Świadomość tego, że nasze sądy o rzeczywistości są interpretacją tej rzeczywistości to droga do zrozumienia różnicy. Zrozumienia Innego...jest to również droga do tego co jedni nazywają świętym spokojem[emocjonalnym] a inni spokojem ducha.

Człowiek który wie, że interpretuje nie wywołuje wojny by wprowadzić demokracje, nie nakazuje równouprawnienia, nie nawołuje do ekologii, ponieważ wie, że pojęcia te nie mogą bezrefleksyjnie być uznawane za obowiązujące w każdej wizji świata.

Zapraszam Was do rozmowy...rozmowy, która jest częścią mojego procesu uświadamiania i być może stanie się częścią Waszego procesu dostrzeżenia pułapki umysłu.

W rozmowie będziemy używać pojęć, w związku z czym byśmy mogli się zrozumieć należy te pojęcia wciąż definiować. Mam nadzieje, że próba zrozumienia naszych punktów widzenia będzie dla Was godna uwagi.

Oto opis treści, co się w niej znajduje:

Powrót z Indii. Wojna i “poszukiwanie cudownego". Stare myśli. Zagadnienie szkół. Plany przyszłych podróży. Wschód i Europa. Notatka w gazecie moskiewskiej. Wykłady o Indiach. Spotkanie z G. “Człowiek w przebraniu". Pierwsza rozmowa. Opinia G. na temat szkół. Grupa G. “Przebłyski Prawdy". Dalsze spotkania i rozmowy. Organizacja moskiewskiej grupy G. Problem opłaty i funduszów na pracę. Kwestia dochowania tajemnicy i zobowiązań branych na siebie przez uczniów. Rozmowa na temat Wschodu. “Filozofia”, “teoria" i “praktyka". Jak został odnaleziony system? Idee G.: “Człowiek jest maszyną rządzoną przez zewnętrzne wpływy. Wszystko “się zdarza". Nikt niczego nie “czyni ". Po to, by “czynić", trzeba “być". Człowiek jest odpowiedzialny za swoje działania, maszyna nie jest odpowiedzialna. Czy do poznawania maszyn potrzebna jest psychologia? Obietnica “faktów': Czy można powstrzymać wojny? Rozmowa o planetach i o Księżycu jako o żywych istotach. “Inteligencja" Słońca i Ziemi. “Subiektywna" i “obiektywna" sztuka.

ROZDZIAŁ II

Petersburg w 1915 roku. G. w Petersburgu. Rozmowa na temat grup. Odwołanie się do pracy “ezoterycznej". “Więzienie" i “ucieczka z więzienia". Co jest konieczne do tej ucieczki? Kto może pomóc i jak? Początek spotkań w Petersburgu. Pytanie o reinkarnację i przyszłe życie. Jak można osiągnąć nieśmiertelność? Walka pomiędzy “tak" i “nie". Krystalizacja na właściwej i błędnej podstawie. Konieczność ofiary. Rozmowy z G. i obserwacje. Sprzedaż dywanów i rozmowy na temat dywanów. Co G. powiedział o samym sobie. Pytanie o pradawne poznanie i o to, dlaczego jest ono ukryte. Odpowiedź G.: poznanie nie jest ukryte. Materialność poznania i odmowa przyjęcia danego poznania przez człowieka. Pytanie o nieśmiertelność. “Cztery ciała człowieka". Przykład retorty wypełnionej metalicznymi pyłami. Droga fakira, droga mnicha i droga jogina. “Czwarta droga”. Czy istnieje cywilizacja i kultura?

ROZDZIAŁ III

Podstawowe idee G. dotyczące człowieka. Brak jedności. Wielorakość różnych “ja': Budowa ludzkiej maszyny. Centra psychiczne. Metoda G. wykładania idei systemu. Nieuniknione powtórzenia. Co oznacza ewolucja człowieka. Mechaniczny postęp jest niemożliwy. Europejska idea ewolucji człowieka. Powiązanie wszystkiego ze sobą w przyrodzie. Ludzkość i Księżyc. Przewaga pojedynczego człowieka nad masami. Konieczność znajomości ludzkiej maszyny. Nieobecność w człowieku stałego Ja. Rola małych “ja': Nieobecność w człowieku indywidualności i woli. Wschodnia alegoria o domu i służącym. “Zastępca rzadcy". Rozmowy o fakirze na gwoździach i o buddyjskiej magii.

ROZDZIAŁ IV

Ogólne wrażenia związane z systemem G. Spogladając wstecz. Jedno z podstawowych założeń. Linia wiedzy i linia bycia. Różne poziomy bycia. Rozbieżność linii wiedzy i linii bycia. Co daje rozwój wiedzy bez odpowiadającej mu zmiany bycia i zmiana bycia bez wzrostu wiedzy. Co oznacza “rozumienie': Rozumienie jako wypadkowa wiedzy i bycia. Różnica pomiędzy rozumieniem i wiedzą. Rozumienie jako funkcja trzech centrów. Dlaczego ludzie próbują nazwać rzeczy, których nie rozumieją. Nasz język. Dlaczego ludzie nie rozumieją się nawzajem. Słowo “człowiek" i jego różne znaczenia. Język stosowany przez system. Siedem stopni pojęcia “człowiek". Zasada względności w systemie. Stopniowania równoległe do stopniowania człowieka. Słowo “świat". Różnorodność jego znaczeń. Badanie słowa “świat" z punktu widzenia zasady względności Podstawowe prawo wszechświata. Prawo Trzech Zasad lub Trzech Sił. Konieczność trzech sił dla zaistnienia zjawiska. Trzecia siła. Dlaczego nie widzimy trzeciej siły? Trzy siły w pradawnych nauczaniach. Stwarzanie światów przez wolę Absolutu. Łańcuch światów albo “promień stworzenia". Liczba praw w każdym świecie.

ROZDZIAŁ V

Wykład o “mechanice wszechświata". Promień stworzenia i jego rozwój począwszy od Absolutu. Sprzeczność naukowych pogladów. Księżyc jako koniec promienia stworzenia. Wola Absolutu. Idea cudu. Nasze miejsce w świecie. Księżyc żywi się życiem organicznym. Wpływ Księżyca i uwalnianie się od Księżyca. Różna “materialność" różnych światów. Świat jako świat “wibracji". Wibracje zwalniają proporcjonalnie do ich odległości od Absolutu. Siedem rodzajów materii. Cztery ciała człowieka i ich stosunek do różnych światów. Gdzie znajduje się Ziemia. Trzy siły i kosmiczne własności materii. Atomy substancji złożonych. Definicja materii według manifestujących się przez nią sił. “Węgiel", “tlen'; ,,,azot" i “wodór". Trzy siły i cztery materie. Czy człowiek jest nieśmiertelny, czy nie? Co oznacza nieśmiertelność? Człowiek, który ma czwarte ciało. Historyjka o seminarzyście i wszechmocy Boga. Rozmowy o Księżycu. Księżyc jako waga w zegarze. Rozmowa o języku uniwersalnym. Objaśnienie Ostatniej Wieczerzy.

