proces7

1. «uwaga na temat kogoś lub czegoś, najczęściej krytyczna lub złośliwa»
2. «artykuł publicystyczny lub wypowiedź omawiające aktualne wydarzenia polityczne, gospodarcze, kulturalne»
3. «objaśnienia lub interpretacja tekstu, obrazu, badania naukowego itp., dodawane przez autora, wystawcę, reżysera lub wydawcę»
4. «dziennikarska relacja z przebiegu wydarzeń, prowadzona na bieżąco w radiu lub telewizji»

Do komentarzy na blogu odnosi się najpewniej punkt pierwszy i w zasadzie by się zgadzało, ale... Dlaczego na innych blogach tak nie jest? Dlaczego to "najczęściej" wypada akurat na mnie? Przejrzyjcież sobie blogi WordPressu na ten przykład i zobaczcie czy tam jest tyle złośliwości i jadu co tu. Nie, nie ma! Bo blogi piszą i komentują kulturalni ludzie, a nie taka swołocz niezdyscyplinowana jak tu. Macie zerowe pojęcie o sztuce komentowania.
Jeśli w kolejnych moich notatkach nie pojawią się komentarze takie jak na innych blogach, zamknę możliwość ich wpisywania albo w ogóle przestanę pisać bloga. Ostrzegam!
Ileż człowiek może znieść krytyki i złych słów? Postawcie się w mojej sytuacji. Apeluję do Waszych kurzych rozsądeczków: postarajcie się! Jak można mnie cytować, wyciągając z tekstu jakieś wyrwane fragmenty, które mają mnie skompromitować? I to na moim własnym blogu?
Jaki sens ma dla mnie pisanie bloga, jeśli ma on burzyć mój wizerunek człowieka inteligentnego i wrażliwego? To w ogóle mija się z celem. Moje blogowanie ma polegać na tym bym wychodził na buraka i głąba? To już lepiej nie pisać bloga. Mój blog ma podnosić moje ego, a nie Wasze!
Przecież po to zakładałem to miejsce by podnieść moje notowania, by pokazać Wam - Czytelnikom, że jestem fajnym człowiekiem. Nie piszę bloga po to by ukazywać innym swe gorsze strony. Każdy pisze bloga po to, żeby się pochwalić różnymi rzeczami. Że ma wiedzę w jakimś temacie, że jest ładny, mądry, ma fajną żonę, dzieci, udane życie, dobrą pracę. W ogóle zaprezentować swoje luzactwo, zajebistość i inteligencję. I tak mogłoby być z moim blogiem, tylko mam do dupy komentatorów. Gdyby nie oni, mój blog byłby wychwalany, Agora czy Onet nie odważyliby się mnie dymać w konkursach, bo fajnych blogerów się nie dyma. Ale kiedy oni widzą komentarze i ten kompletny brak szacunku dla mnie z Waszej strony, to też potem mnie tak traktują.
Apeluję do Waszego rozsądku i dobrej woli, moi Komentatorzy! Nie idźcie tą drogą! Zmieńcie coś, spróbujcie na mnie spojrzeć inaczej, z innej perspektywy i napiszcie coś, co podbuduje mój schrzaniony wizerunek.
A jeśli już nie macie nic pozytywnego do napisania, po prostu nie piszcie.
Pod poprzednią notką widnieje na tę chwilę 88 (słownie: osiemdziesiąt osiem) komentarzy. Nie musi być tyle pod każdą, wystarczy mi parę, naprawdę całkiem skromniutka jednocyfrowa liczba. Ale niech one będą słuszne, kulturalne i merytoryczne. Niech eksponują moje pozytywne cechy, bo w innym razie pisanie bloga mija się z celem. Po co mnie interes na którym ja mam tracić? Jeśli straty będą się pogłębiać jak dotychczas, zamknę ten kramik w diabły i tyle. A będzie to niepowetowana strata dla polskiej blogosfery. I nie tylko dla polskiej.

