Errata - Niech się stanie opowiadanie. 
"Niech stanie" może zabrzmieć dwuznacznie i mało poprawnie, w kontekście zwłaszcza.
____________________________________
Stoję i leję. Jezu, ale to fajne uczucie - lać.
Takie sikanie to frajda jak jasny gwint. Gdyby tylko nie ta rurka z przymocowaną na jej końcu butelką… Eee, co tam, po obchodzie ją wyjmą, a tymczasem leję sobie beztrosko i jest bosko. Wczoraj tak nie było.
Zabrali mnie z samego rana, zaraz po tym jak, nieświadom następstw, odlałem się przed operacją (nigdy nie miałem z tym problemu). Właściwie, co to za operacja? Laparoskopia to nie jest prawdziwa operacja, kilka dziur w brzuchu, które będą wyglądać jak blizny po postrzałach… Kurcze! Można do nich taką historię dorobić, że żadna laska się nie oprze! Trzeba tylko wymyślić jak w nią wpleść dwa zdania: „Co ty wiesz o postrzeleńcach?” i „ Nie chce mi się z tobą gadać”… To drugie to chyba rano? O czym to ja mówiłem...? Acha.
Odlałem się przed tym „laparoskopowaniem” jak baran jakiś, albo inny zwierz mało rozumny, wskoczyłem na łóżeczko a siostry powiozły mnie na blok operacyjny.
Ocknąłem się na "podwójnej" pooperacyjnej w towarzystwie Krzysia i tą rurką wystającą z brzucha. Jeszcze mi nie przeszkadzała, ba, nie wiedziałem, że ją mam.
Chociaż dopiero co otworzyłem oczy to i tak chciało mi się spać dlatego mało zainteresowała mnie pielęgniarka mówiąca „Na siusiu” stawiając w zasięgu mojej ręki kaczkę. „No jasne, że na siusiu” pomyślałem i zapadłem w sen. Gdybym sobie przypomniał, że to siusiu to czynność nadrzędna za nic bym nie zasnął. Oczy zamknąłem „W samo południe” otworzyłem koło „15.10 do Jumy”. Nade mną znowu stała pielęgniarka.
- I jak? Jest siusiu?
Co ona tak się przykleiła do mojej uryny?
- Nie
Odpowiedziałem i już miałem zapaść w dalszą drzemkę…
- Oj, to trzeba zrobić, bo będziemy musieli cewnikować.
Nie lubię tego słowa jeszcze bardziej od rurek wystających z brzucha. Spojrzałem na Krzysia, który z kaczką w dłoni patrzył na mnie nieprzytomnym, a jednak już przestraszonym wzrokiem. Poznałem po tej minie, że próbował.
- Ale ja miałem tam wszystko znieczulane. Nic nie czuję. Jak mam zrobić?
Wyszeptał trwożliwie.
- Niech się pan oklepuje.
Poradziła siostra wesoło i wyszła. Krzyś odprowadził ją tępym wzrokiem do drzwi, a ja brutalnie i bezdusznie roześmiałem się. Od razu dźgnęło mnie sumienie od środka tępym bólem i umilkłem łapiąc oddech. Przy okazji odkryłem rurkę i buteleczkę. Przez dren sączył się powoli krwistordzawy płyn. Kurna, to ze mnie? To dobrze, czy źle? Matko jedyna, ile tego ma wyciec? Dlaczego ta butelczyna taka mikra?
- Nie dam rady. Flaka tam mam…
Wdarł się między wewnętrzne rozterki głos współtowarzysza. Spojrzałem na niego. Lewą ręką uniósł kołdrę, a prawą sięgał gdzieś głęboko pod nią nadzorując uważnym wzrokiem czynności wynikające z „sięgania”. Pościel na jego łóżku poruszała się niespokojnie.
- Tylko sobie krzywdy nie zrób.
Poradziłem odwracając się. Facet majstrujący w tych okolicach przy drugim facecie jakoś mnie rozbił wewnętrznie. Dla złagodzenia wrażeń zacząłem się wiercić. Tak zeszła nam godzinka lub dwie do ponownego pojawienia się, w otwartych drzwiach sali, pielęgniareczki.
- Jakieś nowiny?
Nie wiem jak udaje jej się zawrzeć taki ładunek dobrego humoru w tak krótkim pytaniu.
- Ja nic nie czuję.
Oświadczył Krzyś kategorycznie postanawiając widocznie iść w zaparte.
- Wolno mi już pić?
Zapytałem przytomnie.
- Może pan sobie zwilżyć usta, ale proszę nie pić.
”No to jak ja mam się odlać? Przed operacją byłem w kiblu!” Zawołała przerażona wyobraźnia oglądająca właśnie cewnik ładujący się w…
- Do której mamy czas?
- O 18 kończę dyżur.
I wyszła.
Jasne! Idź sobie kobieto bez serca! Zostaw to wszystko w naszych bezsilnych, schorowanych dłoniach!
- Kurwa
Czego by o Krzysiu nie mówić potrafił w jednym słowie zmieścić wszystko to, na co mi było potrzeba kilku zdań. Chwyciłem kaczkę i wcisnąłem pod kołdrę. Przyszedł czas na czyn. Jednak od zamiaru do wspomnianego czynu droga daleka. Nierzadko przesiąknięta potem, nasączona czerwienią nabrzmiałej od wysiłku twarzy.
- Ni chuja  
Dotarło do mnie tuż przed 18.
- I jak?
Zapytałem bez sensu, odpowiedź bowiem padła z góry.
- Gdzie tam. Nawet goła dupa nie tchnęłaby w niego teraz życia.
Pożalił się przy akompaniamencie głośnego pierdyknięcia plastiku o metalową szafkę.
- A ja się odlałem wcześniej. Żebym mógł chociaż pić…
Zajęczałem spoglądając tęsknie na butelkę mineralnego żywca.
- Miałeś kiedyś cewnik?
W zadanym pytaniu zabrzmiało wyraźne zaniepokojenie.
- Miałem. Podobno wiele zależy od tego kto i jak zakłada. Może boleć jak cholera. Potem to też żadna frajda.
- Kurwa
Znów celnie podsumował Krzyś.
- Pewnie zaraz przyjdzie?
Nie przyszła aż do 19.30. Objawiła się podwójnie, jako nowa, nocna zmiana.
- Jak się panowie czują?
Zapytała troskliwie chyba ta ważniejsza. Przysiągłbym, że obłudnie, bo zaraz padło:
- Kaczuszki pełne?
No jasne, że pełne! W mojej, na ten przykład, jest pełno powietrza, aż po sam wylot!
- Jeszcze nie? Umówmy się tak: Macie czas do 21. Połóżcie się na boczku i samo poleci. Jak się nie uda to nie będzie wyjścia, więc się postarajcie. Możecie się trochę napić, mały łyczek.
Ta milcząca przytaknęła i zostawiły nas. Rzuciłem się na wodę. Wciąż jest nadzieja…
Jeden mały łyczek, drugi mały łyczek, trzeci mały łyczek… Nie mówiła ile tych łyczków, tylko, że małe. Po piątym zdałem sobie sprawę, że jestem pełny, co w niczym nie ułatwiało sprawy. Położyć się na boczku... Na tym bez rurki znaczyło patrzeć na Krzysia podczas czynności pojedynczo intymnej. Krzysiu też się na mnie gapił, tak mu wypadało ze szwów.
Do dupy z takim laniem! Zakorkowałem się na dobre. O 20.30, tonąc w pocie, skrajnie wykończony, błagałem o śmierć. Miała mnie gdzieś, nie przyszła. W akcie desperacji przekręciłem się na ten „zarurkowany” bok. Na bezdechu skupiłem całą wolę i resztkę sił. W głowie zaczęło szumieć jak po bąbelkach…
Tryumfalne „Cha” i potężne westchnienie pełne ulgi oznajmiło mi tryumf Krzysia nad martwą postacią rzeczy. Spiąłem się jeszcze mocniej w sobie i…
Wzruszenie było tak silne, że pociekły mi także łzy. Odstawiłem chlupoczące wesoło narzędzie tortur na szafkę.
- Zapaliłoby się teraz…
- No
Wyszeptałem przez łzy. Było bosko, prawie beztrosko.