ROZDZIAŁ VI

Rozmowa o celach. Czy nauczanie może zmierzać do określonego celu? Cel istnienia. Osobiste cele. Znać przyszłość. Istnieć po śmierci Być panem samego siebie. Być chrześcijaninem. Pomóc ludzkości. Powstrzymać wojny. Wyjaśnienia G. Przeznaczenie, przypadek i wola. “Obłąkane maszyny”: Ezoteryczne chrześcijaństwo. Jaki powinien być cel człowieka? Przyczyny wewnętrznej niewoli. Od czego zaczyna się droga prowadząca do wyzwolenia. “Poznaj samego siebie". Różne rozumienie tej idei. Poznawanie siebie. Jak poznawać? Obserwacja siebie. Odnotowywanie i analiza. Podstawowa zasada działania ludzkiej maszyny. Cztery centra: myślowe, emocjonalne, ruchowe, instynktowe. Rozróżnienie pomiędzy pracą różnych centrów. Wprowadzanie zmian w działaniu maszyny. Zachwianie równowagi. W jaki sposób maszyna wraca do równowagi? Przypadkowe zmiany. Niewłaściwa praca centrów. Wyobraźnia. Śnienie na jawie. Nawyki. Przeciwstawianie się nawykom w celu obserwacji siebie. Walka z wyrażaniem negatywnych emocji. Odnotowywanie mechaniczności. Zmiany wynikające z właściwej obserwacji siebie. Idea centrum ruchowego. Potoczna klasyfikacja działań człowieka. Klasyfikacja oparta na podziale centrów. Automatyzm. Działania instynktowe. Różnica pomiędzy funkcjami instynktowymi i ruchowymi. Podział emocji. Różne poziomy centrów.

ROZDZIAŁ VII

Czy można osiągnąć “świadomość kosmiczną "? Co to jest świadomość ? Pytanie G. o to, co spostrzegliśmy podczas obserwacji siebie. Nasze odpowiedzi. Uwaga G.: przeoczyliśmy najważniejszą rzecz. Dlaczego nie spostrzegamy tego, że nie pamiętamy samych siebie? “To obserwuje", “to myśli'; “to mówi". Próby pamiętania samego siebie. Wyjaśnienia G. Znaczenie nowego problemu. Nauka i filozofia. Nasze własne doświadczenia. Próby podziału uwagi. Pierwsze doznanie dobrowolnego pamiętania siebie. Co przypominamy sobie z przeszłości. Dalsze doświadczenia. Sen na jawie i przebudzenie. Co przeoczyła europejska psychologia. Różnice w rozumieniu idei świadomości.

Poznawanie człowieka jest równoległe z poznawaniem świata. Po Prawie Trzech pojawia się następne podstawowe prawo wszechświata: Prawo Siedmiu czy też Prawo Oktaw. Brak ciągłości w wibracjach. Oktawy. Skala siedmiotonowa. Prawo “interwałów". Konieczność dodatkowych wstrząsów. Co dzieje się pod nieobecność dodatkowych wstrząsów. Po to, by czynić , trzeba być w stanie kontrolować “dodatkowe wstrząsy". Oktawy podporządkowane. Oktawy wewnętrzne. Życie organiczne w miejscu “interwału". Wpływy planetarne. Boczna oktawa sol – do. Znaczenie nut la sol _fa. Znaczenie nut do, si. Znaczenie nut mi, re. Rola życia organicznego w zmianach zachodzących na powierzchni Ziemi.

ROZDZIAŁ VIII

Różne stany świadomości. Sen. Jawa. Świadomość siebie: Obiektywna świadomość. Brak świadomości siebie. Co jest pierwszym warunkiem uzyskania świadomości siebie? Wyższe stany świadomości i wyższe centra. “Jawa" zwykłych ludzi jako sen. Życie śpiących ludzi. Jak można się obudzić? Czym jest człowiek w momencie narodzin. Wpływ “edukacji" i przykładu otaczających go ludzi. Możliwości człowieka. Poznawanie siebie: “Umysłowe zdjęcia". Różni ludzie w jednym człowieku. “Ja" i “Uspieński': Kto jest czynny, a kto jest bierny? Człowiek i jego maska. Podział siebie jako pierwszy etap pracy nad samym sobą. Podstawowa jakość bycia człowieka. Dlaczego człowiek nie pamięta samego siebie. “Utożsamianie się" . “Zważanie ; ,"Zważanie wewnętrzne “niesprawiedliwość'; szczerość i słabość Co oznacza “zewnętrzne zważanie". “Zderzaki". Sumienie. Moralność. Czy istnieje idea wspólnej dla wszystkich moralności? Czy istnieje chrześcijańska moralność? Czy istnieją wspólne dla wszystkich pojęcia dobra i zła? Nikt niczego nie robi w imię zła Różne koncepcje dobra i rezultaty tych różnych koncepcji. Na czym może się opierać trwała idea dobra i zła? Idea prawdy i kłamstwa Walka ze “zderzakami" i z kłamaniem. Metody pracy szkoły. Podporządkowanie się. Zdanie sobie sprawy z własnej nicości. Osobowość i esencja. Martwi ludzie. Ogólne prawa. Coś o pieniądzach

ROZDZIAŁ IX

“Promień stworzenia" w postaci trzech oktaw promieniowania. Stosunek materii i sił znajdujących się na różnych płaszczyznach świata, do naszego życia. Interwały w oktawach kosmicznych i wypełniające je wstrząsy. “Punkt wszechświata”. Gęstość wibracji. Trzy siły i cztery materie. Tlen'; “Azot", “Wodór". “Węgiel ". Dwanaście triad. “Tablica Wodorów. Materia w świetle jej chemicznych, fizycznych, psychicznych i kosmicznych właściwości. Inteligencja materii. “Atom". Wszystkie ludzkie funkcje i stany znajdujące się w człowieku. uzależnione są od energii. Substancje znajdujące się w człowieku. Człowiek ma wystarczającą ilość energii do rozpoczęcia pracy nad samym sobą, jeśli oszczędza własną energię. Marnowanie energii. “Naucz się oddzielać subtelne od grubego”. Wytwarzanie delikatnych wodorów. Zmiana bycia. Rozwój wewnętrznych ciał. Organizm ludzki jako trzypiętrowa fabryka. Trzy rodzaje pokarmu. Pojawienie się w organizmie pokarmu, powietrza i wrażeń. Transformacją substancji rządzi Prawo Oktaw. Oktawa pokarmu i oktawa powietrza. Ekstrakcja “wyższych" wodorów". Oktawa wrażeń nie rozwija się. Możliwość stworzenia sztucznego wstrząsu w chwili odbioru wrażenia. Świadomy wysiłek. “Pamiętanie siebie”. Wynikający z niego rozwój oktawy wrażeń i oktawy powietrza. Drugi świadomy wstrząs. Wysiłek związany z emocjami. Przygotowanie do tego wysiłku. Analogia pomiędzy ludzkim organizmem i wszechświatem. Trzy etapy w ewolucji ludzkiej maszyny. Przemiana emocji. Alchemia. Centra pracują za pomocą różnych wodorów. Dwa wyższe centra. Niewłaściwa praca niższych centrów. Materialność wszystkich procesów wewnętrznych.

ROZDZIAŁ X

Od czego zaczyna się droga? Prawo przypadku. Rodzaje wpływów. Wpływy ukształtowane w życiu. Wpływy ukształtowane poza życiem, świadome tylko u swego początku. Centrum magnetyczne. Szukanie drogi. Odnalezienie człowieka, który wie. Trzeci rodzaj wpływów: wpływ świadomy i bezpośredni. Wyzwolenie się od prawa przypadku. “Krok”; “schody" i “droga”. Specjalne warunki czwartej drogi. Możliwość ukształtowania błędnego centrum magnetycznego. Jak można rozpoznać błędne drogi? Nauczyciel i uczeń. Wiedza zaczyna się od nauczania o kosmosach. Potoczne pojęcie istnienia dwóch kosmosów: makrokosmosu i mikrokosmosu. Pełne nauczanie o siedmiu kosmosach. Stosunek pomiędzy kosmosami: jak zero do nieskończoności. Zasada względności. “Droga w górę jest jednocześnie drogą w dół". Co to jest cud. “Okres wymiarów". Przeglad systemu kosmosów z punktu widzenia teorii wielu wymiarów. Uwaga G., że “Czas jest oddechem". Czy mikrokosmos jest człowiekiem, czy “atomem"?

