Uważam, iż wcześniej zmuszano do odbywania służby wojskowej, gdyż filozofia wojska jest typową filozofią siłową, na zasadzie, jestem silniejszy, więc decyduję, a więc innych zmuszam do tego czego chcę.

Uważam, iż poświęcanie czasu na dowiedzenie się jak uderzyć aby zabić, lub inne tego typu umiejętności jest stratą czasu.

Uważam, iż puste teksty typu, armia obronna, mówi się w każdym kraju. Zapewne w swoich kręgach, terroryści również mówią o obronie swoich racji. Bin Laden zapewne też bronił swoich racji.

Prawda jest natomiast taka, iż armia nie służy niczemu innemu jak wywieraniu presji, użyciu siły, zniszczeniach, śmierci, wojnie, ranach, krzywdzie.

Natomiast na reklamach, które zapewne się ukażą, gdy wojsko będzie zawodowe, tego nie będzie. Być może powinni dodać * i małymi napisami na dole napisać, iż praca w wojsku wiąże się z ryzykiem utraty zdrowia i życia, nie tylko tego, kto chce iść do wojska, ale również innych losowych ludzi tej planety.

Uważam więc, iż armia zawodowa, jest mniejszym złem, niż pobór. Przynajmniej nie będzie tam przypadkowych osób, których bieganie w kamaszach albo stanie na straży nie interesuje.

Do ‘pulapki paszportowej’ nawiazuje pani Anna Grabowska opisujac w ‘Rz’ procedure wyrabiania paszportow polskich (dodatek ‘Moje Prawo’, Rzeczypospolita nr 136, 12 czerwca 2000):

” Z identycznym wnioskiem do ministra musi wystapic osoba, która wjechala do Polski, legitymujac sie obcym paszportem, ale ma polskie obywatelstwo i chce dostac nasz paszport. Dla niej jest to zreszta sprawa szczególnie wazna, poniewaz Straz Graniczna teoretycznie moze jej nie wypuscic z kraju. Przy odprawie funkcjonariusze korzystaja bowiem z systemu komputerowego, w którym latwo sprawdzic, czy ktos jest obywatelem polskim. Taki zas nie moze opuscic kraju z obcym paszportem. Nie ma przy tym znaczenia, ze jednoczesnie jest obywatelem innego panstwa.”

To, co autorka opisuje jako teoretyczna mozliwosc, jest juz od dluzszego czasu mozliwoscia calkiem praktyczna. Wyrobienie zas paszportu polskiego w Polsce przez Polaka zamieszkalego od 15-20 lat w USA, Kanadzie lub Australii, nie majacego stalego zameldowania w Polsce, dowodu osobistego ani numeru identyfikacyjnego PESEL, to procedura frustrujaca i dlugotrwala. Cala rzecz powinna zgodnie z polskim prawem administracyjnym trwac do 30 dni, ale moze takze potrwac znacznie dluzej, jezeli urzedy nie wiedza (a najczesciej nie wiedza) co zrobic z nietypowym petentem. A to, ze rodak zostanie w tym czasie dyscyplinarnie zwolniony z pracy w USA za spoznienie z urlopu, zas jego amerykanski bank podejmie kroki, by zlicytowac mu dorobek calego zycia, z powodu niezaplacenia w terminie rat pozyczki hipotecznej, to juz nikogo w kraju nie obchodzi. Dla wladz polskich, nieszczesny rodak sam jest sobie winien. Mogl byl wyrobic sobie paszport polski, a nie wyrobil, wiec wylanie z pracy i finansowa ruina w dalekiej Ameryce slusznie mu sie za kare naleza. Porzadek musi byc.