Miejsce:
Mieszkanie Ryszarda i Zofii na trzecim piętrze bloku spółdzielczego w mieście rewolucyjno stoczniowym. Chwilowo zamienione na barykadę w celu przełamania państwowego monopolu spirytusowego.

Czas:
Końcówka zimy okrutnej roku pańskiego 1981, czyli czas wojenny.
---------------------------------

- Rysiu! Leci!
Wołanie Andrzeja dobiega zza zamkniętych drzwi kuchni. Rysiu pośpiesznie opuszcza posterunek przy drzwiach wejściowych i na paluszkach pędzi za radosnym wezwaniem.
- Synek chodź normalnie, w swoim domu jesteś.
Rzuca babcia do przemykającego przez przedpokój cienia, który odburkuje coś niezrozumiale. Potem staruszka zerka na wnuka wczytującego się w broszurę „Kulisy stanu wojennego” i uśmiecha się ciepło.
- I czego tak krzyczysz? Słychać cię na klatce.
Szepcze Ryszard uchylając lekko drzwi do kuchni i wciskając się do środka.
Pełno tu poskręcanych przedziwnie rurek, a wielki gar na gazie pyrka wesoło przez szybkowarową dyszę.
- Nie krzyczę. Informuję.
Odpowiada urażony do żywego Andrzej ze szklanką w ręku i szerokim uśmiechem na twarzy. Pyta:
- Próbujemy?
- Co tak krzyczycie?
Drzwi uchylają się znowu, a w szparze pojawia się głowa Zosi. Nie było im dane spróbować.
- Przecież nie krzyczymy na rany boskie! Co tu robisz? Miałaś pilnować przez okno.
Ryszard odwraca się do żony dźgając ją wzrokiem. Zosia kiwa z politowaniem głową.
- Śmierdzi tak, że gdyby ktoś chciał donieść, to już byśmy tu mieli nalot. Zimno w tym otwartym…
Przerwało jej brutalne łomotanie pięścią w drzwi połączone z przerażającym: „Otwierać!!!”. Powietrze ścina się w galaretkę, tylko z kranika dochodzi cichutkie, wesolutkie: kap, kap, kap…
- Otwierać!
Drzwi zatrzęsły się ponownie.
- No i widzisz...
Wyszeptał dramatycznie Ryszard, nie wiadomo do kogo w drodze na szafot.
- Szkoda żeby się zmarnowało…
Andrzej szybkim ruchem przechylił szklankę opróżniając ją do dna. Traci na moment oddech i chyba czucie w członkach.
- Żeby wam tylko nic od tego nie było.
Mówi Zosia z podziwem obserwując heroiczną walkę Andrzeja o utrzymanie świadomości.
Rysiu w drodze do drzwi zagląda jeszcze do pokoju i wyrywa dziecku „bibułę”, wciskając ją za książki w półce.
- To akurat, mamo, wydała UB-ecja. Sprawdzaj, co dajesz dziecku do czytania.
I już jest przy drzwiach. Zerka przez judasza. Otwór zasłonięty z drugiej strony. Ciemno, nic nie widać. Gospodarz rozdygotaną ręką przekręca zamek.
- Już otwieram, już…
Drzwi otwierają się z łoskotem pchnięte od zewnątrz. Do mieszkania wpada krępy jegomość o kędzierzawych włosach i wybucha powstrzymywanym dotąd śmiechem.
- Mieliście na mnie poczekać!
Skarży się, a jego słowa echem odbijają się na całej klatce.
- Sławek, jak rany! Boga w sercu nie masz!
- Szkoda, mogliby cię zamknąć. Miałbyś piękny ślad w życiorysie…
Z wyraźnym żalem w głosie mówi babcia i wraca do mieszania niebieskiej krwi z czerwonym winem. 
- Co to znaczy "ślad w życiorysie?"
Pyta wnusio pozbawiony tymczasowo lektury.
- To znaczy, że wsadzany jest bohaterem, a wsadzający świ…
- Mamo! Karty przeboleję, ale tego już za dużo. Ja ci to wytłumaczę synek, wieczorem.
-Akurat
Mruczy babcia pod nosem, kiedy jej syn znika za kuchennymi drzwiami popychając przed sobą słaniającego się ze śmiechu Sławka. Andrzej siedzi z nieprzytomną miną na taborecie.
- Można by tym oślepić szwadron ZOMO.