ROZDZIAŁ XI

“Jeśli ziarno pszeniczne wpadłszy w ziemię, nie obumrze, samo zostawa, lecz jeśli obumrze, wielki owoc przynosi". Księga aforyzmów. Obudzić się, umrzeć, narodzić się. Co uniemożliwia człowiekowi narodzenie się na nowo? Co uniemożliwia człowiekowi “umieranie"? Co uniemożliwia człowiekowi obudzenie się? Niezdawanie sobie sprawy ze swojej własnej nicości. Co oznacza uświadomienie sobie swej własnej nicości? Co stoi temu na przeszkodzie? Hipnotyczne oddziaływanie życia. Sen, w którym żyją ludzie, jest snem hipnotycznym. Czarodziej i owce. “Kundalini". Wyobraźnia. Budziki. Zorganizowana praca. Grupy. Czy można pracować w grupach bez nauczyciela? Prowadzona w grupach praca nad poznawaniem siebie. Zwierciadła. Wymiana obserwacji. Ogólne i indywidualne warunki. Reguły. “Główna wada". Zdanie sobie sprawy ze swojej własnej nicości. Niebezpieczeństwo naśladownictwa. “Bariery". Prawda i kłamstwo. Szczerość wobec samego siebie. Wysiłki. Akumulatory. Duży akumulator. Praca intelektualna i emocjonalna. Potrzeba czucia. Możliwość rozumienia drogą czucia tego, czego nie można zrozumieć umysłem. Centrum emocjonalne jest subtelniejszym aparatem niż centrum intelektualne. Wytłumaczenie ziewania w związku z akumulatorami. Rola i znaczenie śmiechu w życiu. Nieobecność śmiechu w wyższych centrach

.ROZDZIAŁ XII

Praca w grupach staje się coraz bardziej intensywna. Ograniczony “repertuar ról" każdego człowieka. Wybór pomiędzy pracy nad samym sobą i “spokojnym życiem". Trudności z byciem posłusznym. Miejsce “zadań". G. wyznacza konkretne zadania. Reakcja przyjaciół na idee. System wyzwala w ludziach to, co najlepsze, albo to, co najgorsze. Jacy ludzie mogą włączyć się do pracy? Przygotowanie. Konieczne jest rozczarowanie. Pytanie, które człowiekowi dokucza. Nowa ocena przyjaciół. Rozmowa o typach. G. wyznacza następne zadanie. Próby opowiedzenia historii własnego życia. Intonacje. “Esencja" i “osobowość". Szczerość. Zły nastrój. G, obiecuje odpowiedzieć na dowolne pytanie. “Wieczny Powrót". Eksperyment polegający na oddzieleniu osobowości od esencji. Rozmowa na temat seksu. Rola seksu jako podstawowej siły motywującej wszelką mechaniczność. Seks jako główna możliwość wyzwolenia. Nowe narodziny. Przemiana energii seksualnej. Nadużywanie seksu. Czy wstrzemięźliwość seksualna jest pożyteczna? Właściwa praca centrów. Stały środek ciężkości.

ROZDZIAŁ XIII

Intensywność wewnętrznej pracy. Przygotowanie do “faktów". Wizyta w Finlandii. Początek “cudu”. “Rozmowy" z G. w umyśle. “Ty nie śpisz”: Widzenie “śpiących ludzi". Niemożliwość badania wyższych zjawisk zwykłymi środkami. Zmiana pogladu na temat “metod działania". “Główna cecha charakterystyczna". G. określa główne cechy charakterystyczne ludzi. Reorganizacja grupy. Ci, którzy porzucili pracę. Siedzenie pomiędzy dwoma stołkami. Trudność powrotu. Mieszkanie G. Reakcje na milczenie. “Widzenie kłamstw". Pokaz. Jak się obudzić? Jak stworzyć potrzebny stan emocjonalny? Trzy drogi. Konieczność ofiary. “Poświęcenie własnego cierpienia". Rozszerzona Tablica Wodorów. “Wykres ruchomy". Nowe odkrycie. “Mamy bardzo mało czasu".

ROZDZIAŁ XIV

Trudność przekazywania “obiektywnych prawd" za pomocą potocznego języka. Obiektywna i subiektywna wiedza. Jedność w różnorodności. Przekazywanie obiektywnej wiedzy. Wyższe centra. Mity i symbole. Formuły słowne: “Jak w górze, tak na dole". “Poznaj samego siebie". Dwoistość. Przekształcenie dwoistości w troistość. Linia woli. Czteroistość. Pięcioistość – konstruowanie pentagramu. Pięć centrów. Pieczęć Salomona (Gwiazda Sześcioramienna). Symbolika liczb, figur geometrycznych, liter i słów. Inne symboliki. Wlaściwe i błędne rozumienie symboli. Poziom rozwoju. Jedność wiedzy i bycia: Wielkie Czynienie. “Nikt nie może dać człowiekowi tego, czego wcześniej nie miał". Osiągnięcie czegokolwiek tylko dzięki swoim wlasnym wysiłkom. Różne znane “linie" , korzystające z symboliki. Ten system i jego miejsce. Jeden z podstawowych symboli tego nauczania. Enneagram. Prawo Siedmiu w połączeniu z Prawem Trzech. Badanie enneagramu. “To, czego człowiek nie może umieścić w enneagramie, jest tym, czego nie rozumie”. Symbol w ruchu. Doświadczenie enneagramu poprzez ruch. Ćwiczenia. Język uniwersalny. Obiektywna i subiektywna sztuka. Muzyka. Muzyka obiektywna opiera się na wewnętrznych oktawach. Mechaniczna ludzkość może mieć tylko subiektywną sztukę. Różne poziomy bycia człowieka.

ROZDZIAŁ XV

Religia jako pojęcie względne. Religie odpowiadają poziomowi bycia człowieka. “Czy modlitwa może pomóc?" Nauka modlitwy. Powszechny brak wiedzy o chrześcijaństwie. Kościół chrześcijański jako szkoła. Egipskie “szkoły powtarzania". Znaczenie obrządków. “Techniki" religii. Gdzie w człowieku brzmi slowo “Ja"? Dwie części rzeczywistej religii i czego każda z nich naucza. Kant i idea skali. Źycie organiczne na Ziemi. Wzrost promienia stworzenia. Księżyc. Ludzkość jest ewoluującą częścią życia organicznego. Ludzkość w zastoju. Zmiana możliwa jest tylko na “rozdrożach': Proces ewolucji zawsze zaczyna się od utworzenia świadomego zarodka. Czy istnieje świadoma siła, walcząca z ewolucją? Czy rodzaj ludzki ewoluuje? “Dwustu świadomych ludzi mogłoby zmienić całe życie na Ziemi". Trzy “wewnętrzne kręgi ludzkości". “Krąg zewnętrzny". Cztery “drogi" jako cztery bramy prowadzące do “kręgu egzoterycznego". Szkoły czwartej drogi. Pseudoezoteryczne systemy i szkoły. “Prawda w postaci kłamstwa". Szkoły ezoteryczne na Wschodzie. Wtajemniczenie i Misteria. Możliwe jest tylko wtajemniczenie siebie.

