Uczucia zagubiłam, utraciłam to, co piękne
Może na szczęście nigdy nie było wieczne
Nigdy nie będę już śnić o tym, by ponaprawiać błędy
Nie będę szukać chwil - tych, które odeszły
Teraz wiem, że nigdy się nie złamię już więcej
Smutek to szczęście, gdy z kamienia mam serce
Nagle zawiodła pamięć, zgubiłem gdzieś wspomnienia
Miłość to piękne uczucie - zwłaszcza gdy jej nie ma
Od teraz muszę iść, muszę żyć bez uczuć dalej
To, co jest popiołem kiedyś było żarem i niech to już tak zostanie
Niech to już zostanie, bo tak lepiej
Mam już święty spokój, wolę żyć bez Ciebie
Teraz telefon milczy, skasowane wiadomości
Nie uwierzę już nigdy nawet szczerej miłości
Jestem sama i tylko jedna myśl porusza
- jak zaufać teraz komuś, skoro anioł mnie oszukał?

Stoję samotnie pośród tłumu, zostałam z niczym, bez uczuć
Jak coś poczuć, gdy serce milczy?
Dziś widziałam zbyt wiele, o jeden obraz za dużo
Dla Ciebie nie mam już miejsca, gdy marzenia się kruszą
Wiesz, stoję sama między szeptem a ciszą
Wiesz jak to jest gdy się myśli kołyszą w głowie, która nie chce już tego, co było
Jesteś nie wywołaną kliszą dla mnie, jesteś ciszą, która usypia mnie, gdy próbuję powstać, męczy mnie, zabija, gdy nie zamierzam poddać się
Stoisz obok, ale jakby Cię nie było,
zapomniałam o tobie, nawet jeśli byłaś słodką chwilą
Stoję sama, tak bez uczuć, wiesz
Które zgasiłam właśnie, ugasiłam wszystkie je
Może łatwiej będzie po prostu nie rozmawiać,
zamykam rozdział ten, z mego życia spadaj...

Verba "Nic więcej"

Brum brum: powiedział pan samochód. A potem wylądował na moim łóżku i się uśmiechnął. Samochody normalnie nie latają, fakt. Ale ten był wyjątkowo radosny, to dlatego. Wzięłam go do ręki i zaczęłam zataczać nim kręgi nad podłogą - bardzo pochłaniające zajęcie. Przygrywał nam z powagą szum klimatyzacji. No i wypadł mi z dłoni i wjechał pod łóżko.

Z głową przy podłodze zaczęłam go wypatrywać. Pod łóżkiem nie było mojego samochodu, znalazłam za to dziurę w ścianie, która prowadziła w zimną ciemność. Niepokoiło mnie to, ale też bardzo pociągało. Trzeba było założyć szlafrok i różowe kapcie. I wejść w ciemność, wczołgać się w nią.

Idąc po omacku (wilgotne, kamienne ściany), niemal co krok się o coś potykałam. Ubrania, butelki, puszki, tablice autobusewe z osiemnastek, jakieś ramki i chrzęszczące szkła. Gdzieś dalej ktoś grał na jakimś starożytnym instrumencie, słyszałam to bardzo wyraźnie.

W końcu korytarz się skończył i znalazłam się na polanie, na której płonęło ognisko. Wokół leżeli młodzi ludzie, tacy mniej więcej w moim wieku, może trochę starsi. Mały chłopiec o dziwnym wyrazie oczu przygrywał im zręcznie na dudach, a oni popijali leniwie piwo. Przysiadłam się do nich zaintrygowana tym widokiem, w oczekiwaniu na rozwój wypadków.

Czas mijał, ale nic się nie zmieniało. Piwo się nie kończyło, młodzi ludzie nic nie mówili - zdawali się skupiać wyłącznie na zapewnianiu sobie spokoju, na relaksowaniu się, na lenistwie. Tylko że było w tym coś więcej, kryło się w tym coś ważnego. Oni wcale nie marnotrawili czasu - zresztą czas nie miał w tym miejscu znaczenia. Zauważyłam to dopiero po dłuższej, o wiele dłuższej chwili. W nich coś się działo, w tych ludziach, w ich wnętrznościach, pod skórą, pod powiekami, między żebrami. W płucach. Pozornie statyczni, zmagali się z jakimiś potężnymi siłami. Nie rozumiałam tego, ale patrzyłam zafascynowana.

W końcu jeden z nich przerwał to oczekiwanie. Wysoki, barczysty blondyn. Najpierw podniósł oczy, potem rozejrzał się uważnie - jakby obudził się z jakiegoś letargu. Ale w jego spojrzeniu nie było zagubienia. Gwałtownie wstał, otrzepał się z popiołu, wziął z ziemi miecz i nie rzucając nawet spojrzenia na resztę, odszedł pewnym krokiem. To samo powtarzało się w nieregularnych odstępach, jakby ci młodzi ludzie otrzymywali kolejno jakiś niewidzialny sygnał. I każdy odchodził, każdy w swoim czasie. Chłopiec od dud też gdzieś zniknął, przypuszczam że poszedł pograć w Go, bo robił wrażenie naprawdę inteligentnego. W końcu zostałam sama przy wygasłym ognisku. Siedziałam otoczona żarem, rozważałam różne podejścia do siebie, do życia, do ideałów. Medytowałam o mojej rodzinie, o nauce, pracy. O moich kotach i podróży do Las Vegas. I jeszcze o pokonywaniu odległości dla bliskości, o pociągających mężczyznach i pięknych kobietach, i o kawie z mlekiem, i o pisaniu, i o zwiedzonych muzeach, i o znajomych górskich szlakach. O sposobie oddychania, wierze, postępie technicznym. O kochaniu się.

***

I tak siedzę do tej pory - w tym popiele, wśród tych dogasających iskierek (a jednak coś się tam jeszcze tli). Myślę się, staję się. Otacza mnie zimna ciemność. Czasem łykam piwo, czasem słucham wycia wilków.
I kiedyś wyjdę spod tego łóżka.