proces7

proces7

Podziwiam tych blogerów, którzy bez nazwisk, bez fotografii, w których pokazują jacy to oni są seksowni i przystojni i zajebiści, i jak innymi anonimowymi gardzą, potrafili osiągnąć sukces i przyciągnąć czytelników. Bez kolesiów z redakcji, bez linków na pierwszych stronach portali, bez chwalenia się swoimi fotkami i zdjęciami rozebranych małżonek.
Autolustracja w sieci jest, póki co, dobrowolna, a jej orędownik, wielki zwolennik lustracji i lustrzycy, nie ma prawa nazywać swoich komentatorów i czytelników szujami. Skąd zresztą wiadomo, że ów redaktorek nie jest twórcą Plotka i reżyserem na PornHub? Niech to udowodni. Można pisać blogi podpisując się fałszywym nazwiskiem, a można ich pisać wiele, każdy na innym pseudonimie.
Z czata pamiętam, że wiele kobiet, które nie umiały porządnie pisać, wysyłało swoje fotki albo pokazywało się w kamerach. Chętnie też zdradzały swoje nazwisko, nierzadko adres i telefon, w oczekiwaniu na okazję do bezpruderyjnego spotkania. To samo było z facetami.
Są ludzie, których nie interesują sława i pieniądze. No dobra, możemy pisać o czymś takim jak popularność pseudonimu, która nie niesie żadnych korzyści dla naszego realnego życia. Może ciut podnosi nam ego, czujemy się lepsi. Do tego grant w postaci satysfakcji jaką czuje się, kiedy pseudo redaktor się obnaży, licząc na karierę i pieniądze. No i potwierdzi, że w redakcjach pism jest cała masa chamów, nierzadko większych niż ci anonimowi blogerzy. A to pozwala pogodniej spojrzeć na sieć. Bo o ile pamiętam, to na wyzywaniu i obrażaniu swoich czytelników sporą popularność pozyskał Kominek.
W tym naszym kraju, który kiedyś stał węglem i stalą i dymiły kominy hut. A wtedy kiedy dymiły, też tylko wybrani mieli głos, ci, których nazwiska i twarze były znane i przyjazne władzy.
Poza internetowymi szujami, proponuję stworzyć pojęcie internetowej dziwki. Czyli takiego blogera, który nieproszony obnaża się, żądając od wszystkich tego samego i do przystąpienia do wspólnej orgii. Za pieniądze, a jakże.
To całkiem normalne, że ludzie mają wątpliwości, nie są pewni, że to co piszą ma sens, jak Samuel Beckett próbują porozumieć się z innymi, bratnimi duszami za pomocą luster, a ich pisanie i niepewność, są czekaniem na nieznane. Może nie odkryli jeszcze, nie znaleźli tu swego miejsca. Albo nie mają dokąd pójść? To co, idziemy? Chodźmy.

Fragment okładki z okładki książki Samuela Becketta "Fin de partie" (Końcówka, ang. Endgame)

Posłuchajcie więc moje kochane Szuje, Szujki i Szujątka, moi kochani Kłamcy i Niewiarygodniuścy
U mnie nie musicie się przedstawiać i pokazywać twarzy. Ja Was uwielbiam, uwielbiam tę grę, choćby to miała być Końcówka.
Niech pan Bartosz, wchodząc na blog kobiety piszącej o seksie wrzuci tam swoją rozebraną fotografię. Bo przecież facet piszący, że uprawia seks, a nie pokazujący penisa, w żadnym razie nie jest wiarygodnym.
Nie trzeba wielkiej bystrości by zauważyć, że ktoś, kto za blogowanie bierze pieniądze, kto buduje sobie karierę na blogu, nie będzie pisał zawsze i tylko prawdę. Na prawdę nierzadko może sobie pozwolić ktoś anonimowy.
Znam wielu polityków, dziennikarzy, którzy kłamią, pokazując twarz, podpisując się nazwiskiem i imieniem.
Zlikwidowanie anonimowości w blogosferze, spowodowałoby to, że tacy nijacy jak Bartosz Węglarczyk, forsowani przez portale, zyskaliby na ważności. Być może wtedy w lokalnym rankingu Bloksa, ci którzy znajdują się w tabeli powyżej Bartosza, czyli w większości tchórze i szuje, zostaliby zmuszeni do usunięcia blogów. Wtedy jedyną rację i prawdę, przedstawiałby nam pan Węglarczyk. Reszcie, która nie zostałaby zatwierdzona przez agorowe plenum, nie przedłożyła stosownych dokumentów, Blox.pl by podziękował za współpracę. Aktyw Agory, z działaczem Węglarczykiem na czele, decydowałby o wiarygodności blogerów. Udzielałby wotum zaufania w końcówce.
Pominę już fakt, że pseudonimy Kataryna czy Passent , mówią mi dużo więcej w sieci niż nazwisko Węglarczyk. Które, w zasadzie, gdyby nie natrętna i upierdliwa promocja jego bloga przez Agorę, nie mówiłoby mi nic. A twarz kogoś, kto właśnie nazwał Was szujami, tchórzami i kłamcami, możecie sobie obejrzeć na stosownym filmie:

