Przystanek Alaska to serial produkcji (naturalnie) amerykańskiej, którego emisja przypadła na lata 90te poprzedniego stulecia (heh, ależ patetycznie to brzmi;) w Polsce pierwszy jego odcinek wyemitowano (jak wszelkie źródła podają – ja byłam zbyt młoda by zarejestrować ten fakt, miałam wtedy 8 lat) późnym wieczorem 2go lipca 1993 roku na antenie TVP2 (niemniej patetycznie brzmi podawanie tak dokładnej daty;) wszędzie piszą, że serial zyskał rzesze fanów i chyba jestem skłonna w to uwierzyć, bowiem film ten – zgoła inny od typowego amerykańskiego kina – pokazał coś, czego totalnie bym się nie spodziewała..

Przystanek Alaska to historia… no właśnie, właściwie czyja to historia? młodego lekarza Joela Fleischmana, zakochanego w grze w golfa, wygodnickiego nowojorczyka, który przybył do Cicely odrabiać stypendium, które dostał od państwa na studia medyczne (cieszcie się polskie obiboki, że za studia dzienne póki co nie trzeba płacić;) i pozostanie tam na 4 lata. oczywiście nie trzeba wspominać, że nie jest zachwycony tą perspektywą.

a może to historia Maggie O’Connell, energicznej pilotki, która na Alaskę przyjechała wraz ze swym facetem, który niestety miał przykry wypadek – zamarzł na lodowcu. w podobnie dziwaczny sposób ginie kolejnych trzech jej narzeczonych… Maggie i Joel to dwa przeciwstawne żywioły - zwalczają się nawzajem, ale tak samo silnie jak odpycha - coś ich do siebie przyciąga...

w Cicely mieszka także były astronauta NASA - Maurice Minniefild, który ma swą rozgłośnię radiową, lokalną gazetę i wizję Alaski jako dziewiczego i bogatego w dary natury rejonu, który aż prosi się, żeby (że się tak obscenicznie wyrażę;) go rozdziewiczyć i zbudować tam ogromne kurorty, centra (Bóg jeden wie czego), słowem: całą infrastrukturą turystyczną.

kolejny bohater to Chris Stevens, były chuligan i więzień, DJ rozgłośni Minniefilda. facet o wrażliwej duszy, prawdziwy artysta i filozof, z którym można pogadać o wszystkim.

jak w każdym i mieście, i tu nie obyłoby się bez baru, którego właścicielem jest Holling Vincoeur, były traper, który w wieku 60ciu lat (dopiero!) przeżywa kryzys wieku średniego. Vincoeurowie bowiem znani są ze swej długowieczności. Holling do szaleństwa zakochany jest w Shelly – dużo młodszej miss północy. to słodziutka blondyneczka, która jest jednak dobrą i pracowitą partnerką. Shelly i Holling tworzą rewelacyjną parę.

w mieście nie brak również rdzennych Amerykanów, czyli Indian. moim ulubieńcem jest Ed Chigliak, młody chłopak, który zafascynowany jest w równym stopniu zarówno hollywoodzkim kinem, jak i indiańską kulturą – przyszły szaman.

a może to po prostu historia Cicely? Zabitej (dosłownie) dechami mieściny gdzieś na końcu świata? gdzie po ulicach przechadza się swobodnie łoś. myślę, że to opowieść o każdym z osobna i wszystkich na raz. o tym jak żyć, żeby przeżyć i gdzie uciekać od świata. dokładnie tak, bo film pełen jest sprzeczności. wszystko jest tak nie tak, na opak, odwrotnie, do góry nogami. pełno tam absurdu i irracjonalności. moje ulubione motywy to Adam i Ewa - totalnie pokręcona para - bosy i brudny kucharz, który gotował w niejednej ekskluzywnej kuchni w świecie i wiecznie chora dziedziczka milionów dolarów - mieszkający w głuszy z dala od jakiejkolwiek cywilizacji. oczywiście odcinek, w którym do Cicely zajeżdża (jak co roku) rosyjski artysta i całe miasto nagle zaczyna pić wódkę, palić papierosy i słuchać rosyjskiej poezji, należy do moich ulubionych. rewelacyjny jest także odcinek opowiadający o powstaniu miasta.. każdy odcinek serialu to osobna historia, która składa się na opowieść o życiu. śmieszna, filozoficzna, prozaiczna i nadzwyczajna zarazem…

serial liczy 110 odcinków. cieszę się z tego a zarazem przykro mi. przykro, bo to na prawdę świetny film. a cieszę się, bo tak bardzo niekonwencjonalnie jest dzięki temu. nie ciągnie się niczym moda na sukces i kończy się mimo, że zyskał niebagatelną popularność. jak to mówią - najlepiej jest wyjść w najlepszym momencie imprezy;) no i jakoś faktycznie nie wyobrażam sobie, że w Cicely mija więcej niż 5 lat. nie wyobrażam sobie, że bohaterowie radykalnie się zeminiają. dobrze jest tak jak jest, a na dodatek kończy się tak nietypowo jak jasna cholera (a przynajmniej mnie się tak wydaje) dlatego warto obejrzeć te 110 odcinków..

Chyba jedyne na którym kot wyszedł w miarę ostry ;)

Jeden dzień w którym wyszedłem z zamiarem popstrykania, wróciłem tylko z tym zdjęciem.

Niech się tylko trochę ociepli i ruszamy z zenithem, jest zajawka.

/ Kącik muzyczny /

I jeden z najlepszych seriali kiedykolwiek:

You know what I mean ? The thing is we're the part of the same mushroom.

Wesołych i mokrych. Świąt znaczy.