Mówi nie poruszając się, rozmarzonym wzrokiem podziwiając obraz, jaki podsunęła mu wyobraźnia.
- Daj szklankę.
Rysiu chwyta szkło wciąż ściskane miłośnie przez dłoń przyjaciela.
- Rysiu! Rysiu!
Dramatyczne wołanie dobiega z drugiego pokoju, gdzie Zosia powróciła do obserwacji przedpola.
- Jezusie! Czego?!
- Chodź tu natychmiast!
Kategoryczny ton nie pozostawia miejsca na manewr opóźniający.
- Idę! A wy nie pijcie, tylko do butelki!
Żona niespokojnie zerkała na chodnik spoza firanki. Przez otwarte okno wdziera się do mieszkania obezwładniający chłód.
- Są.
Wyszeptała.
- Kto?
Zapytał również szeptem Ryszard.
- Jak to, kto? Stoją przed klatką. Dwóch.
- Wiedziałem, że ktoś musi zakablować…
Nie dokończył tylko obrócił się na pięcie i wrócił do kuchni.
- A pamiętasz Andrzejku, jak ci kudły w 70 obcięli?
- Pamiętam. Jechałem do Miastoprojektu. Kolejka zatrzymała się przed stocznią. Drzwi się otworzyły, a my jak głupki poszliśmy po torach, bo nie było wiadomo co się dzieje...
- Chyba nas mają! Rozbieramy to ustrojstwo, może się uda.
Przerwał bezceremonialnie wspominki Rysiu, podszedł do kuchenki i wyłączył gaz pod garnkiem.
- No już chłopaki! Stoją na dole, jak wejdą będzie po nas.
Demontaż szedł sprawnie, przy wtórze nawoływania babci z drugiego pokoju o walce wszystkimi możliwymi metodami.
Było już prawie po wszystkim, kiedy lekkim pukaniem drzwi oznajmiły „gości”. Babcia zamilkła. Rysiu zastygł z ciepłym wciąż garnkiem w rękach. Zosia rzuciła się do syna siedzącego w drugim pokoju. Andrzej nic nie zrobił, tylko się nie poruszał. Sławek za to z obrzydzeniem wrzucił do zlewu trzymaną w ręku spiralnie zwiniętą rurkę.
- Chryste! Wykończysz mnie dziś!
Zasyczał Ryszard.
- To ja otworzę...
Stwierdził Andrzej i ruszył do przedpokoju.
- Miałem kurwa kiedyś stację…
- Tak Sławeczku, a teraz będziesz miał własnościowe 2x2 i udział w cechu bimbrowniczym. Może nas nawet pokażą w telewizji, na tle czołgu antyspekulacyjnego.
Garnek znów wylądował na kuchence. Zapadła martwa cisza, w którą jak wystrzał wdarł się cichy szczęk zamka, a potem radosny głos Andrzeja.
- To Grosz. Na dole stoi jego "młode" z kolegą. Zwiali z jednostki, trzeba im jakoś pomóc.
- Chwała bogu. Zaraz tę maszynę wypierdolę za okno, lepiej dezerterom pomagać niż jeszcze raz przechodzić przez takie nerwy.
Rysiu opadł na taboret i odetchnął głęboko. Sławek łakomie przyglądał się bimbrowni, babcia z pokoju wołała:
- Ucz się synek, na dole stoją prawdziwi bohaterowie!

- Aaaaaa!!!
Opętańczo wrzeszcząc, z uniesioną nad głową siekierą, potężnym kopniakiem otwierając drzwi wypadłem na zewnątrz. Ciemność czekała na mnie, razem z dzikim sercem Bieszczad bijącym w piersi głodnego niedźwiedzia.
Wskoczyłem w nią bez wahania. Z duszą wojownika i szaleństwem w oczach ruszyłem walczyć o życie. 

                                                                   * * * *

  - Gdzie tam Kowalikowo, żadne bzdury! Jędrzejowa na własne oczy widziała, że to lokis – mówiła z przejęciem kobieta w filcowych kaloszach i wzorzystej chuście na głowie - Krowę jedną łapą obalił!

- A nawet i gdyby, to co? Zima znaczy będzie ostra. Wy to Lisoniowa zawsze z jako straszno historio wyskoczycie. Niech i sobie łazi. Powiem wam, kto to widział, żeby tako poro bydełko na noc zostawiać przy zielonym. Jędrzejowa zawsze najmądrzejsza to i sobie teraz po połoninkach za nim polata. O idzie…