Jak się okazuje, wyzywać innych i być chamskimi wobec anonimowych blogerów mogą być ci nieanonimowi. Potwierdził to Blox.pl, wstawiając dziś na pierwszą stronę blog Endgame.
Pokazał co myśli o ponad stu tysiącach swoich użytkowników, którzy w kapitalnej większości, nie potwierdzili swej tożsamości.
Zniesienie anonimowości w sieci, na szczęście nieprawdopodobne dziś na mój gust, spowodowałoby, iż Internet stałby się repliką dyskusji w realnych mediach. Prym wiedliby ci sami, których głos w realnej dyskusji wszelakiej się liczy. Zgarnęliby czytelników, którzy musieliby czytać ich jak gazetę, oglądać jak program w telewizji. Bezwolni i bez głosu. Tacy jak Węglarczyk zawładnęliby ich umysłami, ale i też, a może przede wszystkim - pieniędzmi. Dla wszelkiego rodzaju: chamów, szui i tchórzy, byłaby to końcówka gry. Gry przegranej dla każdej ze stron, a nade wszystko dla wolności człowieka.

anonimowa szuja
proces7

Zawsze nadchodzi godzina w historii, kiedy ten, który ośmieli się powiedzieć, że dwa i dwa to cztery, jest karany śmiercią.

