We wtorek, wczesnym rankiem, mała planetoida zderzyła się z Ziemią - poinformowała NASA.

Obiekt oznaczony symbolem 2008 TC3 to trzymetrowy NEO (Near Earth Object) odkryty ponad dobę temu przez przegląd nieba o nazwie Catalina Sky Survey. Według wstępnych obliczeń, we wtorek około godziny 4:50 naszego czasu, miał przejść najbliżej Ziemi, w odległości 6500 kilometrów od środka naszej planety. Biorąc pod uwagę, że promień Ziemi wynosi niespełna 6400 kilometrów, praktycznie mogło to oznaczać jego wejście w naszą atmosferę.

Orbita takiego nowoodkrytego ciała jest jednak znana z małej precyzji, więc w zasadzie równie prawdopodobne były scenariusze, w którym ciało zderza się z Ziemia, jak i taki, w którym mija ją w bezpiecznej odległości.

Obiekt poruszał się po trajektorii doganiającej Ziemię, więc jego prędkość w naszej atmosferze mogła być mała. W przypadku zderzenia, mogliśmy mieć do czynienia z potężnym bolidem, który zakończy się spadkiem meteorytu.

Wraz z upływem czasu i doprecyzowaniem orbity okazało się, że zderzenie jest pewne i ma do niego dojść 7 października o godzinie 4:46 naszego czasu. Bolid i eksplozja o sile około jednej kilotony TNT miały pojawić się nad niebem Sudanu.

Wiedząc o tym wydarzeniu Jacob Kuiper, meteorolog z National Weather Service w Holandii poinformował pilotów samolotów rejsowych linii KLM o możliwym bolidzie w tym rejonie. Okazało się, że jeden z pilotów znajdujący się około 1000 kilometrów od potencjalnego miejsca zderzenia, w okolicy wyznaczonej godziny, widział wyraźny błysk w atmosferze, co może potwierdzać zaistnienie zderzenia.

Sto lat temu, doszło do zderzenia Ziemi z obiektem kosmicznym, w efekcie czego mieliśmy do czynienia z jedną z największych katastrof ostatnich lat (tzw. katastrofa Tunguska). Naukowcy zgadzają się, że obiekt, który wtargnął wówczas w naszą atmosferę miał średnicę niespełna 100 metrów.

Obecne szacunki pokazują, że do zderzeń z tego typu obiektami dochodzi raz na sto lub kilkaset lat. Powoli musimy więc zaczynać liczyć się z tym, że wisi nam nad głowami kolejna katastrofa. Czy będziemy mieli tyle samo szczęścia co w roku 1908, kiedy to do zderzenia doszło nad praktycznie niezaludnioną tajgą syberyjską? Czas pokaże

(PAP) aol/ tot/

Wydawałoby się, że coś takiego powinno pojawić się w głównych mediach, a tu cicho i głucho. A już sama treść tej wiadomości jest w ogóle dość dziwna.

"trzymetrowy NEO (Near Earth Object) odkryty ponad dobę temu" - to naprawdę szybko biorąc uwagę, jakimi środkami dysponuje przecież NASA...

"Okazało się, że jeden z pilotów znajdujący się około 1000 kilometrów od potencjalnego miejsca zderzenia, w okolicy wyznaczonej godziny, widział wyraźny błysk w atmosferze, co może potwierdzać zaistnienie zderzenia" - Może oznaczać, ale nie musi. Nie ma oficjalnego potwierdzenia, tak? Do dlaczego w nagłówku artykuły napisane jest "planetoida zderzyła się z Ziemią"?

Zastanawiam się, czym tak naprawdę było to całe zdarzenie. W głowie się nie mieści, że podają ludziom tak szczątkowe informacje, w tak przecież ważnej kwestii. Ciekawe co tym razem starają się ukryć.

Jak donosi GW, jest jeszcze pewna lekceważona siła, o której do niedawna nikt nie słyszał, tak jak o Janie Jarkowskim (1844-1902), rosyjskim inżynierze polskiego pochodzenia. To się zmieni. Najnowsze "Nature" i "Science" dostarczają twardych, obserwacyjnych dowodów na to co Jarkowski przewidział ponad 100 lat temu.

Każde ciało niebieskie nagrzewa się dzięki promieniowaniu słońca. Oczywiście nierównomiernie - tylko ta strona, która jest do gwiazdy skierowana. Po pewnym czasie jednak następuje obrót wokół własnej osi i wtedy nagrzana strona wypromieniowuje duże ilości ciepła. Jarkowski domyślił się, że to może działać jak siła odrzutowa - w zależności od kierunku rotacji albo hamująca, albo przyspieszająca ruch. W pierwszym przypadku będzie ona dryfować w kierunku Słońca, a w drugim - oddalać się od niego. Siła ta jest niewątpliwie niewielka i nie ma wpływu na duże, masywne obiekty, takie jak planety. Natomiast na skaliste małe planetoidy (od kilkudziesięciu metrów do kilkunastu kilometrów), które nie mają regularnego kolistego kształtu ani atmosfery, może wpływać znacznie. Efekt Jarkowskiego działa niczym woda drążąca skały. Powoli, ale bardzo systematycznie. W ten sposób działając uporczywie przez tysiące i miliony lat może wpływać na cały Układ Słoneczny.

Innym smaczkiem tej historii jest fakt, że nikt by nie pamiętał o Iwanie Jarkowskim, gdyby nie estoński astronom Ernst Opik, który w młodości kiedyś o nim przeczytał a potem wspomniał w latach 50 XX w. w specjalistycznym piśmie naukowym... Jak niewiele brakowało abyśmy zapomnieli o Jarkowskim i nazywali tą siłę inaczej.