Okulary przeciwsłoneczne.

Ludzie! Czy wy nie potraficie zdejmować okularów przeciwsłonecznych, jak z kimś rozmawiacie twarzą w twarz? To jest strasznie irytujące i rozpraszające. Jak wiadomo człowiek rozmawia z drugim człowiekiem, przy okazji patrząc się nawzajem w oczy. To ułatwia kontakt i sprawia, że czujemy, iż dana osoba naprawdę słucha tego, co do niej mówimy. Spróbujcie tego samego, w trakcie rozmowy z kimś, kto ma na nosie okulary przeciwsłoneczne. Po prostu się nie da. Przynajmniej ja tak nie mogę. Nie widać, gdzie dana osoba patrzy. Jak patrzy. Strasznie to frapujące.

Głośni ludzie.

Ostatnio miałem (nie)przyjemność spotkać koleżankę z byłej klasy, która jak dla mnie była wręcz kwintesencją osób z ADHD. Głośne, wszędobylskie i trudno się tego pozbyć. Więc spotkałem ją w przychodni. Niestety. Od razu zaczęła mnie zaczepiać i bardzo głośno mówić(nie ważne o czym). Ja należę do tych, co cenią ciszę i spokój. Do tego jestem introwertykiem i ciężko mi z ludźmi dookoła. A tu wystarczy pojedyncza jednostka, aby mnie doprowadzić do szału. Na szczęście wystarczyło zgrabnie poprowadzić rozmowę(udawanie głupka itp.) i udało mi się szybko natręta pozbyć.

Hałas na ulicy.

Jakiś czas temu szedłem z kumplem ulicą(no, po chodniku) w celu załatwienia Bardzo-Ważnych-Spraw. Akurat one nie są tutaj ważne. Ważne jest to, że dopiero teraz zwróciłem uwagę na hałas uliczny. Jak bardzo jest on dokuczliwy. Nie mieszkam w jakimś dużym mieście, ot 50-ciotysięczna wioska na Podkarpaciu. Ale hałas uliczny jest straszną rzeczą. Te ciągłe szumy, wibracje i inne tym podobne atrakcje sprawiają, ze mam ochotę wyciągnąć tę bazookę z kieszonki i rozjebać te wszystkie samochody w drobny mak. Chuj z tym, że przy okazji zabiłbym wiele osób i narobiłbym o wiele większego hałasu/bałaganu niż jest obecnie. Ale zawsze po tym wszystkim nastałaby błoga cisza...