Dżuma, Albert Camus

Arnold Böcklin, Dżuma, 1898

Występuję w sieci pod pseudonimem proces7 i jestem trollem. Wolę się od razu przyznać, kiedyś i tak sprawa wyjdzie na jaw. Byłem trollem a także tajnym współpracownikiem trolla. Do wyznania skłoniła mnie pewna dyskusja na forum "O Blox.pl". Byłem złym loginem i występnym. Trollowałem i namawiałem innych do trollowania. Mało tego, karmiłem trolli. W okresie mej sporej aktywności czatowo - formowej karmiłem co najmniej kompanię trolli. A być może nawet, choć tego nie jestem pewien, prowadziłem jadłodajnię dla trolli. Było to coś w rodzaju trollowskiego Fast foodu. Nie przyszło mi jednak do głowy, by otwierać jakąś gigantyczną sieć, w której mógłbym dokarmiać trolli.
Ostatnio staram się mniej pisać poza swoimi blogami, ale czasem zdarzy mi się gdzieś zatrollować. To jest silniejsze ode mnie. Nie jestem też pewien, czy pisząc teraz, na swoim blogu, nadal nie trolluję.
Myślę, że ludzie, których dotknęło piętno trolla powinni przystąpić do Klubu Anonimowych Trolli i tam pod czujnym okiem specjalistów, administratorów forów i różnych serwisów, spróbować wrócić do normalnego społeczeństwa Internetu.
Mam pewien problem, albowiem nie wiem czy trollem jest człowiek czy pseudonim. Bo jeśli jest nim człowiek, to całkiem prawdopodobnie trollowałem, współpracowałem i karmiłem również pod innymi pseudonimami. Nie jest dla mnie usprawiedliwieniem fakt, że czyniłem to nieświadomie.
Jeśli jesteś trollem, to nawróć się, zmień swój sposób postępowania, nawyki, a nade wszystko, wyznaj sam przed sobą, że zbłądziłeś, że trollując krzywdziłeś innych. Postaraj się naprawić swoje winy i nie karm, nie współpracuj.
Trolling to choroba duszy, pozostaniesz już trollem do końca życia, ale możesz być tak zwanym nietrollującym trollem. Zupełnie analogicznie jak jest się niepijącym alkoholikiem.
Trollowanie to ucieczka od problemów, które Cię gnębią. Ale pamiętaj, nie uciekniesz.
Na pewno gdzieś w Twoim wirtualnym pobliżu jest ktoś, kogo dotknął ten sam problem, zna jakiś telefon czy mail zaufania, w którym możesz anonimowo opowiedzieć o swoich problemach.
Kooperuj z administracją i pytaj czy aby właśnie w tym momencie nie trollujesz. Pytaj wielokrotnie. Czasem może Ci się wydawać, ze piszesz całkiem normalnie, ale pamiętaj: o jeden komentarz za mało i o jeden za dużo. Ta bariera, kiedy wstępujesz na złą drogę jest bardzo płynna, nieuchwytna i inna dla każdego przypadku.
Musisz zacząć jak ja, od wyznania przed samym sobą, że zbłądziłeś. A potem idź przez wszystkie fora, blogi, czaty i przeproś tych, których skrzywdziłeś swoim trollowaniem bądź dokarmianiem trolli.
Choroba trollowa dotyka wszystkich grup społecznych, nie ma tu wyjątków. Kiedy piszesz gdzieś w sieci, zawsze pomyśl, czy musisz napisać właśnie teraz. Jeśli nie umiesz się powstrzymać od pisania, to jest pierwszy sygnał ostrzegawczy.
Trollowi wydaje się, ze może w każdej chwili przestać trollować, ale to iluzja. Nie dostrzega, że jego wirtualne życie kładzie się powoli w gruzach, opuszczają go najbliżsi, zaczyna karmić, współpracować z trollami już całkiem bezwiednie.
Najlepiej zapytać zaufanego administratora bądź innego specjalisty od trollingu. Nigdy nie jest za późno, zawsze możesz próbować wyrwać się ze szpon tej choroby i wrócić na łono społeczeństwa sieci. Musisz tylko chcieć i pamiętać o tym, że tę chorobę będziesz już nosić w sobie aż do śmierci. Będzie w Tobie, jak dżuma z jej piętnem. Ty zaś musisz być gotów, kiedy na ulice Oranu wypełzną szczury, które będą zasypiać na ulicach miasta.

proces7

Wybaczcie mi tę notkę, prawie o polityce, ale po ostatnich dyskusjach byłem nieco przez różnych zboczeńców politycznie molestowany.
Tu zachodzi też pewien paradoks, bo dobrzy: lekarz, polityk, prawnik, psycholog, prostytutka, analityk giełdowy, nie będą udzielać porad i dyskutować na blogach o swoich zawodach. Tak jak dobry pisarz pisze książkę, nie blog, dobry piosenkarz śpiewa, a nie pisze o śpiewaniu na blogu. Dobry polityk rządzi krajem, a nie użala się jak cipa nad sobą na blogasku.
Piękna kobieta nie będzie pisać bloga o tym, że jest piękna i fantastycznie zna się na sztuce miłości, że jest damą. Bo i po co?