Po co to robimy? Tutaj zaczyna sie dreszczowiec polityczny - slady intrygi wioda na salony sejmowe. Pod obradami Sejmu znajduje sie obecnie projekt nowej ustawy o obywatelstwie polskim, ktora ma zastapic datujaca sie jeszcze z epoki Gomulki ustawe o obywatelstwie polskim z dn. 15 lutego 1962 r. (Dz.U. 1962 nr 10 poz.49). Opracowano dwa projekty nowej ustawy - rzadowy i senacki; mozna je przeczytac jako druki sejmowe nr 1408 i 1222. Projekty zostaly ocenione w dwoch komisjach sejmowych: komisji spraw wewnetrznych i administracji pod przewodnictwem pos. Jana Rokity i komisji lacznosci z Polakami za granica, pod przewodnictwem pos. Ryszarda Czarneckiego. Sprawozdanie komisji mozna przeczytac jako druk sejmowy nr 1907. Komisje zaopiniowaly negatywnie lagodniejszy, senacki projekt ustawy i zalecily uchwalenie projektu rzadowego. Projekt rzadowy, zamiast gomulkowska ustawe z 1962 roku lagodzic, znacznie ja zaostrza. Proponowane slownictwo kluczowego dla Polakow za granica art. 4 nowej ustawy stanowi kopie art. 2 ustawy z 1962 roku, ktora wprowadzila zasade wylacznosci obywatelstwa polskiego. Proponuje sie takze wprowadzenie karalnosci za okazywanie jakiejkolwiek wladzy krajowej obcych dokumentow tozsamosci.

Odpowiadajac w Sejmie 11 lutego 1999 roku na interpelacje poselska wniesiona przez pos. Longina Pastusiaka w sprawie wydawania paszportow polskich obywatelom obcym pochodzenia polskiego, podsekretarz stanu Leszek Burzynski odpowiedzial miedzy innymi: “wielokrotne obywatelstwo jest z punktu widzenia panstwa zjawiskiem niepozadanym”. W objasnienie dlaczego, pan podsekretarz sie nie wdawal.

Z projektu nowej ustawy wynika, ze rzad pozostal przy tym przekonaniu. W uzasadnieniu projektu rzadowego czytamy miedzy innymi:

“Przyjecie zasady wylacznosci obywatelstwa polskiego w rozumieniu art. 4 wiaze sie scisle z zaproponowanym przepisem art.8 ust.1 uzalezniajacym nabycie obywatelstwa polskiego w drodze uznania i repatriacji od uprzedniej utrat lub zwolnienia z obcego obywatelstwa. Zaproponowane rozwiazanie jest zgodne z polska tradycja prawa, a w szczegolnosci z obowiazujaca w II Rzeczypospolitej ustawa o obywatelstwie polskim z 1920 r. oraz z Europejska Konwencja o Obywatelstwie ktora przwiduje jedynie jako wyjatek od generalnej zasady mozliwosc posiadania dwoch obywatelstw przez malzenstwa mieszane i dzieci narodzone z takich malzenstw. Warto zaznaczyc, ze tylko w polowie panstw Unii Europejskiej obowiazuje zasada wielokrotnego obywatelstwa. W pozostalych, jak np. Niemcy, Austria, panstwa skandynawskie, stosowana jest zasada jednego obywatelstwa. Zasady tolerowania wielokrotnego obywatelstwa stosuja przede wszystkim panstwa o charakterze imigracyjnym, tj. powstale na skutek naplywu cudzoziemcow, np. USA, Australia i panstwa o przeszlosci kolonialnej, np. Francja, Wielka Brytania. Wychodza z zalozenia, ze nie lezy w interesie Polski stwarzanie mozliwosci powstawania przypadkow podwojnego obywatelstwa, proponuje sie odstapienie od zasady jednego obywatelstwa tylko w przypadkach scisle okreslonych w ustawie.”

Fakt ze osiem z pietnastu krajow Unii Europejskiej (Francja, Grecja, Holandia, Hiszpania, Irlandia, Portugalia, Wlochy i Wielka Brytania) zezwala na posiadanie podwojnego obywatelstwa i zupelnie nie przejmuje sie, na jakich paszportach jego obywatele podrozuja, nie przemawia do rzadu. Przemawia natomiast do rzadu Rzeczypospolitej w roku 2000 fakt, ze siedem pozostalych krajow pietnastki, przedwojenna ustawa polska z 1920 roku, Europejska Konwencja o Obywatelstwie z 1949 roku i represyjna ustawa z gomulkowskiego PRL uchwalona w 1962 r., sa takiemu rozwiazaniu przeciwne.

