Ciasto robi się jak zwykle (na przykład tak, jak na tartę z jagodami). Morele, najlepiej takie z czerwonawą skórką, bardzo pomarańczowe w środku, trzeba pokroić na małe kawałki, a te kawałki cierpliwie ułożyć, zakładając lekko jeden o drugi. Powstanie wspaniała pomarańczowa roleta, podobna do wielkiego kwiatu. Z resztek ciasta przyrównanego wałkiem do formy należy zrobić cieniutkie wałeczki i ułożyć je w niezbyt symetryczny palmetowy wzór. Wszystko posypać miałkim cukrem z wanilią i grubym, kryształowym. 20 minut w piekarniku (ok. 180ºC), studzenie — i gotowe.

100 gramów mąki, 200 cukru, 350 pokrojonego rabarbaru, 2 jajka, 100ml mleka. Rabarbar maceruje się przez trochę z połową cukru. Jajka zmieszane z połową pozostałego cukru i mąką doprawia się mlekiem i miesza na gładkie ciasto. Połowę masy wylewa się do nasmarowanej masłem brytfanki, układa się na to rabarbar i zalewa resztą ciasta. Piecze się 10 minut w piekarniku rozgrzanym do 200°C (floniarda ma urosnąć, wtedy jest gotowa). Gorące posypuje się resztą cukru.

Najpierw morele. Najlepsze w sierpniu, chyba że się trafi takie lato, jak w tym roku, kiedy nic nie jest na swoim miejscu. Mogą być drobniejsze, byle bez plam. Na dwa kilogramy potrzeba kilogram cukru (góra półtora), sok z jednej lub dwóch cytryn, laskę wanilii (ewentualnie paczkę cukru z prawdziwą wanilią), pół szklanki brandy, garść płatków migdałowych (opcjonalnie). Gotuje się cukier z odrobiną wody, a dla lubiących mieszać — od razu z morelami (wypestkowanymi, w połówkach). Kiedy zaczną bulgać, dodaje się wanilię, sok z cytryny (zapobiega ciemnieniu) i brandy. Chwilę się gotuje — aż się się zrobi złocisty syrop. Wtedy już tylko do słoików i zamykamy na spirytus.
Inspiracją dla owoców leśnych był tradycyjny zimowy francuski przepis na confiture de vieux garçon. Tę ostatnią (czyli konfiturę starego kawalera) robi się metodą starego kawalera: przez całe lato dokłada się warstwami owoce sezonowe (truskawki, maliny, porzeczki, wiśnie, jagody, jeżyny, mogą też być morele, brzoskwinie itd., raczej miękkie owoce), dając na 4 części owoców 3 części cukru i na każde sto gramów owoców mniej więcej 40 ml czystej wódki). Stoi to sobie i się maceruje aż do Bożego Narodzenia. Pod choinką się to wyjada. Konfitura inspirowana składa się tylko z jagód, jeżyn i malin — po równo (ja daję 3 razy po pół kilo), a do tego cukru połowę tego, co owoców. Gotuje się to krótko, tylko do pojawienia się pianki (owoce powinny być całe), dodaje się brandy albo lepiej — słodkie wino (marsala, malaga, porto) — mniej więcej szklankę na podane tu proporcje. Do słoików, spirutus, płomyk, pokrywka i gotowe.
Konfitura zza chałupy też jest potrójna: tyle samo jabłek, gruszek i śliwek (węgierek), a cukru — tyle, ile połowa tej masy. Napierw rozgotowuje się jabłka i część śliwek na pulpę, potem dodaje gruszki pokrojone w paski i resztę pokrojonych na cztery śliwek. Krótko się gotuje — żeby gruszki zmiękły, a śliwki były na krawędzi rozpadu. I do słoików!

Bardzo podobne gruszki można zrobić też na patelni: preparuje się je tak samo, ale zamiast gotować w mieszance winno-miodowej, najpierw warto je chwilę pokarmelizować z migdałami w miodzie. Potem, kiedy się doda wina, należy też dodać przypraw: białego pieprzu, imbiru, wanilii, gałki muszkatołowej i cynamonu. Można dorzucić trochę rozmarynu. Potrzymać pod przykryciem do miękkości, kontrolując, żeby sos się zredukował, a całość nie przypaliła. Z przyprawami trzeba bardzo uważać — naciągają porządnie w tej winno-miodowej kąpieli.

To kisiel z czerwonych owoców, tradycyjnie podawany z sosem waniliowym. Dość kwaśny, z całymi owocami, odświeżający. Potrzebne są wiśnie, porzeczki (czerwone), truskawki, czarne porzeczki, maliny itd., nawet rabarbar — byle czerwone (powiedzmy, w sumie pół kilo), z miększych owoców (np. z czarnych porzeczek i malin) zagotować sok z pół litrem wody, przetrzeć go, trochę zredukować, dodać cukru (brązowego) lub miodu, ewentualnie wytrawnego wina, odrobinę cynamonu. Potem w niewielkiej ilości chłodnego soku rozrobia się mąkę kartoflaną (lub mączkę kukurydzianą, a w najstarszej wersji grysik) i dodaje stopniowo do gorącej całości. Potem całość trzeba wymieszać, zabulgotać, rozlać do miseczek. Z mleka, jajek, cukru i wanilii przygotowujemy sos waniliowy, którym polewa się grütze przed podaniem.

Wszystkie inne postaci gruszek uważam za dobre lub bardzo dobre. Na przykład gruszkę gotowaną w czerwonym winie z korzeniami (moża dodać trochę miodu do redukującego się sosu) albo gruszki drążone, napełnione żurawinami i polane amaretto (parę informacji o samym Saronno >>), obtoczone w płatkach migdałowych i zapiekane w folii. Albo Birnenstrudel — gruszkowy odpowiednik strudla jabłkowego. Albo sałatkę z blanszowanych gruszek polanych sosem z jogurtu i roqueforta. Gruszki zawsze warto natrzeć cytryną — zachowują wtedy piękny kremowy kolor.