Antwerp Map - Van Rijswijckplein - Elephant parade Antwerp 2008

Elephant parade Antwerp 2008 zorgt voor bijzonder grappige taferelen in Antwerpen. De locatie van alle olifanten (72 in totaal) staan op een handig kaartje en op deze Flickr map kan je zien waar ik mijn olifanten-foto's genomen heb.

Meer dan 70 kunstolifanten sieren het stadsbeeld van de Scheldestad. Van het stadscentrum en de Zoo tot het Steenplein zullen tienduizenden Antwerpenaars de olifanten van de Elephant Parade 2008 kunnen bekijken, bewonderen en koesteren.

De mamma kijkt even niet of het kind zit al met zijn handjes de borsten van de vrouw te betasten. Ze zijn er tegenwoordig héél vroeg bij die klein mannen :)

Kromě dvoudílného velkofilmu Hobit (režiér - Guillermo Del Toro + Peter Jackson), který je ve fázích tak raných příprav, že člověk ještě nemůže být ani správně nadržený, se připravuje také obsáhlý mod do zatím nejpovedenějšího dílu nejlepší herní serie. Medieval 2: Total War - Third Age - Total War tak by mohl znít celý název kompletní modifikace.

Total War hry se dají charakterizovat mnoha ojedinělým přívlastky, ale některé jsou obzvláště ceněné z jakéhosi "lidského" hlediska a to protože si dokázali udržet velmi početnou komunitu modařů, fanoušků a hráčů, kteří nikde jinde takový herní zážitek nedostanou.
Nyní jedna taková skupina (technicky velmi zdatná) vložila veškerý svůj um do toho, abychom dostali adekvátní zážitek z návštěvy vypleněné Středozemě. 

Screenshoty:

O dalších velkých updatech tohoto modu zde budu informovat. :-)

De keuze gaat tussen John - I'd hit it - McCain van de Republikeinse partij en Barack - zit er iets tussen mijn tanden - Obama van de Democratische partij. Nu, de keuze lijkt moeilijk. Een blanke mannelijke bevoorrechte partijman door de industrie gesteund tegen een half-zwarte mannelijke bevoorrechte partijman door de industrie gesteund. Ik snap dat vele van jullie, trouwe lezers, in de knoop liggen met deze beslissing. Daarom wordt er hier een duidelijk standpunt ingenomen, met volstrekt ontegenspreekbare argumenten en staalharde redeneringen.

U, beste lezer van over de oceaan, moet stemmen op John McCain. Waarom? Daarom:

Snuggles de kleine olifant zegt: Steun de partij der olifanten, en stem op McCain!

Zo, weer een opheldering meer in de wereld.

(klik voor groter)

Nu, bosolifanten zijn ietsje kleiner dan de meer bekende savanneolifant. Niet veel, maar net dat ietsje kleiner. Dit heeft, doorheen de jaren, gezorgd voor een inferioriteitsgevoel bij de kuddes bosolifanten. Een beetje zoals Vlamingen ten opzichte van de rest van de wereld, alleen is dit gevoel bij de bosolifant geheel onterecht. Een bosolifant is namelijk slimmer, sneller, en slanker dan de rest van de olifantensoorten. Slim, snel en slank; codewoorden voor een succesvolle carrière bij een mensenvrouw. Bij olifanten liggen de traditionele ideaalbeelden iets anders. Een vrouwtjesolifant moet vooral gespierd zijn, een grote eetlust en een lange slurf hebben. Niet geheel verschillend van een mensenman, vertelde iemand onlangs.

Bosolifanten lijden nu al generaties onder dit minderwaardigheidscomplex. Op bijeenkomsten of toevallige ontmoetingen worden we steeds beschimpt en vernederd. We worden steevast laatst gekozen bij teamspelen. We kunnen nooit doorstoten naar de topposities in de olifantensamenleving. En we laten het maar gebeuren. Wel, zeg ik, niet meer! Als geëmigreerde West-Afrikaanse bosolifant zeg ik u: kom in opstand broeders! En mensenkinderen, jullie hulp wordt ook geapprecieerd in deze rechtvaardige ontvoogdingsstrijd. De bosolifant moet het juk van deze onbereikbare schoonheidsidealen van zich af werpen, en vrij en zonder complexen leven. Wij zijn immers minstens evenwaardig aan de overige olifantsoorten. Het wordt tijd dat de wereld dit weet, en dat we dit zelf aanvaarden. Ook slim, snel en slank zijn begerigswaardige eigenschappen.