proces7

Weźmy takiego Olsa, którego być może niepotrzebnie tu nadaremnie wzywam, ale cóż z niego postanowiliśmy uczynić (my proces) jakiś, tymczasowy przynajmniej, symbol admina. Nie tylko w Agorze. W ogóle. Poprawne czy powiedzmy - przyjazne relacje z nim mogłyby budzić podejrzenia, że mi sprzyja i wstawia na przykład tendencyjnie mnie na stronę główną, by przysporzyć portalowi zaniedbywanych wejść. Nie, nie będzie o Siwej, dziś nie.
Blox i forum próbują z niekiepskim skutkiem łączyć klasę i liberalizm w necie. I zgrzyty zawsze będą. Moje niezadowolenie będzie tyczyć platform, portali, którym ufam, które wybrałem. Po kij mam narzekać na Interię czy Wirtualną Polskę, skoro tam nie bywam? I guzik mnie obchodzą tamtejsze fora i blogi. Pewnie są dużo gorsze od agorowych, ale nie widzę tu sprzeczności, bo ja chcę bywać na najlepszych. I mieć dwie niemożliwe do pogodzenia rzeczy: dobry poziom i wolność. I czepiał się będę. Krytykował będę najlepszych. I jasnym jest, że kiedy Blox już wykupi WordPress, to zostanę tu i będę smęcił. O ile będę jeszcze miał ochotę pisać.
Pisałem sporo ostatnio na temat administracji wszelakich. I zauważyłem pewną sprzeczność w moim rozumowaniu.
Gdzie leży mój błąd w pojmowaniu rzeczy? Z jednej strony chcę by portal traktował wszystkich równo, czyli nie dobierał znajomych na jedynkę, nie faworyzował promocjami syndykatów, zasłużonych blogerów. Z drugiej zaś sam często oczekiwałem, a nawet wymagałem specjalnego traktowania. Weźmy Blog Roku, chciałem by jakoś admini zachęcali do udziału w nim i pomagali tym, którzy grali w konkursie. A niby dlaczego? Skoro chcę by wszystkich traktować jednako, to nie mogłem tego oczekiwać. Przecież kupa ludzi uważała ten konkurs za głupotę, tak jak ja uważam wiele blogów za głupotę, a mimo to są reklamowane i promowane. Więc Ols dobrze zrobił, że nic nie zrobił w kwestii konkursu (wiem, że są tam ponoć ważniejsi, Mpieck czy Ememzet), ale ja tego nie wiem, stąd wymieniam Olsa.
Nie chciałem nic innego tylko po prostu tego, by moje gówienko pływało na wierzchu. To był logiczny błąd. To samo na forum. Wkurzam się gdy widzę specjalne traktowanie niektórych uczestników, a sam czego chciałem? Specjalnego traktowania mojego forum i nieingerowania weń w kwestiach cenzury. Nie chcę dziś się żalić, dziś chcę się kajać, więc powiem tylko, że i tak admini i my, którzy te fora budowaliśmy, świetnie sobie przez te lata radziliśmy z tym całym czatowym gównem, które tam ściągało. Z tymi niedyskrecjami, z głąbami, tymi co śmiecili, wyzywali itd. Dziś napiszę, że te ponad dwa lata trwania i prosperity forum Lotu, Zawróconych, Pokerowa były sukcesem, naszym i też portalu, który nam to umożliwił. Są fora na prywatnych serwerach, czaty tlenu mają tego masę i co? Kupa, żadnych nowych, ani kreatywnych ludzi, a tam tylko cenzura i zarządzające fajfusy - admini z czata, którzy osiągnęli na czacie swój szczyt życiowej kariery.
Olsa nie będę przepraszał za moje wcześniejsze rozważania, on jest od tego by na niego napieprzać. Niemniej jednak należy cenić ludzi, którzy próbują ten cholernie zrelatywizowany świat netu uporządkować, nie naruszając przy tym niczyjej wolności.
Tak jak nie miałem racji, kiedy przyszedłem napuszony i pełen złości do Reuptake, wrzucając mu pod jego notką jakieś niezwiązane ze sprawą swoje żale czy chwilowe złości. Zaraz tam pójdę i go przeproszę.
On mi nic złego nie zrobił, a chciał czegoś dobrego. Bo najlepiej tak jak ja: siedzieć i narzekać i nic nie robić. Ludzie, którzy mają pasję tworzenia w sieci, są dla niej najwartościowsi. A że ich pomysły nie zawsze natrafiają na euforię, to oczywiste. Bo zamysł linkowania i podawania źródeł jest jak najbardziej słuszny. Chciałbym by można było linkować fotografie, obrazy i podawać ich źródło w sieci. Ale czy mogę to robić, kiedy znaleziony obraz pochodzi z jakiegoś bloga, gdzie jestem pewien, że właściciel bloga nie jest autorem obrazu czy fotografii? Pisząc teraz do Was też z pewnością kogoś cytuję, ktoś w przestrzeni napisał poprzednie moje zdanie. Poprzednie i następne, które napiszę, a teraz jeszcze nie wiem, jak ono będzie brzmieć. Srał tam na to co Gazeta wystawiła na czołówkę, ale przychodząc tam do "Netto" zachowałem się źle, a Reuptake nie usunął mojego komentarza i nawet nie nazwał mnie bezpośrednio trollem, tylko między wierszami. I byłem niesprawiedliwy pisząc potem o nim to co czułem.
Mogłem odnieść się merytorycznie do pomysłu, który przecież jest kapitalną ideą. Tyle, że niewygodną i trudną do wykonania. Tak jak odsyłanie lenia do biblioteki.
Myślę, że autorowi - Reuptake - chodziło o coś innego, czego ja zrazu nie pojąłem. O to by docenić myśl w sieci. Pochwalić konstruktora czy twórcę frazy bądź tekstu, który dał innym uśmiech, pomoc, radę czy pomysł na pisanie, a może nawet i życie.
Pójdę przeproszę, ale nie będę linkował ani tu ani tam, żeby nie trollować;)