Zerknąłem we wskazanym przez brodę Kowalikowej kierunku. Takie same filcaki, ten sam przygarbiony, ale żwawy chód, chusta tylko haftowana w nieco inne wzory. W żaden sposób nie było widać po niej niedawnego spotkania z niedźwiedzią bestią.
Nie poczułem wtedy zimnego ukłucia niepokoju, słuchałem, co prawda rozmowy, ale cóż to miało wspólnego ze mną? Właściwie nie ma co ukrywać, że byłem nieuleczalnie, romantycznie i młodzieńczo zakochany w Bieszczadach, miewałem momentami przebłyski bluźnierczej myśli, że moja miłość może nie być odwzajemniona. Zdarzało mi się też, na krótką chwilę przyznać, iż uczucie to jest trudne i skomplikowane, ale to chwile zaledwie, znikające w naiwnej młodzieńczej fascynacji. Gorzała ona we mnie wiarą, iż góry nie mogą uczynić mi niczego złego.
Ten stan miłosnego uniesienia podsycały jeszcze przypadki i szczęśliwe zbiegi okoliczności. Właśnie dzięki takiemu zbiegowi okoliczności trafiłem do Staszka, inżyniera z Warszawy, który przeniósł się tu, by na odludziu wybudować dom i założyć stadninę. W końskim interesie pomoc zawsze jest mile widziana, więc powitano mnie z otwartymi ramionami. Dwa dni później obejmowałem posterunek na wysuniętym, samotnym pastwisku za schronienie mając niewielką izbę zbitą z desek owiniętych foliowymi workami pod pokaźnych rozmiarów wiatą. Reszta zadaszonej przestrzeni była noclegiem dla dwudziestu jeden koni, pozostawionych pod moją opieką.
Do najbliższej wsi była godzina jazdy wierzchem, nie przeszkadzało mi to, a cotygodniowe wizyty w sklepie urastały do rangi wydarzenia kulturalnego rekompensującego całkowicie samotność. Tego dnia było podobnie. Chciwie słuchałem wiadomości przekazywanych z melodyjnym ukraińskim akcentem i napawałem się obcowaniem.
Wszystko, co dobre kończy się jednak, by mogło zacząć się lepsze. Przytroczyłem worek z prowiantem do siodła i ruszyłem w drogę powrotną. Późne popołudnie i rozsądek nakazywały pośpiech nie miałem jednak ochoty się śpieszyć. Chciało mi się śpiewać. Była to moja ostatnia wizyta w sklepie, pod koniec tygodnia miałem wrócić razem z końmi do stajni, kiedy więc minąłem ostatnie chałupy zawyłem, jak mi się zdawało czysto i śpiewnie, a echo poniosło mój ryk nieludzki w knieję, dając dzikiej zwierzynie czas na ucieczkę. Wypływała ze mnie ta pieśń przedziwna, aż do granicy lasu gdzie zamilkłem onieśmielony nieco ciszą, jaka przywitała jeźdźca i jego wierzchwca. Zmierzch straszył mrokiem, na wąskiej ścieżce potęgowany jeszcze przez cień, jaki dawały drzewa.
Koń zastrzygł uszami. Wsłuchałem się w ciszę. Skądś tam dobiegł tubalny ryk, bóg wie jakiej, dziczyzny. Wierzchowiec zatrzymał się i zaczął przestępować niespokojnie z nogi na nogę.

- Spokojnie Konsola – poklepałem ją uspokajająco po szyi
–  To gdzieś daleko. Idziemy, śmiało.

Przyłożyłem łydkę i ruszyliśmy. Jednak niepokój konia i mi się udzielił, śpiew wypadł raczej blado. Zamilkłem, tym bardziej, że klaczkę zdawała się denerwować jeszcze bardziej ta radosna twórczość. Milczenie było naszym towarzyszem w reszcie drogi powrotnej. Dopiero widok majaczącej w ciemności wiaty i rżenie witających nas z daleka koni, wrócił ducha.

Tego wieczora z radością powitałem płomień naftowej lampy, światło rozpraszało lęk, oddalało obawy. Zamknąłem na skobelek zbite ze sobą deski udające drzwi, położył się na posłaniu ze słomy i odetchnąłem głęboko.

- Jeszcze chwila i zasnę – powiedziałem do siebie gasząc lampę.
Sen przyszedł szybko, od razu ciągnąc mnie na głębię. Śniłem jelenie na rykowisku i wiedziałem już, jakie zwierzę napełniło nas niepokojem. Zapewne uśmiechnąłem się przez sen i śniłem dalej sny, których nie pamiętam.

Obudziły mnie deski trzeszczące pod naporem dzikiej, brutalnej siły. Cała buda razem z łóżkiem kołysała się i gruchotała. Po omacku zacząłem szukać lampy, nie wiedząc jeszcze śni mi się, czy to jawa? Narożnik przy drzwiach zatrzeszczał złowieszczo.

- Matko boska, zaraz to wszystko rozleci się w drzazgi! – zawołałem w myślach.
Ręce telepały się klaszcząc o napotkane sprzęty. Wreszcie odnalazłem i jakimś cudem zapaliłem lampę.

Jędrzejowa na własne oczy widziała, że to lokis… - powróciło echem zdanie sprzed sklepu.
- Już po mnie… - pomyślałem myślą równie rozdygotaną co dłonie.

Unosząc lampę rozejrzałem się po izbie nagle ożywionej potwornością natury.
Kantar, siodło, kapelusz, łopata, młotek, nie rozpakowane żarcie…

- Chryste, co ja mam tego niedźwiedzia łopatką zatłuc? – myśli galopowały wraz ze wzrokiem po nielicznych sprzętach. Deski gięły się i trzeszczały coraz bardziej. Skobelek trzymał jeszcze jakimś cudem. Jeden celny, a przypadkowy cios z zewnątrz otworzy jednak niedźwiedziowi drogę do środka. W chybotliwym płomieniu lampy coś błysnęło krótko srebrnym blaskiem.

- Siekiera! – zawołałem i chwyciłem narzędzie ukryte pod słomą zaścielającą podłogę.
Drewniany trzonek zakończony naostrzonym kawałkiem metalu przemienił mnie nieoczekiwanie z ofiary w obrońcę. Trzymałem ją mocno zaciskając na gładkim drzewcu palce. Nie miałem, dokąd uciekać. Jedyny ratunek czekał na zewnątrz, ratunkiem była w walka! Strach to broń potężna zdolna przemienić człowieka w Athyllę...
Postawiłem lampę tak, by świeciła zza pleców, to dawało mi przewagę.
Wszystko znów się zatrzęsło, zakolebało cud boski sprawił, że nie zawaliło się grzebiąc mnie pod stertą desek. Albo teraz, albo nigdy!
- Aaaaaa!!!
Opętańczo wrzeszcząc, z uniesioną nad głową siekierą, potężnym kopniakiem otwierając drzwi wypadłem na zewnątrz. Ciemność czekała na mnie, razem z dzikim sercem Bieszczad bijącym w piersi głodnego niedźwiedzia.
Wskoczyłem w nią bez wahania. Z duszą wojownika i szaleństwem w oczach ruszyłem walczyć o życie. 
 