ROZDZIAŁ XVI

Wydarzenia historyczne zimy 1916-17. System G. jako przewodnik w labiryncie sprzeczności albo jako “Arka Noego". Świadomość materii. Jej stopnie inteligencji. Trzy – , dwu – i jednopiętrowe maszyny. Człowiek złożony z człowieka, owcy i robaka. Klasyfikacja wszystkich stworzeń za pomocą trzech cech kosmicznych: tego, co one jedzą, czym oddychają i w jakim środowisku żyją. Możliwości zmieniania pokarmu przez czlowieka. “Wykres Wszystkiego, Co Żyje”. G. po raz ostatni wyjeżdża z Petersburga. Interesujące wydarzenie – “transfiguracja" czy “plastyka"? Wrażenia wywołane przez G. na dziennikarzu. Upadek Mikołaja II. “Koniec historii Rosji”. Plany opuszczenia Rosji. Wiadomości od G. Kontynuacja pracy w Moskwie. Dalsze badanie wykresów i idei kosmosów. Rozwinięcie idei: “czas jest oddechem" w odniesieniu do człowieka, Ziemi i Słońca; w odniesieniu do dużych i malych komórek. Zbudowanie “Tablicy czasu w różnych kosmosach". Trzy kosmosy zawierają wspólnie wszystkie prawa wszechświata. Zastosowanie idei kosmosów do wewnętrznych procesów ludzkiego organizmu. Życie molekuł i elektronów. Wymiary czasu w różnych kosmosach. Zastosowanie wzoru Minkowskiego. Stosunek różnych czasów do centrów ludzkiego ciała. Stosunek do wyższych centrów. “Kosmiczne obliczenia czasu" w literaturze gnostycznej i indyjskiej.

“Jeśli chcesz odpocząć, przyjedź tutaj do mnie': Wizyta u G. w Aleksandropolu. Stosunki G. ze swoją rodziną. Rozmowa o niemożności robienia czegokolwiek pośród masowego obłędu. “Wydarzenia nie są przeciwko nam”. Jak wzmocnić czucie “Ja”? Krótka wizyta w Petersburgu i w Moskwie. Wiadomość przekazana tamtejszym grupom. Powrót do Piatigorska. Grupa złożona z dwunastu osób zbiera się w Jessientuki.

ROZDZIAŁ XVII

Sierpień 1917 roku. Sześć tygodni w Jessientuki. G. rozwija plan całej pracy. “Szkoły są niezbędne". “Nadwysiłki". Symultaniczność centrów stanowi główną trudność w pracy nad samym sobą. Człowiek jako niewolnik swojego ciała. Marnowanie energii przez niepotrzebne napięcia mięśniowe. G. pokazuje ćwiczenia na kontrolę i rozluźnienie mięśni. Ćwiczenie “stop". Wymagania “stop". G. opowiada o przypadku “stop" mającym miejsce w Azji Środkowej. Wpływ “stop" w Jessientuki. Nawyk gadania. Eksperyment z poszczeniem. Co to jest grzech. G. pokazuje ćwiczenia na uwagę. Eksperyment z oddychaniem. Zdanie sobie sprawy z trudności Drogi. Niezbędność wielkiej wiedzy, wysiłków i pomocy. “Czy nie istnieje droga poza ,drogami'?" “Drogi" jako pomoc udzielana ludziom, stosownie do typów. “Subiektywne" i “obiektywne" drogi. Obywatel. Co znaczy “być poważnym"? Tylko jedna rzecz jest poważna. Jak osiągnąć rzeczywistą wolność? Ciężka droga niewoli i posłuszeństwa. Co człowiek jest gotów poświęcić? Bajka o wilku i owcach. Astrologia i typy. Pokaz. G. ogłasza rozwiązanie grupy. Ostatnia podróż do Petersburga.

ROZDZIAŁ XVIII

Petersburg: październik 1917 roku. Rewolucja bolszewicka. Powrót do G., na Kaukaz. Postawa G. wobec jednego ze swoich uczniów. Mała grupa towarzysząca G. w Jessientuki. Przybywa więcej ludzi. Podjęcie pracy na nowo. Ćwiczenia są coraz trudniejsze i coraz bardziej urozmaicone. Ćwiczenia umysłowe i fizyczne, tańce derwiszów, poznawanie psychicznych “sztuczek". Sprzedaż jedwabiu. Wewnętrzna walka i decyzja. Wybór guru. Decyzja oddzielenia się. G. udaje się do Soczi. Ciężki czas: wojna i epidemie. Dalsze poznawanie enneagramu. “Wydarzenia" i konieczność opuszczenia Rosji. Londyn jako punkt docelowy. Praktyczne wyniki pracy nad samym sobą: odczuwanie nowego “Ja", “dziwna ufność". Zebranie grupy w Rostowie i wykładanie systemu G. G. otwiera swój Instytut w Tyfusie. Podróż do Konstantynopola. Zbieranie ludzi. Przyjazd G. Przedstawianie G. nowej grupy. Tłumaczenie pieśni derwiszów. G. – pisarz i poeta. Instytut otwarty w Konstantynopolu. G. zgadza się na napisanie i wydanie książki. G. udaje się do Niemiec. Rok 1921 – decyzja o kontynuowaniu w Londynie pracy rozpoczętej w Konstantynopolu. G. organizuje swój Instytut w Fonteinebleau. Praca w Zamku Prieure. Rozmowa z Katherine Mansfield. G. mówi o różnych rodzajach oddychania. “Oddychanie poprzez ruch". Pokazy w Theatre des Champs Elysees w Paryżu. Wyjazd G. do Ameryki w roku 1924. Decyzja o niezależnym kontynuowaniu pracy w Londynie.

funkcja symboliczna jest to zdolność do tworzenia reprezentacji, umiejętność zastosowania jednej rzeczy (takiej jak obraz umysłowy czy słowo) jako symbolu reprezentującego coś innego- zastosowanie jednej rzeczy jako symbolu innych, które wówczas stają się symbolizowanymi, np. chwytanie miotły i dosiadanie jej tak, jakby była koniem

TOŻSAMOŚĆ JAKOŚCIOWA:

tożsamość jakościowa to wiedza, że jakościowa natura jakiejś rzeczy nie jest zmieniona przez zmianę w jej wyglądzie, np.:
dziecko rozumie, że drut pozostaje tym samym drutem, nawet gdy nadamy mu inny kształt; nie uświadamia sobie jeszcze jednak, że długość drutu pozostaje taka sama

RÓŻNICOWANIE POZORU RZECZYWISTOŚCI:

różnicowanie pozoru - rzeczywistości oznacza rozróżnienie pomiędzy tym jak obiekty wyglądają i czym są w rzeczywistości. Rozumienie różnicowania zakłada umiejętność prawidłowej oceny zarówno wyglądu jak i rzeczywistości, gdy różnią się

CENTRACJA:

centracja jest to tendencja małych dzieci do koncentrowania się tylko na jednym aspekcie problemu w danym momencie,
np. ułożenie dwóch rzędów każdy z 5 żetonów, jeden pod drugim. Tak długo jak żetony są jeden pod drugim, 4- latki potrafią powiedzieć, że w obu szeregach jest tyle samo żetonów. Ale przypuścimy, że na oczach dziecka rozsuniemy jeden z szeregów tak, że będzie on dłuższy od drugiego i ponownie zapytamy o liczbę żetonów. 4-latek powie, że w dłuższym szeregu jest więcej żetonów, dziecko dokonało centracji na długości szeregów szeregów przez to nie udało mu się zachować liczby. Dla dziecka najważniejszy jest aktualny wygląd rzeczy
myślenie animistyczne:

MYŚLENIE ANIMISTYCZNE:

myślenie animistyczne to tendencja do przypisywania przedmiotom nieożywionym cech życia, np.: słońce świeci, ponieważ ma na to ochotę; kartka papieru odczuwa ból z powodu przecinania jej

ARTYFICJALIZM:

artyficjalizm to pogląd, że ludzie stworzyli naturalne obiekty i zjawiska dla swoich celów, np.: noc istnieje po to, żebyśmy mogli spać

Wolontariusz - każda osoba fizyczna, która dobrowolnie, ochotniczo i bez wynagrodzenia wykonuje świadczenia na rzecz organizacji i instytucji i osób indywidualnych wykraczając poza więzi koleżeńsko-rodzinne

Organizacje wolontarystyczne - działalność jest w znacznym stopniu oparta na działaniu ochotników, czyli wolontariacie.