Tak jak wspominałem, miałem już napisaną mowę pożegnalną i chciałem się przenieść, nie gdzie indziej, jak właśnie na Blox z tym oto głównym mym blogiem. Bo mam kilka blogów, co jest moją zmorą i sprawia, że w dzień nie jadam, a nocami nie sypiam.

Może zbyt mało używam emotek? Kafka i Czechow ich nie używali, niech chociaż w tym będę do nich podobny.
Wiem, że dziś tekst jest trudniejszy, bo ja nie umiem pisać tak jak ci dwaj pisarze, których wymieniłem. Inna rzecz, że czyta mnie też sporo głąbów oraz pipek, które komentują tekst zanim przeczytają. A potem jak już skomentują to po co mają czytać?
Prawda leży pewnie pośrodku. Nie piszę fatalnie, ale i też niezbyt dobrze. A czytają mnie mądrzejsi i głupsi ode mnie. Choć akurat ci ostatni upodobali sobie mój blog w szczególności.

No i na koniec żalu za grzechy powiem o co chodziło z WordPressem. Kilka dni nie było mnie w rankingu WordPressu. I nie będę tłumaczył nikomu, że to nie jest dla mnie ważne, bo akurat będąc poza rankingiem miałem chyba najwięcej wejść w historii tego bloga. Kiedyś tu dam screeny statystyk. Chodzi o zasadę. Byłem spakowany, ale piknęło mnie, żeby napisać do nich maila i zapytać dlaczego mnie usunęli. No i odpisali, że już nie jestem usunięty.
Nie umiem Wam tego objaśnić, ale to jest tak: chcę grać o pierwszą pozycję w platformach blogowych, ale moja mentalność ma taką konstrukcję, że pozycję lidera czułbym jako ciężar. Może nawet balast, który musiałbym dźwigać. Z taką ilością czytelników mógłbym napisać, że ktoś kogo nie lubię jest idiotą, złym człowiekiem, oszustem. Wielu by mi uwierzyło. Idąc za prostym myśleniem: skoro ma tylu czytelników - wie lepiej. Co oczywiście jest brednią, ale jednak istnieje takie zjawisko w rzeczywistości. Dla mnie ważna jest sama gra, nie jej efekt. I naprawdę nie przeszkadza mi bycie frajerem czy pożytecznym idiotą i nabijanie za friko statystyk platformom, na których pisuję.
Miałem nawet taki moment, że pomyślałem sobie: a to fajnie że jestem poza tym rankingiem, niewidocznym i oznakowanym "as mature", będę mógł dawać fotki z Playboya i filmiki z RedTube. A liczba wejść mi się potroi. Potem jednak uniosłem się ambicją. Jakże to tak? Jeśli jakiś bank czy agent ubezpieczeniowy mnie choćby ciut próbuje oskubać, momentalnie zmieniam firmę. Dla zasady.
Zatem Blox może odetchnąć z ulgą, nie przenoszę tego kramu tam, ale będę im zapewniał wejścia, te niezaniedbywalne. Poczekam aż Agora kupi WordPress.pl wraz ze mną. Oczywiście nie dotyczy to Cyca, który walczy o ranking i siedzi Kominkowi na ogonie. Jeśli Kominek nie naciśnie mocniej na pedały to go mamy już za dwa, góra trzy tygodnie. A wtedy Janusz Korwin Mikke przyjdzie do nas i poprosi, żebyśmy go na Cycu zalinkowali.