Wat moet je nu met een lange slurf, zeg nu zelf, beste lezers?

Deze kwestie kwam dit weekend ineens weer bij me op. Omdat ik bang ben dat Nathan zich dingen uit deze periode gaat herinneren. KP en ik lopen sinds kort namelijk als twee goudvissen door dit huis. Allemaal in het kader van Nathans ontwikkeling. Ik las ergens iets over gezicht, baby, mond langzaam open en dicht bewegen, focussen en voilá: bij een leeftijd van ongeveer een maand doet een baby dat na.

Eergisteren gebeurde het: Nathan deed met ons mee. En toen overviel me plotseling de angst dat hij alleen maar meedoet om ons een plezier te doen. Dat 'ie iets denkt in de trant van 'Die lui zijn niet lekker, maar zie ze nou eens blij zijn als ik meedoe'. Ik kan me niet van de idee onttrekken dat baby's zich maar een beetje van de domme houden en zich inwendig bescheuren om alle oooooh's en aaaaah's om zich heen.

Daarom hou ik me een beetje in. Bovendien ben ik niet zo'n expressief type. Ik observeer liever. En dan blijkt dat bij mensen met kleine kinderen elke vorm van gêne wegvalt. Toen we vandaag op het consultatiebureau* kwamen hebben Nathan en ik met open mond al die andere ouders en baby's gadegeslagen. Naast een paar goudvissen zwommen, vlogen en liepen er genoeg types rond om een fatsoenlijke dierentuin compleet te maken.  Er liep een vader als een olifant achter z´n zoon aan die de duplo volgens mij veel interessanter vond. Een moeder piepte als een pinguïn tegen het kindje voor haar op tafel en een andere moeder zong een liedje waarbij ze alle dieren uitbeeldde ("ze mogen zeggen wat ze willen maar de olifant / die heeft de dikste billen van het hele land / (de beweging was volslagen overbodig) en de giraf die heeft de langste ne-e-ek / en het nijlpaard heeft de grootste bek-bek-bek"). Het kindje benaderde de grootte van Nathan en keek minstens een kwartier volledig gebiologeerd naar het gele vlak op de muur.

Waarschijnlijk heeft het gewoon z'n tijd nodig en spring ik bij de volgende afspraak als een kangoeroe het consultatiebureau binnen. Met Nathan in een buideltje voor me.  Dan zal ik dat hier ook wel zonder gêne melden.

* Later meer over het consultatiebureau. Een belevenis op zich.

Nu leggen wij, de mens, rare maatstaven aan als het om populaties gaat die niet onder het etiket 'Homo Sapiens' vallen. Enkele duizenden everzwijnen, waar de natuurliefhebber zich over verkneukelt, betekent overbevolking. Vooral omdat die wilde varkens keurige tuintjes op de Veluwe kunnen omwoelen.

Jagen maar! Waarbij we ons steeds beroepen op de levensruimte die een bepaalde soort nodig heeft. Deze denkwijze weergalmt, ik weet dat ik het nauwelijks mag zeggen maar doe het toch, het gedachtengoed van de Nationaal Socialisten. Van Hitler, nauwkeuriger geformuleerd. Het Herrenvolk had 'Lebensraum' nodig, in het oosten, met name.

Ho ho.

Ja, bizarre ideeën van een historische dwaas met slechts één testikel. Bovendien: dit zijn mensen, geen dieren.

En dat onderscheid heb ik nu nooit begrepen. Omdat de ruimte mondiaal zo schaars is, slokken we alles op en berekenen vervolgens nauwkeurig hoeveel dieren op de overgebleven snippers kunnen leven. Dat heet 'ecologie'.

Dat heet, ook wel, 'endlösung'.