Dzień wolontariusza - corocznie obchodzony jest dzień wolontariusza 5 grudnia; ustanowiony przez UNESCO w roku 1981

Organizacje wolontarystyczne - działalność jest w znacznym stopniu oparta na działaniu ochotników, czyli wolontariacie.

Społecznik - człowiek zajmujący się sprawami społecznymi, bezinteresownie pracujący dla dobra społeczeństwa; działacz społeczny.

Działalność charytatywna - wspieranie biednych i potrzebujących pomocy; miłosierdzie, dobroczynność, filantropia - od łac. charitativus - miłosierdzie chrześcijańskie wobec ubogich (skoncentrowanej na najuboższych), a także działalność świecka skupiająca się głównie na: oświacie, kulturze, nauce.

Zwana jest również społeczną dezorganizacją, oznacza stan zakłócenia równowagi spolecznej, czego przejawem jest osłabienie więzi spolecznych, utrudnienia w realizacji pewnych wartości i potrzeb, zachwianie systemu norm, oraz nieskuteczność kontroli spolecznej.

Źródła dewiacji

W zależności od przyjętej koncepcji, socjolodzy upatrują źródeł dewiacji w odmiennych przyczynach.

• koncepcje biologiczne: według nich źródła dewiacji leżą w cechach wrodzonych dewiantów (nacisk na cechy fizyczne).
• koncepcje psychologiczne: źródła dewiacji leżą w cechach osobowości. W tym ujęciu stany psychiczne są dziedziczne, nie podlegają kontroli jednostki i odpowiadają za niekonwencjonalne zachowania.
• koncepcje funkcjonalistyczne: przestępczość i dewiacja wynikają z napięć strukturalnych. Jeżeli cele jednostki postawione są zbyt wysoko i nie może ona spełnić tych aspiracji za pomocą dostępnych środków, rodzi się zachowanie dewiacyjne.
• koncepcje interakcjonistyczne: dewiacja jest wytworem społeczeństwa. Zachowania dewiacyjne wyuczone są w większości w grupach pierwotnych, na takiej samej zasadzie jak zachowania praworządne. Jest to proces interakcji między dewiantami a niedewiantami.
• koncepcje konfliktowe: dewiacja jest świadomym wyborem, często natury politycznej. Dewiacja dotyczy wszystkich warstw społeczeństwa i należy ją rozumieć w kontekście nierówności i konfliktów pomiędzy interesami różnych grup społecznych.
• teorie kontroli: dewiacja jest wynikiem zachowania równowagi między impulsami, które skłaniają do dokonania czynu przestępczego a mechanizmami kontroli społecznej powstrzymującymi od takich czynów.

Możemy odpowiedzieć, że często “światem" nazywamy świat ludzi, ludzkość, pośród której żyjemy i której część stanowimy. Ale sama ludzkość jest integralną częścią organicznego życia na Ziemi; zatem właściwe byłoby powiedzenie, że najbliższym nam światem jest życie organiczne na Ziemi, świat roślin, zwierząt i ludzi.

Ale życie organiczne także znajduje się w świecie. Co zatem jest “światem" dla życia organicznego?

Możemy na to odpowiedzieć, że dla życia organicznego “światem" jest nasza planeta Ziemia.

Ale Ziemia także znajduje się w świecie. Co zatem jest “światem" dla Ziemi?

Dla Ziemi “światem" jest świat planetarny układu słonecznego, którego część ona stanowi.

Co jest “światem" dla wszystkich planet? Słońce czy też sfera oddziaływania słonecznego, lub system słoneczny, którego część stanowią planety.

Dla Słońca z kolei “świat" jest światem gwiazd lub Drogi Mlecznej, nagromadzeniem dużej liczby systemów słonecznych.

Idąc dalej, z astronomicznego punktu widzenia, możliwe jest założenie, że istnieje wielość światów, które znajdują się w olbrzymich od siebie odległościach, w przestrzeni “wszystkich światów". Te wszystkie światy, wzięte razem, będą “światem" dla Drogi Mlecznej.

Dalej, przechodząc do wniosków filozoficznych, możemy powiedzieć, że “wszystkie światy" muszą tworzyć jakąś niezrozumiałą i nieznaną nam Całość czy Jedno (tak jak jabłko jest jedno). Ta Całość, czy Jedno, albo też Wszystko, które można by nazwać “Absolutem" lub “Niezależnym" – ponieważ wszystko w sobie zawierając, od niczego nie jest uzależnione – to “świat" dla “wszystkich światów". Logicznie, myślenie o takim stanie rzeczy, w którym wszystko stanowi jedną Całość, jest całkiem możliwe. Taka całość z pewnością będzie Absolutem, co oznacza bycie Niezależnym, ponieważ – będąc Wszystkim – jest on nieskończony i niepodzielny.

Absolut, to znaczy stan rzeczy, w którym Wszystko stanowi jedną Całość, jest jakby pierwotnym stanem, z którego poprzez podziały i zróżnicowania powstaje rozmaitość obserwowanych przez nas zjawisk."

Cytat z książki "Fragmenty Nieznanego Nauczania", rozdział czwarty.

"...Całe Stworzenie jest "szkołą".

Wszystko to lekcje.

Wiedza, poznanie, nas chronią, zaś ignorancja naraża.

Zobaczyć jak wiele można dostąpić - to uciecha dla duszy."

***

"Życie jest religią. Doświadczenia życiowe odzwierciedlają sposób, w jaki wchodzi się w interakcję z Bogiem. Ci, którzy są uśpieni, to ci, którzy prezentują małą wiarę w swych interakcjach z kreacją. Niektórzy myślą, że świat istnieje, by mogli go przezwyciężyć, zignorować lub wyłączyć. Dla tych jednostek światy przestaną istnieć. Staną się oni dokładnie tym, co sami wnoszą w życie. Staną się jedynie snem w 'przeszłości'. Ludzie, którzy zwracają dokładnie uwagę na rzeczywistość obiektywną , na prawo i lewo, staną się rzeczywistością 'Przyszłości'."

Ze strony: http://www.quantumfuture.net/pl/

cytat:

Portale organiczne to "rasa" ludzi która żyła na Ziemi zanim "my" tu "upadliśmy" z 3d sto. Po naszym upadku obie rasy wymieszały sie do tego stopnia ze w jednej rodzinie mogą żyć przedstawiciele obu ras.