Oczywiście zasad nie zmieniam w tej kwestii i jeśli możliwe są jakiekolwiek profity materialne z faktu dużej ilości wejść na blogu, to chciałbym dzięki temu wspomóc kogoś potrzebującego. Myślałem, że to mogłoby być tak: mamy pierwszą pozycję w Blox, przychodzi do nas Onet i mówi: wstawcie linka do nas, a my: dobrze, ale ufundujecie laptopa jakiejś szkole. Oni: zgoda. I gra.
Wstawiam wszędzie Pajacyka, innego pomysłu nie mam. Ale i tak nikt w niego nie klika, co sprawdziłem i to się da sprawdzić, więc ostrzegam, żeby nie było. Wiem kto nie klika! I kiedyś wymienię te osoby, które nie klikają z nicka!
Jeśli ktoś ma jakiś podobny - jak Pajacyk - pomysł w tej kwestii, proszę uprzejmie o informację.
Nie zrozumcie mnie źle, nie przeszedłem lobotomii i nagle nie spokorniałem. Chcę się edukować, jestem ciekawy świata. I czasem wypada też ocenić siebie i swoje błędy.
Sami wiecie jak to potem wygląda: Piszę jakąś kiczowatą notkę dla gospodyń domowych w papućkach bądź urzędniczych nierobów i zaraz pod spodem lądują dziesiątki, albo i nawet setki komentarzy, które są nieobiektywne, pełne lizusostwa, pochwały mojej kiczowatej twórczości. Pełno w nich zachwytów, pelargoniowego pierdzenia, perfumowanych komplementów. A nie ma żadnej dyskusji merytorycznej. Głaszczecie mnie tylko, a sami wiecie, że i kota można na śmierć zagłaskać. Chcę byście mi wypominali moje błędy i niekonsekwencje, a nie tylko mnie tu lizali i głaskali. Krytyka musi być, choć wiadomo, że lepiej tak robić, żeby tej krytyki nie było.

proces7

ale ukrycie Twojego forum i uniemożliwienie Ci sztucznego
nabijania statystyk na bloxie, jest zaniedbywalne dla statystyk portalu.

Przy okazji dowiedziałem się, iż jestem "fetyszystą statystykowym" (ktoś jej to pewnie napisał na jakimś gównianym Blipie i powtarza to jako mądrość). Ale jest w tym sporo prawdy, bowiem już jako nastolatek onanizowałem się przy rocznikach statystycznych. Rzeczy takie sporządzane były często przez ludzi oddanych PRL. Stąd ich statystyki wyglądały dużo lepiej niż mogłaby na to wskazywać rzeczywistość. Rzeczywistość, która była szara jak szare mydło, ale i też monumentalna, niczym erotyzm bijący z ciał sportsmenek z Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Coś jak dziś znane gwiazdy, które mogą wyglądać nieco gorzej w rzeczywistości, niż na fotografiach umieszczanych w kolorowych pismach.