De wereldbevolking telt pakweg 6 miljard zielen. Een zes met negen nullen. Laten we dit aantal eens afzetten tegen de Afrikaanse olifant. Het precieze aantal is onbekend, maar men schat tussen de 200.000 en 300.000. In 1930 waren dat er nog meer dan 5 miljoen -- deze populatie is met een faktor van 2000 geslonken. Onlangs haalde Zuid-Afrika het wereldnieuws omdat de regering besloten had de jacht op olifanten weer open te stellen. Reden: de populatie groeit te hard.

En jagen brengt geld in het laatje.

En bovendien een heel leuk speeltje. Voor het genot van de mens moet alles wijken.

Olifant, tijger, blauwe- of grauwe  kiekendief, velduil, enzovoort, enzovoort. Slecht ultiem vermaak in ons Hof van Eden.

Oczywiście, że nie ma miłości. Pomyliłem się, pomyliłem się.

***

Duszno mi. Siedzimy gdzieś na końcu świata, w zapadłym lokalu, w dymie papierosowym i oparach filandzkich fiordów. Wie, że się duszę, wie, że nienawidzę smrodu elemów, dychotomii wąskich uliczek, zwężających się kocich oczu i ślinki kapiącej z warg drobnych pijaczków w załomach parapetów i donic. Wie i czerpie z tego jakąś beznadziejną przyjemność obracając w piersi swoją ciemną gwiazdę. Koncentracyjne światło rozjątrza jego pomyliłem się.

Sufit topi się w gorzkiej kawie, źle zmielonej i niesłodzonej. W mlecznej firance dymu, niedopalonych fragmentach serc i niedotrzymanych obietnic. Niedosłodzona rozmowa nie klei się, na zmianę przerzuca winę z końca jej wyjściowego czółenka na żarzący się ołówek tytoniowy poety.

Oczywiście, że nie ma miłości. Można już odetchnąć - mówi on. Można wetchnąć - mówię ja, czując jak płuca kurczą mi się w kilowatogodzinach drewnianych cybuchów. Dobre - i zapisuje.
Resztki ciepła w świetlikowym, dymnym świetle. Totalne delikatnienie przeplatane melancholią i morderstwem. Ktoś musi komuś darować.
Odsuwam głośno krzesło, głośniejsze chrapnięcie śliny. Idziesz? Nie, idę.

***

Duszno mi. Rozpalam światła po całym mieszkaniu, żeby przypadkiem nie potknąć się o jakiś leżący na ziemi fragment siebie. Sklejam potłuczoną lalkę Tadzika. Ta lalka to jest Himmler.
Dzwonek do drzwi. Biodro zahaczające o framugę i sztywność warg przekrzywiających się z kpiną na porcelanowej, saskiej szyi.

Zobaczyłem światło więc przyszedłem. Zadzwoniłem i otworzyłaś. Nie przyszedłem rozmawiać, nie przyszedłem się kłócić, nie przyszedłem prowadzić odwiecznej wojny. Ja przyszedłem się kochać.

***

Oczywiście, że nie ma miłości. Tak, Panie Jezu, tak.

 Dat dieren van alles kunnen leren dat zul je ondertussen wel al weten

maar dat olifanten kunnen darten dat is nu toch echt wel bizar :p

veel kijk plezier

Te koop voor € 120,-

Te koop voor € 130,-

Note: Gladius Rolandi Durenda et tuba ejus eburnea, ostenditur juxta Leodium, écrivait en 1667 Besselius. ( Dans l'édition de Schmincke d'Éginard, De Vita el Gestis Caroli Magni, p. 55 ') Durandal et l'olifant se voyaient dans un monastère de Liège, in coenobio quodam Leodiensi, répétait en 1775 Heerkens, dans sa Vita Caroli Mayni d'Éginard, p. 23.
Nous ignorons quel a pu être le monastère qui possédait ces curieuses reliques. Se trouvaient-elles à Liège, dans l'église collégiale de St. -Pierre ou, en Ardenne, dans l'abbaye de St.-Hubert, dans l'église de laquelle on conserve encore aujourd'hui un grand olifant qui répond assez bien aux descriptions des vieux poètes? "

Bulletin de l'Institut archéologique liégeois, v5-6 1862-1863

_{Retour à l'index}