Zamarłem dostrzegając przeciwnika.... Krowy też znieruchomiały przestraszone.
W pierwszej chwili nie dotarło do mnie, jakie spotkało mnie szczęście w postaci bydła rogatego Jędrzejowej ocierającego się ze wszystkich stron o bacówkę, jakby je stado pcheł po tyłku gryzło. W narodzonym dopiero co herosie obudziła się furia i gniew prawie boży. Gdyby nie siekiera w rękach zapewne ciskałbym w mleczne stado gromami.

- A żeby wam nogi kopytami do samej dupy obrosły, zabłąkane bydlęta!!! Żeby wam mleko w cyckach skisło!!! Żebyście chciały się wysrać i nie mogły!!! Żeby was śnieg poparzył!!! Żebyście po wodzie chodziły, a napić się nie mogły!!!
Krzyczałem tak jeszcze długo dając upust nagromadzonej energii i fantazji. Potem zacząłem się śmiać. Zdawać by się mogło, że to góry śmieją się echem razem ze mną lub ze mnie rade z dowcipu i miłości nie do końca odwzajemnionej.

Słońce daje czadu do obłędu. Pod kapeluszem czuję drobne kropelki potu. Lepszy kapelusz niż bejzbolówka... Nagi się czuję bez włosów. Dwa dwulatki biegają po wybiegu podszczypując się. Do ogrodzenia podchodzi izabelowata klacz i szturcha mnie pyskiem w ramię, wyciągam dłoń w stronę chrap. Odchodzi, nie oczekiwała przyjaźni tylko smakołyka. Dwulatki przestały brykać i podbiegają w nadziei, że coś rozdaję. Patrzą ciekawie, gdyby mogły zajrzałyby mi do kieszeni, podchodzą jeszcze bliżej i pewnie coś tam do siebie szepczą, bo jak na komendę odwracają się i galopem odbiegają na drugą stronę wybiegu.
- W wannie na budzie stoi chleb.
Odzywa się piskliwie mała, piegowata blondynka ubrana w jasne bryczesy i sztylpy tego samego koloru, co mój kapelusz. Musiałem spojrzeć nieprzytomnym wzrokiem, bo powtarza zdanie wskazując ręką białą, dziecięcą wanienkę stojącą na budzie Drapichrusta.
- Jak chce się pan umówić na jazdę to niech pan idzie do biura. To w stajni.
Strzela kolejną informacją, niezrażona moim milczeniem. Błyszczą bielą te jej spodzieńki w prażącym słoneczku i pachnie nowością każdy cal odzieży. Dobre na zawody, ale na codzienną jazdę szkoda takiego garnituru. Sztylpy powinna inne sobie sprawić, raz dwa się zniszczą i nie będą już tak efektownie wyglądać. Patrzę się na nią i ani słowem się nie odzywam, chociaż widać, że blondynka chce pogadać, chociażby po to żeby odegnać zdenerwowanie.
- Pan pierwszy raz?
Wszystkim, którzy coś tam robią pierwszy raz wydaje się, że ci dookoła też. Korci mnie żeby zdjąć kapelusz i przetrzeć glacę chusteczką, niby z potu. Zadziwiające jak świecący, nagi łeb, w połączeniu ze szczupłością twarzy, działa studząco na przypadkowych rozmówców. Chyba jednak nie chcę jej  straszyć… Czy ona jest winna temu, że stoi teraz obok mnie w całej rynsztunkowej okazałości? Cóż ona może poradzić na to, że za chwilę włoży nogę w strzemię i chwytając się łęku wdrapie się na siodło? Pewnie nawet w zdenerwowaniu zapomni przywitać się z wierzchowcem, dać mu się powąchać, poklepać pieszczotliwie po szyi, szepnąć coś by dać mu poznać siebie. A tu jeszcze trzeba sprawdzić popręg, czy czaprak aby na pewno dobrze leży, wreszcie ustawić strzemiona. Niska jest to będzie musiała podciągać na koniu…
- A pani teraz ma jazdę?
- Tak. To już moja druga.
Odpowiada z dumą, zadowolona, że nie zostawiam jej z tym niezręcznym milczeniem.
- Na jakim koniu?
- …Taki ciemnobrązowy, podpalany z czarną grzywą.
- To Dym. Dym to profesor. Lubi precyzyjne dane. Jak nie będzie pani dawać mu jasnych sygnałów, co ma zrobić to stanie i się nie ruszy. Nie zmęczy się pani tym, że chodzi gdzie mu się podoba. Dobry koń, żeby nauczyć się pracy łydką.
Rozgadałem się, a blondynka najwyraźniej przestraszona wywodem o łydce już otwiera usta żeby zapytać jak to robić żeby było dobrze. Przerywa jej wołanie, mówi przepraszam i odbiega kurcgalopkiem podniecona jak nastolatka by zacząć swoją jazdę. Uśmiecham się pod nosem. Urlop to dobra pora żeby nauczyć się czegoś nowego.
 Młodziaki zmęczyły się brykaniem i stoją bez ruchu, każdy w swoim narożniku, a może szykują się do jakiejś nowej zabawy? Izabelowata podskubuje wysuszone źdźbła trawy. Pięknie wygląda platynowa grzywa na tle brązowego umaszczenia. Do tego porusza się wdzięcznie, z niewymuszoną gracją. Ma dobre proporcje. Przypomina kobietę przechadzającą się pośród tłumu mężczyzn, świadomą spojrzeń, jakie jej towarzyszą. Zdawać by się mogło, że u kostek wyrosły jej hermesowe skrzydła, które unosząc nieznacznie stopy nad ziemię wprawiają biodra w ten kołyszący ruch... Ogier stąpałby inaczej. Twardo, bez namysłu i wahania. Krokiem przywódcy.
- Nawet o tym nie myśl.
Słyszę tuż obok siebie.
- Gdybyś wiedział, o czym myślę…
Odwracam głowę i uśmiecham się do M. wyciągając dłoń na powitanie.
- Prawda, że fajna blondi. Szwedka, właścicielka też. A ty, kiedy przywieziesz tu swojego?
Tydzień przed chemią kupiłem konia. Nie, ja go wybłagałem po wielu miesiącach próśb, gróźb, narzekań na nieżyczliwość. Byłem upierdliwy aż do obrzydzenia. Gdyby L. i P. nie sprzedali mi go zapewne zabroniliby więcej do siebie przyjeżdżać. M. wie, że go mam i przymawia się żeby stał u niego. Nie, dlatego, że koń jest wyjątkowy, ale dlatego, że jeżdżę u niego prawie od zawsze, przywożę darmowe wino i zarażam znajomych koniarstwem. Pożyczy nawet przyczepkę, żeby go można było przetransportować z Mazur.
- Przywieź, koń musi być chodzony.
Przekonuje
- Pożyjemy zobaczymy. Idę, pewnie zaraz zwalą się tu ludzie.
- Kiedy?
Pyta, wiedząc, że ja wiem, że on wie. Od kogo wie nie mam pojęcia. Wzruszam ramionami, sam nie znam odpowiedzi na to pytanie. Odchodząc macham ręką, zerkam jeszcze raz na bawiące się źrebaki i platynową lady. Gdybym się nigdy nie zakochał i tak wiedziałbym, co to miłość. Pożyjemy zobaczymy…

