Niefortunnie wylądowałam w łazience, a następnie w INTER MARCHE. Tam zakupiłam 3 jogurtowe czekolady z alpejskiego mleka i snikersa oraz zeszyt do zapisywania snów. Nie obyło się również bez długopisu, bo podobno sennik powinno pisać się oddzielny pisadłem.

Dałam sobie w żyłę tego co mi było trzeba i zaczęła walczyć z bólem brzucha. Usiłowała sobie przypomnieć co jadłam. Niestety bezowocnie. Jednak barak mamy uderzył mnie bardziej niż myślałam.  

Rower z Krzysiem jak zwykle był wykańczający i miły. Dużo zdjęć przewinęło się przez aparat i wiele ślimaków przez moje ręce.

Pod względem wiary nic się nie zmieniło. Nadal wisze gdzieś między wyznaniami. Świadomość podczas snu też nie wychodzi choć głównie dlatego że co innego zaprząta mi głowę. Sukcesem jest jednak to że nauczyłam się wreszcie nagłosów i wygłosów oraz piosenki. W poniedziałek zarzucę na was sieć mojego” Nǐ wèn wǒ ài nǐ yǒu duō shēn”.

Niestety nie udało i się zrozumieć matematyki ale koniec tygodnia zaliczam do udanych.

Mam nadzieje że przyszły tydzień będzie pozornie najdłuższym w moim życu. Szkoła będzie pusta bez tych trzecioklasistów mających zwykle wszystko gdzieś, a dokładnie w dupie.

A no i kolejne dwa sukcesy o których zapomniałam:

1.Opanowuję wreszcie technikę pisania od zaraz.

2. Pozbyłam się zalegających od dwóch miesięcy koło śmietnika papapierów.

Niespodziewanie, pojawiła się nad nami wielka kula. Leciała tak nisko, że niemal zahaczała o nasze głowy. Poczułam zimny podmuch we włosach- oczami wyobraźni zobaczyłam jak uderza w rzędy ludzi znajdujących się bliżej miasta.

Na ogromnej powierzchni kuli pojawiły się niebiesko fioletowe plamy i bryła przyspieszyła. Po chwili bezgłośnie spadła tuż za wieżami niszcząc niewiele mniejszy od nich budynek. Kobieta po lewej odetchnęła.

-Teraz zgaśnie światło. Linie elektryczne zostały przerwane- zdążył szepnąć mi do ucha Szymek.

Ogarnęła nas totalna ciemność Wyciągnęłam przed siebie dłoń. Czekałam aż ostrość wzroku się poprawi i ujrzę jej kontury. Nic się nie działo, nie widziałam nic prócz niesamowitego mroku.

Ludzie wciąż byli spokojni.

Głębia czerni została przerwana przez pięć kolejnych kul: centralną- małą, tak jasną, że patrząc na nią dostrzec można było jedynie biel i cztery krążące wokół niej- większe, pomarańczowe przypominające siatkę globusa.

Nagle jedna z dużych brył zaczęła obracać się wokół własnej osi. Najpierw powoli potem pewniej pojawiały się na jej powierzchni kolory. W końcu się zatrzymała.

Przypominała Ziemię. Spokojnie podleciała do swojej najbliższej sąsiadki kuli i zjadła ją.

Szymek otworzy laptopa. Jego skrzynkę e-mailowoą rozpychało 147 wiadomości. Bezmyślnie otworzył kilka z nich. Wszystkie miały tę samą treść: „Masz teleskop? To koniec świata! ;)”

Spojrzałam na niebo. Ziemia konsumowała ostatnią, najmniejszą kulę. Ludzie wstali i przerażonymi glosami darli się w ciemność jaka znów nas ogarnęła. Szymek przytrzymał moje ramie, pocałunkiem zamknął mi usta. Zakręciło mi się w głowie. Poczułam że osuwam się z fotela. Odepchnęłam go. Zerknął mi prosto w oczy i z tym samym uśmiechem, jaki posyła mówiąc „Cześć” i zapytał:

-No chyba się nie boisz?

Pora obrać życiową filozofię i własny(co nie znaczy, że właściwy) stosunek do religii. Nie zaprzeczam istnieniu Boga. Wierzę w niego, wcale nie bezyślnie i nie tak po prostu. Odpowiednie osoby(czyli głównie ja) wiedzą po co i dlaczego. Nie potrafię jeszcze w pełni odrzucić myśli, że ciało jednak czemuś ma służyć. Zresztą chyba nie chce tego zrobić. Pan Mikołajczak mial trochę racji. Nie można dostosowywać zasad wiary do siebie. Oczywiście mówimy tu o dwóch różnych aspektach. On jako niezłomny(podobno) katolik, ja jako szukająca błędów kościoła, za wszelką cenę chcąca udowodnić sobie, że wspólnota nie jest potrzebna do wiary.