Na początku portale organiczne miały funkcje pomostu pomiędzy druga i trzecią gęstością. Wcielały się w te ciała "dusze" które zakończyły nauki w drugiej gęstości i potrzebowały nowego pojemnika. W tej chwili 4d sts używa ich jednak do zbierania energii z "upadłej rasy".

Różnica miedzy tymi dwoma rasami polega na tym ze portale organiczne nie posiadają wyższych centrów. "Upadla rasa" te centra posiada, ale utraciła z nimi połączenie właśnie w wyniku tegoż upadku (Co czyni te dwie rasy niemal identycznymi).

W codziennym życiu wyraża się to w ten sposób ze portale organiczne nie są w stanie podążać ścieżką rozwoju którą starają się kroczyć adepci 4 drogi. Skupiają się na sprawach wyłącznie materialnych. Brak im empatii i nie mogą jej rozwinąć.

Co gorsza materializm lansowany jest przez władze jako cos co jest "normalne" co powoduje że większości upadłej rasy bardzo trudno jest się z tej "normalności" wybić, co w znacznym stopniu utrudnia odróżnienie tych dwóch ras. Na dodatek portale organiczne charakteryzują się znakomicie rozwiniętą umiejętnością naśladowania.

Nauczenie się jak te dwie rasy jest jednak potrzebne jeżeli ktoś decyduje sie kroczyc ścieżką rozwoju. Powodem jest to ze potrzebujemy oszczędzać energie żeby przeznaczać ją na rozwój. Przebywanie z portalami jest na tyle męczące że rozwój uniemożliwia.

Choć trudno jest odróżnić portale organiczne od upadłej rasy "zagubionej w codzienności" to jednak część członków upadłej rasy można rozpoznać po tym że dążą do czegoś więcej, do pracy nad sobą i z czasem widać w nich zmiany. Choć portale organiczne bardzo często przewijają sie w środowisku "rozwojowym" to jednak nie są w stanie świadomie się zmieniać z trwałymi skutkami.

Kiedyś sam podniecałem się komputerami, jednak coś się stało. W końcu zrozumiałem że nic w tym niema, to jest puste. Od tego czasu nie potrafię powrócić do 'materializmu'.

Obserwowałem dziewczyny, jestem w takim wieku że są w moim kręgu 'zainteresowania' to raczej normalne ; )

Odkryłem że bardzo potężnie tkwią w tym 'materialiźmie'. Najgorzej jest w miastach, tam najbardziej wszystkie się stroją. Kult piękności jest bardzo duży, jedna przed drugą chce być piękna. Mam w domu taką jedną siostrę, materialistka. Mówię jej to, kim jest. Reakcja jest taka jak bym powiedział do ściany. Cóż jej sprawa, jej życie.

Na wsi jest troszeczkę inaczej. Sprawa zmienia się diametralnie kiedy dziewczyna ze wsi jedzie do miasta, do szkoły, uczyć się. Ona zmienia się, programowanie materializmu jest potężne i zaczyna robić to co inne.

Zadaje sobie pytanie. Czy znajdę kiedyś dziewczynę którą będzie cechowało coś więcej niż tylko materializm? Czy są na świecie dziewczyny które nie patrzą na chłopaka pod kątem materialnych rzeczy? to co on ubiera, ile ma kasy, jakich ma znajomych, jak ja będę się czuła w towarzystwie jego znajomych itd.

Na początku było kłamstwo, a brzmiało ono tak: "ja patrze na charakter"
Prawda jest taka że na początku zawsze jest ocena brzydki/ładny jeśli się spodoba wykazuje zainteresowanie jak zwierzęta. Doprawdy niewiele się od nich różnimy.

Wiem że są ludzie którym coś nie pasuje na tym świecie, są tacy którzy zadają sobie pytania, są tacy którzy poszukują. I ja poszukuje odpowiedzi na moje pytania oraz mojej partnerki gdziekolwiek ona jest. Nie będę szukał na siłę, celowo. To by było jak szukać igły w wielkim stogu siana. Być może będzie tak że się spotkamy, być może się nie spotkamy. Będę robił swoje i rozglądał się dookoła.

Dezinformacja - najczęściej celowe przekazanie fałszywej informacji wprowadzającej w błąd odbiorcę. Bardzo ważna w wojsku i dla obronności kraju. Często wykorzystywana w środkach masowego przekazu i polityce. W reklamie nieetyczna, ale powszechna. Także w celach marketingowych zawyżanie parametrów technicznych albo podawanie wielkości bez podania jednostek lub podzespołów których dotyczą. [...]

Jeszcze raz:

CZĘSTO WYKORZYSTYWANA W ŚRODKACH MASOWEGO PRZEKAZU I POLITYCE !

Znalazłem jeszcze taki tekst:

[...]

PODSTAWOWE POJĘCIA W DEZINFORMACJI

Klient

Każda operacja dezinformacyjna ma swojego klienta, to znaczy osobę lub grupę, która na tej operacji zyskuje, podczas gdy jej przeciwnicy tracą. Najczęściej jest to firma komercyjna, państwo, partia lub frakcja polityczna, czy nawet pojedynczy polityk albo biznesmen. W historii ludzkości największym klientem operacji dezinformacyjnych był bez wątpienia Związek Sowiecki.

Klient często płaci za operacje dezinformacyjne pieniędzmi zdobytymi na tych, których zamierza oszukać – dotyczy to nie tylko polityków, którzy dochodzą do władzy w wyniku dezinformacji, lecz również np. firm komercyjnych, które zwiększają sprzedaż w wyniku utrwalenia wśród konsumentów nieprawdziwych sądów dotyczących ich produktów.

Agent

Kiedy jakieś przedsiębiorstwo pragnie zareklamować swoje produkty, udaje się do profesjonalnej agencji reklamowej. Nie inaczej jest z dezinformacją. Największą agencją dezinformacyjną w historii był Wydział A KGB, który podlegał pod dyrekcję wywiadu zagranicznego.

Agencja dezinformacyjna używa agentów, których nazywa się agentami wpływu.

Badanie rynku

Podobnie jak w kampaniach reklamowych, przed operacją dezinformacyjną należy przeprowadzić gruntowne badanie rynku. Profesjonalni agenci wpływu muszą świetnie znać realia, w których działają oraz „towar”, który zamierzają sprzedać. Inaczej przekonuje się zachodnich intelektualistów, a inaczej np. zdeklasowanych chłoporobotników z byłych PGR-ów.

Po przeprowadzeniu badania rynku należy dokonać doboru odpowiednich wsporników, które ułatwią operację.

Wsporniki

Wsporniki to główne punkty, na których opiera się kampania dezinformacyjna. Najczęściej są to doniosłe wydarzenia, niekoniecznie prawdziwe, lecz wywołujące jednoznaczne skojarzenia. W czasie wojny domowej w Hiszpanii rolę wspornika komunistycznej dezinformacji odegrało zbombardowanie Guerniki.

Obecnie wspornikami coraz częściej są szokujące zdjęcia lub filmy. W ostatnich tygodniach mieliśmy do czynienia z serią zdjęć ukazujących sceny okrutnego traktowania irackich więźniów przez amerykańskich żołnierzy. Fotografie te zostały użyte do antyamerykańskiej kampanii, która od jakiegoś czasu trwa na całym świecie. Tymczasem każdy, kto przeczytał np. „Kamienie na szaniec”, szybko się zorientuje, że sceny irackiego więzienia miały mało wspólnego z prawdziwymi torturami, natomiast bardzo podobne obrazki z Parady Miłości w Berlinie od dawna przedstawiane są u nas jako przykłady europejskiej wolności i tolerancji.