* Napisałem ten wiersz(?) z myślą o konkretnej osobie i miejscu, ale pozwalam sobie zamieścić go i tu.  Mam nadzieję, że nie będzie mieć mi tego za złe.

*Etym. - gr. philanthrōpia 'dobroczynność; życzliwość' od philánthrōpos 'kochający ludzkość'

Następna, w pasiastym krawacie, gabinetowa persona
Zrzędzi, że przez służby, specjalnie, została podpuszczona,
A obyczajem nowym, zupełnie nieparlamentarnym,
Za łapownictwo chcą go osadzić w zakładzie karnym.

Trzeci, zdawałoby się, naczelnik tej zbieraniny,
Udaje, że za błędy podwładnych nie ponosi żadnej winy,
Że on tu jest jedyny sprawiedliwy, nieskazitelnie czysty,
A każdy, kto myśli inaczej to duch diabelski, nieczysty.

Wydaje się chłopcom, co władzę sprawują,
Że za decyzje i czyny ludzie ich nie podsumują.
Może nawet myślą (byłoby to niespodzianką):
Lepiej miast rządzeniem zająć się przepychanką.

Po co na kark brać sobie społeczne niezadowolenie,
Wszak igrzyska już od Cezarów zawsze są w cenie.
Lecz nie pomyślą jeden, drugi, a nawet trzeci i czwarty,
Że nasze życie nie jest, jak ich rządzenie - na żarty.

Przyjdzie im kiedyś za błędy zapłacić frycowe,
Pod wyborczą urną położyć niefrasobliwą głowę
Bo pod pręgierzem arkusza wyborczego
Wyjdzie na jaw ile wyrządzili nam złego.

Pewnego dnia pan w niebieskim mundurku do drzwi zastukał i lekko koślawiąc zdania, nie pierwszy to jego telefon dzisiaj, mówi:
- Telefonik zakładamy…?
Matko jedyna on się pyta, stwierdza czy co? Trzeba go szybko za próg wciągnąć żeby się nie rozmyślił. Potem do pokoju, na fotel, niech odpocznie momencik, bo widać, że wielce utrudzony pracą.
- Może kawy się pan napije?
Zerka spode łba i jakoś tak z niesmakiem usta krzywi. No jasne, że kawy nie! Jakaś pomroczność chyba z tej radości musiała rozum zaćmić. Wódki , tej, co się w zamrażarce chłodzi też nie bo jeszcze nie założy, ale Pola Cocty… Pola Cocta rarytas, na pewno będzie rad, jak Kraj Rad. Szczególnie jak podzwonić tą chłodzoną połówką, w ramach dopingu, że jest i czeka na sygnał…w słuchawce rzecz jasna. Pan monter inteligentny w lot chwyta, za napój grzecznie dziękuje i odstawia na stoliczek:
- Niech poczeka – mówi, mrużąc porozumiewawczo oko.
- To gdzie to cudo istalować?
Chwila wystarcza, żeby były kable i gniazdko. Zaraz potem aparat z tarczą wesoło terkającą przy wybieraniu kolejnych cyfr. Potem to już tylko wino, kobiety i śpiew, koniecznie przez telefon.

To nie moje wspomnienia, ale telefon i dla mnie był podobnym wydarzeniem, nie mogłem uwierzyć, kiedy pojawił się u mnie w domu. O mały włos ojciec z wielkiej radości byłby mi kupił rower nie ma, więc co się dziwić, że telefon, komórce nie równy. Tę drugą w każdym kiosku, na każdym rogu nieledwie można kupić bez żadnego wysiłku, żadnej ofiary, czy starania. Małe to takie, wszędzie można ze sobą wziąć, wszędzie i zawsze może się odezwać. Człowiek nie zna dnia, ani godziny, kiedy wibra mu w kieszeni jestestwem zatrzęsie. Mnie nie trzęsie, od jakiegoś już czasu, bo ze złości, że się utopiła, pięknym łukiem wyrżnąłem nią w matkę ziemię, bo jak raz właśnie wtedy wolałem żeby się nie topiła, nie rozwalała, nie traciła zasięgu i inne takie tam. Straciłem przez tę złość dwudziesto-pierwszo wieczną wszystkie numery chcianych i niechcianych, potrzebnych i tych, co psu na budę. Miałem iść zaraz kupić nowy, nie poszedłem, nawet nie wiem, dlaczego, bo mogłem przecież, ale nie i wiecie, co? Nie brak mi jej! Na spacer mogę wyjść wolny, ciesząc się okolicznościami przyrody, bez nagabywania tych, co nie wiedzą o tym, że akurat słońce zachodzi. Jak jestem w domu to proszę bardzo Telefon, który od dłuższego czasu milczał dzwoni wesoło. Nagle się okazało, że ja ten domowy telefon w ogóle mam i można przez niego wszystko załatwić! Myślę też sobie, że poczekam z kupnem przenośnego, osobistego terrorysty do końca lata i tak mi bóg dopomóż.