Wypowiedź kierowniczki bufetu zwanego Forum Agory - Siwej prowadzi do prostego wniosku: ludzie, którzy dyskutując na forum Agory, wstawiają do sygnaturki link do swojego bloga, są zaniedbywalni dla statystyk firmy i nie są mile widziani przez portal. Rozumiem to, sam gdybym był policjantem na drodze, to wolałbym, żeby nie było żadnych wypadków na niej, bo wtedy przełożeni nie czepialiby się mnie, a ja mógłbym siedzieć w przydrożnym barze pisząc bloga i popijając piwo. No dobra, to ja taki jestem. Ale są ludzie, którzy lubią coś jednak robić. Być pożytecznymi dla społeczeństwa. Wtedy taki policjant może zatrzymywać dowolny samochód, bowiem każdy samochód trolluje na drodze, zwiększając ruch, zagrożenie wypadkiem i emisję szkodliwych substancji do atmosfery.
Podróżowałem sporo po Europie samochodem i fajnie jeździ się we Włoszech, bo tam dla Polizia Stradale czy zwykłych Carabinieri kierowcy są zaniedbywalni. Gorzej miała się sprawa na przykład w Republice Czeskiej, gdzie samochody z polskimi numerami nie były zaniedbywalne, a otoczone szczególną troską i praktycznie każde spotkanie z troskliwymi strażnikami czeskich autostrad kosztowało 500 koron. Tyle ile kosztuje przydrożna Ilonka.
Droga Cieszyn - Znojmo to tylko około 300 km, ale tylko jeden raz na pięć udawało mi się ją przejechać będąc zaniedbywalnym. Ale nigdy nie zapłaciłem mandatu w pełnej wysokości, zawsze dawałem w łapę. Raz nawet udało mi się zrobić czeski biznes roku, bo mandat 1500 koron zastąpiłem dwoma paczkami Cameli. Fajki z wielbłądem pozwoliły poczuć mi się zaniedbanym czy zaniedbywalnym.

Pominę już fakt, że link pojawiał się w zwykłej sygnaturce i to na jednym forum, które moderowałem, zatem tych zaniedbywalnych wejść z forum miałem zapewne trzy dziennie. Sam blog miał służyć jedynie temu, by wstawić tam opowieść, moją "Historię jednego Playboya" i podejrzewam, iż nawet nie mieścił się w top1000. Przypadek zrządził, że potem ciut się rozwinął i wygrał jakiś konkurs. By dziś na powrót stać się zaniedbywalnym.

Blog zaniedbywalny przez tabelę rankingową

Chętnie wypiszę z rankingu Blox.pl proces.blox.pl. Nie wiem czy byłoby trudne wstawić w blogu opcję: Chcę być ujęty w rankingu blogów.
Odhaczmy ptaszkiem, że chcemy. Jeśli nie zaznaczymy - blog nie będzie notowany. Zauważyłem, iż większości ludzi na tym nie zależy, więc po prostu nie zaznaczaliby tej opcji, wtedy blog nie byłby notowany w żadnej tabeli. Dla mnie to stricte techniczne pytanie i wydaje mi się, że gdybym zapytał ludzi zajmujących się techniczną stroną Bloksa, dostałbym odpowiedź. Mam tylko mały problem. Po zadaniu takiego pytania na forum "O Blox.pl", przeczytam iż się lansuję i jestem trollem. O ile nie wywaliliby mojego listu. I piszę to całkiem serio.
Opcja taka zwolniłaby miejsce tym, którzy lubią zabawę w rankingi, a nie eksponowała niepotrzebnie tych, którzy takowe tabele mają w dupie.
W WordPressie istnieje możliwość zablokowania wyszukiwarek dla bloga, nie wspominając już o opcji dopuszczenia tylko wybranych czytelników. Ta ostatnia opcja istnieje też w Blox.pl i ludzie, którzy piszą blogi z pasji, tylko dla znajomych i nie chcą czytelników, którzy są przypadkowi, mogą takiej opcji użyć. Wtedy nie są narażeni na niepochlebne i niechciane komentarze oraz na to, że ktoś nieznajomy zobaczy blog zupełnie z innej perspektywy. I dostrzeże w autorze, nie fajnego i miłego blogera, a matołka, śmiecącego po sieci. Więc jeśli ktoś wpuszcza blog do tabel, do wyszukiwarek, to jest on jego domkiem w takim stopniu jak drzewo, które posadzi w lesie. Każdy może przyjść i się pod nim odlać. Oczywiście taki bloger może stać przy drzewie rąbać siekierą każdego, kto przechodzi i krzywo spojrzy na jego sadzonkę.
Bardzo jestem ciekaw, ile blogów nie zgłosiłoby rankingowego akcesu, nie odhaczyło stosownej opcji. Wtedy moglibyśmy się naprawdę przekonać komu takowe tabele zwisają. Bo z tego co ludzie piszą, czuję, że większości są one obojętne.

proces7

proces