SKŁADNIKI :

400g ziemniaków,

250g młodej cukinii,

150ml śmietany gęstej,

80g parmezanu,

20g masła,

5 jajek,

cebula,

2szt ciasta francuskiego,

tymianek,

majeranek,

pietruszka,

sól,

pieprz,

papier do pieczenia.

WYKONANIE :

Ziemniaki myjemy, nie obieramy i gotujemy w osolonej wodzie. Po ugotowaniu obieramy ze skórki i kroimy w centymetrowe kostki. Jeden ziemniak zostawić do dekoracji i pokroić go w krążki. Cukinię myjemy, kroimy w kostki i  gotujemy przez 10 min, 2 sztuki przekroić wzdłuż na pół i ugotowane odłożyć. Cebulkę kroimy w drobną kostkę i smażymy na maśle.

Do podsmażonej cebulki dodajemy ugotowaną, pokrojoną cukinie w kostki i po chwili  ziemniaki. Wszystko razem przez chwilę smażymy delikatnie mieszając drewnianą łyżką.

Przygotowujemy ''masę jajeczną'' : jajka zmiksować z drobno pokrojoną pietruszką, tymiankiem, rozmarynem, majerankiem, solą i pieprzem. Dodajemy starty parmezan i śmietanę. Wszystko miksujemy jednolicie.

Okrągła, niską formę do pieczenia smarujemy masłem i wykładamy papierem do pieczenia, następnie dwoma sztukami ciasta francuskiego. Po czym wykładamy usmażone warzywa i zalewamy je masą jajeczną.

Na wierzchu układamy odłożone ziemniaki i cukinię. Można udekorować gałązkami pietruszki i świeżym rozmarynem.

Pieczemy w temp. 180 stopni przez 40min

Podawać ciepłe.

Smacznego. :)

Mam tam:

• - pietruszkę naciową (wiadomo do czego),
• - koper (też wiadomo)
• - trybula ogrodowa (do sosów, zup, dań z jajek i sera, smakuje trochę pietruszkowo, trochę anyżowo, a trochę jak lukrecja. Za to wygląda jak chwast ;)  .)
• - szczypiorek,
• - melisa (ciekawy dodatek do herbatek, generalnie uspokaja),
• - majeranek (kwiaty pięknie pachną, a ziele nadaje się do wołowiny, drobiu, zup i do masła ziołowego),
• - bazylia (na której "stoi" cała kuchnia włoska),
• - cząber (do fasoli, ryb i mięsa),
• - rozmaryn (do pieczonych ziemniaków - mniam, mniam :D, mięsa, ryb).

Przymierzam się też do założenia stałego ogródka z ziołami wieloletnimi, mam nadzieję, że w tym roku oda mi się "przezimować" rozmaryn i majeranek. Byłby dobry początek.

Zupy.
Rosół. Numero uno w moim rankingu zup. Mógłbym go jeść codziennie. Za każdym razem smakuje inaczej, za każdym razem jest zajebiście smaczny. Makaron, włoszczyzna, dużo gotowanego czosnku i świeża zielona pietruszka, a to wszystko zalane przepięknie złotym bulionem. Poezja. Na miejscu drugim stoi pomidorowa – oczywiście z makaronem. Wywar robiony na bazie świeżych pomidorów, ewentualnie z puszki, a nie samego koncentratu. Gęsta jak sos, kwaskowato-słodka. To jest to. Najniższy stopień podium zarezerwowany dla kapuśniaka. Kwaskowaty, podawany z potłuczonymi ziemniaczkami posypanymi zeszkloną cebulką. Na drugi dzień od ugotowania jest jeszcze lepszy. Pod podium znajdują się m.in. barszcz biały, żurek, barszcz z zieleniatkami, zupa z buraczków – tych młodych, wiosennych, krupnik etc. Nie cierpię jedynie koperkowej i pomidorowej z ryżem.

Ale samą zupą się nie najem. Obiad bez mięsa to nie obiad. Zjem każde, jest tylko jeden warunek. Musi być smażone/pieczone. Kurczak, indyk, udka, kotlety, mielone, etc. Z ziemniaczkami i jakąś sałatką – to jest to. Smażona ryba także jest czymś przepysznym. O ile jest rybą, a niezamrożonym filetem, który po odprowadzeniu wody waży tyle, co płatek śniegu i smakuje jak…No właśnie. Jak smakuje filet? Jedząc go niby coś się czuje, – ale ryba to nie jest…
Kompletnie nie pojmuję ludzi, którzy zachwycają się surowym mięsem czy to w postaci tatara czy nie daj Boże Sushi! To pierwsze jeszcze jakoś strawię. To drugie miałem okazję skosztować pewnego razu. Było to dla mnie traumatyczne przeżycie. Coś jak uczestnictwo w programie Fear Factor. Tylko cholera nikt mi nie płacił, wręcz przeciwnie, sam sobie to gówno kupiłem…
Ta okropna kelnerka, która poleciła wziąć kawałek „na raz” w usta…
Żułem to cholerstwo jak krowa trawę na łące. Opcja wyplucia nie wchodziła w grę. Połknięcie też nie…
Żułem, żułem, żułem. Rosło w ustach i wcale nie chciało znikać. Jakoś się przełamałem i w końcu to połknąłem. Walka była długa. Utkwiło mi to w pamięci jak Buka z Muminków. Na samą myśl mnie skręca i zawartość żołądka podchodzi do gardła…

Kolejnymi daniami, bez których nie wyobrażam sobie mojego życia są: pierogi – obowiązkowo z kapustą i grzybami, krokiety z farszem identycznym jak w pierogach. Gołąbki w sosie pomidorowym, placek ziemniaczany (nie mylić z plackami ziemniaczanymi), leczo, pizza (domowa na gruuuuubym cieście).

A po obiadku pora na DESER.
Zjem chyba każdy. Kocham słodkie…
Lody, ciasta, galaretki, ciasteczka, kremy, budynie, czekolady, czekoladki, cukierki. Nie ważne, jakie. Ważne, że dużo. Czym słodsze tym lepsze. Po dwugodzinnej intensywnej przejażdżce na rowerze w lato litrowe pudełko z lodami waniliowymi, kawałkami owoców i cytrynowym syropem są jak lekarstwo.

Orgazm. Orgazm w podniebieniu…