S. był najweselszym, najszczerszym i najbardziej zawziętym facetem, jakiego poznałem. Żeby wybudować dom na grzbiecie wzgórza musiał sam wykarczować kawał bieszczadzkiego lasu. Trwało to rok, w międzyczasie gromadził pustaki i inne rzeczy, które są niezbędne do jego postawienia. Szybko się okazało, że tradycyjnych materiałów budowlanych starczy tylko na stajnię, ale za to wielką (niech ją jasny gwint!), przestronną na piętnaście boksów przy każdej ze ścian. Ambicje S. miał niepoślednie, to trzeba mu przyznać.
Z oszczędności, pod tym samym dachem mieściła się wspomniana stajnia, garaż z warsztatem i dom. Całość sprawiała monumentalne wrażenie, chociaż wbijała się tarasami poszczególnych segmentów w pochyłość terenu. Stąd wynikała różnica poziomów między wejściem i wyjściem ze stajni, także z garażu do domu. Część mieszkalna powstała z mieszaniny betonu, gliny i słomy, jakimi napełniano przygotowane wcześniej formy ścian. Kiedy wszystko wyschło i związało, rozbierano drewniane korytka i ściana stała. Spryciarz, gdyby kupił materiał na lewo, rozebrano by mu całość. Faktury w komunie to święta rzecz, ważniejsza od samej cegły szczególnie, gdy ktoś chce coś zrobić samodzielnie i dla siebie. Władza robiła mu pod górkę tylko do momentu wizyty dziennikarza z Razem, który opisał i obfotografował osadnika i jego dzieło. Prasa to potęga. Pokazywał mi ten numer, w którym ukazał się duży, dwustronicowy artykuł. Na fotkach wyszedł jak Pan Adams z serialu o niedźwiedziu z Gór Skalistych. Ktoś pamięta Niedźwiedzia Pana Adamsa?
Jego konie można spotkać w wielu ośrodkach zajmujących się hipoterapią. Powodzi, zdaje się, mu się całkiem nieźle.
Podobnie jak większość tych, którzy trafiali w bieszczadzką głuszę był postacią barwną i z wszech miar interesującą. Co znamienne dla ludzi osiedlających się tam z głębi Polski, również wykształconą. Nikt z tych, których tam poznałem nie żałował, że zamieszkał w najdzikszym rejonie Socjalistycznej Ojczyzny. Może właśnie, dlatego, że najdzikszym, więc najbardziej oddalonym od socjalistycznych standardów? Być może, dlatego, że złoto-czerwona jesień jest tam najpiękniejsza? A może ziemia, poraniona i przesiąknięta nieszczęściem głośniej woła o miłość niż inna? Są tacy, którzy się tego boją, są tacy, którzy takiemu wołaniu nie potrafią się oprzeć.

*Kwestia Oberona ze Snu Nocy letniej W. Shakespear'a.
*Guano - ptasie odchody ładniej brzmią niż końskie g...no;)

Grzmiał Cherubin na siedzącego po drugiej stronie marmurowego biurka starego Stróża o obliczu pobrużdżonym wielowiekową, ciężką pracą.

- Wam się, zdaje się, zdaje, że działacie w pojedynkę, a nie w kolektywie! Wam ambrozja Wolę Bożą przesłoniła! Jak tak dalej pójdzie to się Dopustu doczekacie i skończycie przy czyśćcowych celach, jako cieć!

Anioł Stróż poruszył się niespokojnie na niewygodnym krześle i zerknął szybko na zwierzchnika.

- Nie patrzcie tak na mnie, bo sami sobie taki los kujecie. Wy, ten przebieraniec i ta zgraja zacietrzewionych, drobiowych młodzików! Dwa wieki ciężkiej roboty do kosza wywalacie! Jak ja będę wyglądał przed Serafinami na koniec kwartału? Ostatni raz was upominam, Bracie. Następna wpadka, pióropusze do magazynu i stróżówka! Czy to dla was jasne?! To jazda do roboty! - Walnął pięścią w stół. 
Niespodziewanie do twarzy napłynęła mu krew, a pierś, nagle ściśnięta stalową obręczą bólu, nie podniosła się w kolejnym oddechu. Cherub potrząsnął gwałtownie piórami. Drobniutki puch zawirował w powietrzu.

- Won – zasyczał odwracając się by ukryć swój stan. 

Stróż wstał bez słowa i ruszył do wyjścia. Za drzwiami czekała na niego nerwowo podgryzająca paznokcie gromadka młodych aniołów.

Krótko cię trzymał. Chyba nie było tak źle? Nawet nie było słychać żeby strzelał piorunami. Rozświergotały się poklepując go po plecach i uśmiechając sztucznie. Strząsnął z siebie ich dłonie, wyprostował. Górował nad nimi wzrostem i rozpiętością skrzydeł. Powiódł po nich wzrokiem, a oni uciszyli się zdziwieni tą demonstracją.

- Chcesz się wycofać? Przestraszyłeś się Gniewu Bożego?

Głos dobiegał gdzieś spod ściany. Dźwięczał metalicznie, nieprzyjemnie. Młodzież rozstąpiła się ukazując jego właściciela. Ubrany był na ludzką modłę. Świeżo wypastowane buty błyszczały smoliście wystając spod czarnej sutanny zwieńczonej bielą koloratki. Siedział przygarbiony z opuszczoną głową i rozpostartymi lekko skrzydłami. Stary Stróż był pewien, że była to wystudiowana poza, obliczona na efekt, jaki osiągało się przy wstawaniu, a który praktykowali aniołowie mizernego wzrostu. Nie mylił się, anioł powoli zaczął wstawać, rozpinając skrzydła aż do trzasku niebezpiecznie naciągniętych ścięgien. Młodzi cofnęli się przestraszeni. Spojrzał na nich pogardliwie.

- Bóg jest na wakacjach, nie wiadomo czy wróci.

To zdanie uzupełniło dramatyzm pieczołowicie odegranej sceny. Dało się słyszeć świst wypuszczanego zbiorowo powietrza.

