli wymyślać różne tłumaczenia, brnąc przez kwestie dobra, zła, ptaszków, pszczółek i rzecz jasna, „dobrych i złych decyzji”. Wielu rodziców miało po prostu nadzieję, że dzieci nie zadadzą tego pytania, a oni nie będą musieli odpowiadać.
Jose Blanco twierdzi, że wyjaśnił tę sytuację swojej jedenastoletniej córce Jade, a siedmioletni syn Jose Junior nie zadawał pytań. - Córka śledzi bieżące wydarzenia i pyta, co się dzieje, co dokładnie się stało - mówi. - Porozmawialiśmy o pewnych sprawach, że ten człowiek zrobił coś, czego nie powinno się robić. Córka Jose wie, co to jest prostytucja „do pewnego stopnia”, bo wyjaśnił jej to. Wolał, żeby dowiedziała się tego od niego niż na własną rękę.
Wiadomości na szczęście wymagały mniej poglądowych rozmów, niż te, które w ubiegłej dekadzie musieli przeprowadzać rodzice na temat zawiłych relacji prezydenta Billa Clintona i Moniki Lewinsky – niektórzy z nich odetchnęli z ulgą. Ale im starsze dzieci, tym więcej chcą wiedzieć.
W poniedziałkowy wieczór Susan Scheer i Josh Cabat usiłowali rozmawiać o wiadomościach używając niejasnych zaimków, aż zaciekawiło to ich dwunastoletnią córkę Melissę. Scheer przypomina przebieg rozmowy:
Melissa - Możecie mi powiedzieć. O co chodzi?
Scheer - Nie chcę z tobą o tym rozmawiać.
Melissa - Ale ja chcę wiedzieć.
Scheer - Wiesz, kto to jest prostytutka?
Melissa - Ktoś, komu się płaci za seks. (Jej matka wspomina, że tego akurat dowiedziała się z filmu „Nędznicy”).
Scheer - Gubernator, który kiedyś karał ludzi łamiących prawo, sam skorzystał z usług prostytutki, kiedy był w Waszyngtonie, gdzie następnego dnia miał stanąć przed Kongresem.
Melissa - Ohyda.
- No i przez pięć minut słuchaliśmy „Ohydy” - mówi Scheer.
Potem w internecie zobaczyli zdjęcie Spitzera z żoną. Melissa powiedziała - Boże, to koszmarne. Dlaczego on to zrobił? - na co ja stwierdziłam: - Wiesz co, to naprawdę dobre pytanie. Josh powiedział: - Zrobił to, bo jest zadufany w sobie i sądzi, że ujdzie mu to na sucho.
Melissa zapytała - Dlaczego mu się tak wydaje? Przecież nie uszło mu to na sucho. Scheer - Zaczęliśmy się z Joshem śmiać i stwierdziliśmy: - Za to ty jesteś od niego bystrzejsza.
12-letni Evan Goldfinger wykazywał, zdaniem swojego ojca, rzeźbiarza i autora książek Eliota Goldfingera, ogromne zainteresowanie seksem.
- Poza znajomością kolejnych odcinków „South Parku” i „Głowy rodziny”, ma świetne rozeznanie w dziwactwach zwykłego człowieka - mówi Goldfinger. - Ja jestem bardzo otwarty, niczego nie cenzuruję - dodaje. Ich rozmowa na temat gubernatora nie była krępująca ani trudna.
Tracy Fisher w poniedziałek jechała taksówką z córkami – piętnastoletnią Kaylą i ośmioletnią Jazz, kiedy radio nadało wiadomości.
- Moja młodsza córka zapytała: „Co to jest prostytucja?” - mówi Fisher. - Powiedziałam: - Porozmawiamy o tym później. A moja starsza córka stwierdziła: - To przez mężczyzn.
- Kaylę złudzeń pozbawiły zdrady prezydenta Clintona i Billa Cosby’ego - mówi Fisher. - Stwierdziła, że trzeba przebudować całe społeczeństwo.
Andre Mann, ochroniarz, twierdzi, że kiedy powiedzieli o tej sprawie w wiadomościach, oglądał ze swoimi trzema synami zapasy w telewizji i przeglądał broszury o obozach sportowych.
- Wszyscy wrzasnęliśmy z zaskoczenia - mówi 37-letni Mann. - Chłopcy zaczęli się śmiać i mówić: „Jaki idiota. Jak ktoś może być taki głupi?”
- Wyjaśniłem im, że nie powinno się robić takich rzeczy - mówi Mann. Dodaje, że jego synowie – osiemnastoletni Louis, siedemnastoletni Andre Junior i szesnastoletni Michael nie zareagowali na tę sytuację głupimi żartami. - Powiedziałem im, że ludzie wplątują się w różne kłopoty: może on ma jakąś obsesję na punkcie seksu - wspomina Mann. - Nie uważam, że to zły człowiek, nie powinniśmy go osądzać, nie do nas to należy. Ale chłopcy w zasadzie mają go za kretyna…
Tina Kelley