a u Malej?

wiecej napisze w sobote. dzis moge powiedziec tylko, ze wczorajsze badanie krwi wykluczylo chorobe odkleszczowa, morfologia tez bardzo dobrze. kosmiczny psiak :)

*foto - sesja poranna.

...cytryny

kwiaty wyginają się do słońca

bzyki zapylają

drzewa wypuszczają młode...

psy drzemią w cieniu

żuki wygrzewają się w słońcu

ja rownież

połazić po ciepłym piasku, zanurzyć dłonie w morzu też można

a nawet odnaleźć Afrykę w słońcu można

pojawiło się więcej rowerow

błękit w słońcu jeszcze bardziej błękitny

byk nawet łagodniejszy - nie atakuje

Trafnie dość. Tak taaak to będzie kolejny optymistyczny manifest. Przedawkowałam ilość cytrusów, co nieodmiennie prowadzi do stanu, gdy muszę się gdzieś uzewnętrznić. Zresztą ogólnie dzień miły dość. Klasówka z chemii nie zaskoczyła poziomem trudności, a hiszpański zaskoczył nadspodziewaną ilością punktów na sprawdzianie. Za to ja zaskoczyłam, że się nie zabiłam o własne nogi na tańcach. No i że nie zabiłam Szanownego Partera, który zresztą miał czelność mnie deptać (tak podeptałeś mnie ty, podeptałeś). Póżniej zaskoczyły moje umiejętności fizyczne przy robieniu zadaneczek na jutrzejszą klasóweczkę. O i zaskoczyło jeszcze, że nie ma jutro biologii. I to, że koledze wyszedł sinus zamiast cosinusa.

Pozytywnie.

Więc pozytywnie zaskoczona kotynuuję moje nudne życie.

I jeszcze chciałam zapisać, że uśmiech jednak się przydaje. Nie od dziś szczerzę się do każdych źrenic, które nie boją się na mnie spojrzeć. Atakuję uprzejmością, która czasem spotyka się z odwzajemnieniem, czasem zdziwieniem, a od czasu do czasu z robawieniem dostrzegam, że ofiara ma ochotę mnie zdzielić torebką/ parasolem po głowie w odruchu samoobrony. No ale mniejsza z tymi reakcjami, bo podobno liczą się chęci. I podobno to wszystko gdzieś tam krąży i krąży i z uśmiechu w uśmiech, i slalomem, i hop z dziecka na staruszkę, i z kota na pana w kapeluszu. I widocznie ten pan w kapeluszu był bardzo miły, bo jak tylko wyczuł, że tego potrzebuję, to przekazał strumień zielonego światła zmęczonej pani w tramwaju, która podładowała wczoraj moje baterie, gdy były na wyczerpaniu. I z tego miejsca oficjalnie i publicznie tej pani pragnę bardzo podziękować. Zresztą nie tylko tej pani. Wszystkim tym, którzy wzięli udział w tym maratonie podając sobie z ust do ust pochodnię. Z oczu do oczu i z rąk do rąk. Dziękuję :)

Na samym początku zwiążę Cię tak, jak związuje się ręce świętym węzłem małżeńskim, położę na łóżku i będę karmić owocami. Tymi, najbardziej soczystymi. Tymi ulubionymi. Malinami, wiśniami, pomarańczami. Co dzień, co noc plamić sokiem mam zamiar Twoje usta - cierpko i słodko, przelewać to wszystko w karach najokrutniejszych, budzić pocałunkami kandyzowanymi i kazać zasypiać po chruśniakach. A to będzie tylko początek.

Jeżeli się zawiniło, to trzeba będzie odpokutować. I tak, do tortur pomniejszych należeć będzie: drapanie po brzuchu, mierzwienie włosów, słuchanie ciepłych melodii do rana, zabieranie kołdry, obwijanie się w prześcieradła, nawijanie karmelu na palce, brudzenie czekoladą i gryzienie.

A kiedy przejdziesz wszystkie te wykwintne kary i małe tortury, wówczas przystąpię do chłost ostatecznych i biczowania podniebnego. Wieczorami każę Ci pić kakao w rozkopanej pościeli, smarować wanilią moje ramiona, chodzić na spacery w zimowe poranki, kiedy śnieg poosadza się na parapetach, skarpetach drzew i zaspaniach traw; będę kazać Ci ganiać się ze mną dookoła stołu w kuchni i nie pozwolę Ci oka zmrużyć. A potem będziemy rozlewać mleko.