- Daruj sobie te pokazy – stary wyga stał nieporuszony - I nie rób mi z gęby cholewy. Dałem słowo, podpisałem krwią, nie mam wyboru. Wracam na dół.

Zagrzmiało potężnie i Anioł Stróż znikł. Nikt się nie poruszył, chociaż moc i siła anioła zakonnika jakby zwiotczała i zmiękła w lekceważeniu, jakie przed chwilą mu okazano.

- Wy dwaj, od bliźniaków. – chlasnął ostrym tonem jak mieczem, odbudowując nadwątlony autorytet - Będziecie mieć go na oku, a reszta niech wraca do swoich zadań, wiecie, co macie robić.
Anioły znikały kolejno wśród mniejszych i większych eksplozji. Zakonnik zdematerializował się na końcu. Zrobiło się cicho i pusto.

  W gabinecie Cherubina nie było ani pusto ani cicho. Gabriel klęczał obok nieruchomego ciała posapując ciężko. Masaż serca nie jest prostą sprawą. Uriel stał skupiony wpatrując się oczami Archanioła w pustkę przed sobą. Białka były całkowicie pozbawione tęczówki, a źrenice zwężały sie lub rozszerzały. Zaglądał w Otchłań.
- Nie widzę jego duszy – wyszeptał
- Pogięło… Cię… Czy… co… Przecież… – Gabriel nabrał głęboko powietrza przed usta-usta. Sprawdził czy resuscytacja coś daje i niezadowolony wrócił do rytmicznych ucisków klatki piersiowej.
- To… Cherubin… One… Nie… Umierają… - przerwał zrezygnowany - A Ten, rwa mać, wręcz przeciwnie.
- Dalej nie widzę duszy.
- A jak żył to widziałeś ślepy baranie?!
- Widziałem.
- No to, co chcesz teraz zobaczyć?
- O rzesz ty…
- W rzeczy samej Urielu, w rzeczy samej…

Teraz dopiero: C.D.N. 

Werandę i zebrane wkoło stolika towarzystwo oświetlało światło docierające tu z wnętrza domu. Pito kawę i ajerkoniak. Przed dwójką dzieci wciąż obecnych przy stole, ale przebranych już w pidżamy, stały kubki, z których unosił się smakowity zapach kakao.
- No nie wiem gdzie on się podział. Miał wrócić od Teresy na kolację. Już ja mu dam jak wróci.
- Daj spokój Krysiu, wakacje są, musi chłopak trochę poszaleć. O jedzie!
Faktycznie na drodze zamajaczył obłok kurzu, z każdą chwilą przybliżający się wraz z niemiłosiernym zgrzytem wszystkich ruchomych i nieruchomych części welocypedu, mordowanego nadświetlną prędkością.
- Ależ pędzi! – zawołał z podziwem mężczyzna uspokajający przed chwilą Krystynę.
Jarek zeskoczył w biegu z roweru i nie troszcząc się więcej o niego, kopniakiem otworzył sobie furtkę.
- Mamooo!!! – wył gnając co tchu do domu.
Minęła dobra chwila nim go uspokojono, a trupia bladość ustąpiła mu z twarzy. Potem kazano opowiadać.
- Widziałem! – zawołał na nowo ulegając przerażeniu.
- Matko jedyna, co?! - Krystynie udzielił się synowski strach.
- Ducha! – ścierka, w magiczny sposób znalazła się w matczynej ręce, jako zapowiedz nietolerowania kłamstwa w tym domu.
- Ja ci dam ducha! O której miałeś być? A ja tu już nad jezioro miałam iść! Ja ci dam ducha!
- Mamo naprawdę! Koło Górki! W bryczesach był i butach do kolan i czapce białej i po wódkę mi kazał do gorzelni jechać!!!
- Janek… - wyrwało się dramatycznym szeptem łysiejącemu mężczyźnie.

Kuzynowi Jarkowi nikt nie opowiadał o stryju* lowelasie, niestroniącym od gorzałki i konnych wycieczek na pola, by zdybać przy stogach jakąś pannę, albo i nie pannę. Mnie babcia już raczyła wprowadzić w historię najnowszą rodziny i los stryja Jana, najmłodszego brata mojego dziadka, potocznie nazywanego Wujkiem. Otóż stryj oddał życie w tajemniczych okolicznościach, ale na posterunku, czyli w stodole, w której urządził sobie gabinet by przyjmować interesantki. Życie uwodziciela-pijaczka, przysporzyło mu wielu wrogów i jeszcze więcej przyjemności, chociaż koniec spotkał go okrutny i straszny, spłoną wraz ze swoim słomianym gabinetem. Pożodze nie oparł się też dom stojący nieopodal, z którego pozostały do dziś tylko murowane piwnice. Dlaczego tajemnicze okoliczności? Ogień, który tej nocy rozszalał się nad mazurskim jeziorem nie oszczędził żadnego z naszych rodzinnych zabudowań. Gorzelnia, która stała przy rozsypującym się dworze poprzednich właścicieli, czyli w sąsiedniej wiosce, dziwnym trafem także stanęła w płomieniach, zarażając nim oborę i stajnię. Babcia skwitowała te wydarzenia mówiąc:
- I tak, komuniści położyliby na tym swoją łapę, lepiej się stało, nie mieli, czego kraść.
O stryju mówiła zaś tak:
- W każdej szanującej się rodzinie musi być duch. Powinien podzwaniać, najlepiej łańcuchami, bądź zgrzytać, koniecznie zbroją. Nasz pije i snuje się po wsi, a wszystko przez komunistów, złe obyczaje i reformę rolną. Ty się prowadź dobrze... Tak na wszelki wypadek.
Czego jak czego, ale poczucia humoru nie można było babci odmówić.

*Kurturarny grubas - o mnie mowa złośliwie zresztą. Z otyłości wyrosłem z przekręcania wyrazów i słowotwórstwa niestety nie.
*Stryjek - dziadek stryjeczny, dokładnie. Stryj jest krócej, a większość, odchodzącego już niestety pokolenia, tak go nazywała, dla mnie, więc też zaistniał jako stryj Jan.