Wiem już, że wierzę w Boga, wiem, że mam duszę i, że to o nią powinnam przede wszytkim dbać. Jest jeszcze tyle niedociągnięć w moim "wierzeniu" w istotę ponad nami: Boga- bo tak to się powszechnie nazywa. Nie potrafię sobie wyjaśnić po co tu jestem, dlaczego, ale czuję, że najbliżesze dni przyniosą wiele przemyśleń.

Piszę, bo...właściwie skoro mam zajmować się SWOJĄ duszą nie powinnam dzielić się takimi wnioskami. Jednak mój umysł, potrzebuje rozrywki- jest widoznie za wcześnie,abym mogła oderwać się od życia ciała i zająć się wyłącznie odnajdywaniem głębi duszy.

Jak potoczyło się to wszystko dalej? Niektórzy nawet nie zwrócili uwagi, że cudzoziemki błagają o pieniądze. Po prostu przeszli dalej. Nie ważne na co chciały je wydać. Nie ważne skąd się tam wzięły. Jak mogłam nie dać jej tych durnych pieniędzy? Dla mnie to kwestia kilku batonów, a być może dziewczynka została pobita, za niewydajną prace? Może naprawdę była głodna, może nie każdy jest taki jak opisywany nam przez mamy cygan?

Jej oczy…to straszne. Powinna właśnie uczyć cię dodawania, czujnie przyglądać się kuleczkom na liczydle, tymczasem stała tam w deszczu i zdobywała wiedzę na temat wyłudzania.

Jaki świat jest chory, nienormalny, paradoksalny. Wy jesteście durni, i ja i wszystko! Wciskam tu bezsensownie klawisze, zamiast działać. Po cholerę czytacie te słowa? Nudzi wam się?

Pora coś zrobić. My wyrzucamy resztki z obiadu do śmieci, a za szybą ktoś blaga o nie Boga.

Chcę daleko. Daleko, daleko, daleko. Teraz wiem że zrobię wszystko żeby to się udało.

Prawda jest taka, że ‘ja’ to wyimaginowana przeze mnie postać. I żeby znów nie było tajemniczo napiszę wprost: dopóki nie będę człowiekiem godnym przyjaciół, miłości i szczęścia, dopóki ja to nie będę ja, nikt nie zagości w moim życiu tak jak to bywało do tej pory. Nie chcę tak kochać. Nie chcę mylić imion, nie chcę Cię ranić. Przepraszam. Wróciły zakamuflowane problemy. Ten, kto je zakrywał, okazał się być kolejnym kłamstwem. Ten, kto jest wreszcie prawdziwy nie zasługuje na takie oszustwa.

Sprawy- nazwijmy je- wewnętrzne interesują mnie od zawsze. Jeszcze niedawno wydawało mi się, że osiągnęłam poziom dla większości zupełnie niedostępny. Byłam pewna siebie, otwarta, wesoła, miałam własne poglądy i zdanie. Wszystko to zgasło, gdy pewnego ranka obudziłam się i tak po prostu, jak za dotknięciem magicznej różdżki wypłynęły ze mnie cechy na które tak długo pracowałam. Pierwszym objawem zmiany było pytanie:, Dlaczego istniejesz?. Pytanie, które niespodziewani wtargnęło domowej głowy przynosząc ze sobą ból tuż obok skroni.

Resztkami sił próbowałam się jeszcze bronić. Wstałam szybko, pobiegłam do łazienki, odkręciłam lodowatą wodę i wsadziłam głowę pod kran. Czułam, że nadchodzi najgorsze. Przez chwilę byłam w stanie powtarzać sobie, że ktoś taki jak ja nie może tak myśleć, że to banalne, że…potem woda przestała działać. Wypełniły mnie na nowo wątpliwości i zażenowanie.

Trwam tak, biję się z myślami, z dnia na dzień coraz bardziej chcę znaleźć tą iskierkę, która dawniej mnie wypełniała, ale nie potrafię. To, co jeszcze nie dawno było na wyciągnięcie ręki, ten szczyt góry, od którego dzieliło mnie tylko kilka kroków teraz jest odległym marzeniem.

Brak zaufania, rozczarowanie i żal potrafią widocznie zniszczyć nawet najsilniejszą duszę.

To już chyba nie ta bajka.Wierzyłam tak bezpodsawnie, nie dopuszczałam myśli, że może być inaczej. I co? Wiara, nawet ta najsilniejsza jest nic nie warta, gdy ma się do czynienia z inną osobowością, odrębnym światem.Nigdy nie przeszło mi nawet przez myśl, że pewność siebie będzie cechą, za którą będę tęskniła. Zawsze raczej irytowali mnie ludzie u wygórowanym własnym "ja"( łac. ego) a dziś tęsknie za chwilami, gdy uważałam, że moje zdanie jest tylko moje i w dodatku nieomylne i najważniejsze. To powróci. Niczym Lady Makbet pozbędę się wszelkich skrupułów...Co będzie dalej nie wiem. Zabójstwa nie planuje.