Przekaźniki

Agenci wpływu starają się w operacji dezinformacyjnej używać jak największej ilości przekaźników z różnych rodzajów mediów: telewizji, prasy, radia. Im więcej pozornie lub naprawdę niezależnych przekaźników podchwyci temat przewodni operacji dezinformacyjnej, tym lepiej dla klienta.

Czasami pierwszym przekaźnikiem danej informacji jest mało popularna gazeta lub lokalna rozgłośnia radiowa. Następnie temat zostaje podchwycony przez główne media, a w wypadku niepowodzenia operacji cała wina spada na „mało doświadczonych dziennikarzy” z lokalnej prasy, którzy „wprowadzili w błąd” poważnych pracowników szanowanego tytułu.

Temat przewodni

Każda operacja dezinformacyjna musi mieć temat przewodni, im prostszy, tym lepiej.

Przykładowo przez cały okres III RP mieliśmy do czynienia z operacją dezinformacyjną, której tematem przewodnim były związki braci Kaczyńskich z aferą FOZZ-u. W jej wyniku przeciętny obywatel naszego kraju natychmiast kojarzy niesławny fundusz z środowiskiem byłego PC.

Prowadzenie tematu

Temat przewodni najlepiej prowadzić nieustannie powtarzając najprostsze slogany i implikując najprostsze skojarzenia.

Wszyscy pamiętamy słynny film pt. „Dramat w trzech aktach”, gdzie rozmaite typy bez ustanku powtarzały: „Kaczyńscy, FOZZ, Kaczyńscy, FOZZ” nie posługując się żadnymi argumentami. W tym samym czasie Olga Lipińska śpiewała w swoim kabarecie: „Jadą, jadą z forsą wory, a na nich Kaczory”.

Pudła rezonansowe

Pudła rezonansowe to zazwyczaj media nie związane z agentami wpływu, a jedynie bezmyślnie powtarzające tezy przez owych agentów wyprodukowane. Pudła (najczęściej bezwiednie) mają za zadanie wytworzyć wrażenie, że „o tym się mówi” i sprawić, by temat był jak najszerzej dyskutowany. Później jedne pudła kopiują dezinformację od drugich i tak powstaje cała orkiestra dyrygowana przez agentów wpływu.

Warto tu zauważyć, że często pudłami rezonansowymi mogą być po prostu zwykli obywatele, którzy jeden za drugim powtarzają spreparowane wcześniej dezinformacje.

Grupa docelowa

Operacje dezinformacyjne zazwyczaj mają jasno sprecyzowaną grupę docelową (np. intelektualiści, robotnicy). W wielu przypadkach grupą docelową jest całe społeczeństwo. Im mniej członkowie grupy docelowej zorientowani są w sytuacji ogólnej, tym lepiej dla agentów wpływu. Większość ludzi czerpie wiedzę o świecie głównie z telewizji, dlatego też to medium najczęściej staje się przekaźnikiem dezinformacji.

Psychoza

Udana operacja dezinformacyjna powoduje:

- niemalże jednomyślność wśród członków grupy docelowej.

- irracjonalny stan głuchoty na argumenty przeciwników klienta.

Jako przykład można podać prowadzoną od bardzo dawna kampanię „pacyfistyczną”, której celem jest ukazanie Stanów Zjednoczonych jako największego zagrożenia dla pokoju na świecie.

METODY DEZINFORMACJI

Volkoff podaje kilka głównych metod dezinformacji używając prostego przykładu: pan Dupont pobił panią Dupont. Zadaniem agenta wpływu jest obrona wizerunku pana Dupont. Może on posłużyć się następującymi metodami:

Negacja faktów

Jeżeli opinia publiczna nie jest w stanie sprawdzić, co się naprawdę stało, najłatwiej powiedzieć oczywistą nieprawdę: „Pan Dupont nie pobił pani Dupont”. Jeżeli jednak publiczność zna mniej więcej sytuację w domu państwa Dupont i kłamstwo wprost nie jest możliwe (zbrodnie reżimu Gierka łatwiej ukryć, niż zbrodnie np. Pol Pota), dezinformator może uciec się do innego sposobu:

Odwrócenie faktów

Agent wpływu może stwierdzić wprost: „To pani Dupont pobiła pana Dupont”. Powszechne uwielbienie dla ofiar, które charakteryzuje naszą epokę sprawi, że sympatia opinii publicznej odwróci się, a pan Dupont, jako „prześladowana ofiara” zostanie kompletnie oczyszczony z winy. Pani Dupont będzie się natomiast jawić jako „bezwzględny kat”.

Obecnie metoda ta, podobnie jak negacja faktów, nie jest zbyt często stosowana, gdyż dziś o wiele trudniej ukryć niektóre fakty przed opinią publiczną, niż robiono to w systemach totalitarnych. Dlatego też o wiele częściej spotyka się kolejny sposób dezinformacji:

Mieszanina prawdy i kłamstwa

Metoda ta stosowana jest w przypadku, gdy opinia publiczna jest już poinformowana o tym, co zaszło, lecz nie zna dokładnie wszystkich szczegółów. W danym przypadku agent wpływu może stwierdzić, iż rzeczywiście pan Dupont pobił panią Dupont, lecz tak naprawdę to ona zaczęła. Sytuację ułatwia fakt, że w obecnych czasach na agresora zazwyczaj spadają gromy moralnego oburzenia, natomiast napadnięty, jaki by nie był, najczęściej oczyszczany jest z wszelkiej winy.

Modyfikacja motywu

Sposób ten polega na zasugerowaniu takiego motywu działania, który nie byłby hańbiący dla pana Dupont. Jeżeli bowiem podamy suchy fakt, że pobił on swoją żonę, wyszedłby na człowieka złego i niemoralnego. Jeżeli jednak powiemy, iż scena ta miała podtekst erotyczny i pan Dupont zgodził się pobić panią Dupont, zdeklarowaną masochistkę, dopiero po długich błaganiach, wtedy uzyskamy nie tylko moralne „rozgrzeszenie” czynu pana Dupont, lecz również ukażemy go jako dobrego męża, który spełnia nawet najdziwniejsze zachcianki swojej żony.

Modyfikacja okoliczności

Jeżeli nie jest znany stosunek sił pomiędzy panem Dupont a panią Dupont, możemy łatwo doprowadzić do rozmycia sytuacji. Wystarczy wówczas powiedzieć, że pan Dupont to chuderlak, zaś jego żona jest mistrzynią boksu i na nieśmiałe próby uderzenia jej przez męża wybuchła jedynie śmiechem.

Dezinformacja tego typu często stosowana jest w czasie konfliktów zbrojnych, kiedy, w zależności od potrzeb, pomniejsza się lub powiększa zdolności bojowe jednej ze stron. Wystarczy bowiem wskazać na jeden z wielu czynników decydujących o potencjale armii, np. „społeczeństwo państwa X jest świetnie przygotowane do wojny: służbę wojskową ma za sobą każdy obywatel, w razie potrzeby władze mogą rozdać ludziom broń i przekształcić cywilów w oddziały paramilitarne lub w partyzantkę. Społeczeństwo państwa Y natomiast jest zupełnie do wojny nieprzywykłe, armia jest nieliczna i zawodowa, przeciętny obywatel nie ma żadnego pojęcia o konflikcie zbrojnym, a prawdziwą walkę zna wyłącznie z filmów klasy B”. Wówczas opinia publiczna nabiera przekonania o wyższości państwa X, nawet gdyby w rzeczywistości państwo Y dysponowało najnowszym sprzętem wojskowym, podczas gdy uzbrojenie państwa X opierało się głównie na kałasznikowach domowej roboty.

