poswiatowska « WordPress.com Tag Feed

...

pasazernagape — Thu, 05 Jun 2008 14:10:35 +0000

bądź przy mnie blisko
bo tylko wtedy
nie jest mi zimno

chłód wieje z przestrzeni
kiedy myślę jaka ona duża
i jaka ja

to mi trzeba
twoich dwóch ramion zamkniętych
dwóch promieni wszechświata

//Poświatowska//

Poproszono mnie o znalezienie jakiegoś wiersza do analizy i interpretacji na poziomie gimnazjum. Przeglądając zeszyty z wierszami natknęłam się na tenże. Oczywiście nie dam go gimnazjaliście do analizy.
Ja zinterpretowałam dla siebie i dla Ciebie. Ty zrobisz jak uważasz. I wy także.

Pamiętaj, że czekam.

`Lubię tęsknić...`

pasazernagape — Wed, 20 Feb 2008 17:57:21 +0000

***

lubię tęsknić
wspinać się po poręczy dźwięku i koloru
w usta otwarte chwytać
zapach zmarznięty

lubię moją samotność
zawieszoną wyżej
niż most
rękoma obejmujący niebo

miłość moją
idącą boso
po śniegu

[Halina Poświatowska]

Ciężko mi z tym nieraz, a mimo to, czasem lubię. Skoro się za kimś tęskni, przynajmniej istnieje ta pewność, że jest do kogo. Czeka się za czymś, goni króliczka. Podobno właśnie w tym gonieniu jest największa frajda, nie w samym tylko posiadaniu.

Tęsknię za Tobą, wspinam po poręczy dźwięku i koloru. Dodałabym jeszcze smaku i zapachu. Każdym zmysłem Cię rozbieram na czynniki pierwsze, by nauczyć się, zapamiętać i móc wspominać. Nieraz nieświadomie badam linie papilarne Twego ciała, by móc odtworzyć je w jakichś skomplikowanych procesach myślowych. Nie mam genialnej pamięci, ale czuję Cię obok, nawet gdy jesteś daleko stąd.

I to jest trochę jak wspinanie się na szczyt góry. Idziesz, niezależnie od pogody, skoro już

zacząłeś. Stawiasz kroki na tyle ostrożnie, by nie zsunąć się w przepaść. Co jakiś czas przystajesz, oglądając się w dół, by spojrzeć, jakie trudy już pokonałeś. Innym razem przebierasz w przydrożnych kamyczkach, by zabrać na pamiątkę te najciekawsze, czy najładniejsze, lub paradoksalnie te, które najbardziej wbijały Ci się w podeszwę buta, czy wpadały w sandały.

A potem znów ruszasz w drogę, wdychając zieleń powietrza, czując jakiś przedwieczny

pierwiastek życia. Wtedy wiesz, że nie jesteś sam we wszechświecie, choć chwilowa

samotność tak bardzo smakuje. Rozkoszuj się nią między tym zejściem, a kolejnym wejściem. Zbieraj siły, by dotrzeć do końca szlaku.

I idź dalej, bo kiedy już znajdziesz się na szczycie i obejrzysz ponownie na drogę, którą

właśnie przebyłeś, będziesz miał nieskończone wrażenie, że było warto, choćbyś miał tu

spędzić tylko chwilę...

Poświatowska

mariola — Sun, 04 Feb 2007 18:28:27 +0000

Ona jest z nami

Cały czas poetka odczuwa jej obecność, jest w palcach ukochanego, bawi się jej włosami, najpierw pod głowy podkłada słońce, potem trawy, a potem kwiet maku, który jest jak wykrzyknik. Jest zaprzeczeniem ruchów, bo przygniata do ziemi i "na wieki zatrzymuje na chropawej powierzchni ziemi"jego i ją "bezwładnych miłością". Dopiero na końcu wiersza okazuje się, że poetka miala na myśli śmierć.