Boisz się?

***

Strzeż się więc niepotrzebnych gestów i dobrych spojrzeń, strzeż się słów kojących i przyjacielskich ruchów; wszystkiego tego, co da mi do myślenia i zapatrzenia. Bo jeżeli wpadnę, to zapomnę się i skażę Cię na wiekuiste tortury. Ostateczne, wielkie, straszne.

Czuwaj.

Trzecia dwadzieścia i dwa. Magiczny wieczór przekładający się na nieskończoność. Bo można i śmiać się, i durnoty opowiadać; zaczytywać się w bzdurach, robić herbaty z ostatnich fusów dnia, chodzić spać o siódmej nad ranem, wstawać po trzynastej i wylegiwać się w słonecznej kołdrze leniwie, ckliwie, cnotliwie, racząc się śniadanno-obiadową czekoladą i musicalem Grease.

Trzecia dwadzieścia i pięć. Czas mi przez palce ucieka, a ja zastanawiam się nad wystawieniem ołtarzyka Matce Boskiej Leniwej. Ogólnie nie jestem skora do tego typu bachanalii, gaudemaryji, ale skoro pożycie moje upływa w dniach ostatecznych na celebrowaniu chwili zamkniętej w każdorazowym nicnierobieniu, to chyba nie mam wyjścia. No najzwyczajniej w świecie nie mam.

Trzecia trzydzieści i zero. Z piątku na sobotę. Rozmarzone, rozpieprzone leżymy znowu w pościeli dopijając ostatnie smęty i podrygi dnia. Cieszymy się do sufitu, rozmawiamy z Jess na gadu-gadu o jej kręcących się włosach na klatce piersiowej, za dużych ilościach kawy i przyszłych godzinach znaczonych wuchtą wiary. Wuchta wiary mnie rozwala.

Trzecia trzydzieści i osiem. Myślę - jaki był ten dzień, co darował, co wziął. Darował pościel, darował rozmazaną czekoladę na palcach, Johna Travoltę trzymającego grzebień za gumką dresów, rozmowy rodaków w Republice Róż i skończoną imprezę Pana Tramwajowego solidnym ptakiem z kolorowym ogonem w okolicach godziny dwudziestej trzeciej. Wziął natomiast sześć złoty za czekoladę z bitą śmietaną, przegapiony wschód słońca i ostatnią paczkę herbaty.

Darował jeszcze pęk dobrych myśli, co otwierają bramy do Zaczarowanej Rzeczywistości. Matkę Boską Leniwą, wspomnienia ze Szczecinka, szczęśliwą trzynastkę i śmiech przez sen. Chcę Ciebie, chcę.

Trzecia czterdzieści i osiem. Leżymy skromne, nieprzytomne. Takie leżenie sobie, to jest wielki dar. Wtedy posiada się taką ufność, że pewne słowa, gesty, mrugnięcia, uśmiechy i bicia serca są darem najgenialniejszym z przegenialniejszych i najdonioślejszym z przedonioślejszych. Że przyjaźń, to jest byczenie się cukrowe, dnienie zamieniane na nocnikowanie, zasypianie w obszernym łóżku na prawym i lewym ramieniu Danny'ego Zuko oraz bajdurzenie całodniowe, pochodniowe, które łączy świętym węzłem małżeńskim Poznań i Warszawę - czy te miasta tego chcą, czy też nie.

Trzecia pięćdziesiąt i sześć. Za chwilę będziemy wyły nostalgiczną Czwartą nad ranem budując przy tym konteksty i poziomy signifiant dla zaśnienia, splatając włókienka w latawcach dobrych dni oraz marząc o tym, co przed nami, o dzieciakach biegających wokół stołu, jak w reklamie Nutelli, kurantowych zegarach, plackach z malinami i bojowych gaciach szturmowych, które nie śpią.

Czwarta zero i cztery. Ale to nie jest jego imię. Jego imię, to smak pomarańczy i tęsknota moja ogromna.

***

Za godzinę wychodzimy na dworzec, żeby to moje Promienienie, Przyjaźnienie, Porozumienie w pociąg wsadzić okołotorowy i posłać na wschód w stronę słońca. Do miejsca, w którym przebywa moje Skupienie, Stęsknienie, Staroznajomienie. Splot słonecznych okoliczności . Dziś. Jutro. W Warszawie jest wszystko, co kocham.