Rozmycie

Metoda ta polega na „zalaniu” głównej informacji przez masę nieistotnych dla danej sytuacji faktów. Agent wpływu może więc napisać tak: „Pan Dupont od wielu lat pracuje na osiedlowym parkingu. Uwielbia grać w brydża z kolegami oraz należy do lokalnego kółka modelarskiego. Uczestniczył w biciu rekordu Guinessa, kiedy to w naszym mieście upieczono największy tort świata. Wyjątkowo dobrze wiedzie mu się w życiu rodzinnym, choć ostatnio uderzył swą żonę w czasie sprzeczki, ma dwoje dorastających dzieci, z których jest bardzo dumny – jego synowie zdali matury na piątki z plusem. ‘Spokój i opanowanie to moja dewiza na życie’ podkreśla w rozmowie z nami pan Dupont”.

Kamuflaż

Jest to wariant rozmycia polegający na wyjątkowo drobiazgowym opisywaniu zaistniałej sytuacji po to, aby zakryć główną informację. Agent wpływu może opisać zdarzenie w domu państwa Dupont ze wszystkimi szczegółami, takimi jak pogoda za oknem czy kolor tapety w pokoju, natomiast sam akt bicia żony przez męża omówić jedynie mało konkretnym stwierdzeniem typu: „Niewykluczone, że w końcu małżonkowie zaczęli się poszturchiwać” lub „Być może w pewnym momencie dyskusja stała się dość fizyczna, lecz pani Dupont niezmiennie nie chciała zgodzić się ze zdaniem męża popartym racjonalnymi argumentami”.
Interpretacja

Kiedy faktów nie da się zaprzeczyć, odwrócić, rozmyć lub zakamuflować, można je omówić używając odpowiednich słów, które natychmiast wywołują negatywne lub pozytywne skojarzenia u opinii publicznej.

W danym przypadku agent wpływu, występując w tej sytuacji najczęściej w roli niezależnego eksperta, może stwierdzić, iż „impulsywna, lekko niezrównoważona i często głucha na argumenty” pani Dupont została pobita przez „znanego ze swego opanowania i zwykłej, ludzkiej wrażliwości” pana Dupont. Mąż staje się w tym momencie niemalże zmuszony, wbrew swej woli, do uspokojenia łatwo tracącej rozum żony.

Określenia stosowane wobec konkretnych osób mogą niejako do nich „przylgnąć”. Często mamy do czynienia z sytuacją, gdy raz przyjęte określenie jest później powtarzane, zazwyczaj bezmyślnie, przez innych. Łatwo zauważyć, jakie nazwiska w polskiej polityce kojarzą się z „liberalizmem”, „moralnością”, „oszołomstwem” lub „wrażliwością społeczną”.

Generalizacja

Celem tej metody jest ukazanie, że pewien fakt jednostkowy, w tym przypadku pobicie żony przez męża, nie jest zjawiskiem unikalnym, że występuje często i nie jest w żadnym wypadku odstępstwem od normy. Agent wpływu może wskazywać na fakt, że w wielu kulturach bicie żon jest dozwolone, że w przeszłości zdarzało się to nagminnie, a nawet, że niektóre kobiety uważają, że takie działanie jest całkowicie usprawiedliwione w myśl przysłowia „Jak bije, to kocha”.

W Polsce ten rodzaj dezinformacji często pojawia się, gdy ktoś zwraca uwagę na demoralizację młodzieży. Wskazuje się wówczas, że i tak u nas jest lepiej niż w Ameryce, gdzie uczniowie strzelają do siebie z pistoletów, że od zawsze mówiło się „ach, ta dzisiejsza młodzież” i że nawet jeden ze staroegipskich dokumentów zawiera podobne stwierdzenia.

Ilustracja

W tym przypadku fakt jednostkowy używany jest jedynie jako ilustracja pewnego szerszego zjawiska społecznego. Agent wpływu może napisać długi elaborat dotyczący pozycji mężczyzny w rodzinie ukazując powolny wzrost znaczenia kobiety i sprowadzanie męża do roli sługi robiącej karierę zawodową żony. W końcówce agent napomknie o buncie mężczyzn przeciwko takiej sytuacji wtrącając: „Usuwani w cień mężczyźni często uciekają się do brutalnych metod, by bronić swej pozycji. Wcale nie najdrastyczniejszym przypadkiem było niedawne zdarzenie w domu państwa Dupont, kiedy to pan Dupont uderzył w afekcie swą żonę. Pani Dupont i tak miała dużo szczęścia, gdyż, w przeciwieństwie do większości ofiar tego typu agresji, nie odniosła większych obrażeń na ciele”. Istotne jest porównanie z innymi podobnymi sytuacjami, które zawsze wypada na korzyść naszego konkretnego przypadku.

Ten sposób często używany jest dla usprawiedliwienia chuligaństwa i wandalizmu. Wiele razy widzieliśmy w mediach komentarze typu: „Niedzielne zamieszki były jedynie wybuchem społecznego niezadowolenia z rządów premiera X. Desperacja ludzi sięgnęła zenitu, lecz to, co stało się u nas to i tak nic w porównaniu z wydarzeniami w kraju Z, gdzie oprócz rabowania sklepów i demolowania samochodów dochodziło do wyjątkowo krwawych walk z policją, w czasie których ginęło znacznie więcej osób niż w ostatnią niedzielę”.

Nierówna reprezentacja

W tym przypadku agent wpływu poświęci czynowi pana Dupont skromną notkę w mało eksponowanym miejscu gazety, zaś kilka stron wcześniej umieści duży artykuł sławiący pana Dupont jako wzorowego obywatela i przykład wszelkich cnót.

Ta metoda często używana jest w przypadku walki politycznej. Przeciwnikom ucina się wypowiedzi, streszcza się szerszy punkt widzenia w jednym zdaniu, przerywa w pół słowa. Przykładem stosowania metody nierównej interpretacji było zachowanie dziennikarza Piotra Gębarowskiego w czasie kampanii prezydenckiej w 2000 roku, kiedy brutalnie i po chamsku atakował Mariana Krzaklewskiego, podczas gdy innym kandydatom zadawał pytania w stylu: „Jak pan to robi, że jest pan mądry i uczciwy zarazem?”.

Metoda nierównej interpretacji jest również często używana w różnych gazetach w rubryce „Listy od czytelników”, kiedy publikuje się jedną mało przekonującą wypowiedź przeciwko jakiejś tezie i dziesięć dobrze napisanych popierających ową tezę. Nie ma przy tym znaczenia, czy są to rzeczywiste wypowiedzi czytelników, czy też są pisane przez samych redaktorów, co jak wiadomo się zdarza.

Równa reprezentacja

Metoda ta stosowana jest w ostatniej fazie kampanii dezinformacyjnej, kiedy zdecydowana większość publiczności jest już przekonana do tez lansowanych przez agentów wpływu. Wówczas należy przede wszystkim utrwalić powszechnie już obowiązującą opinię i zamknąć temat. Dezinformator publikuje wtedy równą ilość argumentacji za i przeciw tezie. Argumenty służące klientowi są jednak przedstawione w sposób o wiele bardziej przekonujący, poparte zdaniem „ekspertów” budzących zaufanie. Argumenty przeciwników podane są nieciekawie i często wygłaszają je osoby mało wiarygodne.

http://www.obnie.info/dezinformacja_volkoff.htm