Ten zespół zawsze kojarzył mi się z kolesiem odzianym w koszulce w paski, który śpiewał poezję; sama muzyka zaś przemykała jakoś tak obok. Niepostrzeżenie. Pierwsze wrażenia często są mylne, a czas zmienia poglądy przeszłości.
Odkrywałem powoli. Odkrywałem kilka wspaniałych utworów i zagrzebywałem je w pamięci. Odkrywałem wierzchołki gór lodowych, nieświadom tego, że to, co słyszę, jest tylko niewielką częścią.
I w końcu odkryłem.
Album pełen kompozycji subtelnych, ale rytmicznych, okraszonych całkiem bogatym instrumentarium, pełen melodii chwytliwych, ale w żadnym wypadku nie melodii pustych. Z czystym sumieniem można powiedzieć, że ta muzyka jest niejednoznaczna - w dobrym tego słowa znaczeniu. Nie ma tutaj żadnych wymuszonych efektów, narzuconego odgórnie klimatu... prawdziwie swobodna muzyka.
I chociaż zachwycają mnie partie gitary, instrumentów dętych, smyczkowych, akordeonu czy rewelacyjnej perkusji, wszystkie one są dla mnie swego rodzajem tłem. Wyraźnym, ale tylko tłem. To jest chyba pierwszy zespół, który tak mocno mnie poruszył poprzez... teksty.

Słowa piosenek są poetyckie, pełne dbałości o język (nieczęsto spotykane), napisane w niespotykanym stylu. Głębokie, niekiedy nasączone humorem ciągi wyrazów tworzące interesujące konstrukcje.
Słuchanie takiej muzyki sprawia prawdziwą przyjemność i satysfakcję. Takiej muzyki, której nie jest ani prymitywna, ani nie jest skomplikowana w prymitywny sposób. Z tekstami, które nie są tylko regulaminowym dodatkiem do niej, ale które same w sobie mają rzeczywistą wartość.
Zostaje jeszcze wiele do odkrycia.

Wiele pięknych wierszy, pięknych piosenek, które urzekają i pozostają w pamięci na zawsze. Niebanalnych, mądrych, bliskich.

Na zakręcie

Dobrze się pan czuje?
To świetnie,
właśnie widzę - jasny wzrok, równy krok
jak w marszu.

A ja jestem, proszę pana, na zakręcie.
Moje prawo to jest pańskie lewo.
Pan widzi: krzesło, ławkę, stół,
a ja - rozdarte drzewo.
Bo ja jestem, proszę pana, na zakręcie.
Ode mnie widać niebo pokrzywione.
Pan dzieli każdą zimę, każdy świt na pół.
Pan kocha swoją żonę.

Pora wracać, bo papieros zgaśnie.
Niedługo, proszę pana, będzie rano.
Żona czeka, pewnie wcale dziś nie zaśnie.
A robotnicy wstaną.

A ja jestem, proszę pana, na zakręcie.
Migają światła rozmaitych możliwości.
Pan mowi: basta, pauza, pat.
I pan mi nie zazdrości.

Lepiej chodźmy, bo papieros zgaśnie.
Niedługo, pan to czuje, będzie rano.
Ona czeka, wcale dziś nie zaśnie.
A robotnicy wstaną.

A ja jestem, proszę pana, na zakręcie.
Choć gdybym chciała - bym sie urządziła.
Już widzę: pieska, bieska, stół.
Wystarczy, żebym była miła.

Pan był także, proszę pana, na zakręcie.
Dziś pan dostrzega, proszę pana, te realia.
I pan haruje, proszę pana, jak ten wół.
A moje życie się kolebie niczym balia.

Pora wracać, już śpiewają zięby.
Niedługo, proszę pana, będzie rano.
Iść do domu, przetrzeć oczy, umyć zęby.
Nim robotnicy wstaną.

Na zakręcie, wyk. Krystyna Janda

Okularnicy

Między nami po ulicy,
pojedynczo i grupkami,
snują się okularnicy ze skryptami.
I z książkami,
z notatkami,
z papierami, kompleksami.
Itd., itp.,
itp., itd.,
itd.

Uszy mają odmrożone,
nosy w szalik otulone,
miny mroczne.
Taki dzieckiem się nie zajmie,
tylko myśli o Einsteinie.
Itd., itp.,
itp., itd.,
itd.

Gnieżdżą się w akademiku,
mają każdy po czajniku.
I nie dla nich de volaje,
i Paryże, i Szanghaje.
I nie dla nich baju bach,
ani lala, ani buba.
Itd., itp.,
itp., itd.,
itd.

