Jakiś webowy mędrzec oświecił mnie wczesnym rankiem, że ta fraza znaczy konieczność podjęcia „męskiej decyzji”, co od razu automatycznie wyklucza kobiety z tego procesu jako istoty niezdolne do dokonywania wyboru. Tu otwiera się temat rzeka, w którą  nie mam jakoś zbyt wielkiej ochoty nurkować, bo tam czyhają ośmiornice i piranje, obie rodzaju żeńskiego. Albo mnie zeżrą za pozorny męski szowinizm albo zignorują czyli na dwoje babka wróżyła, co jest  kobiecą wersją wozu i przewozu. Kobiety błąkają się w tumanach mgły niezdecydowania, gdzie turlają się delfickie dwuznaczniki Pytii i okrutne zagadki Sfinksa, istoty z tułowiem lwa i biustem ze stron egipskiego Playboya. W świetle takich  starych patriarchalnych pojęć, męskie decyzje istotnie wyglądają jak solidny wóz na czterech kołach, turkoczący ochoczo  po wybojach i zakrętach  polnej drogi życia. Ale poważnie zapytuję: czy kobieta jest zdolna do powzięcia męskiej decyzji? Podglądając kobiety w sklepie z damską odzieżą musimy dojść do wniosku, że istnieje coś takiego jak kobiece niezdecydowanie, które jednak może skończyć się kobiecą decyzją wyjścia ze sklepu bez zakupu. Alternatywą dla kobiety jest pomoc ze strony obecnego w sklepie niezdecydowania mężczyzny, którego można spytać w desperacji: „ jak myślisz? czy jest mi w tym szkarłacie do twarzy?” Na co on, będąc męskim zdecydowanym decydentem, odpowie: „ wyglądasz pięknie! jak zawsze!”, nawet jeśli jego blondynka wygląda jak stodoła w ogniu. Dręczy mnie także pytanie, czy mężczyzni ubrani w długie suknie, noszący naszyjniki i pierścienie z relikwiami na palcach, są zdolni do męskich decyzji. Jest chyba jakiś rydwan watykański między męskim wozem i kobiecym przewozem, co ilustruje najlepiej taki przykład:  „Międzynarodowa Komisja Teologiczna w od dawna oczekiwanym dokumencie podjęła decyzję o rezygnacji z koncepcji tak zwanego limbusu, czyli otchłani, do której, zgodnie z wielowiekową tradycją w Kościele katolickim, trafiają dusze dzieci zmarłych bez otrzymania chrztu.” Decyzja zajęła im kilkaset lat, co musi być rekordem godnym wpisu do Księgi Guinessa. Jeśli czas jest miarą procesu decydowania, to męska decyzja pochłania trzy minuty, kobieca-trzy godziny, a klerykalna – trzy wieki. Albo coś w tym rodzaju. PS. językowa analiza wskazuje na podejrzaną obecność kobiet w decyzji (rodzaj żeński) i jej synonimów jak roz-strzyga-nie. W matriarchacie nie było „męskich” decyzji, ale kobiety nie miały kogo winić za błędy, więc przekazały tę funkcję naiwnym patriarchom. Strzygi zwykle zwyciężają. !J:

Malec na powrót oddany
Wodom. Lecz jestem pewien
Że kiedy stała na płyciźnie
Zanurzając go czule,

Aż zziębnięte kostki przegubów
Zmartwiały jak żwir,
Był płotką i hakiem
Rozdzierającym ją na wskroś.

Brnęła przez wodę pod
Znakiem swego krzyża.
Jego wyciągnięto z rybami.
Odtąd otchłań będzie

Zimnym odblaskiem dusz
Spoza dalekiego pasma morza.
Nawet nie zagojone dłonie Chrystusa
Pieką i nie mogą tam łowić.
.

"Limbo" by Seamus Heaney
tłumaczył Piotr Sommer

Seamus Heaney napisał też kiedyś wiersz o chłopcu, trzymanym latami w zamknięciu ("Bye-Child"); również bardzo poruszający. Może Heaney napisze w przyszłości o ostatnio odkrytej zbrodni w Austrii? Może wtedy będę w stanie jakoś to przetrawić?

Zachód słońca nad morzem - Iwan Ajwazowski