Wybor miedzy szkola brytyjsko-francuska (tolerancja) a austriacko-niemiecko -skandynawska (zakaz) byl arbitralny. Nie przeprowadzono zadnych studiow porownawczych strat i zyskow plynacych z obu rozwiazan. Polonii o zdanie nie pytano. Majac do wyboru rozwiazanie liberalne lub represyjne, Polska, zgodnie z jej ponadustrojowa tradycja, wybrala rozwiazanie represyjne. Obywatel jest wszak wlasnoscia panstwa, czyz nie?

Solidne zadlo tkwi takze ukryte gleboko wewnatrz 70-stronicowego dokumentu, na jedenastej z dwunastu stron rzadowego uzasadnienia dolaczonego do projektu ustawy:

“W rozdziale 14 w art. 50 projektu proponuje sie, z inicjatywy resortu Obrony Narodowej, wprowadzenie zmiany w Ustawy z dnia 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiazku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 4, poz. 16 z pozniejszymi zmianami) przez skreslenie w art 4 w ust. 1 zdania drugiego, bowiem w przypadku utrzymania dotychczasowej tresci art.4 ust.1 powszechnemu obowiazkowi obrony nie bedzie podlegal jedynie obywatel polski ktory bedzie jednoczesnie obywatelem innego panstwa, stale zamieszkujacym poza granicami Rzeczypospolitej.”

Kiedy siegnac do cytowanej ustawy o powszechnym obowiazku obrony, to okazuje sie, ze zdanie, kprzeznaczone do skreslenia, brzmi: “Obywatel polski bedacy rownoczesnie obywatelem innego panstwa nie podlega powszechnemu obowiazkowi obrony, jezeli stale zamieszkuje poza granicami Rzezczpospolitej Polskiej”. Po modyfikacji, art.4 ustep 1 ustawy bedzie brzmiec: “Powszechnemu obowiazkowi obrony podlegaja wszyscy obywatele polscy zdolni ze wzgledu na wiek i stan zdrowia do wykonywania tego obowiazku.” Kropka.

Tym samym, po cichu, tylnymi drzwiami, Polonia objeta zostaje obowiazkiem sluzby wojskowej w Wojsku Polskim. Nic nie bedzie teraz stalo na przeszkodzie, by dowolnej osobie urodzonej w Polsce, lub urodzonej w dowolnym innym kraju z polskich rodzicow, wyslac do domu w Los Angeles, Sydney czy Montrealu wezwanie do stawiennictwa w WKU w Kutnie albo do przybycia do Polski na cwiczenia rezerwy. Ze sluzba w armii polskiej moze byc przestepstwem w kraju zamieszkania takiej osoby? Nie szkodzi. Ze poborowy nie wlada jezykiem polskim? Nie szkodzi. Ze jako cudzoziemiec podlega wyzszemu ryzyku “fali” w polskich jednostkach wojskowych? Nie szkodzi.

A jesli poborowy z USA czy Kanady nie poslucha i nie przyjedzie? Mamy wtedy bogaty wybor sankcji karnych w artykulach 224, 228, 230 i 243 ustawy - zaleznie od okolicznosci, od trzech miesiecy do pieciu lat wiezienia. Straz Graniczna ma system komputerowy ktory zidentyfikuje takiego przestepce przy nastepnej wizycie. Uchylanie sie od sluzby wojskowej - w odroznieniu od morderstwa, gwaltu czy podpalenia - w Polsce sie nie przedawnia. Art 243.2 ustawy stanowi, ze przedawnienie scigania i wyrokowania nie biegnie podczas “samowolnego pobytu sprawcy za granica”. Na tej samej podstawie, prokuratury okregowe RP, panstwa czlonkowskiego NATO, nadal scigaja dzis z godnym lepszej sprawy uporem osoby, ktore dwadziescia lat temu uchylily sie od odbycia sluzby wojskowej w Ludowym Wojsku Polskim, filarze Ukladu Warszawskiego

W braku marchewki, znaleziono kij na Polonie. Czemu zawdzieczamy tego rodzaju interpretacje pojecia lacznosci Polonii z Macierza? Czemu ma sluzyc zniechecanie mlodego pokolenia do utrzymywania zwiazkow z krajem przodkow?

Stary Wiarus Sydney, Australia

Temat zaczyna sie ruszac w Polsce - soc.culture.polish | Google Groups

http://obczyzna.wordpress.com/?p=985