Tylko czasem przy tablicy,
wiosną jakiś okularnik,
skradnie swej okularnicy pocałunek.
Wtem okular zajdzie mgłą,
przemarznięte dłonie drżą.
Potem razem w bibliotece,
i w stołówce, i w kolejce.
Itp., itd.,
itd.

Wymęczeni, wychudzeni,
z dyplomami już w kieszeni,
odpływają pociągami,
potem żenią się z żonami.

Potem wiążą koniec z końcem

za te polskie dwa tysiące.

itp., itd.,

Okularnicy

TU NAGRANIE

(RMB=>Save as...)

Bilety będą do nabycia w kasie Chatki Żaka w cenach:

• 20zł - ulgowy (uczniowie, studenci),
• 30zł - normalny

Można rezerwować bilety telefonicznie pod nr:692-184-117, 606-655-408 lub e-mailem: agnieszka100@o2.pl , bisewa@poczta.onet.pl

W koncercie udział wezmą m.in. Anna Treter, Basia Stępniak-Wilk, Agata Rymarowicz, Tadeusz Krok, Ratatam, Alek Berkowicz.

Agata Budzyńska była poetką, kompozytorką i piosenkarką.

Urodziła się w Lubartowie. Studiowała filologię polską na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1984 roku na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie otrzymała wyróżnienie za pierwiastek kobiecości. Zmarła tragicznie w wyniku zatrucia czadem z piecyka nocując na żaglówce podczas jednego z festiwali piosenki turystycznej.

Agata pozostawiła po sobie wiele wierszy i piosenek. Jej autorstwa są Piosenka dla moich przyjaciół (Moi przyjaciele, bądźcie zawsze ze mną...) i Pioseneczka (znana bardziej jako Aniołek – Narysuję dla Ciebie aniołka...) śpiewane często przy ogniskach lub podczas imprez turystycznych.

Linki zewnętrzne

• Agata Budzyńska w Wikipedii
• Strona WWW poświęcona Agacie Budzyńskiej

Georges Brassens to bard w klasycznym znaczeniu tego słowa - pieśniarz z gitarą wykonujący autorskie piosenki, z prostą muzyką i wysokiej klasy tekstami. Zespół Reprezentacyjny zaś to w zasadzie cover band, oprócz wspomnianego Brassensa wykonujący także songi Lluisa Llacha (tego od Murów Kaczmarskiego) i inne. To nie jest bynajmniej żaden zarzut - świetnie, że ktoś wydobył tyle dobrych utworów z niedostępnych większości odmętów języka obcego.

A piosenki Brassensa są... w zasadzie to różne, ale jakoś tak to w życiu bywa, że pamięta się głównie te nieprzyzwoite. Nie bez powodu autor śpiewał o sobie, że jest pornografem fonografii! Oprócz więc zupełnie niewinnej poezji śpiewanej znajdziemy na płycie m.in. słynną historię goryla-gwałciciela, dramatyczną opowieść rogacza, przygody dzielnej wieśniaczki karmiącej kotka jędrną piersią, entuzjastyczne wyznanie na Ewy widok sam też wzwodzik mam, tibidim... Dzisiaj te teksty głównie śmieszą, w czasie powstania niewątpliwie wywoływały skandale, a z pewnością na zawsze przyczepiły Brassensowi łatkę zbereźnika. Lub odważnego bojownika o przełamywanie społecznych tabu, w zależności od światopoglądu. Podobno w każdym utworze kryje się głębszy sens, w niektórych zapewne najlepiej widoczny po kilku głębszych. Niewątpliwie natomiast wszystkich świetnie się słucha.

Jak ta poezja śpiewana jest śpiewana? Oryginalne melodie są napisane lekko i z polotem, na tradycyjny zestaw bard + gitara. Zespół Reprezentacyjny aranżuje je konserwatywnie, zgodnie z regułami gatunku, na gitarę i fortepian. Nic odkrywczego, ale kompetentnie i elegancko.

Komu to się spodoba? Na pewno wszystkim tym, którzy pod pretekstem obcowania z poezją chcą wysłuchać kilku uciesznych sprośności. Prawdziwi fani poezji śpiewanej wbrew pozorom również będą usatysfakcjonowani. Pozostali po wysłuchaniu piosenki o gorylu mogą w zasadzie sobie odpuścić, ale jeśli zdecydują się sięgnąć po tę płytę, powinni i tak się nieźle bawić.